II K 153/13

Sąd Rejonowy w Prudniku, w składzie sędzia Tomasz Ebel, rozpoznał sprawę przeciwko E. K. i G. W., oskarżonym o popełnienie przestępstw oszustwa (art. 286 § 1 kk) oraz jego usiłowania (art. 13 § 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk), w tym z zastosowaniem art. 64 § 1 kk w odniesieniu do G. W. Oskarżeni byli oskarżeni o wyłudzenie pieniędzy od W. B. poprzez wprowadzenie go w błąd co do wartości sprzedawanych rzeczy i przeznaczenia środków na remont kościoła, a także o oszustwo wobec C. B. poprzez sprzedaż telefonu za kwotę 120 zł, podczas gdy wartość wszystkich oferowanych przedmiotów miała być wyższa, oraz o usiłowanie oszustwa wobec K. A. poprzez wprowadzenie jej w błąd co do pochodzenia paczki z Niemiec. Sąd, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym przesłuchaniu świadków i oskarżonych, doszedł do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwolił na przypisanie oskarżonym popełnienia zarzucanych im czynów. W odniesieniu do zarzutu wobec K. A., sąd wskazał na wątpliwości co do daty zdarzenia i udziału E. K., a także uznał, że zachowanie G. W. nie wypełniło znamion usiłowania oszustwa, będąc co najwyżej próbą niekaralnego przygotowania. W sprawie W. B., sąd uznał dowód z okazania za niewystarczający do przypisania winy E. K., zwłaszcza w świetle późniejszych zeznań pokrzywdzonego wskazujących na innego oskarżonego. W odniesieniu do C. B., sąd uznał, że wersja pokrzywdzonego o zakupie wszystkich przedmiotów za 120 zł jest nieracjonalna w kontekście wartości sprzedanego telefonu i paragonu na odkurzacz za 129 zł, co podważa tezę o wprowadzeniu w błąd co do wartości. Sąd podkreślił, że granica między zachowaniem penalizowanym a natarczywym nagabywaniem może być płynna, a w tym przypadku nie udało się udowodnić popełnienia przestępstwa. W konsekwencji, sąd uniewinnił obu oskarżonych od wszystkich zarzutów i obciążył kosztami postępowania Skarb Państwa.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający