II K 266/24

UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 266/24 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW 1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.1.1. T. J. (1) Czyny przypisane w pkt I, II i III wyroku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony T. J. z pokrzywdzoną E. K. S. tworzyli związek konkubencki. Oskarżony pracował i przekazywał uzyskane w ten sposób pieniądze na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. W tym zakresie zarządzała nimi jego konkubina, jednak nie mogła ich przeznaczyć na inne cele. Jednocześnie wymienieni ustalili, że w przypadku rozstania się otrzyma on zwrot części swoich pieniędzy, to jest kwotę 2000 zł, która pozwoli mu na rozpoczęcie samodzielnej egzystencji po odejściu od pokrzywdzonej. Wcześniej już raz była taka sytuacja czego świadkiem był A. M. . Zwrócona wówczas kwota była częścią pieniędzy oskarżonego przekazanymi wcześniej konkubinie na wydatki związane z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego. W dniu 2 kwietnia 2024 r. oskarżony poszedł do sklepu monopolowego przy ul. (...) w B. , gdzie pracowała jego konkubina. Wymieniony był silnie wzburzony, gdyż noc wcześniej nie było jej w domu i podejrzewał ją o zdradę. W związku z tym oskarżony postanowił się z nią rozstać. Po wejściu do sklepu zażądał on wydania mu wskazanej powyżej kwoty, która w jego przekonaniu –zgodnie z wcześniejszymi uzgodnieniem- po prostu mu się należała. W swoim subiektywnym przekonaniu dążył on do zwrotu przysługującej mu wierzytelności. Jednocześnie użył przemocy i groźby bezprawnej wobec E. K. S. w ten sposób, że groził jej pobiciem oraz chwycił wymienioną za kark i przycisnął jej głowę do lady sklepowej, w wyniku czego spowodował u niej zasinienie w okolicy 1/3 części przedramienia lewego, zaczerwienienia skóry w obrębie przedramienia prawego, zasinienia w okolicy prawego nadgarstka i zaczerwienienia skóry głowy w okolicy potylicznej. Pokrzywdzona na początku nie chciała mu dać żądnych pieniędzy, gdyż obawiała się, że je roztrwoni. Ostatecznie wydała mu pieniądze dobrowolnie. Fakt ten znalazł odzwierciedlenie w zapisach znajdujących się w notatnikach służbowych policjantów K. G. oraz I. C. . Jednocześnie oskarżony znieważył słowami powszechnie uznanymi za obelżywe E. S. , w jej obecności, a nadto naruszył jej nietykalność cielesną, poprzez chwycenie jej z dużą siłą za włosy. Czyn ten miał miejsce już po wydaniu mu pieniędzy przez pokrzywdzoną. Wyjaśnienia oskarżonego k.398v-399,91-92,254-254v,409 Zeznania E. K. S. k.399v-400v,3-3v,69v-71,133v-134 Zeznania T. M. k.400v,60v-61 Zeznania A. M. k.400v-401,145v Zeznania K. G. k.401,187v Zeznania I. C. k.401v,190v Zeznania A. S. k.159-160 Notatki urzędowe k.1,8,74,144,166 Potwierdzenia przelewów k.135-136,167 Protokół oględzin ciała k.10-15 Dok. fotograficzna z oględzin ciała k.11-15 Dokumentacja medyczna k.16 Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych k.19-21 Protokół przeszukania osoby k.27-29 Protokół oględzin rzeczy k.30-31 Dok. fotograficzna z oględzin rzeczy k.32-46 Nagranie monitoringu k.57 Protokół oględzin monitoringu k.58-59 Dok. fotograficzna z oględzin monitoringu k.63-65 Kopia notatników służbowych k.75-82 Opinia lekarska k.116-117,121b-123 Protokół oględzin zapisu nagrania zgłoszenia k.177-181 Opinia sądowo-psychologiczna k.275-280 Opinia sądowo-psychiatryczna k.289-293 Dane o karalności k.99-104,202-236,393-394 1.1.2. T. J. (1) Czyn przypisany w pkt IV wyroku. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty W dniu 3 kwietnia 2024 r. w B. , w woj. (...)- (...) , w mieszkaniu znajdującym się przy ul. (...) , oskarżony T. J. wbrew przepisom ustawy posiadał środki psychotropowe w postaci 1,64 grama (...) . Wskazany narkotyk został ujawniony w pokoju zajmowanym wyłącznie przez oskarżonego w należącej do niego torbie. Wyjaśnienia oskarżonego k.398v-399,91-92,254-254v,409 Notatki urzędowe k.18 Protokół przeszukania pomieszczeń mieszkalnych k.19-21 Protokół oględzin rzeczy k.30-31 Dok. fotograficzna z oględzin rzeczy k.32-46 Protokół użycia testera narkotykowego k.47 Dok. fotograficzna do protokołu użycia testera narkotykowego k.48 Opinia k.197-198 Dane o karalności k.99-104,202-236,393-394 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1.2.1. Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Numer karty OCena DOWOdów 1.3. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.1 1.1.2 Wyjaśnienia oskarżonego Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w części w zakresie czynu z punktu I, to jest że zażądał wydania mu swoich pieniędzy w kwocie 2000 zł od pokrzywdzonej, a także że użył wobec niej przemocy, poprzez chwycenie jej za kark. Nadto Sąd w całości dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do czynów z punktów II i III. Powyższe wyjaśnienia oskarżonego są zgodne z ustalonym stanem faktycznym, jak też pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, z wyłączeniem w części zeznań pokrzywdzonej z postępowania przygotowawczego, a w szczególności: zeznaniami pokrzywdzonej złożonymi na rozprawie i częściowo w śledztwie w części uznanej za wiarygodną, zeznaniami T. M. , zeznaniami A. M. , zeznaniami K. G. , zeznaniami I. C. , zapisem video ze sklepu, a także opinią lekarską. Zeznania E. K. S. Konkubina oskarżonego. Sąd dał wiarę w części jej zeznaniom złożony na rozprawie i w śledztwie, a mianowicie, że pieniądze, których wydania zażądał oskarżony należały do niego, że wydała mu je dobrowolnie, oraz że wymieniony użył wobec niej przemocy poprzez złapanie za głowę i jej przyciśnięcie do lady sklepowej, że groził jej pobiciem, a także że wyzywał ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, a także że naruszył jej nietykalność cielesną chwytając ja za włoscy. W tym zakresie zeznania wymienionej są zgodne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym jak i pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności w części z wyjaśnieniami oskarżonego uznanymi za wiarygodne, zeznaniami świadków T. M. , A. M. , K. G. i I. C. , zapisem video ze sklepu i z opinią lekarską. Zeznania T. M. Logiczne, spójne i konsekwentne, znajdują potwierdzenie w pozostałym zebranym materiale dowodowym, brak podstaw do ich zakwestionowania. Wskazane osoby opisały zdarzenia w których osobiście uczestniczyły w taki sposób, w jaki je zapamiętali. Okoliczności przez nich podane znajdują w pełni potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w postaci dokumentów wyszczególnionych w dalszej części uzasadnienia wyroku, jak też wzajemnie się uzupełniają. Osoby te nie miałby żadnego powodu, aby złożyć zeznania na niekorzyść oskarżonego. Brak podstaw do ich zakwestionowania. Zeznania A. M. Zeznania K. G. Zeznania I. C. Zeznania A. S. Notatki urzędowe Sporządzone przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowane przez strony. Potwierdzenia przelewów Niekwestionowane przez strony. Protokół oględzin ciała Sporządzony przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowany przez strony. Dokumentacja medyczna Niekwestionowana przez strony. Protokół przeszukania osoby Sporządzony przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowane przez strony. Protokół oględzin rzeczy Sporządzone przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowany przez strony. Dok. fotograficzna z oględzin rzeczy Sporządzona przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowana przez strony. Nagranie monitoringu Niekwestionowane przez strony. Protokół oględzin monitoringu Sporządzony przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowany przez strony. Dok. fotograficzna z oględzin monitoringu Sporządzona przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowana przez strony. Kopie notatników służbowych Sporządzone przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowane przez strony. Opinia lekarska W ocenie Sądu opinia jest wiarygodna albowiem: - została rzetelnie sporządzona przez kompetentną i uprawnioną osobę; - wnioski zostały należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w nich wywodów; - zawarto precyzyjne stanowisko odnośnie zadanych pytań; - nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, nie posłużono się nielogicznymi argumentami; - jest pełna, jasna i niesprzeczna. Protokół oględzin zapisu nagrania zgłoszenia Sporządzony przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowany przez strony. Opinia sądowo-psychologiczna W ocenie Sądu opinia jest wiarygodna albowiem: - została rzetelnie sporządzona przez kompetentną i uprawnioną osobę; - wnioski zostały należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w nich wywodów; - zawarto precyzyjne stanowisko odnośnie zadanych pytań; - nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, nie posłużono się nielogicznymi argumentami; - jest pełna, jasna i niesprzeczna. Opinia sądowo-psychiatryczna W ocenie Sądu opinia jest wiarygodna albowiem: - została rzetelnie sporządzona przez kompetentne i uprawnione osoby; - wnioski zostały należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w nich wywodów; - zawarto precyzyjne stanowisko odnośnie zadanych pytań; - nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, nie posłużono się nielogicznymi argumentami; - jest pełna, jasna i niesprzeczna. Protokół użycia testera narkotykowego Sporządzony przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowany przez strony. Dok. fotograficzna do protokołu użycia testera narkotykowego Sporządzona przez uprawnione osoby w zakresie ich kompetencji. Niekwestionowana przez strony. Opinia W ocenie Sądu opinia jest wiarygodna albowiem: - została rzetelnie sporządzona przez kompetentną i uprawnioną osobę; - wnioski zostały należycie umotywowane; - sposób sformułowania wniosków pozwala na zrozumienie zawartych w nich wywodów; - zawarto precyzyjne stanowisko odnośnie zadanych pytań; - nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, nie posłużono się nielogicznymi argumentami; - jest pełna, jasna i niesprzeczna. Dane o karalności Niekwestionowane przez strony. 1.4. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu 1.1.1 1.1.2 Wyjaśnienia oskarżonego Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie czynu z punktu I w części, w której zaprzeczył on, że groził pobiciem pokrzywdzonej, jak też że nie przycisnął jej głowy do lady, a także co do czyny z punktu IV, w których nie przyznał się on do popełnienia tego czynu. We wskazanym zakresie wyjaśnienia te są sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym jak i pozostałym materiałem dowodowym. W ocenie Sądu są one wyrazem przyjętej przez oskarżonego linii obrony zmierzającej w części do zmniejszenia, a w pozostałym zakresie do uniknięcia odpowiedzialności karnej za przypisane mu czyny. W zakresie czynu z punktu I wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że nie przycisnął głowy pokrzywdzonej do lady są sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonej, zeznaniami świadka T. M. , z zapisem video z przebiegu zajścia, jak też z opinią lekarska. Wskazane osoby wprost zeznały, że oskarżony przycisnął głowę pokrzywdzonej do lady sklepowej, co też zostało uwidocznione na dowodowym nagraniu. Nadto potwierdza to opinia lekarska, w której stwierdzono m.in. zaczerwienienia skóry głowy w okolicy potylicznej. Wskazane dowody Sąd uznał za w pełni wiarygodne, albowiem są one zgodne z ustalonym stanem faktycznym, jak też wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całości. W części dotyczącej czynu z pkt I ale w zakresie nie przyznania się oskarżonego do grożenia pobiciem pokrzywdzonej jego wyjaśnienia są sprzeczne z zeznaniami świadka T. M. . Świadek ten w postępowaniu przygotowawczym, kiedy wszystko lepiej pamiętał, wprost zeznał o groźbach oskarżonego do pokrzywdzonej, jak też zacytował w jakich słowach się one wyrażały. Jest to osoba obca dla oskarżonego, nieskonfliktowana z nim i nie mająca żadnego interesu w złożeniu zeznań obciążających oskarżonego. Są to zeznania, którym Sąd nadał walor pełnej wiarygodności. Należy też podkreślić, że w tej części korespondują one z zeznaniami pokrzywdzonej z postępowania przygotowawczego, które Sąd uznał w tym zakresie za wiarygodne. Nie zasługują także na wiarę wyjaśnienia oskarżonego co do czynu z pkt IV. Środek psychotropowy został ujawniony w pokoju zajmowanym wyłącznie przez oskarżonego i w jego torbie. Na rozprawie oskarżony wyjaśnił, iż miał do niej dostęp, a na pytanie o możliwości dostępu do niej innych osób odpowiedział pytaniem: „Kto mógłby mieć jeszcze?” nie wskazując, żadnej konkretnej osoby. W oczenie Sądu nie ma żadnej racjonalnej przesłanki, jak też nie wskazują na to zasady logicznego rozumowania i doświadczenie życiowe, aby jakaś inna osoba miała podrzucić środek psychotropowy do torby oskarżonego. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnionego powodu, aby tak miało się stać. Zwłaszcza, że przeszukanie Policji zostało przeprowadzone nagle i bez wcześniejszego uprzedzenia. Sąd nie dał zatem wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do czynu z punktu IV przyjmując, iż są one wyrazem przyjętej przez niego linii obrony, zmierzającej do uwolnienia go od odpowiedzialności karnej za ten czyn. Zeznania E. K. S. Konkubina oskarżonego. Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonej ze śledztwa i z rozprawy, w których twierdziła ona, że pieniądze w kwocie 2000 zł, których wydania zażądał oskarżony, należały do niej, że wydała je pod przymusem, a także że oskarżony groził jej pozbawieniem życia. W tym zakresie są one sprzeczne z ustalonym stanem faktycznym, jak też z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, a w szczególności z wyjaśnieniami oskarżonego w części uznanej za wiarygodną, z zeznaniami A. M. , zeznaniami K. G. , zeznaniami I. C. , a także dowodami z dokumentów w postaci zapisów z notatników służbowych k.78,82 oraz z zapisem zgłoszenia telefonicznego k.177-178. Należy podkreślić, iż oskarżony z pokrzywdzoną tworzyli związek konkubencki. Oskarżony pracował i przekazywał uzyskane w ten sposób pieniądze na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. W tym zakresie zarządzała nimi jego konkubina, jednak nie mogła ich przeznaczyć na inne cele. Jednocześnie wymienieni ustalili, że w przypadku rozstania się otrzyma on zwrot części swoich pieniędzy, to jest kwotę 2000 zł, która pozwoli mu na rozpoczęcie samodzielnej egzystencji po odejściu od pokrzywdzonej. I wcześniej już raz była taka sytuacja o czym zeznał świadek A. M. , a także pokrzywdzona i wyjaśnił sam oskarżony. Wskazana kwota była zatem częścią pieniędzy oskarżonego przekazanymi wcześniej konkubinie na wydatki związane z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego . W dniu 2 kwietnia 2024 r. oskarżony zażądał wydania mu właśnie wskazanej kwoty, która w jego przekonaniu –zgodnie z wcześniejszymi uzgodnieniem- po prostu mu się należała. Aktualnie wynika to wprost z wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonej, a swoje pośrednie potwierdzenie znajduje w zeznaniach A. M. . Nadto pokrzywdzona wydała oskarżonemu pieniądze dobrowolnie, co wynika z jej zeznań złożonych na rozprawie, a także z zapisów znajdujących się w notatnikach służbowych (k.78,82), pośrednio z zapisu zgłoszenia w którym w ogóle brak informacji o pieniądzach (k.177-178), jak i z zeznań świadków K. G. oraz I. C. , którzy wprost zeznali, iż od pokrzywdzonej usłyszeli, że wydała pieniądze dobrowolnie. Przeciwne twierdzenie pokrzywdzonej z postępowania przygotowawczego aktualnie nie znajduje potwierdzenia w żadnym dowodzie. Natomiast co do wypowiadanych wobec pokrzywdzonej gróźb pozbawienia życia, o czym zeznała ona w śledztwie, to Sąd nie dał im wiary, albowiem wycofała się z nich sama pokrzywdzona, ale przede wszystkim dlatego, że nie potwierdził tego jedyny naoczny świadek zdarzenia T. M. , którego zeznania zasługują na walor pełnej wiarygodności, jak też zaprzeczył temu sam oskarżony. Sąd rozważał, czy w całości zeznania pokrzywdzonej złożone na rozprawie nie były motywowane wyłącznie chęcią polepszenia sytuacji procesowej oskarżonego, ale nie znalazł na to wystarczających dowodów. Wręcz przeciwnie. Dowody zgormadzone już na etapie śledztwa, które zostały wskazane powyżej, zdecydowanie wskazują na wiarygodność zeznań złożonych przez pokrzywdzoną na rozprawie w części zasługującej na walor wiarygodności. Jednocześnie jest oczywiste, że aktualna postawa pokrzywdzonej jest w jakimś stopniu motywowana tym, iż mu wybaczyła i chce dalej tworzyć z nim związek konkubencki. Znalazło to swój wyraz w decyzji Sądu o wiarygodności jej zeznań tylko w takiej części, w jakiej znajdują one swoje potwierdzenie w innych dowodach zebranych w sprawie. Wszystkie powyższe dowody oceniane łącznie, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania nie pozwoliły uznać zeznań konkubiny oskarżonego za wiarygodne we wskazanym zakresie. PODSTAWA PRAWNA WYROKU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Oskarżony ☒ 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem Punkt I T. J. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Oskarżonemu prokurator w akcie oskarżenia zarzucił, iż: w dniu 2 kwietnia 2024 r. na terenie sklepu monopolowego przy ul. (...) w B. , w woj. (...)- (...) , dokonał rozboju na osobie E. S. używając przemocy w postaci chwycenia w/w za kark i przyciśnięcia jej głowy do lady w sklepie oraz grożąc jej pozbawieniem życia i zniszczeniem mienia, powodując u pokrzywdzonej zasinienie w okolicy 1/3 części przedramienia lewego, zaczerwienienia skóry w obrębie przedramienia prawego, zasinienia w okolicy prawego nadgarstka i zaczerwienienia skóry głowy w okolicy potylicznej, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 2000 zł na szkodę w/w pokrzywdzonej, tj. popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. W wyroku skazującym Sąd przypisał oskarżonemu, to że: w dniu 2 kwietnia 2024 r., na terenie sklepu monopolowego przy ul. (...) w B. , w woj. (...)- (...) , działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w kwocie 2000 złotych, użył przemocy i groźby bezprawnej wobec E. S. w ten sposób, że groził jej pobiciem oraz chwycił wymienioną za kark i przycisnął jej głowę do lady sklepowej, w wyniku czego spowodował u niej zasinienie w okolicy 1/3 części przedramienia lewego, zaczerwienienia skóry w obrębie przedramienia prawego, zasinienia w okolicy prawego nadgarstka i zaczerwienienia skóry głowy w okolicy potylicznej, to jest popełnienie przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. Art. 280 § 1 k.k. stanowi: kto kradnie, używając przemocy wobec osoby lub grożąc natychmiastowym jej użyciem albo doprowadzając człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 15. Natomiast art. 191 k.k. brzmi: § 1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. § 1a. Tej samej karze podlega, kto w celu określonym w § 1 stosuje przemoc innego rodzaju uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający innej osobie korzystanie z zajmowanego lokalu mieszkalnego. § 2. Jeżeli sprawca działa w sposób określony w § 1 w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. § 3. Ściganie przestępstwa określonego w § 1a następuje na wniosek pokrzywdzonego. W zakresie przestępstwa rozboju należy podkreślić, iż: 1. Czynność wykonawcza przestępstwa rozboju stypizowanego w art. 280 § 1 k.k. polega na dokonaniu kradzieży przy lub po zastosowaniu przemocy wobec osoby, groźby jej natychmiastowego użycia albo z doprowadzeniem człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Zakres pojęcia kradzieży obejmuje wszystkie typy kradzieży wskazane w art. 278 . M. Kulik [w:] Kodeks karny . Komentarz aktualizowany , red. M. Mozgawa, LEX/el. 2024, art. 280 . 2. Przedmiot czynności wykonawczej czynu zabronionego z art. 280 § 1 i 2 k.k. pokrywa się z przedmiotem czynności wykonawczej z art. 278 § 1 i 1a k.k. P. Zakrzewski [w:] Kodeks karny . Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 280 . 3. Powiązanie rozboju z kradzieżą ma istotne znaczenie dla wyznaczenia kręgu typów, do których zrelacjonowany jest rozbój. Odnosi się on do wszystkich form kradzieży określonych w art. 278, a więc obejmuje dokonanie przemocą zaboru w celu przywłaszczenia rzeczy ruchomej, polskiego albo obcego pieniądza lub innego środka płatniczego, dokumentu uprawniającego do otrzymania sumy pieniężnej lub zawierającego obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce, oraz uzyskanie bez zgody osoby uprawnionej programu komputerowego, a także kradzież energii lub karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego (por. L. Gardocki, Prawo karne..., s. 297; J. Wojciechowski, Kodeks karny..., s. 489). Trafnie wskazuje się w orzecznictwie, że: „Przepis art. 280 k.k. jest normatywnie powiązany, jako kwalifikowana postać, z każdą formą kradzieży, a zatem odnosi się do wszystkich typów kradzieży opisanych w art. 278 k.k. To prowadzi do oczywistego wniosku, że znamiona rozboju wyczerpuje tak czyn polegający na zaborze w celu przywłaszczenia rzeczy, przy użyciu przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia albo doprowadzeniu człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, jak i dokonany w taki sam sposób zabór karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego” (por. wyrok SA we Wrocławiu z 5.08.2004 r., II AKa 220/04, OSA 2005/2, poz. 8). M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny . Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k. , wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 280 . 4. Rozbój stanowi kwalifikowaną postać kradzieży, gdyż do jego ustawowych znamion należą wszystkie elementy kradzieży, a odróżniają go od niej dodatkowe działania sprawcy wobec pokrzywdzonego lub innej osoby (por. wyrok SA w Katowicach z 27.05.1993 r., II AKr 169/93, OSA 1994/2, poz. 8). Takie stanowisko jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie, czego znamiennym przykładem może być wypowiedź Sądu Najwyższego wskazującego, że „typ przestępstwa z art. 280 k.k. jest typem kwalifikowanym do przestępstwa kradzieży, a znamieniem kwalifikującym jest sposób działania sprawcy – użycie przemocy, groźby jej użycia, doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Podjęcie którejkolwiek z tych czynności ma być środkiem do celu, jakim jest zabór w celu przywłaszczenia rzeczy cudzej” (postanowienie SN z 16.10.2014 r., II KK 262/14, LEX nr 1565760). M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas [w:] Kodeks karny . Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k. , wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2022, art. 280 . Natomiast w zakresie przestępstwa określonego w art. 191 § 2 k.k. należy podkreślić, iż: 1. Typ kwalifikowany zmuszania polega na tym, że sprawca działa w sposób określony w § 1 (tzn. stosując przemoc lub groźbę bezprawną) w celu zmuszenia innej osoby do zwrotu wierzytelności (tzn. swoistego prawa podmiotowego, które w stosunku zobowiązaniowym przysługuje wierzycielowi). Jak każde prawo podmiotowe – także wierzytelność służy podmiotowi do zaspokojenia jego interesów (które zazwyczaj przybierają w stosunkach zobowiązaniowych charakter majątkowy). Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 5.03.2003 r., III KKN 195/01 , OSNKW 2003/5–6, poz. 55: „Dla wypełnienia znamion przestępstwa stosowania przemocy lub groźby bezprawnej w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności (jak ujmuje to przepis art. 191 § 2 k.k. ) wystarczy subiektywne przekonanie sprawcy, że wierzytelność faktycznie istnieje, a osoba, wobec której stosuje wymienione w art. 191 § 1 środki, choćby pośrednio, jest tą osobą, która ma zdolność (możliwość, obowiązek itp.) spełnienia świadczenia, tzn. wydania rzeczy, zwrotu pieniędzy, zapłaty odsetek itp.” Dla bytu występku określonego w art. 191 § 2 k.k. konieczny jest szczególny, «pozytywny» zamiar kierunkowy, polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu sprawcy, że działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności. M. Mozgawa [w:] M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, M. Mozgawa, Kodeks karny . Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 191 . 2. Dominuje zasadny pogląd, że dla przypisania przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. wystarczające jest subiektywne przekonanie sprawcy o istnieniu wierzytelności, obiektywnie natomiast nie musi ona istnieć (postanowienie SN z 5.03.2003 r., III KKN 195/01 , OSNKW 2003/5–6, poz. 55; postanowienie SN z 22.05.2014 r., II KK 346/13 , OSNKW 2014/12, poz. 90; wyrok SA w Warszawie z 9.05.2014 r., II AKa 100/14 , LEX nr 1474793; zob. również P. Kardas, Zasada ochrony wolności a odpowiedzialność karna za wymuszenie zwrotu wierzytelności [w:] Prawnokarne aspekty wolności. Materiały z konferencji Arłamów 16–18 maja 2005 r., red. M. Mozgawa, Kraków 2006, s. 160–161). Do znamion czynu z art. 191 § 2 k.k. nie należy zwrot wierzytelności. Przestępstwo to ma charakter formalny. Sprowadzenie zwrotu wierzytelności może mieć znaczenie tylko z punktu widzenia oceny stopnia społecznej szkodliwości, a w konsekwencji – wymiaru kary (zob. postanowienie SN z 14.02.2013 r., II KK 120/12 , LEX nr 1405555). J. Kosonoga-Zygmunt [w:] Kodeks karny . Komentarz, red. J. Majewski, Warszawa 2024, art. 191 . 3. Wierzytelność, do której zwrotu dąży sprawca typu czynu zabronionego z § 2 , stanowi element precyzujący jego zamiar. Językowe ujęcie przepisu nie pozostawia bowiem wątpliwości, że zwrot wierzytelności określa cel działania sprawcy. Wierzytelność nie musi zatem istnieć w rzeczywistości, a wystarczające jest, że „zaistnieje” ona w świadomości sprawcy (zob. m.in. wyrok SN z 8.12.2004 r., V KK 282/04 , OSNKW 2005/1, poz. 10; postanowienie SN z 22.05.2014 r., II KK 346/13 , OSNKW 2014/12, poz. 90; P. Petasz, „Wierzytelność” jako element strony podmiotowej w art. 191 § 2 k.k. , GSP Prz. Orz. 2005/4, s. 91 i n.; P. Kardas, Zasada ochrony wolności a odpowiedzialność karna za wymuszenie zwrotu wierzytelności [w:] Prawnokarne..., red. M. Mozgawa, Kraków 2006, s. 141 i n.; J. Raglewski, Glosa do postanowienia SN z dnia 17 marca 2008 r., V KK 11/08 , LEX 2008. Do realizacji znamion typu kwalifikowanego konieczne jest zatem, aby sprawca pozostawał w przekonaniu (choćby błędnym), że wierzytelność przysługuje jemu samemu lub osobie, na rzecz której działa. Pod pojęciem „wierzytelności” rozumie się jednak roszczenie podlegające ochronie. W konsekwencji przyjmuje się zatem, że „wierzytelności, o których mowa w komentowanym przepisie, nie dotyczą bliżej nieokreślonych, tajemniczych rozliczeń związanych z działalnością przestępczą określonych osób, lecz prawnych należności, których istnienie wiąże się z określonymi zobowiązaniami prawa cywilnego” (zob. postanowienie SN z 17.03.2008 r., V KK 11/08 , Biul. PK 2008/6, poz. 27). K. Lipiński [w:] Kodeks karny . Część szczególna. Komentarz, red. J. Giezek, Warszawa 2021, art. 191 . 4. Do realizacji znamion z art. 191 § 2 konieczne jest wystąpienie elementu podmiotowego (sprawca działa w celu wyegzekwowania wierzytelności). W postanowieniu SN z 22.05.2014 r., II KK 346/13 , OSNKW 2014/12, poz. 90, stwierdzono: „Dla bytu występku określonego w art. 191 § 2 k.k. konieczny jest szczególny, «pozytywny» zamiar kierunkowy, polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu sprawcy, że działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności”. Do ustalenia wystąpienia tego elementu konieczne jest ustalenie pewnych okoliczności faktycznych, które dają podstawę sprawcy do przyjmowania występowania w rzeczywistości wierzytelności. Zob. postanowienie SN z 13.12.2013 r., III KK 321/13 , LEX nr 1403888. A. Zoll [w:] Kodeks karny . Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117 -211a , red. W. Wróbel, Warszawa 2017, art. 191 . Ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny wykluczył możliwości przyjęcia zaistnienia występku z art. 280 § 1 k.k. Zostało bowiem ustalone, że oskarżony z pokrzywdzoną tworzyli związek konkubencki. Oskarżony pracował i przekazywał uzyskane w ten sposób pieniądze na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. W tym zakresie zarządzała nimi jego konkubina, jednak nie mogła ich przeznaczyć na inne cele. Jednocześnie wymienieni ustalili, że w przypadku rozstania się otrzyma on zwrot części swoich pieniędzy, to jest kwotę 2000 zł, która pozwoli mu na rozpoczęcie samodzielnej egzystencji po odejściu od pokrzywdzonej (wcześniej już była taka sytuacja o czym zeznał świadek A. M. , a także pokrzywdzona i wyjaśnił sam oskarżony). Kwota ta była częścią pieniędzy oskarżonego przekazanymi wcześniej konkubinie na wydatki związane z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego . W dniu 2 kwietnia 2024 r. oskarżony zażądał wydania mu właśnie wskazanej kwoty, która w jego przekonaniu –zgodnie z wcześniejszymi uzgodnieniem- po prostu mu się należała. W swoim subiektywnym przekonaniu dążył on do zwrotu przysługującej mu wierzytelności. Zatem nigdy nie dążył on do dokonania kradzieży w rozumieniu art. 280 § 1 k.k. Nadto pokrzywdzona wydała mu pieniądze dobrowolnie, co wynika z jej zeznań złożonych na rozprawie, a także z zapisów znajdujących się w notatnikach służbowych (k.78,82), pośrednio z zapisu zgłoszenia w którym w ogóle brak informacji o pieniądzach (k.177-178), jak i z zeznań K. G. oraz I. C. . W konsekwencji zachowanie oskarżonego, które nacechowane było przemocą wobec pokrzywdzonej, a także wypowiadanymi wobec niej groźbami, a były to środki użyte w celu otrzymania kwoty 2000 zł, zostało zakwalifikowane jako występek z art. 191 § 2 k.k. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Punkt II T. J. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 216 § 1 k.k. określa m.in., iż zabronione przez prawo karne jest znieważanie innej osoby w jej obecności. Oskarżony wyzywał pokrzywdzoną słowami powszechnie uznanymi za obelżywe w jej obecności. Zatem swoim zachowaniem wyczerpał on znamiona wskazanego występku. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Punkt III T. J. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Art. 217 § 1 k.k. określa, iż karalne jest uderzenie człowieka lub naruszenie jego nietykalności cielesnej w inny sposób. Oskarżony T. J. wyczerpał dyspozycję wskazanej normy prawnej, gdyż z dużą siłą chwycił ją za włosy. ☒ 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Punkt IV T. J. (1) Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej Sąd uznał T. J. (1) za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt IV czynu z tym jedynie ustaleniem, iż stanowił on wypadek mniejszej, który zakwalifikował z art. 62 ust. 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. 2023. 1939 t.j. z póżn.zm.) Art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1939 z późn. zm.) stanowi: 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. 2. Jeżeli przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1, jest znaczna ilość środków odurzających lub substancji psychotropowych, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Na gruncie prawa karnego znamię czasownikowe „posiada” występuje w znaczeniu powszechnym („mieć”) i nie może być utożsamiane z posiadaniem w rozumieniu cywilnoprawnym – po prostu jest stanem polegającym na faktycznym władztwie nad rzeczą, które z konstrukcją współsprawstwa nie koliduje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 8.04.2014 r., III KK 88/14, LEX nr 1458717). Posiadaniem jest każdy fizyczny kontakt z środkiem odurzającym lub substancją psychotropową, który polega na chociażby momentalnym nimi dysponowaniem. Naturalnie, z uwagi na znaczenie zwrotu „posiadać” w języku ogólnym, chodzi wyłącznie o te formy dysponowania wskazanymi środkami i substancjami, które w kontekście kulturowym są odbierane jako jednoznaczne zamanifestowanie woli władztwa nad nimi. Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przesądza w art. 34 ust. 1, że środki odurzające, substancje psychotropowe lub ich preparaty oraz prekursory kategorii 1 może posiadać wyłącznie przedsiębiorca, jednostka organizacyjna lub osoba fizyczna uprawniona na podstawie przepisów ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005. A contrario posiadanie powyższych substancji przez inne podmioty jest bezprawne i na mocy stosownych przepisów podlegają one przepadkowi. Przy ocenie, czy zachodzi wypadek mniejszej wagi w danej sprawie, należy brać pod uwagę przedmiotowo-podmiotowe znamiona czynu, kładąc akcent na te elementy, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw. Wśród charakterystycznych dla przestępstw naruszających przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii znamion ocennych, różnicujących podstawy odpowiedzialności pomiędzy typem podstawowym a uprzywilejowanym wypadkiem mniejszej wagi, jest kryterium ilościowe oraz kryterium jakościowe (wyrok SA we Wrocławiu z dn. 28 grudnia 2005 r., II AKa 341/05). Oskarżony przez to, że w dniu 3 kwietnia 2024 r. w B. , w woj. (...)- (...) , wbrew przepisom ustawy, posiadał środki psychotropowe w postaci 1,64 grama (...) co zdaniem Sądu jest niewielką ilością, niewątpliwie wyczerpał znamiona występku z art. Art. 62 ust. 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1939 z późn. zm.). ☐ 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 3.4. Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ 3.5. Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T. J. (1) Punkt I Punkt I Sąd na podstawie art. 191 § 2 k.k. , przy zastosowaniu art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, Sąd wymierzając powyższą karę oskarżonemu miał na względzie dyrektywy wskazane w art. 53 k.k. , uwzględniając znaczny stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, wynikający z rodzaju zaatakowanego dobra prawnego jakim jest wolność drugiego człowieka oraz jego zdrowie, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, które to kara winna wobec niego osiągnąć. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności w powyższym wymiarze. Dokonując wyboru kary, jak też określając jej wysokość, Sąd miał na uwadze dość brutalny sposób w jaki działał oskarżony, jak też potrzebę wychowawczego oddziaływania na niego. Za wymierzeniem kary w powyższym wymiarze przemawiał również wzgląd na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które powinno mieć świadomość nieuchronności kary za popełnione przestępstwo, jak też jej odpowiedniej surowości. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył: uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzące: częściowe przyznanie się do winy. Jednocześnie Sąd przy wyborze rodzaju kary i jej wymiarze nie mógł pominąć takich okoliczności jak to, że oskarżony i pokrzywdzona tworzyli związek konkubencki i dalej chcą go tworzyć, że jego tłem było nieporozumienie pomiędzy partnerami związane z podejrzeniem o zdradę, a w konsekwencji osobą pokrzywdzoną przedmiotowym czynem nie był nikt przypadkowy, a oskarżony w czasie jego popełnienia był pod wpływem silnych emocji. Ostateczne pokrzywdzona wszystko mu wybaczyła. T. J. (1) Punkt II Punkt II Sąd na podstawie art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym Sąd wymierzając powyższą karę oskarżonemu miał na względzie dyrektywy wskazane w art. 53 k.k. , uwzględniając znaczny stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, wynikający z rodzaju zaatakowanego dobra prawnego jakim jest cześć drugiego człowieka, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, które to kara winna wobec niego osiągnąć. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności w powyższym wymiarze. Dokonując wyboru kary, jak też określając jej wysokość, Sąd miał na uwadze agresję z jaką działał oskarżony, jak też potrzebę wychowawczego oddziaływania na niego. Za wymierzeniem kary w powyższym wymiarze przemawiał również wzgląd na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które powinno mieć świadomość nieuchronności kary za popełnione przestępstwo, jak też jej odpowiedniej surowości. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył: uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzące: przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie Sąd przy wyborze rodzaju kary i jej wymiarze nie mógł pominąć takich okoliczności jak to, że oskarżony i pokrzywdzona tworzyli związek konkubencki i dalej chcą go tworzyć, że jego tłem było nieporozumienie pomiędzy partnerami związane z podejrzeniem o zdradę, a w konsekwencji osobą pokrzywdzoną przedmiotowym czynem nie był nikt przypadkowy, a oskarżony w czasie jego popełnienia był pod wpływem silnych emocji. Ostateczne pokrzywdzona wszystko mu wybaczyła. T. J. (1) Punkt III Punkt III Sąd na podstawie art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 3 (trzech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym Sąd wymierzając powyższą karę oskarżonemu miał na względzie dyrektywy wskazane w art. 53 k.k. , uwzględniając znaczny stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, wynikający z rodzaju zaatakowanego dobra prawnego jakim jest nietykalność cielesna drugiego człowieka, a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, które to kara winna wobec niego osiągnąć. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu karę ograniczenia wolności w powyższym wymiarze. Dokonując wyboru kary, jak też określając jej wysokość, Sąd miał na uwadze brutalność z jaką działał oskarżony, jak też potrzebę wychowawczego oddziaływania na niego. Za wymierzeniem kary w powyższym wymiarze przemawiał również wzgląd na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które powinno mieć świadomość nieuchronności kary za popełnione przestępstwo, jak też jej odpowiedniej surowości. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył: uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzące: przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jednocześnie Sąd przy wyborze rodzaju kary i jej wymiarze nie mógł pominąć takich okoliczności jak to, że oskarżony i pokrzywdzona tworzyli związek konkubencki i dalej chcą go tworzyć, że jego tłem było nieporozumienie pomiędzy partnerami związane z podejrzeniem o zdradę, a w konsekwencji osobą pokrzywdzoną przedmiotowym czynem nie był nikt przypadkowy, a oskarżony w czasie jego popełnienia był pod wpływem silnych emocji. Ostateczne pokrzywdzona wszystko mu wybaczyła. T. J. (1) Punkt IV Punkt IV Sąd na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. 2023. 1939 t.j. z póżn.zm.) w zw. z art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym, Sąd wymierzając powyższą karę oskarżonemu miał na względzie dyrektywy wskazane w art. 53 k.k. , uwzględniając znaczny stopień zawinienia i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, wynikający z rodzaju zaatakowanego dobra prawnego jakim jest zdrowie społeczne (publiczne), a nadto cele zapobiegawcze i wychowawcze, które to kara winna wobec niego osiągnąć. Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu karę pozbawienia wolności w powyższym wymiarze. Dokonując wyboru kary, jak też określając jej wysokość, Sąd miał na uwadze potrzebę wychowawczego oddziaływania na oskarżonego. Za wymierzeniem kary w powyższym wymiarze przemawiał również wzgląd na potrzebę kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, które powinno mieć świadomość nieuchronności kary za popełnione przestępstwo, jak też jej odpowiedniej surowości. Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył: uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego. Okoliczności łagodzące: brak. T. J. (1) Punkt V Punkt I,II,III,IV Sąd na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i § 3 k.k. w miejsce orzeczonych w punkcie I - IV jednostkowych kar ograniczenia wolności wymierzył oskarżonemu T. J. (1) , przy zastosowaniu art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. , karę łączną 2 (dwóch) lat ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. sąd wymierza karę łączną w granicach powyżej najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności. Stosownie zaś do art. 85a k.k. Sąd orzekając karę łączną bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając w sprawie niniejszej oskarżonemu -na skutek połączenia na podstawie art. 86 § 3 k.k. jednostkowych kar ograniczenia wolności- karę łączną ograniczenia wolności Sąd uwzględnił znaczny stopień zawinienia oskarżonego, a także znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów, co zostało wyszczególnione przy omawianiu kar jednostkowych. Równocześnie, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą żadne szczególne względy, które uzasadniałyby orzeczenie kary łącznej w niższym wymiarze w odniesieniu do orzeczonych kar jednostkowych. Wymierzając karę łączną Sąd wziął pod uwagę tożsame okoliczności jak przy wymiarze kar jednostkowych. T. J. (1) Punkt VI Punkt IV Sąd na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z późn.zm.) orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci (...) i kofeiny o łącznej wadze netto 1,265 grama przechowywanych w Magazynie (...) Komendy Wojewódzkiej Policji w O. i orzekł ich zniszczenie. T. J. (1) Punkt VII Punkt IV Sąd na podstawie art. 44 § 1 k.k. w zw. z art. 195 k.k.w. orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego, zabezpieczonego w sprawie i wskazanego w wykazie dowodów rzeczowych jako opakowanie pierwotne, w którym znajdował się biały proszek, przechowywanego w aktach sprawy koperta - k.165 i orzekła pozostawienie go w aktach sprawy. T. J. (1) Punkt VIII Punkt IV Sąd na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U.2023.1939 t.j. z późn.zm.) orzekł od oskarżonego T. J. (1) nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych na rzecz Stowarzyszenia (...) w W. . Wskazane Stowarzyszenie zajmuje się działalnością mającą na celu zapobieganie i zwalczanie narkomanii. Orzeczona kwota jest adekwatna do wagi przypisanego oskarżonemu czynu, jak i jego możliwości finansowych. T. J. (1) Punkt IX Punkt I Sąd na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. orzekł zwrócić oskarżonemu T. J. (1) dowody rzeczowe w postaci kwot 1600 złotych i 100 złotych wraz z odsetkami. W toku postępowania ustalono, iż właścicielem wskazanych środków pieniężnych jest oskarżony. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności T. J. (1) Punkt X Punkt V Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej w pkt V wyroku kary łącznej ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu T. J. (1) okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 3 kwietnia 2024 r., godz. 20:15, do dnia 17 czerwca 2024 r., godz. 10:25, uznając że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się dwóm dniom kary ograniczenia wolności i uznał ją za wykonaną w wymiarze 150 dni. inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7. KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt XI Mając na uwadze sytuację finansową oskarżonego (uzyskuje stałe dochody z pracy, nie ma nikogo na swoim utrzymaniu), Sąd zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 2602,90 złotych, w tym opłatę sądową w kwocie 300,00 złotych. Podpis