II K 266/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy w B. rozpoznał sprawę przeciwko T. J. (1), któremu zarzucono popełnienie czterech czynów. W pierwszym zarzucie oskarżono go o rozbój na swojej konkubinie E. K. S., polegający na użyciu przemocy (przyciśnięcie głowy do lady, zasinienie przedramienia i nadgarstka) i groźbie pobicia oraz pozbawienia życia, a następnie zabór 2000 zł. Sąd, analizując materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego i zeznania pokrzywdzonej, uznał, że czyn ten nie wyczerpuje znamion rozboju, lecz art. 191 § 2 k.k. (wymuszenie zwrotu wierzytelności), ponieważ strony ustaliły wcześniej zwrot tej kwoty w przypadku rozstania, a pieniądze należały do oskarżonego. Pokrzywdzona wydała pieniądze dobrowolnie, choć pod wpływem przemocy i groźby. Drugi czyn dotyczył znieważenia E. K. S. słowami obelżywymi, co zakwalifikowano z art. 216 § 1 k.k. Trzeci czyn polegał na naruszeniu nietykalności cielesnej poprzez chwycenie za włosy, zakwalifikowany z art. 217 § 1 k.k. Czwarty czyn dotyczył posiadania 1,64 grama substancji psychotropowych, zakwalifikowany jako wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia wszystkich przypisanych czynów. Wymierzono jednostkowe kary ograniczenia wolności, a następnie karę łączną 2 lat ograniczenia wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie. Zaliczeniu na poczet kary łącznej podlegał okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania. Orzeczono przepadek narkotyków i opakowania, a także nawiązkę w kwocie 1000 zł na rzecz stowarzyszenia przeciwdziałającego narkomanii. Koszty sądowe zasądzono od oskarżonego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja rozróżnienia między rozbojem a wymuszeniem zwrotu wierzytelności w kontekście wcześniejszych uzgodnień między partnerami.
Sprawa dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych związanych z konkubinatem i uzgodnieniami finansowymi między partnerami.
Zagadnienia prawne (2)
Czy użycie przemocy i groźby w celu odzyskania pieniędzy, które strony ustaliły jako zwrotne w przypadku rozstania, stanowi rozbój (art. 280 § 1 k.k.) czy wymuszenie zwrotu wierzytelności (art. 191 § 2 k.k.)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Sąd uznał, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. (wymuszenie zwrotu wierzytelności), a nie art. 280 § 1 k.k. (rozbój), ponieważ istniało wcześniejsze uzgodnienie dotyczące zwrotu pieniędzy, które należały do oskarżonego, a pokrzywdzona wydała je dobrowolnie, choć pod wpływem przemocy.
Uzasadnienie
Sąd oparł się na ustaleniu, że strony ustaliły zwrot kwoty 2000 zł w przypadku rozstania, co stanowiło uzgodnienie dotyczące wierzytelności, a nie kradzież. Pokrzywdzona wydała pieniądze dobrowolnie, co wyklucza znamiona rozboju.
Czy posiadanie niewielkiej ilości substancji psychotropowych przez oskarżonego, które zostały znalezione w jego torbie w pokoju zajmowanym wyłącznie przez niego, stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd zakwalifikował posiadanie 1,64 grama substancji psychotropowych jako wypadek mniejszej wagi, biorąc pod uwagę niewielką ilość narkotyku.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że ilość posiadanej substancji psychotropowej była niewielka, co uzasadnia zastosowanie kwalifikacji z art. 62 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| T. J. (1) | osoba_fizyczna | oskarżony |
| E. K. S. | osoba_fizyczna | pokrzywdzona |
| A. M. | osoba_fizyczna | świadek |
| T. M. | osoba_fizyczna | świadek |
| K. G. | osoba_fizyczna | świadek |
| I. C. | osoba_fizyczna | świadek |
| A. S. | osoba_fizyczna | świadek |
Przepisy (19)
Główne
k.k. art. 191 § § 2
Kodeks karny
Dla bytu przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. wystarczające jest subiektywne przekonanie sprawcy o istnieniu wierzytelności, nawet jeśli obiektywnie ona nie istnieje. Wystarczy, że sprawca działa w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności.
k.k. art. 216 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 217 § § 1
Kodeks karny
u.p.n. art. 62 § ust. 3
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Wypadek mniejszej wagi przy posiadaniu środków psychotropowych, kwalifikowany z uwagi na niewielką ilość.
u.p.n. art. 62 § ust. 1
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
k.k. art. 85 § § 1
Kodeks karny
Zasady orzekania kary łącznej.
k.k. art. 86 § § 1 i § 3
Kodeks karny
Zasady orzekania kary łącznej, w tym zasada asperacji i absorpcji.
u.p.n. art. 70 § ust. 2
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Przepadek dowodów rzeczowych.
k.k. art. 44 § § 1
Kodeks karny
Przepadek przedmiotów pochodzących z przestępstwa lub służących do jego popełnienia.
u.p.n. art. 70 § ust. 4
Ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii
Orzeczenie nawiązki na rzecz wskazanej instytucji.
k.k. art. 230 § § 2
Kodeks karny
Zwrot dowodów rzeczowych.
k.k. art. 63 § § 1
Kodeks karny
Zaliczenie okresu zatrzymania i tymczasowego aresztowania na poczet kary.
Pomocnicze
k.k. art. 280 § § 1
Kodeks karny
Rozbój polega na kradzieży przy użyciu przemocy lub groźby. Sąd uznał, że w tym przypadku nie doszło do kradzieży, a do wymuszenia zwrotu wierzytelności.
k.k. art. 37a § § 1
Kodeks karny
Zastosowanie art. 37a § 1 k.k. w zw. z art. 34 § 1 pkt 1a k.k. i art. 35 § 1 k.k. przy wymiarze kar ograniczenia wolności.
k.k. art. 34 § § 1 pkt 1a
Kodeks karny
k.k. art. 35 § § 1
Kodeks karny
k.k. art. 53
Kodeks karny
Dyrektywy wymiaru kary.
k.k. art. 85a
Kodeks karny
Cele kary łącznej.
k.p.k. art. 195 § w.
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustalenie, że żądanie zwrotu pieniędzy przez oskarżonego było próbą odzyskania wierzytelności, a nie kradzieżą. • Uznanie posiadania niewielkiej ilości narkotyków za wypadek mniejszej wagi.
Odrzucone argumenty
Zarzut rozboju zamiast wymuszenia zwrotu wierzytelności. • Zarzut groźby pozbawienia życia pokrzywdzonej (wycofany przez pokrzywdzoną i niepotwierdzony przez świadka T. M.).
Godne uwagi sformułowania
W swoim subiektywnym przekonaniu dążył on do zwrotu przysługującej mu wierzytelności. • Sąd nie dał wiary zeznaniom pokrzywdzonej ze śledztwa i z rozprawy, w których twierdziła ona, że pieniądze w kwocie 2000 zł, których wydania zażądał oskarżony, należały do niej, że wydała je pod przymusem, a także że oskarżony groził jej pozbawieniem życia. • Dla bytu występku określonego w art. 191 § 2 k.k. konieczny jest szczególny, «pozytywny» zamiar kierunkowy, polegający na co najmniej subiektywnym przekonaniu sprawcy, że działa w celu zwrotu realnej i zasługującej na ochronę prawną wierzytelności.
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja rozróżnienia między rozbojem a wymuszeniem zwrotu wierzytelności w kontekście wcześniejszych uzgodnień między partnerami."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznych okoliczności faktycznych związanych z konkubinatem i uzgodnieniami finansowymi między partnerami.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje subtelne rozróżnienie między przestępstwami, gdzie kontekst relacji między stronami ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji prawnej. Dotyczy również powszechnych problemów jak przemoc domowa i posiadanie narkotyków.
“Czy próba odzyskania własnych pieniędzy od partnerki to rozbój? Sąd wyjaśnia.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.