II K 750/22

Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie rozpoznał zarzuty przeciwko K. Ł., która została oskarżona o pomocnictwo w oszustwie. Czyn polegał na udostępnieniu danych osobowych do rejestracji numeru telefonu komórkowego, z którego następnie wysłano numer rachunku bankowego do pokrzywdzonego M. Ż. Pokrzywdzony wpłacił 890 zł za telefon, którego nie otrzymał. Sąd przyjął kwalifikację prawną z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. (choć w uzasadnieniu pojawia się też art. 286 § 1 k.k. w kontekście wcześniejszego skazania), uznając, że oskarżona swoim zachowaniem ułatwiła popełnienie czynu zabronionego przez nieustalone osoby. Sąd wyeliminował z opisu czynu zarzut działania wspólnie i w porozumieniu z J. G. z powodu braku dowodów. Przy wymiarze kary sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k., preferując kary nieizolacyjne. Jako okoliczności łagodzące uwzględniono przyznanie się do winy, chęć skorzystania z dobrowolnego poddania się karze oraz stosunkowo niewielką szkodę. Pomimo wcześniejszego skazania za podobny czyn, sąd uznał karę grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych po 10 zł za adekwatną, biorąc pod uwagę dochody oskarżonej z renty. Rozważano karę ograniczenia wolności, ale uznano ją za niecelową ze względu na stan zdrowia oskarżonej. Sąd zobowiązał oskarżoną do naprawienia szkody w całości (890 zł). Ze względu na trudną sytuację materialną oskarżonej, zwolniono ją z kosztów sądowych.

Zagadnienia prawne (2)