II K. 308/24

Sygn. akt II K. 308/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2025 roku. Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia Izabela Bejger Protokolant: starszy sekr. sąd. Barbara Dera w obecności oskarżyciela Prok. Rej. ---- po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2025 roku, 24 luty 2025 roku, 28 kwietnia 2025 roku U. A. (1) syna B. i P. z domu B. (...) . (...) w O. oskarżonemu o to, że: w dniu 31 sierpnia 2024 roku w V. przy ulicy (...) , pow. g. (...) , woj. (...) , dokonał umyślnego uszkodzenia mienia, tj. słupka parkingowego zabezpieczającego wjazd na teren posesji poprzez jego uszkodzenie uniemożliwiające otwieranie i zamykanie, gdzie wartość uszkodzonego mienia wynosi 965 złotych, działając na szkodę K. V. ; to jest o czyn z art. 288 § 1 kk ORZEKA: I. 
        uznaje oskarżonego U. A. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu z tym ustaleniem, iż wartość uszkodzonego mienia, tj. słupka parkingowego, zabezpieczającego wjazd na teren posesji nie przekracza kwoty 320 (trzystu dwudziestu) złotych, tj. wykroczenia z art. 124 § 1 kw i za tona mocy art. 124 § 1 kw w zw. z art. w zw. z art. 20 § 1 kw i art. 21 § 1 kw wymierza mu karę 1 (jednego) miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin; II. 
        zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat L. Z. kwotę 885, 60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych sześćdziesiąt groszy) w tym należy podatek Vat tytułem pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu; III. 
        zwalnia obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty, zaś wydatkami w sprawie obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w G. oskarżył U. A. (1) o to, że w dniu 31 sierpnia 2024 roku w V. przy ulicy (...) , powiat (...) , województwo (...) , dokonał umyślnego uszkodzenia mienia, tj. słupka parkingowego zabezpieczającego wjazd na teren posesji poprzez jego uszkodzenie uniemożliwiając otwieranie i zamykanie, gdzie wartości mienia wynosi 965 złotych, działając na szkodę K. V. , to jest przestępstwo z art. 288 § 1 kk . W przedmiotowej sprawie sąd wydał wyrok nakazowy dnia 18 listopada 2024 roku, uznając oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki za równoważną kwocie 10 zł, zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 965 zł na rzecz pokrzywdzonego K. V. oraz obciążył oskarżonego kosztami postępowania. Oskarżony dnia 27 listopada 2024 roku wniósł sprzeciw od wyroku nakazowego zaskarżając go w całości . Dowód: - wyrok nakazowy – k. 56 - sprzeciw oskarżonego – k. 60-62 Oskarżony U. A. (1) w toku postępowania nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. W swoich wyjaśnieniach podał, iż faktycznie wielokrotnie przechodził obok przedmiotowego słupka, również w nocy, gdy doszło do jego uszkodzenia, jednak stanowczo zaprzeczył, jakoby go uszkodził. Oskarżony nie był jednak w stanie racjonalnie wyjaśnić okoliczności, w jakich mienie to uległo zniszczeniu, ani wskazać innej osoby, która mogłaby to uczynić. Zupełnie odmiennie przedstawia się relacja pokrzywdzonego K. V. , który wskazał, że pozostaje z oskarżonym w wieloletnim konflikcie sąsiedzkim, a instalacja słupków parkingowych była źródłem szczególnego niezadowolenia oskarżonego, co ten wielokrotnie okazywał i komentował w rozmowach. Pokrzywdzony zeznał, że uszkodzenia słupka polegające na deformacji jego górnej części i zablokowaniu mechanizmu umożliwiającego jego składanie i rozkładanie noszą jednoznaczne ślady działania mechanicznego, polegającego na wielokrotnym uderzaniu w słupek od góry ciężkim przedmiotem. Jednocześnie wykluczył, aby uszkodzenia mogły powstać w wyniku uderzenia przez pojazd, co byłoby zgodne z mechaniką typowego kontaktu auta z takim urządzeniem bowiem ślady znajdowały się wyłącznie w górnej partii konstrukcji. Zasadnicze znaczenie w sprawie miało także nagranie z monitoringu przekazane przez pokrzywdzonego, na którym zarejestrowano, jak oskarżony w nocy podchodzi do miejsca, gdzie znajdował się słupek, przystaje przy nim, a po kilku minutach oddala się w stronę swojej posesji. Chociaż nagranie nie ukazuje bezpośrednio aktu uszkodzenia, stanowi istotne ogniwo dowodowe, wskazujące na obecność oskarżonego w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotu czynu w czasie, który bezpośrednio poprzedza moment ujawnienia szkody. Co istotne, z ustaleń wynika, iż w tym czasie nikt inny nie przebywał w pobliżu miejsca zdarzenia. Dodatkowo w sprawie przesłuchano funkcjonariusza policji Z. V. , który jako pierwszy przybył na miejsce po zgłoszeniu. Choć nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia, jego zeznania miały znaczenie dla oceny tła sprawy. Potwierdził on istnienie długotrwałego konfliktu między oskarżonym, a pokrzywdzonym, co wskazuje na możliwy motyw działania obwinionego. Dowód: - zeznania świadka K. V. – k. 2-4, k. 93v.- 94 - nagranie monitoringu – k. 6, - protokół oględzin rzeczy wraz z dokumentacją fotograficzną – k. 11-19 - wyjaśnienia oskarżonego U. A. (1) – k. 25-26, k. 68v. - protokół oględzin płyty CD na której znajduje się zapis monitoringi – k. 34-35 - zeznania świadka Z. V. – k. 94-94v. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie należało wskazać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia czynu w kształcie opisanym w akcie oskarżenia. Należy bowiem mieć na uwadze, iż czyn zabroniony w postaci uszkodzenia mienia jest tzw. czynem przepołowionym. W zależności zatem od ustalonej wysokości wyrządzonej nim szkody, stanowi przestępstwo lub wykroczenie. I tak przestępstwo opisane w art. 288 § 1 k.k. popełnia ten, kto cudzą rzecz niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku. Wykroczenie z art. 124 k.w. popełnia natomiast ten, kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 800 złotych. W toku postępowania przygotowawczego oraz na etapie postępowania sądowego zgromadzono materiał dowodowy, który został szczegółowo przeanalizowany przez sąd. Kluczowe znaczenie w ustaleniu stanu faktycznego miały zeznania świadka K. V. , które w sposób jednoznaczny i wiarygodny wskazują, że wartość mienia uszkodzonego przez oskarżonego nie przekracza kwoty 320 złotych. W świetle powyższych ustaleń, podczas rozprawy głównej w dniu 28 kwietnia 2025 roku, sąd działając na podstawie art. 399 § 1 kpk uprzedził obecne strony postępowania o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Sąd wskazał, że na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów, istnieją podstawy do przyjęcia, iż czyn ten może stanowić wykroczenie określone w art. 124 § 1 kw, a nie przestępstwo, jak pierwotnie zarzucano. Sąd uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznaje się do zarzucanego mu czynu są niewiarygodne i zmierzają wyłącznie do uniknięcia konsekwencji prawo-karnych za popełniony przez siebie czyn. Oskarżony twierdził, że wyłącznie tego dnia przechodził obok tego słupka, nie uszkodził go. Jednakże oskarżony zakwestionował wartość uszkodzonego mienia, co w toku przewodu sądowego zostało potwierdzone zeznaniami świadka K. V. . Zeznania K. V. i Z. V. są w ocenie sądu w pełni wiarygodne. Zeznania świadków były szczegółowe, pełne i w ocenie sądu logiczne. K. V. w sposób szczegółowy wyjaśnił w jaki sposób i kiedy ujawnił, że słupek uległ uszkodzeniu. Zeznania świadka Z. V. także w ocenie sądu były w pełni jasne i logiczne. Sąd nie miał żadnych podstaw aby wątpić w wiarygodność zeznań świadków. Sąd dał wiarę także dowodowi z nagrania monitoringu przedstawionemu przez pokrzywdzonego K. V. , uznając go za wiarygodny, spójny z pozostałym materiałem dowodowym i istotny dla rekonstrukcji przebiegu zdarzenia. Nagranie to, choć nie dokumentuje bezpośredniego aktu uszkodzenia słupka, w sposób jednoznaczny rejestruje obecność oskarżonego w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zdarzenia w czasie, który bezpośrednio poprzedza moment stwierdzenia szkody. Na nagraniu widoczne jest, jak oskarżony w godzinach nocnych zbliża się do miejsca, gdzie zlokalizowany był słupek parkingowy, zatrzymuje się przy nim na kilka minut, po czym oddala się w kierunku swojej posesji. Sąd ocenił to nagranie jako materiał obiektywny i nieskażony manipulacją, nie zostało zakwestionowane także przez strony niniejszego postępowania. Nie budzi ono wątpliwości co do tożsamości osoby widocznej na obrazie — jest nią oskarżony U. A. (2) , co ten sam przyznał, wskazując, że faktycznie przechodził tamtej nocy w pobliżu słupka. Brak jakichkolwiek innych osób w zarejestrowanym czasie i przestrzeni zdarzenia, a także potwierdzenie przez pokrzywdzonego, że dzień wcześniej słupek był w pełni sprawny, a uszkodzenie zostało stwierdzone bezpośrednio po tej nocy, stanowiły okoliczności, które w ocenie sądu przesądzają o sprawstwie oskarżonego. Dodatkowo, charakter uszkodzeń wskazujących na kilkukrotne, silne uderzenia od góry w zestawieniu z zeznaniami pokrzywdzonego o wcześniejszych konfliktach z oskarżonym oraz jego negatywnym nastawieniu wobec instalacji słupków parkingowych, stanowiły logiczne i przekonujące tło motywacyjne. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonego w tym zakresie, tym bardziej że były one zgodne z zapisem wideo oraz brakiem alternatywnego wyjaśnienia pochodzenia szkody ze strony oskarżonego. Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że oskarżony działał umyślnie, uderzając w słupek z góry ciężkim przedmiotem, w wyniku czego doszło do jego uszkodzenia w stopniu uniemożliwiającym jego prawidłowe funkcjonowanie w szczególności otwieranie i zamykanie, zgodnie z jego przeznaczeniem. Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać, że oskarżony dopuścił się uszkodzenia mienia tj. słupka parkingowego zabezpieczającego wjazd na teren posesji poprzez jego uszkodzenie uniemożliwiające otwieranie i zamykanie. Twierdzenie to wynika z jasnych, jednoznacznych i nie budzących żadnych wątpliwości tj. nagrań z monitoringu, na których widoczne jest, że oskarżony idzie w stronę słupka, przystaje przy nim przez pewien moment, a następnego dnia właściciel K. V. , stwierdza, że przedmiotowy słupek uległ uszkodzeniu. Należało wskazać, że przedmiotowy słupek stanowił element wyposażenia posesji i był własnością K. V. , co spełnia przesłankę działania wobec „cudzej rzeczy” w rozumieniu art. 124 § 1 kw. Zachowanie oskarżonego należy zakwalifikować jako umyślne uszkodzenie rzeczy, skutkujące czasowym pozbawieniem jej użyteczności. W świetle utrwalonego orzecznictwa, pojęcie „uszkodzenia” obejmuje każde fizyczne naruszenie struktury przedmiotu, które skutkuje ograniczeniem lub uniemożliwieniem jego prawidłowego używania, nawet jeśli uszkodzenia nie mają charakteru trwałego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd wymierzył oskarżonemu karę jednego miesiąca ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin uznając ją za adekwatną zarówno do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynów, jak również realizującą swoje zadania w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osobę oskarżonego, ponadto za sprawiedliwą w odczuciu społecznym. W ocenie sądu stopień szkodliwości społecznej czynu obwinionego, polegającego na uszkodzeniu cudzej rzeczy jest znaczny. Sąd uznał zatem, iż karą adekwatną do wagi popełnionych czynów, jest wymierzona kara ograniczenia wolności, która stanowi realną i odczuwalną dolegliwość dla oskarżonego. W ocenie Sądu orzeczona kara ograniczenia wolności uwzględnia również, zgodnie z art. 24 § 3 kw sytuację majątkową, rodzinną i osobistą oskarżonego i nie można jej w żadnym wypadku uznać za zbyt surową. Jednakże co najistotniejsze orzeczona kara w ocenie sądu uświadomi oskarżonemu wagę i znaczenie naruszonych przez niego przepisów w efekcie zaś zapobiegnie popełnianiu przez oskarżonego kolejnych wykroczeń. Tym samym zostaną spełnione określone w art. 33 § 1 kw cele kary. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze , jak też w oparciu o przepis § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata L. Z. kwotę 885,60 zł tytułem nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu. O kosztach orzeczono po myśli art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 kpw , zwalniając oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a wydatkami w sprawie obciążając Skarb Państwa. Oskarżony jest emerytem, nie osiąga żadnych dodatkowych dochodów, trudno oczekiwać, aby egzekucja kosztów zakończyła się powodzeniem.