II K 148/13

Sygn. akt II K 148/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2015r. Sąd Okręgowy w Częstochowie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Włodarczyk- ref Sędziowie SSO Urszula Adamik Ławnicy: Lech Pokorny Alicja Gradek Jerzy Synowiec Protokolant Bożena Schmitt w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Rafała Nagrodzkiego po rozpoznaniu w dniach: 17.01.2014r, 12.02.2014r, 12.03.2014r, 9.04.2014r, 14.05.2014r, 18.06.2014r, 16.07.2014r, 23.07.2014r, 6.08.2014r, 10.10.2014r, 14.11.2014r, 17.12.2014r, 21.01.2015r w Częstochowie na rozprawie sprawy: W. B. (1) , syna M. i G. z domu B. , urodzonego w dniu (...) w B. oskarżonego o to, że : I. w okresie od połowy lipca 1999 roku do 21 sierpnia 1999 roku, w C. i K. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, kierowanej przez D. B. (1) mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu, tj. o przestępstwo z art. 258 § 2 kk , II. w dniu 2 sierpnia 1999 roku, w C. , działając z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życia R. N. (2) , co najmniej dwukrotnie strzelił w jego kierunku z broni palnej kalibru (...) milimetrów, powodując u niego ranę postrzałową głowy z otworem wlotowym w łusce kości potylicznej po stronie lewej i wylotowym w łusce kości ciemieniowej po stronie prawej, z równoczesnym uszkodzeniem opony twardej, co w następstwie spowodowało jego zgon, tj. o przestępstwo z art. 148 § 1 kk , III. w dniu 10 sierpnia 1999 roku, w C. , działając z bezpośrednim zamiarem pozbawienia życia M. T. (1) oraz godząc się na stworzenie powszechnego niebezpieczeństwa zagrażającego życiu i zdrowiu wielu osób, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, usiłował dokonać zabójstwa M. T. (1) poprzez podłożenie pod pojazd marki (...) , będący w użytkowaniu M. T. (1) trzech tak zwanych „bomb rurowych”, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na oderwanie się przedmiotowego ładunku wybuchowego od podwozia pojazdu marki (...) i odrzucenie go na trawnik przez inną osobę, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 kk przy zast. art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , IV. w dniu 13 sierpnia 1999 roku, w miejscowości K. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, posługując się bronią palną w postaci pistoletu P – (...) kaliber (...) milimetrów z usuniętymi oznaczeniami numerowanymi, po uprzednim zagrożeniu K. M. (1) jej użyciem, usiłował dokonać kradzieży pieniędzy w kwocie 82.300 złotych na szkodę firmy (...) , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencje osób postronnych i postawę pokrzywdzonego, czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 w zw. z art. 65 § 1 kk , V. w dniu 12 lipca 1999 roku, w C. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, po uprzednim użyciu wobec S. R. (1) przemocy w postaci duszenia go i przewrócenia na ziemię, zabrał w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie 5000 złotych na szkodę S. R. (1) , czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , VI. w okresie od 7 sierpnia 1998 roku do 9 sierpnia 1998 roku, w S. , działając wspólnie i porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczeń hurtowni (...) poprzez wykonanie tak zwanego „wyłomu” w ścianie garażu sąsiadującego z pomieszczeniami hurtowni, skąd następnie zabrał w celu przywłaszczenia artykuły metalowe w postaci między innymi gwoździ, kołków rozporowych, łączników ościeżnic, śrub wkrętów wartości 47.403,35 złotych na szkodę M. G. (1) , tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 kk , VII. w okresie od 6 marca 1999 roku do 8 marca 1999 roku, w C. , działając wspólnie i porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, dokonał kradzieży z włamaniem do pomieszczeń hurtowni (...) poprzez wykonanie tak zwanego „wyłomu” w ścianie budynku sąsiadującego z pomieszczeniem hurtowni, skąd następnie zabrał w celu przywłaszczenia papierosy różnego rodzaju i gatunku o łącznej wartości 405.344,51 złotych na szkodę K. S. (1) i Ł. S. , czyniąc sobie z popełniania przestępstw stałe źródło dochodu, tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , VIII. w dniu 2 sierpnia 1999 roku, w C. , działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu typu (...) kaliber (...) milimetrów wraz z co najmniej 8 sztukami amunicji, który został nabyty przez inną osobę od M. W. (1) za kwotę 1200 złotych, tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , IX. w okresie od 10 sierpnia 1999 roku do 13 sierpnia 1999 roku, w C. i K. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu typu P – (...) kaliber (...) milimetrów wraz z co najmniej 30 sztukami amunicji, który został nabyty przez inną osobę za kwotę 3000 złotych od D. C. (1) , tj. o przestępstwo z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , orzeka: 1. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk umarza postępowanie w stosunku do oskarżonego W. B. (1) w zakresie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku , ustalając, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 258 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.09.1998r do dnia 17.10.1999r i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa; 2. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe zbrodni z art. 148 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 148 § 1 kk wymierza mu karę 25 ( dwudziestu pięciu ) lat pozbawienia wolności; 3. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe przestępstwa z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk zw. z art. 4 § 1 kk ( w brzemieniu obowiązującym od dnia 23.04.2009r ) i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 kk przy zast. art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 65 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 148 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierza mu karę 10 ( dziesięciu ) lat pozbawienia wolności; 4. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku czym wyczerpał znamiona ustawowe zbrodni z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierza mu karę 3 ( trzech ) lat i 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności; 5. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, ustalając wartość skradzionych pieniędzy na 4950 zł, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierza mu karę 3 ( trzech ) lat pozbawienia wolności; 6. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 279 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 279 § 1 kk wymierza mu karę 1 ( jednego ) roku i 6 ( sześciu ) miesięcy pozbawienia wolności ; 7. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za ten czyn na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierza mu karę 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności; 8. oskarżonego W. B. (1) uznaje za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu, w sposób podobny dopuścił się przestępstw : a/ opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, eliminując z jego opisu nazwisko (...) i wpisując w to miejsce „od ustalonej osoby”, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 263 § 2 kk , b/ opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk , i za te przestępstwa na podstawie art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk przy zastosowaniu art. 91 § 1 kk wymierza mu karę 1 ( jednego ) roku pozbawienia wolności 9. na podstawie art. 85 kk , art. 91 § 2 kk i art. 88 kk łączy oskarżonemu W. B. (1) kary pozbawienia wolności wymierzone w punktach od 2 do 8 sentencji wyroku i orzeka jako karę łączną 25 ( dwadzieścia pięć ) lat pozbawienia wolności; 10. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeka od oskarżonego W. B. (1) obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 7 sentencji wyroku, zasądzając od oskarżonego na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego (...) spółka jawna w C. kwotę 105.344,50 zł ( sto pięć tysięcy trzysta czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt groszy ) z ustawowymi odsetkami od dnia 8.03.1999r; 11. na podstawie art. 63 § 1 kk i art. 607f kpk zalicza oskarżonemu W. B. (1) na poczet orzeczonej w punkcie 9 sentencji wyroku kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 21 listopada 2011r do dnia 15 marca 2013r i od dnia 15 marca 2014r do dnia 21 stycznia 2015r; 12. na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego W. B. (1) od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa; Sygnatura akt II K 148/13 UZASADNIENIE Sprawa karna przeciwko W. B. (1) , w jej finalnej postaci, której wyrazem jest niniejszy akt oskarżenia, została zainicjowana postępowaniem karnym – śledztwem, które prowadziła Prokuratura Okręgowa w Katowicach pod sygnaturą VI Ds. 22/02/S w sprawie działalności kilku zorganizowanych grup przestępczych, kierowanych między innymi przez podejrzanych M. M. (1) , D. B. (1) , B. G. (1) . Z tego śledztwa wyłączono materiały m.in. przeciwko P. O. (1) , D. B. (1) , W. B. (1) , R. G. (1) , M. S. (1) i tej sprawie nadano sygnaturę VI Ds. 13/03/S. Dowód: postanowienie o wyłączeniu z dnia 3.04.2003r –k. 68-168. W dniu 21.08.2003r ze śledztwa w sprawie VI Ds. 13/03/S wyłączono materiały przeciwko podejrzanym P. O. (1) , D. B. (1) , W. B. (1) , R. G. (1) , M. S. (1) , D. C. (1) i zarejestrowano je pod sygnaturą VI Ds. 70/03/S. Dowód: postanowienie o wyłączeniu z dnia 21.08.2003r –k. 31-67. W dniu 22.08.2003r ze śledztwa w sprawie VI Ds. 70/03/S wyłączono materiały przeciwko podejrzanemu W. B. (1) i zarejestrowano je pod sygnaturą VI Ds. 72/03/S. Dowód: postanowienie o wyłączeniu z dnia 22.08.2003r –k. 1-30. Wyłączenie materiałów śledztwa przeciwko W. B. było konsekwencją tego, że po zatrzymaniu M. S. , D. B. i R. G. w 2002r, oraz ich tymczasowym aresztowaniu, w konsekwencji składania wyjaśnień przez P. O. , zamierzano również zatrzymać i przesłuchać W. B. ( wcześniej był przesłuchiwany, ale w charakterze świadka- jeszcze w 1999r). Ustalono, że nie przebywa w miejscu zamieszkania i w dniu 29.03.2002r wydano postanowienie o jego poszukiwaniu listem gończym. W dniu 28.03.2002r Sąd Rejonowy w Katowicach wydał postanowienie o zastosowaniu wobec W. B. tymczasowego aresztowania na 7 dni od chwili zatrzymania. Dowód: postanowienie o poszukiwaniu listem gończym i list gończy –k. 2832-2835, postanowienie o tymczasowym aresztowaniu –k. 2837. W dniu 20.02.2002r ( uzupełnione w dniu 21.08.2003r) sporządzono także postanowienie o przedstawieniu zarzutów W. B. , w tym co do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, lecz nie ogłoszono mu go z uwagi na to, że nie ustalono jego miejsca pobytu. Dowód: postanowienia o przedstawieniu zarzutów i jego zmianie –k. 3671-3676. Z uwagi na niemożność zatrzymania W. B. śledztwo przeciwko niemu zawieszono w dniu 22.08.2003r Dowód: postanowienie o zawieszeniu śledztwa –k. 3685-3686. W dniu 28 września 2011r Sąd Rejonowy Katowice Wschód postanowił o tymczasowym aresztowaniu W. B. . Dowód: postanowienie o tymczasowym aresztowaniu –k. 3753-3758 Rozpoczęto poszukiwania oskarżonego listem gończym, oraz wydano w 2011r wobec niego (...) Nakaz Aresztowania . Dowód: list gończy –k. 3763-3764, (...) – 3765-3774 W. B. (1) został zatrzymany w (...) w dniu 21.11.2011r i przekazany (...) w dniu 15.03.2013r. Dowód: protokół przejęcia osoby ściganej –k. 3846-3848. Zarzuty, w tym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, ogłoszono W. B. w dniu 28.03.2013r. Dowód: postanowienie o zmianie i uzupełnieniu zarzutów –k. 3862-3863. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono następujący stan faktyczny: 1. Zarzut I – branie udziału przez oskarżonego W. B. w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 15.07.2004r w sprawie II K 105/03 uznał D. B. (1) za winnego, tego, że w okresie od stycznia 1999r do 21 sierpnia 1999r kierował zorganizowaną grupą przestępczą, która w okresie od połowy lipca 1999r do 21 sierpnia 1999r miała charakter zbrojny, zaś jej celem było popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, jak również życiu i zdrowiu tj. przestępstwa z art. 258 § 3 kk i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem uznano P. O. (1) , R. G. (1) i M. S. (1) za winnych brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez D. B. , która w okresie od połowy lipca 1999r do 21 sierpnia 1999r miała charakter zbrojny tj. przestępstwa z art. 258 § 2 kk i wymierzono im kary po 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś P. O. po nadzwyczajnym złagodzeniu kary - samoistną grzywnę w liczbie 30 stawek dziennych po 30 zł. Dowód: kopia wyroku w sprawie II K 105/03 –k. 4317-4337. Fakt istnienia zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez D. B. (1) , oraz jej zbrojnego charakteru został stwierdzony w cytowanym wyżej postępowaniu karnym, zakończonym prawomocnym wyrokiem skazującym. Oczywiście nie zwalniało to Sądu w niniejszej sprawie od poczynienia własnych ustaleń faktycznych w tym przedmiocie, a w szczególności , czy w grupie tej brał udział także W. B. . Organizatorem i przywódcą grupy przestępczej był D. B. (1) . W skład grupy przestępczej wchodzili P. O. (1) , R. G. (1) , M. S. (1) i W. B. (1) . Grupa ta miała charakter zbrojny od połowy lipca 1999r (zakup pistoletu „ (...) ). Przeważnie „grupowa” broń palna była w fizycznym posiadaniu W. B. (1) . Był to początkowo pistolet typu (...) , z którego W. B. zastrzelił R. N. (2) . Po tym zdarzeniu i wyrzuceniu „ (...) ”, został zakupiony jako broń „ (...) ” pistolet (...) . W. B. najczęściej nosił go przy sobie, czyścił go. Miał go przy sobie w czasie podkładania bomb rurowych pod samochód użytkowany przez M. T. (1) . D. B. nazywał go wśród pozostałych członków grupy swoim „ (...) , (...) ”. W grupie to D. B. (1) decydował o popełnieniu każdego przestępstwa, to on wykładał pieniądze na organizacje poszczególnych przestępstw, on rozdzielał role poszczególnym członkom grupy. Zasadą w grupie było, że korzyściami uzyskiwanymi z działalności przestępczej dzielono się po równo. Celem istnienia grupy było organizowanie i wspólne popełnianie przestępstw przeciwko mieniu, oraz życiu i zdrowiu. Dowód: wyjaśnienia P. O. (1) –k. 665-667, 3174, 3291, 3993-3998, 4127, 4758, wyjaśnienia M. S. –k. 2802, 2939, 3283, 3466, 3469-3470, 4000-4003, 4133, 4654, 4683-4684, częściowo wyjaśnienia D. B. –k. 2725, 2737, 2885, 3172, 3988-3990. R. K. (1) potwierdził, że istniała grupa przestępcza, którą wg niego kierował D. B. i W. B. . Członkami tej grupy byli także P. O. (1) i M. S. (1) . D. B. w grupie był specjalistą od zarabiania pieniędzy, a W. B. był człowiekiem od „ (...) ”. W zeznaniach złożonych w dniu 23.08.2003r R. K. dodał, że do grupy przestępczej D. B. należał także R. G. . Dowód: zeznania świadka R. K. (1) –k. 3233-3234, 3681-3683, 4051. Sąd dał wiarę cytowanym wyjaśnieniom P. O. (1) k.665-667, 3174, 3291, 3993-3998, 4127, 4758 i M. S. k. 2802, 2939, 3283, 3466, 3469-3470, 4000-4003, 4133, 4654, 4683-4684, którzy w zbieżny sposób opisali powstanie, istnienie , organizację i cele grupy przestępczej, którą założył i kierował D. B. . Zgodnie wskazywali, że cele, zadania i rolę przy realizacji zadań, wyznaczał członkom grupy D. B. . Po zabójstwie R. N. , P. O. (1) , który wówczas był na wakacjach nad morzem, został wezwany do powrotu, razem z pozostałymi członkami grupy ukrywał się, choć w tej zbrodni nie brał udziału. Solidaryzował się jednak z resztą członków grupy i bez namysłu wykonał polecenie powrotu z nad morza. To doskonale pokazuje zwartość, spójność i zdyscyplinowanie członków grupy. Kolejnym zdarzeniem, które potwierdza te cechy było planowanie zabójstwa M. T. i usiłowanie dokonania tego przestępstwa. Było ono prostą konsekwencją dokonania zabójstwa R. N. przez W. B. , oraz obawy przed zemstą ze strony kolegów R. N. . Członkowie grupy solidarnie postanowili uprzedzić atak ze strony M. T. i jego kolegów i wyeliminować zagrożenie. Te sytuacje doskonale pokazują , że w/w grupa mężczyzn skupiona wokół D. B. , była zorganizowaną strukturą przestępczą. Fakt istnienia grupy przestępczej potwierdził także D. B. k. 2725, 2737, 2885, 3172, 3988-3990, jednak zaprzeczał aby nią kierował. Wskazywał na R. G. (1) , jako jej rzekomego szefa. W tym zakresie Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom D. B. , gdyż są odosobnione i sprzeczne z wiarygodnymi wyjaśnieniami M. S. i P. O. . M. S. i P. O. nie mieli żadnego interesu w tym by chronić R. G. (1) . Nie ma żadnych logicznych przesłanek do stawiania takiej tezy. Zarazem wszyscy trzej jednobrzmiąco umiejscowili W. B. pośród członków grupy. M. S. i P. O. opisywali, że był swego rodzaju ochroniarzem D. B. . Z reguły to on był w posiadaniu jednostek broni, właśnie z uwagi na rolę, którą pełnił wobec D. B. . Świadkowie różnili się jedynie w wyjaśnieniach co do przeznaczenia broni palnej. M. S. i P. O. nie mieli wątpliwości, że dwie jednostki broni były bronią „ (...) ”. D. B. temu przeczył, twierdził, że to była broń W. B. i P. O. . W tym zakresie nie dano wiary jego wyjaśnieniom, gdyż są sprzeczne z ocenionymi jako wiarygodne wyjaśnieniami P. O. i M. S. . Jeśli chodzi o czasokres przestępstwa to końcowy termin brania udziału w grupie przestępczej D. B. przez W. B. , oraz samego istnienia tej grupy został wskazany na datę zatrzymania D. B. (1) wraz z R. G. (1) - w konsekwencji prowadzenia śledztwa w przedmiocie zabójstwa R. N. (2) . Z tą chwilą grupa przestępcza kierowana przez D. B. rozpadła się. Data początkowa to zakup broni palnej pistoletu „ (...) ”, co miało miejsce w konsekwencji porwania D. B. dla okupu. Stało się to po sprzedaży papierosów skradzionych z hurtowni (...) . Porwanie zapewne było wynikiem porachunków grup przestępczych. Zakup broni palnej miał zwiększyć siłę grupy D. B. , dać jej poczucie bezpieczeństwa. To wskazuje na „ (...) ” charakter tej jednostki broni. Po jej wyrzuceniu po zabójstwie R. N. , zakupiono pistolet (...) , który miał takie samo przeznaczenie. W omawianym zakresie Sąd dał także wiarę zeznaniom R. K. (1) k. 3233-3234, 3681-3683, 4051, który co prawda nie brał udziału w grupie przestępczej D. B. , ale posiadał o niej wiedzę, wiedząc także o zakupie broni palnej – pistoletu (...) . R. K. przyjaźnił się z osobami konkurującymi z grupą D. B. , stąd jest wiarygodne, że posiadał wiedzę o istnieniu tej grupy przestępczej i jej składzie osobowym. Natomiast błędnie interpretował bliskość (...) z (...) , jako dowód, że obaj wspólnie kierowali grupą. Oskarżony W. B. nie przyznał się do popełnienia w/w czynu i odmówił składania wyjaśnień k. 3866-3867, 4295. Sąd nie dał wiary nie przyznaniu się do popełnienia tego czynu przez oskarżonego, ponieważ jego sprawstwo potwierdzają omówione wyżej dowody, w zakresie, w jakim dano im wiarę. Dokonując oceny, iż oskarżony brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym i popełniając niektóre zarzucane mu czyny działał w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej, sąd miał na uwadze ugruntowane już, bogate orzecznictwo, zarówno Sądu Najwyższego, jak i sądów apelacyjnych, oraz poglądy doktryny dotyczące warunków, jakie musi spełniać przestępcze współdziałanie, aby mogło ono stanowić odrębne przestępstwo, opisane w art. 258 § 2 kk . Przedmiotem ochrony przy przestępstwie z art. 258 kk jest bezpieczeństwo państwa i obywateli, zagrożonych działalnością grup i związków przestępczych. Działalność grupy lub związku charakteryzuje się znacznie większą społeczną szkodliwością, ze względu na swój zawodowy charakter, niż działalność pojedynczych sprawców. W § 1 czynność sprawcza polega na "braniu udziału" w zorganizowanej grupie albo związku, a więc jest aktywnością człowieka przejawiającą się jako jego działanie. "Branie udziału" polegać będzie na przynależności do grupy lub związku, akceptowaniu zasad, które nimi rządzą, oraz wykonywaniu poleceń i zadań wskazanych przez osoby stojące w hierarchii grupy lub związku odpowiednio wyżej. Istotna jest tu też identyfikacja członka z grupą lub związkiem, przy czym nie pozostaje on tam wyłącznie pasywny. "Branie udziału" polegać może na wspólnych akcjach przestępczych, ich planowaniu, odbywaniu spotkań, uzgadnianiu struktury, wyszukiwaniu kryjówek, posługiwaniu się pseudonimami, zdobywaniu zaopatrzenia niezbędnego grupie lub związkowi do realizacji założonych celów, a także na podejmowaniu czynności mających uniemożliwić wykrycie sprawców. Tu zaliczyć należy też dzielenie łupów pochodzących z przestępstw. Dla popełniania przestępstw sprawcy zazwyczaj łączą się w grupy, których liczebność zależy od tego, jakie przestępstwa grupa popełnia. Przepis mówi o działaniu w "zorganizowanej" grupie, co zazwyczaj ułatwia dokonywanie przestępstw przynoszących stały dochód. Zorganizowaną grupą jest nie tylko taka grupa sprawców, która zorganizowała się, aby popełniać przestępstwa w sposób ciągły, zatem podobnego rodzaju, lecz także do dokonania kilku przestępstw, jeżeli ich owocem może być źródło dochodu trwające jakiś czas. Poziom organizacji grupy nie został określony w przepisie. Wystarcza zatem niski poziom zorganizowania, który zapewnia dokonywanie przestępstw i posiadanie stałego (w sensie relatywnym) źródła dochodu. Grupa zorganizowana musi też posiadać swego przywódcę, który nie musi być stałym przywódcą ani też tym, który daną grupę organizował. "Zorganizowana grupa" przestępcza powinna składać się z co najmniej trzech osób połączonych wspólnym celem, jakim jest okazjonalne lub stałe popełnianie przestępstw. Mimo że ustawa mówi o "zorganizowanej" grupie, nie oznacza to wcale, by wymagała ona specjalnej wewnętrznej struktury organizacyjnej. Cel, jakim jest popełnienie przestępstwa, może mieć charakter stały lub zależny od nadarzającej się okazji. Nie jest wymagany stały skład grupy. Jej członkowie mogą popełniać przestępstwa w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi jedynie wspólna chęć popełnienia przestępstwa, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogą ułatwić popełnienie przestępstwa. Należy mieć na uwadze wybór potencjalnych ofiar i miejsc popełnienia przestępstwa, opracowywanie planów działania, przygotowywanie niezbędnych środków do popełnienia przestępstwa (por. Z. Ćwiąkalski, Wybrane problemy wymiaru kary za przestępczość zorganizowaną , Prok. i Pr. 2001, nr 12, s. 7 i n.). Zdaniem A . Gaberle - które należy zaakceptować ( Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne , CzPKiNP 1998, z. 1-2, s. 75 i n.) - za przestępstwo popełnione w grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przyjmować należy przestępstwo popełnione przez choćby niektóre z trzech osób, które wspólnie lub za pośrednictwem niektórych z nich podzieliły się zadaniami w związku z zamiarem prowadzenia przestępczej działalności, jeżeli popełnienie przestępstwa wynikało z tego podziału.. "Zorganizowanie" polega na w miarę stałym jej składzie, choć nie wszyscy członkowie muszą uczestniczyć w popełnieniu każdego z zaplanowanych przestępstw, jak również akceptacji celów i gotowości do zaspokajania potrzeb grupy, w tym w narzędzia potrzebne do popełniania przestępstw, wyszukiwanie miejsc niezbędnych dla przechowywania skradzionych przedmiotów, rozprowadzanie ich paserom, por. też wyrok SA w Krakowie z 19 grudnia 2003 r., II AKa 257/03, KZS 2004, z. 4, poz. 41. Dla skazania za udział w zorganizowanej grupie przestępczej konieczne jest wykazanie, że taka grupa w ogóle istniała. Należy ustalić, kto miał taką grupę tworzyć, wskazać jej cechy organizacyjne o formach nadających grupie cechę trwałości (por. wyrok SA w Krakowie z 30 listopada 2004 r., II AKa 243/04, KZS 2004, z. 12, poz. 25). Wszystkie przestępstwa mają charakter formalny (bezskutkowy). Dla ich popełnienia wystarczająca jest sama czynność sprawcza. Nie jest skutkiem przestępstwa z art. 258 , lecz samodzielnym przestępstwem popełnienie przez grupę lub związek jakiegoś przestępstwa, dla którego popełnienia zostały powołane. "Zbrojny charakter związku" jest jednocześnie elementem kwalifikującym w § 2, ale zarazem określa sposób działania grupy lub związku. Znamię to oznacza, że w swojej działalności przestępczej grupa albo związek już używa broni bądź też zakłada jej użycie w przyszłości i w tym celu gromadzi lub posiada broń. Znamię przestępstwa spełnione będzie również wtedy, gdy grupa lub związek popełniły już przestępstwo, ale bez użycia broni, mimo że nią w celu przestępczym dysponowały. Użycie jej nie było jednak w danym wypadku konieczne (np. napad na samotnie mieszkającego staruszka, będącego znanym kolekcjonerem sztuki). Dla bytu przestępstwa kwalifikowanego wystarczające jest, że nawet jeżeli grupa lub związek nie jest cały czas w posiadaniu broni, ma możliwość dysponowania nią w chwili popełniania przestępstw. Nie spełnia znamion typu kwalifikowanego z § 2 sytuacja, gdy jeden lub nawet kilku członków grupy lub związku posiada indywidualnie broń, ale bez wiedzy pozostałych uczestników grupy lub związku o tym, że broń ta będzie lub jest wykorzystywana na potrzeby wspólnej działalności przestępczej. Zgodnie ze stanowiskiem SN prezentowanym w wyroku z 6 maja 2003 r. (V KK 193/02, LEX nr 78390) określenie "zbrojny charakter" zorganizowanej grupy stanowi element określający też jej sposób działania. Oznacza to, że w działalności przestępczej owa grupa używa broni lub zakłada jej użycie w przyszłości i w tym celu broń posiada lub ją gromadzi. Jeśli natomiast któryś z członków grupy dopuści się ekscesu, gdy bez wiedzy pozostałych uczestników posiada broń, a nawet ją indywidualnie wykorzysta, nie powinny być kwalifikowane jako przestępstwa określone w art. 258 § 2. Trafne jest też stanowisko SA w Katowicach z 27 września 2001 r. (II AKa 150/01, Prok. i Pr. 2002, nr 7-8, poz. 30), zgodnie z którym dla przyjęcia, że sprawca bierze udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, nie jest wymagane, by posiadał broń osobiście lub by stykał się z nią w jakikolwiek sposób. Wystarczy natomiast, że inni uczestnicy związku działają z bronią, a sprawca ma tego świadomość i to akceptuje. Warto także przytoczyć kilka poglądów zawartych w orzeczeniach Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych. W wyroku z dnia 08.02.2011r Sąd Najwyższy , IV KK 124/10 wskazał, że udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstwa jest przestępstwem formalnym. Do wypełnienia znamion tego typu przestępstwa wystarcza sama bierna przynależność bez popełnienia innych czynów zabronionych. Jest to przestępstwo o charakterze trwałym, gdyż stan bezprawny utrzymuje się tak długo, jak długo trwa przynależność do grupy i nie wymaga dokonywania innych działań. Przyjmując zatem, że przestępstwo z art. 258 k.k. jest przestępstwem trwałym, wskazać trzeba, że jeżeli aktem oskarżenia prokurator obejmuje pewien okres przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej, to okoliczność, iż sąd w prawomocnym wyroku skazującym za takie przestępstwo, w następstwie dokonanych ustaleń faktycznych, wyeliminował z opisu czynu przypisanego sprawcy pewien czasowo wyodrębniony fragment tego czynu, prowadzi do niemożności pociągnięcia tego sprawcy do odpowiedzialności karnej w innym postępowaniu o ten "pominięty" fragment czynu ze względu na przeszkodę w postaci "powagi rzeczy osądzonej". Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 27.10.2010r, II AKa 123/10, stwierdził, że w każdej sytuacji, gdy przedmiotem zarzutu jest przestępstwo z art. 258 k.k. , obowiązkiem Sądu jest rozważenie, w oparciu o konkretne dowody, a nie domniemania, czy popełnione przez oskarżonych przestępstwo nie zostało zrealizowane w ramach zwykłego współsprawstwa, czy zorganizowana grupa przestępcza rzeczywiście istniała, czy każdy z oskarżonych był jej członkiem, czy też jedynie jego zachowanie miało charakter współdziałania z grupą. Aby danej osobie przypisać czyn z art. 258 k.k. niezbędne jest wykazanie, że osoba taka miała świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach, że została zaakceptowana co najmniej przez osoby, które mogły decydować o jej składzie osobowym. Orzeczenie to powtarza w zasadzie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 24.03.2010r, II KK 199/09, w którym wyjaśniono, że aby danej osobie przypisać czyn z art. 258 k.k. , niezbędne jest wykazanie nie tylko tego, że miała ona świadomość istnienia grupy przestępczej i zamiar działania w jej ramach, lecz również, że jako jej członek została zaakceptowana przez pozostałe tworzące tę grupę osoby, a już co najmniej te, które decydować mogły o jej składzie osobowym. Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 10.12.2009r, II AKa 360/09, stwierdził, że grupa przestępcza nie powstaje w ściśle określonym, konkretnym terminie, ale jest to proces długofalowy. Niemniej jednak sąd, aby przypisać danej osobie udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, czy też przypisać popełnienie konkretnego przestępstwa we współdziałaniu z innymi osobami w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnienie przestępstwa, musi dokładnie ustalić od jakiego momentu może być mowa o istnieniu takiej grupy, czy w danym, ściśle określonym czasie takowa grupa faktycznie istniała, a więc czy mieliśmy wyraźnie wyodrębniony ośrodek decyzyjny (przywództwo) oraz w miarę stabilny podział zadań i funkcji wewnątrz grupy, powiązania między jej członkami oraz przesłanek nadających tej grupie elementy trwałości. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27.09.2001r, II AKa 150/01, wyjaśnił pojęcie zbrojnego charakteru grupy, stwierdzając, że, zorganizowana grupa ma charakter zbrojny wówczas, gdy taka "organizacja" na stałe jest wyposażona w broń palną lub też zakłada ona używanie broni palnej w czasie dokonywania przestępstw. Ten sam kierunek interpretacji tego pojęcia wyraził Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 27.09.2001r, II AKa 150/01, wyjaśniając, że specyfika przestępstwa polegającego na braniu udziału w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym nie wymaga, by sprawca osobiście przedsiębrał czynności zmierzające do popełnienia zamierzonego przestępstwa. Wystarczy, że pozostaje on w strukturze organizacyjnej grupy lub związku, że spełnia w nim jakieś pomocnicze chociażby czynności lub nawet ich nie spełnia, a zachowuje gotowość do ich spełnienia w razie potrzeby. Dla przyjęcia, że sprawca bierze udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym nie jest wymagane, by posiadał broń osobiście lub by stykał się z nią w jakikolwiek sposób, wystarczy, że inni uczestnicy związku działają z bronią, a sprawca ma tego świadomość i to akceptuje. Zacytowane wyżej poglądy doktryny i judykatury, sąd przyjął za własne. Przytoczone dowody i wykładnia art. 258 § 2 kk wskazują, że oskarżony W. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona tego przestępstwa. Na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk Sąd umarzył postępowanie w stosunku do oskarżonego W. B. (1) w zakresie czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku , ustalając, że czyn ten wyczerpuje znamiona ustawowe występku z art. 258 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.09.1998r do dnia 17.10.1999r i w tej części na podstawie art. 632 pkt 2 kpk kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Aktualnie czyn z art. 258 § 2 kk jest zagrożony karą od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności. W okresie do 17.10.1999r branie udziału w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, było zagrożone karą od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. To brzmienie art. 258 kk ( w tym i § 2 tego przepisu ), jest ustawą względniejszą w rozumieniu art. 4 § 1 kk . Zgodnie z art. 101 § 1 pkt 3 kk , przedawnienie karalności tego przestępstwa to 10 lat. Prokurator, gdy sąd uprzedzał o możliwości umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności, wyraził stanowisko, że z pewnością do przedawnienia nie doszło. Nie uzasadnił swego stanowiska, ale z pewnością wynikało ono z przekonania, że ma zastosowanie art. 102 kk , a więc, że przed upływem terminu przedawnienia karalności zostało wszczęte postępowanie karne przeciwko osobie, co oznaczałoby, że termin przedawnienia zostałby wydłużony o kolejne 10 lat. Sąd nie podziela takiego stanowiska, zdając sobie zarazem sprawę, że znajduje ono poparcie w wielu judykatach i poglądach doktryny. Najprościej byłoby ich nie podważać, jednak w ocenie Sądu prezentowany w nich sposób wykładni budzi wątpliwości i Sąd go nie akceptuje. W sensie prawnym, odpowiedź na pytanie czy doszło do przedawnienia karalności omawianego czynu, czy nie, sprowadza się w istocie do ustalenia w jakiej dacie doszło do wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobie, bo to jest warunek ewentualnego przedłużenia terminu przedawnienia karalności, o czym mowa w art. 102 kk . Dla ustalenia tej daty zasadnicze znaczenie mają dwa przepisy – art. 313 kpk ( na ten przepis wskazuje się w komentarzach i wielu judykatach ) i art. 71 kpk ( wg Sądu ten przepis wyznacza granice wszczęcia postępowania przeciwko osobie ) . Artykuł 71 kpk określa chwilę, z którą dana osoba uzyskuje status podejrzanego. Postępowanie przeciwko osobie toczy się bowiem przeciwko konkretnej osobie fizycznej. Przepis art. 71 § 1 kpk stanowi, że za podejrzanego uważa się osobę, co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Od tej zasady jest jeden wyjątek wskazany także w § 1 , zgodnie z którym podejrzanym jest także ten, któremu pomimo nie wydania postanowienia – postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania. Przepis art. 71 kpk ustala więc jednoznacznie chwilę uzyskania statusu podejrzanego, nie przewidując od tej zasady żadnych wyjątków. Przepis art. 71 został umieszczony w dziale III KPK - strony, obrońcy, pełnomocnicy, przedstawiciel społeczny. Systematyka kodeksu wymaga, aby wszelkie uregulowania dotyczące statusu w/w podmiotów, były zamieszczone właśnie w tym dziale. Zatem zgodnie z cytowanym przepisem podejrzanym jest tylko ta osoba wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, lub przed przystąpieniem do przesłuchania postawiono jej zarzut. Ustawa nie definiuje pojęcia „wydanie” postanowienia o przedstawieniu zarzutów. W związku z tym trafnie zauważono, że w art. 313 kpk , ustawa nie posługuje się terminem „wydanie”, tylko „sporządzenie”. Na tym tle w orzecznictwie niemal zgodnie wskazuje się, że oba pojęcia mają różne znaczenie. Sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów to nic innego jak jego przygotowanie i napisanie. Wg Słownika języka polskiego sporządzić to po prostu wykonać. Natomiast wydanie to wg tegoż słownika ogłoszenie, opublikowanie, czyli jak wskazuje się w orzecznictwie „uzewnętrznienie” sporządzonego postanowienia. Przepis art. 313 kpk został umieszczony w dziale postępowanie przygotowawcze i w istocie jest normą opisującą techniczne czynności ( taka jest semantyka tego przepisu ), które ma przedsięwziąć organ prowadzący postępowanie gdy pozyska dane, wedle których określona osoba powinna uzyskać status podejrzanego w sprawie. Przepis ten wskazuje więc, że w takiej sytuacji organ ten sporządza postanowienie o przedstawieniu zarzutów, niezwłocznie je ogłasza podejrzanemu i go przesłuchuje. Takie brzmienie miał ten przepis do 1.07.2003r. Z tą datą weszła w życie zmiana art. 313 § 1 kpk zgodnie z którą nie ogłasza się sporządzonego postanowienia i nie przesłuchuje podejrzanego, jeśli ukrywa się on lub jest nieobecny w kraju ( jest to bowiem fizycznie nie możliwe ). W takiej sytuacji sporządzone wcześniej postanowienie ogłasza się podejrzanemu i go przesłuchuje – po jego zatrzymaniu, czy zgłoszeniu się do organu prowadzącego postępowanie. Otóż niezgoda Sądu na dominujący sposób wykładni art. 313 kpk sprowadza się do tego, że w ocenie Sądu zmiana treści art. 313 kpk dokonana z dniem 1.07.2003r , nie zmieniła i nie mogła zmienić chwili uzyskania statusu podejrzanego, o której mowa w art. 71 kpk , a więc zmienić chwili, od której mówimy o wszczęciu postępowania przeciwko osobie, bo to przepis art. 71 kpk określa z jaką chwilą ktoś staje się podejrzanym. Stanie się podejrzanym następuje z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a więc uzewnętrznienia sporządzonego wcześniej postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Tymczasem w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że art. 71 kpk , powinien być odczytywany poprzez treść art. 313 kpk , co w ocenie Sadu jest nie do zaakceptowania. Norma regulująca techniczne czynności organu prowadzącego postępowanie, nie może decydować o chwili uzyskania statusu podejrzanego, skoro uregulowano to w dziale III, pośród regulacji innych stron i uczestników postępowania. Jeśli intencją ustawodawcy wprowadzającego nowelizację z dniem 1.07.2003r było, aby wszczęcie postępowania wobec osób, którym z różnych przyczyn nie można ogłosić postanowienia o przedstawieniu zarzutów, następowało z chwilą sporządzenia postanowienia ( a w każdym razie aby rozwiać wątpliwości w tym zakresie ) , to zmiany wymaga treść art. 71 kpk . Przepis ten powinien więc przykładowo brzmieć: za podejrzanego uważa się osobę co do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów, a jeśli ta osoba ukrywa się lub jest nieobecna w kraju- za wydanie postanowienia uważa się sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów o ile zostanie ono ogłoszone niezwłocznie po zatrzymaniu tej osoby. Zdaniem Sądu prawidłowa wykładnia art. 71 kpk i 313 kpk , w ich aktualnym brzmieniu powinna być taka, iż wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie następuje zawsze z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów ( lub postawienia zarzutów o czym mowa w art. 71 kpk ). Chwilą wydania postanowienia jest zawsze jego uzewnętrznienie, czyli następuje z chwilą jego ogłoszenia podejrzanemu. Zmiana wprowadzona od 1.07.2003r do art. 313 kpk oznacza tylko tyle, że techniczne czynności organu prowadzącego postępowanie, który zamierza nadać status podejrzanego określonej osobie, polegają na sporządzeniu , niezwłocznym ogłoszeniu postanowienia i przesłuchaniu podejrzanego – o ile jest obecny. Jeśli osoba, która ma uzyskać status podejrzanego jest nieobecna- sporządza się postanowienie, a odroczeniu ulegają jedynie dwie dalsze techniczne czynności prowadzące w konsekwencji do „wydania” postanowienia- a więc ogłasza się je i przesłuchuje tę osobę niezwłocznie gdy stanie się to możliwe. Dopiero wówczas postanowienie będzie „wydane” w rozumieniu art. 71 kpk . Nie ma tutaj znaczenia różnicowanie podejrzanego – art. 71 kpk , od osoby podejrzanej. Przedawnienie jest instytucją prawa materialnego. Wszczęcie postępowania przeciwko osobie nie może nastąpić wcześniej, niż ta osoba dowie się o tym, że ma postawione zarzuty. W taki właśnie sposób Sąd interpretuje treść art. 102 kk , 71 kpk i 313 kpk . Do przedawnienia karalności czynu z art. 258 § 2 kk doszło więc z dniem 21 sierpnia 2009r . W. B. (1) stał się podejrzanym w rozumieniu art. 71 kpk w dniu 28.03.2013r, tego dnia wydano wobec niego postanowienie o przedstawieniu zarzutów. W dniu 20.02.2002r jedynie sporządzono to postanowienie, co nie oznaczało wszczęcia postępowania wobec jego osoby. Tego stanu rzeczy nie zmieniło sporządzenie postanowienia o uzupełnieniu zarzutów z dnia 21.08.2003r. Zdaniem Sądu nie można odczytywać treści w/w norm, kierując się potrzebą zapewnienia jak najdłuższego okresu czasu dla przeprowadzenia i sfinalizowania postępowania karnego . Przedawnienie to instytucja prawa materialnego, o charakterze gwarancyjnym. Przeszkody faktyczne, będące przyczyną zawieszenia postępowania , nie wstrzymują przecież biegu przedawnienia. Przyjmowanie w oparciu o treść art. 313 § 1 kpk , że samo sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów wywołuje skutek o którym mowa w art. 102 kk jest więc nie zrozumiałe. Przecież to właśnie przeszkody faktyczne sprawiają, że danej osobie, która wg zamierzeń organu prowadzącego postępowanie, ma uzyskać status podejrzanego , nie można ogłosić postanowienia. Czyli fakt np. przebywania za granicą nie wstrzymuje biegu przedawnienia, ale o ile zostanie sporządzone postanowienie o przedstawieniu zarzutów – wydłuży bieg tego terminu. Choć to nie jest ważki argument, ale warto wskazać, że żyjemy w czasach w których mamy prawo zmieniać miejsca pobytu, wyjeżdżać za granicę, na stałe, czasowo. Takie decyzje mogą, ale nie muszą mieć związku z ewentualną działalnością przestępczą danej osoby. Krytykowany przez Sąd sposób wykładni w istocie sprawia, że osoba, również nie wiedząca o tym, że może uzyskać status podejrzanego , która korzysta ze swobody poruszania się, jest „karana”. W stosunku do niej organ prowadzący postępowanie, o ile stwierdzi, że nie zna miejsca pobytu tej osoby ( co dla organu prowadzącego postępowanie jest z reguły jednoznaczne z przekonaniem o ukrywaniu się danej osoby ), w prosty sposób może wydłużyć okres przedawnienia karalności, sporządzając po prostu postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Odwołując się do realiów niniejszej sprawy trzeba powiedzieć, że prokuratura i prowadzący na jej zlecenie czynności (...) , wiedzieli, że W. B. jest sprawcą tego czynu, a także pozostałych przestępstw, co najmniej od 2001r ( W. B. prawdopodobnie wyjechał z (...) rok wcześniej, bo w 2000r). W 2004r zakończyło się postępowanie karne przeciwko pozostałym członkom grupy przestępczej. Od 1 maja 2004r (...) mogła korzystać z (...) . Wiedziano więc, że W. B. dopuścił się zbrodni zabójstwa i usiłowania zabójstwa i w istocie nie sposób zrozumieć dlaczego nie ujęto go wcześniej. O wydanie (...) zwrócono się dopiero w 2011r i środek ten wydano w październiku 2011r. To doskonały przykład do czego prowadzi krytykowany przez sąd sposób wykładni wydłużenia terminu przedawnienia karalności, poprzez różnicowanie chwili wszczęcia postępowania przeciwko osobie, tylko w zależności od tego, czy osoba ta zmieniła miejsce zamieszkania, czy też nie zrobiła tego. Ustawa wymaga aby zatrzymanemu podejrzanemu niezwłocznie wydano czyli ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, oraz go przesłuchano. W. B. wydano w/w postanowienie po dwóch tygodniach od wydania go (...) . Reasumując, Sąd nie podziela poglądu, że : „…Ustawa nowelizująca z 10 stycznia 2003 r. przez dodanie w końcowej części art. 313 § 1 uzupełnienia: "chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju" przecięła spory co do ustalenia daty wszczęcia postępowania in personam . Aktualne pozostaje więc stanowisko zajęte przez Sąd Najwyższy, że wszczęcie postępowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo zarzucone jej w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów następuje z datą jego wydania także wtedy, gdy z przyczyn niezależnych od organów ścigania (np. z powodu ucieczki lub ukrywania się podejrzanego) nie nastąpiło niezwłoczne ogłoszenie go osobie podejrzanej (por. SN III KKN 44/01, OSN Prok. i Pr. 2002, nr 1 z glosą R.A. Stefańskiego, Prok. i Pr. 2002, nr 5). Odmienny pogląd wyraził Sąd Najwyższy w postanowieniu V KK 31/07 (LEX nr 262649), stwierdzając, że wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów nie można utożsamiać z jego sporządzeniem, bowiem wydanie postanowienia oznacza zarazem jego uzewnętrznienie. Aby postanowienie to zostało uznane za wydane, czyli prawnie skuteczne, niezbędne jest kumulatywne spełnienie trzech warunków: sporządzenie postanowienia, jego niezwłoczne ogłoszenie i przesłuchanie podejrzanego. Zastrzeżenia co do tego stanowiska podnosi jednak K. Woźniewski (glosa, GSP - Prz. Orz. 2008, nr 1), który w konkluzji stwierdza, że "z wszczęciem postępowania karnego przeciwko osobie, w rozumieniu art. 102 k.k. , należy łączyć wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, przy czym wydanie to obejmuje wszystkie formy tego przedstawienia (pełna lub zredukowana), a dla skuteczności tej czynności, w przypadku art. 313 § 1 k.p.k. , co do zasady wymagana jest jej niezwłoczna promulgacja, chyba że ogłoszenie postanowienia jest niemożliwe z przyczyn niezależnych od organów procesowych w postaci ukrywania się lub nieobecności w kraju podejrzanego" -Komentarz do KPK art. 313 , Jan Grajewski, Sławomir Steinborn. Sprzeciw Sądu wobec tej wykładni sprowadza się do tego, że aby była ona przekonująca, to zmiana powinna dotyczyć treści art. 71 kpk . Tak aby można z jego treści, a nie poprzez odczytywanie jej z wykorzystaniem art. 313 kpk , wywieźć, że status podejrzanego uzyskuje się w pewnych sytuacjach także gdy nie zostanie wydane, tylko sporządzone postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Na zakończenie Sąd jedynie przykładowo wymienia judykaty, dotyczące omawianej kwestii - z którymi nie zgadza się, co do wykładni art. 313 kpk i jego znaczenia dla chwili wszczęcia postępowania przeciwko osobie- post. SA w Szczecinie z 16.10.2012r- LEX 1220636, wyrok SN z dnia 2.06.2010r, LEX 590304, postanowienie SN z 16.01.2009r, OSNwSK 2009/1/124. 2. Zarzut VI – kradzież z włamaniem do pomieszczeń hurtowni (...) . Postępowanie karne w przedmiocie kradzieży z włamaniem do magazynu hurtowni (...) zostało wszczęte w dniu 17.08.1998r, umorzono je w dniu 12.11.1998r, oraz podjęto na nowo w dniu 18.06.2003r. Dowód: postanowienia o wszczęciu dochodzenia –k. 3326, umorzeniu dochodzenia –k. 3420, podjęciu umorzonego dochodzenia –k. 3316. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 15.07.2004r w sprawie II K 105/03 uznał D. B. (1) i R. G. (1) za winnych tego, że w dniu 7 sierpnia 1998r dokonali kradzieży z włamaniem do pomieszczeń hurtowni (...) dokonując zaboru mienia o łącznej wartości 47.403,35 zł na szkodę M. G. (1) , tj. przestępstwa z art. 279 § 1 kk i wymierzono im kary D. B. 11 miesięcy pozbawienia wolności, R. G. 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dowód: kopia wyroku w sprawie II K 105/03 –k. 4317-4337. D. B. (1) utrzymywał kontakty handlowe z prowadzącym hurtownię (...) , który zajmował się handlem systemami (...) . Jego firma (...) miała siedzibę w J. przy ul. (...) . Natomiast magazyn posiadała w S. przy ul. (...) . Tam przechowywano sprzedawane (...) . Magazyn znajdował się w wynajmowanym garażu. D. B. (1) znał sposób zabezpieczenia pomieszczeń hurtowni, ponieważ w niej bywał jako klient. W. B. (1) za namową D. B. wynajął posługując się dowodem osobistym na nazwisko J. K. (1) sąsiadujący z hurtownią lokal garażowy, a właściwie jego część. Następnie W. B. i R. G. pozorowali, że remontują wynajętą część garażu, a w istocie przebili się przez jego ścianę do pomieszczeń hurtowni. Zabrali stamtąd systemy mocowań, oraz klawiaturę komputera i monitor. D. B. stał wówczas na „obcince”. Potem skradziony towar zapakowali do wynajętego przez D. B. V. (...) i wywieźli go do domu W. B. w C. . Dowód: wyjaśnienia D. B. (1) –k. 3178-3179, 3298-3299, 3988-3990, zeznania M. G. (1) –k. 3436-3437, 4071-4073, 4555, umowa najmu garażu –k. 3350-3350. W. B. (1) zawarł umowę najmu części garażu, tego, który bezpośrednio sąsiadował z tyłem garażu wynajmowanego przez M. G. (1) . Już 1 sierpnia 1998r zgłosił się do E. L. (1) , oferując chęć wynajęcia tej części garażu. Był zdecydowany, że chodzi mu o ten konkretny garaż, a w zasadzie tę jego część gdzie jest umywalka ( właśnie ta część graniczyła z garażem wynajmowanym przez M. G. ). Do spisania umowy najmu doszło w dniu 3.08.1998r. Najemca posługiwał się dowodem osobistym na nazwisko J. K. (1) . J. K. (1) skradziono dowód osobisty w dniu 30.11.1996r. Dowód: zeznania świadków E. L. (1) –k. 3347-3349, 3402, 4623, S. G. (1) –k. 3362-3363, 4623 ( stróż ), J. K. (2) –k. 3364-3365, 4094, 4623 ( portier ), A. M. (1) –k. 3373-3374, 3404, 4095, 4623 ( jeden z najemców ), Z. M. –k. 3375-3376, 4096 ( jeden z najemców), W. P. –k. 3406, 4096 ( portier ), umowa najmu z 3.08.1998r –k. 3358-3360, zeznania świadka J. K. (1) –k. 3441-3442, 4097. M. G. (1) stwierdził fakt włamania do hurtowni w niedzielę w dniu 9.08.1998. W niedzielę przyjechał do magazynu po dokumenty. Po wejściu do garażu zobaczył, że nie ma w nim towaru ( skradziono m.in. zamki G. , gwoździe dekarskie, wkręty, gwoździe do betonu, kotwy rozporowe ). Wartość skradzionego towaru to 47403,35 zł. Dowód: zeznania świadków: M. G. (1) –k. 3325, 3327-3328, 3368-3369, 3438-3440, 4071-4073, inwentaryzacja –k. 3329-3332, 4555, B. G. (2) ( (...) ) –k. 3335-3336, M. K. -k. 3343-3344, 4073 ( (...) ), P. P. – k. 3345-3346, 4073 ( (...) ), G. G. (2) –k. 3371-3372, 4094-4095 ( (...) ), Po zgłoszeniu włamania w dniu 9.08.1998r podczas oględzin miejsca zdarzenia, stwierdzono, że do garażu, w którym znajdował się magazyn hurtowni (...) , sprawcy włamania dostali się poprzez dokonanie wyłomu w ścianie z sąsiedniego garażu. Nie uszkodzone były natomiast zamki drzwiowe. Dowód: protokół oględzin –k. 3321-3322. P. O. (1) nie brał udziału w kradzieży z włamaniem do hurtowni (...) , ale D. B. (1) chwalił mu się, że to on dokonał tego włamania ( nie mówił jednak z kim to zrobił). Chwalił się, że wynajął sąsiedni lokal i z niego, przez ścianę, przebił się do hurtowni. Dowód: wyjaśnienia P. O. (1) –k. 332, 4127, 4758. Opinia (...) wykluczyła, aby zabezpieczone ślady (...) pochodziły od D. B. , R. G. , P. O. , M. S. . Dowód: ekspertyza (...) –k. 3447-3448. Z uwagi na upływ czasu, już w 2002r S. G. (1) , A. M. (1) , E. L. (1) , J. K. (2) deklarowali, że nie są w stanie rozpoznać mężczyzn, których widzieli w garażu, z którego przebito się do pomieszczeń M. G. . Dowód: zeznania świadków S. G. (1) –k. 3434, A. M. (1) –k. 3451-3452, 4095, E. L. (1) –k. 3453, J. K. (2) –k. 4094. Sprawstwo D. B. i R. G. , co do włamania do pomieszczeń hurtowni (...) zostało ustalone prawomocnym wyrokiem skazującym w sprawie II K 105/03- Sądu Okręgowego w Częstochowie. Fakt współsprawstwa we włamaniu W. B. (1) został udowodniony wyjaśnieniami D. B. - 3178-3179, 3298-3299, 3988-3990, którym sąd dał wiarę, za wyjątkiem tych ich fragmentów, w których D. B. pomawiał R. G. , że to on zorganizował popełnienie tego przestępstwa. W tej części D. B. nie mówił prawdy, co wynikało z faktu, iż we wszystkich swoich wyjaśnieniach usiłował przerzucić na R. G. odpowiedzialność za zaplanowanie, zorganizowanie i kierowanie wszystkimi przestępstwami, w których uczestniczył. Natomiast D. B. konsekwentnie w cytowanych wyjaśnieniach wskazywał na W. B. jako tą osobę, która wynajęła część garażu, z którego dokonano włamania, fizycznie dokonała wyłomu w ścianie i udostępniła swoje mieszkanie, w którym złożono skradzione rzeczy. Sposób dokonania włamania opisany przez D. B. , znajduje potwierdzenie w protokole oględzin –k. 3321-3322, któremu dano wiarę, gdyż został sporządzony zgodnie z wymaganiami procedury karnej, przez organ procesowy. D. B. nie miał żadnego interesu, aby niesłusznie pomawiać W. B. o popełnienie tego przestępstwa, nie był z nim skonfliktowany, nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby kwestionować wiarygodność jego wyjaśnień w tym zakresie, tym bardziej, że składając je skierował postępowanie karne przeciwko sobie samemu. Sąd dał także wiarę zeznaniom M. G. (1) , w których opisał współpracę handlową z D. B. , co tłumaczy skąd D. B. posiadał wiedzę o tym, jakie rzeczy były przechowywane w magazynie, oraz w jaki sposób można się do niego dostać, bez naruszania drzwi wejściowych. Zeznania M. G. pozwoliły także na określenie czasokresu włamania, poprzez wskazanie kiedy po raz ostatni był w hurtowni przed włamaniem, oraz kiedy stwierdził fakt włamania. Sąd dał także wiarę wyjaśnieniom P. O. (1) –k. 332, 4127, 4758, który bezpośrednio nie brał udziału w popełnieniu tego przestępstwa, ale od samego D. B. posiadał wiedzę o jego sprawstwie. D. B. nie ujawnił mu współsprawców przestępstwa. To nie powinno dziwić, ponieważ zdarzenie dotyczy okresu gdy jeszcze nie istniała grupa przestępcza D. B. , w której brał udział P. O. , zatem rozsądnie D. B. nie wtajemniczał go we wszystkie szczegóły swej uprzedniej działalności przestępczej. Natomiast opisany przez P. O. sposób dostania się do pomieszczeń hurtowni, jest zgodny z cytowanym już wyżej protokołem oględzin. Fakt posługiwania się przez W. B. dowodem osobistym na nazwisko J. K. (1) został udowodniony umową najmu z 3.08.1998r –k. 3358-3360. Jest poza sporem, że dowód ten skradziono J. K. (1) , który w swoich zeznaniach wskazał kiedy i w jakich okolicznościach do tego doszło. Jego zeznaniom Sąd dał także wiarę. Nie oznacza to, że to W. B. dokonał kradzieży tego dowodu osobistego. Nie ustalono w jaki sposób znalazł się on w jego posiadaniu. Sąd dał także wiarę zeznaniom świadków E. L. (1) –k. 3347-3349, 3402, 4623, S. G. (1) –k. 3362-3363, 4623, J. K. (2) –k. 3364-3365, 4094, 4623, A. M. (1) –k. 3373-3374, 3404, 4095, 4623, Z. M. –k. 3375-3376, 4096 , W. P. –k. 3406, 4096. Osoby te opisały samo zainteresowanie najemcy wynajmem części garażu i zawarcie umowy, a także sprawianie wrażenia przeprowadzania remontu w wynajętej części garażu, co miało z pewnością uśpić czujność w związku z dokonywaniem wyłomu i wywozem skradzionych rzeczy. Zdarzenie miało miejsce w sierpniu 1998r , zatem nie podobna się spodziewać, że którakolwiek z tych osób zapamiętała twarz W. B. . Zresztą już w 2002r S. G. , A. M. , E. L. , J. K. deklarowali, że z uwagi na upływ czasu ( a wówczas minęły raptem 4 lata ), nie są w stanie rozpoznać sprawców. Jeśli chodzi o rodzaj, ilość i wartość skradzionego mienia, to zostały udowodnione sporządzoną inwentaryzacją –k. 3329-3332. Ponadto świadkowie M. G. (1) –k. 3325, 3327-3328, 3368-3369, 3438-3440, 4071-4073, B. G. (2) –k. 3335-3336, M. K. -k. 3343-3344, 4073, P. P. – k. 3345-3346, 4073, G. G. (2) –k. 3371-3372, 4094-4095, opisali jakie rzeczy znajdowały się w hurtowni przed włamaniem, oraz jakie zastali po stwierdzeniu włamania. Sąd dał także wiarę opinii (...) –k. 3447-3448, w której stwierdzono, że ślady (...) , które zabezpieczono na miejscu przestępstwa ( oczywiście nie mając pewności kto i kiedy je pozostawił ), nie pochodzą m.in. od D. B. i R. G. , choć jak wyżej pisano, to właśnie oni wraz z W. B. dokonali włamania. Sąd nie dał natomiast wiary W. B. , który odmawiając składania wyjaśnień, nie przyznał się do popełnienia omawianego czynu k. 3866-3867, 4295. Nie przyznanie się do popełnienia tego przestępstwa przez oskarżonego jest sprzeczne z wiarygodnymi w tym zakresie wyjaśnieniami D. B. , których prawdziwość oceniono wyżej. Reasumując, oskarżony W. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 279 § 1 kk . Działając bowiem wspólnie i w porozumieniu z D. B. i R. G. , dokonał w okresie pomiędzy 7 a 9 sierpnia 1998r, kradzieży z włamaniem z pomieszczeń hurtowni (...) w S. mienia o łącznej wartości 47.403, 35 zł. Za czyn ten na podstawie art. 279 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary uwzględniono znaczny stopień społecznej szkodliwości tego czynu, wysoki stopień winy, działanie w porozumieniu z kilkoma osobami, popełnienie przestępstwa w sposób zaplanowany, zorganizowany , istotną wartość skradzionego mienia ( na ówczesne warunki ), a także uprzednią karalność oskarżonego. Nie znaleziono żadnych okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu wymierzona kara jest odpowiednia do stopnia szkodliwości społecznej czynu, a także realizuje cele wychowawcze i zapobiegawcze kary. 3. Zarzut VII – kradzież z włamaniem do pomieszczeń hurtowni (...) . W dniu 8.03.1999r wszczęto dochodzenie w przedmiocie kradzieży z włamaniem papierosów z hurtowni należącej do K. i Ł. S. w C. przy Al. (...) 1. Dochodzenie to zostało umorzone w dniu 24.05.1999r, a następnie podjęte na nowo w dniu 14.01.2002r. Dowód: postanowienie o wszczęciu dochodzenia –k. 881, postanowienie o podjęciu umorzonego dochodzenia- k. 835. D. B. (1) , P. O. (1) , M. S. (1) i R. G. (1) , zostali wyrokiem SO w Częstochowie z dnia 15.07.2004r w sprawie II K 105/03, uznani za winnych popełnienia kradzieży z włamaniem do hurtowni (...) . S. w okresie od 6.03 do 8.03.1999r poprzez dokonanie wyłomu w ścianie sąsiadującej z pomieszczeniami hurtowni i dokonanie kradzieży papierosów o łącznej wartości 405.344,50 zł. Czynu tego dopuścili się w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Przestępstwo to wyczerpuje znamiona występku z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk . Za przestępstwo to zostali skazani : D. B. , P. O. i M. S. na kary po 11 miesięcy pozbawienia wolności, zaś R. G. na karę 2 lat pozbawienia wolności. Tym samym wyrokiem uznano M. S. (1) za winnego, tego, że w dniu 3.03.1999r, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, posłużył się dowodem osobistym stwierdzającym tożsamość K. H. (1) przy wynajęciu lokalu od L. K. , czym wyczerpał znamiona ustawowe przestępstwa z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to skazano go na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dowód: kopia wyroku w sprawie II K 105/03 –k. 4317-4335. W toku postępowania ustalono, że działający na polecenie D. M. (1) S. , w dniu 3.03.1999r wynajął od (...) domu przy (...) w C. lokal użytkowy o powierzchni 61,5 metrów kwadratowych. M. S. (1) posługiwał się dowodem tożsamości na nazwisko K. H. (1) i taką osobę wskazano jako najemcę lokalu. Wynajęcie właśnie tego lokalu wynikało z faktu, że przylegał bezpośrednio ścianą do pomieszczeń hurtowni (...) . M. S. (1) , przedstawiając się jako K. H. (1) zapewniał, że zamierza prowadzić w tym lokalu działalność gospodarczą. L. K. wydała mu klucze do lokalu. M. S. (1) posłużył się danymi osobowymi K. H. , któremu na początku marca 1999r skradziono plecak, w którym znajdował się jego dowód osobisty. Dowód: umowa najmu z 3.03.1999r-k. 864, zeznania świadka L. K. –k. 860-861, 870-871, 885-886, 945-946, 1053-1054, 4025, 4378, zeznania świadka K. H. (1) –k. 1073-1074, 4012-4013, częściowo wyjaśnienia D. B. (1) –k. 2725, 2727-2728, 3172, 3988-3990, wyjaśnienia M. S. –k. 2804, 2939-2940, 3477, 3483-3484, 4654, 4683-4684. L. K. , najpierw w postępowaniu przygotowawczym na podstawie wizerunków osób, a potem bezpośrednio przed sądem, rozpoznała jako osobę, która zawarła z nią umowę najmu – podając się za K. H. – M. S. (1) . Dowód: zeznania L. K. –k. 1094-1095, 4025, 4378 Rano 8.03.1999r, K. S. (1) stwierdził, że dokonano włamania do pomieszczeń magazynu zastępczego jego hurtowni (...) przy (...) w C. . Sprawcy przebili się do wnętrza hurtowni przez ścianę w murze, od strony posesji przy (...) w C. , z lokalu wynajętego przez M. S. . Sprawcy skradli papierosy różnych marek o łącznej wartości 405.344,50 zł. Dowód: zeznania K. S. (1) –k. 841-842, 843-844, 1069-1072, 4379-4380, P. Ś. (1) –k. 1001-1002, 4097-4098, 4654, zestawienie wartości i rodzaju skradzionego towaru –k. 959-960, protokół oględzin –k. 845-847, 857-858, dokumentacja fotograficzna –k. 848-856, wyjaśnienia D. B. –k. 2728. M. S. i W. B. przebili się przez ścianę do lokalu hurtowni (...) i wynieśli z niej przez wejście do lokalu wynajętego przez M. S. papierosy. Pakowali je do M. wynajętego przez D. B. nr. rej. (...) . W tym czasie D. B. oczekiwał w samochodzie osobowym marki M. należącym do niego, przy placu (...) w C. . P. O. (1) pomagał ładować papierosy do wynajętego (...) i kierował nim. Potem wszyscy uczestniczyli w rozładunku skradzionych papierosów, które ukryto w mieszkaniu W. B. znajdującym się przy ulicy (...) w C. . Dowód: protokół wyjaśnień P. O. złożonych podczas eksperymentu procesowego z dnia 31.01.2002r –k. 637-638, wyjaśnienia P. O. –k. 3290, 4127, 4758, wyjaśnienia D. B. –k. 2728, 3988-3990, 4130, wyjaśnienia M. S. –k. 2804, 2939-2940, 3477, 3483-3484, 4000-4003. 4127, 4654, 4683-4684. Okoliczni mieszkańcy – A. M. (3) i T. K. (1) , w okresie 6 i 7.03.1999r, widzieli samochód dostawczy marki M. , w kolorze czerwonym, który wjeżdżał na podwórko kamienicy i parkował przy wejściu do lokalu wynajętego przez M. S. . Samochód ten kilka razy przyjeżdżał, parkował i odjeżdżał. Dach samochodu ocierał się o strop wjazdu. Dowód: zeznania świadków A. M. (3) –k. 869, 4027, 4380, T. K. (1) –k. 883, 4112, 4380. K. S. (1) , gdy dowiedział się, że pod lokal, z którego przebito się przez ścianę do jego hurtowni podjeżdżał samochód dostawczy marki M. , założył, że mógł to być pojazd użyty przez sprawców włamania, oraz, że mogli go wynająć. Sprawdził więc w wypożyczalniach samochodów na terenie C. czy taki fakt miał miejsce. Ustalił wówczas, że z wypożyczalni samochodów prowadzonej przez J. W. i (...) , został wypożyczony czerwony samochód marki M. (...) . Udał się do wypożyczalni i stwierdził, że samochód ten na dachu ma zadrapania lakieru. Poinformował o swoich ustaleniach policję. Dowód: zeznania K. S. (1) –k. 908-909, 1069-1072, 4030-4034, 4039, 4379-4380, zeznania J. W. –k. 919, 4028-4029, 4380, M. W. (2) –k. 1075-1076, 4038, 4382, zeznania J. K. (3) –k. 1003-1004, 4012, 4522-4523, P. Ś. (1) –k. 1001-1002, 4097-4098, 4654. D. B. (1) wypożyczył z wypożyczalni J. M. (1) samochód marki M. (...) nr. rej. (...) . na okres od 6.03.1999r do 7.03.1999 r . Dowód: umowa wypożyczenia –k. 920, wyjaśnienia D. B. –k. 2728. Przedmiotowy samochód został poddany oględzinom, podczas których stwierdzono zarysowania lakieru na jego dachu, skąd pobrano ślady kryminalistyczne. Ślady kryminalistyczne pobrano również ze sklepienia bramy wjazdowej. Dowód: protokół oględzin –k. 921-927, 953-957. Zabezpieczono ślady kryminalistyczne w postaci drobin powłok malarskich ze sklepienia wjazdu na posesję, ze śladami substancji w kolorze czerwonym i niebieskim, oraz porównano je ze śladami zabezpieczonymi na przedmiotowym aucie. W sporządzonej opinii kryminalistycznej stwierdzono, że materiał dowody i porównawczy nie są ze sobą zgodne. W opinii daktyloskopijnej stwierdzono, że zabezpieczone ślady linii papilarnych nie pochodzą od R. G. . Dowód: opinia kryminalistyczna –k. 970-973, opinia daktyloskopijna –k. 981-982. Było to podstawą umorzenia dochodzenia w dniu 24.05.1999r. W marcu 2001r do K. S. (1) zgłosił się P. O. (1) , który zaoferował, w zamian za zapłatę kwoty 10.000 zł, wskazanie sprawców kradzieży z włamaniem do hurtowni (...) . Podał, że K. S. dobrze wytypował samochód, którego użyto do wywiezienia papierosów, oraz, że uczestniczył w tym D. B. . K. S. powiedział, że to są fakty mu znane, może zapłacić tylko za wskazanie okoliczności, których nie zna. Po pewnym czasie P. O. spotkał się z nim znowu i przyniósł kilka zdjęć z wizerunkiem M. S. (1) . Powiedział, że to M. S. (1) podał się za K. H. i to on wynajął lokal obok hurtowni. Podał także, że papierosy z hurtowni wywieziono do domu w dzielnicy Z. w C. . Za te informacja K. S. zapłacił P. O. 2.000 zł. Dowód: zeznania K. S. –k. 994-997, 998-1000, 1069-1072, 2965-2967, 4030-4034, 4039, 4379-4380, P. Ś. (1) –k. 1001-1002, 4097-4098, 4654, wyjaśnienia P. O. (1) złożone po zatrzymaniu w dniu 29.06.2001r i przedstawieniu zarzutów - k. 260 , 4758. O dokonaniu przez grupę D. B. włamania do hurtowni (...) w dniu 17.06.2001r opowiedział J. S. (2) i R. P. O. , nie podając szczegółów. R. N. (4) pamiętał, że P. O. wymieniał jako osoby, które dokonały włamania D. B. (1) , M. S. (1) i siebie. Dowód: zeznania świadków : J. S. (2) –k. 408, 418, 4005-4006, 4653, R. N. (4) - 412v, 421, 4006-4007, 4768. W dniu 11.03.2002r pobrano ponownie materiał porównawczy, lakier z samochodu marki M. nr. rej. (...) . Ponownie zlecono biegłemu, aby porównał pobrany lakier ze śladami, które zabezpieczono w 1999r. Stwierdzono w ten sposób, że w/w materiał porównawczy ma taki sam skład chemiczny , jak ślady farby zabezpieczone w miejscu włamania do hurtowni (...) . Natomiast w istocie ślad nr 2 zabezpieczony rzekomo 17.03.1999r z samochodu M. nr rej. (...) ma inny skład chemiczny, niż ślad nr 3 zabezpieczony z miejsca włamania w dniu 8.03.1999r. Dowód: opinia (...) –k. 1010-1015. W sporządzonych opiniach kryminalistycznych stwierdzono, że ślady linii papilarnych zabezpieczone podczas oględzin pomieszczeń przy (...) w C. pochodzą od M. S. (1) , natomiast podpis K. H. (1) na umowie najmu zawartej z L. K. nie został nakreślony przez M. S. (1) . Dowód: opinie kryminalistyczne –k. 1024-1029, 1031-1035. Sąd dał wiarę powoływanym wyżej wyjaśnieniom P. O. (1) , M. S. (1) oraz D. B. (1) , w których opisali wynajęcie lokalu przez M. S. , sposób dokonania włamania do lokalu hurtowni (...) , wywiezienie skradzionych papierosów do mieszkania W. B. . Wszyscy trzej wskazywali na W. B. jako współsprawcę przestępstwa, który fizycznie uczestniczył w wykonaniu wyłomu w ścianie, wywożeniu papierosów, oraz udostępnił swoje mieszkanie by je ukryć. Nie ma więc żadnej wątpliwości, że W. B. uczestniczył w popełnieniu tego przestępstwa. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw by zakładać, że P. O. , D. B. i M. S. pomawiali W. B. bezzasadnie o popełnienie tego przestępstwa. Wiarygodność ich wyjaśnień wzmacnia fakt, że wszyscy zbieżnie opisali sposób działania i rolę jaką odegrał W. B. . P. O. podczas eksperymentu procesowego wskazał miejsce gdzie zostały ukryte skradzione papierosy. Sąd odmówił jedynie wiary wyjaśnieniom D. B. w tym zakresie, w którym wskazywał na R. G. , jako tego, kto zorganizował popełnienie tego przestępstwa i nim kierował. Składanie tej treści wyjaśnień przez D,. B. wynikało z faktu, iż pragnął wówczas uniknąć odpowiedzialności za stworzenie i kierowanie grupą przestępcza. Dlatego wskazywał na R. G. , jako tego, kto rzekomo kierował grupą. Z wyjaśnień M. S. i P. O. wynika natomiast jednoznacznie, że to D. B. opracował plan przestępstwa i nadzorował jego wykonanie. Świadczą o tym np. że to nie on wynajmował lokal, z którego dokonano wyłomu ( to zadanie było obarczone największym ryzykiem ), w czasie dokonania przestępstwa pozostawał w oddaleniu, nie brał fizycznie udziału w wykonaniu wyłomu, wyniesieniu papierosów i ich transportowaniu. Zajął się natomiast sprzedażą skradzionych papierosów. Widać z tego wyraźnie, że to D. B. odgrywał rolę decyzyjną, a nie R. G. . Sąd dał także wiarę cytowanym zeznaniom L. K. , która administrując nieruchomością zawierała umowę najmu z M. S. , podającym się za K. H. . L. (1) rozpoznała w M. S. osobę, która posługiwała się dowodem osobistym K. H. . M. S. (1) zresztą w swoich wyjaśnieniach przyznał ten fakt. Sąd dał również wiarę zeznaniom K. H. , który opisał w jakich okolicznościach i kiedy skradziono mu plecak, w którym znajdował się dowód osobisty. Dano także wiarę umowie najmu z 3.03.1999r, okoliczności jej zawarcia jednobrzmiąco opisali L. (1) i M. S. . Jeśli chodzi o wartość skradzionego mienia to ustalenia oparto na zestawieniu wartości i rodzaju skradzionego towaru –k. 959-960, oraz zeznaniach właściciela hurtowni (...) . Dowody te w toku postępowania nie były kwestionowane. Z zeznań K. (1) wynika, że ubezpieczyciel pokrył szkodę do wartości 300.000 zł. Sąd dał także wiarę dowodom w postaci protokołu oględzin –k. 845-847, 857-858, dokumentacji zdjęciowej –k. 848-856, które obrazują stan lokalu hurtowni po włamaniu i ich treść jest zbieżna z zeznaniami pokrzywdzonego, jak i wyjaśnieniami P. O. , M. S. , D. B. . Ciekawym wątkiem dotyczącym tego czynu jest wykorzystanie do wywozu papierosów wynajętego przez D. B. samochodu marki M. . Fakt użycia samochodu tej marki potwierdzili świadkowie A. M. (3) i T. K. (1) . Osobą, która wynajęła samochód z wypożyczalni J. i M. W. (2) był D. B. (1) . Potwierdza to umowa wypożyczenia –k. 920. Wszystkie te fakty ustalił K. S. (1) , przy udziale swoich pracowników J. K. (3) i P. Ś. (1) , których zeznaniom także dano wiarę. Wszystkie te okoliczności potwierdził w swoich wyjaśnieniach D. B. (1) . O tych ustaleniach K. S. powiadomił policję, która zabezpieczyła dowody podczas oględzin –k. 921-927, 953-957. Jednak sporządzona opinia kryminalistyczna wykluczyła, aby na tynku , który obtarł samochód były ślady lakieru M. wynajętego przez D. B. , oraz, aby na lakierze M. były ślady tynku –k. 970-973. Dopiero wyjaśnienia P. O. (1) pozwoliły na rozwiązanie tej zagadki. To on najpierw wyjawiając okoliczności zdarzenia K. S. , potem J. S. i R. N. , a wreszcie organom procesowym, wyjaśnił, że D. B. dotarł do kogoś kto zamienił materiał - ślad lakieru pobrany z M. , który trafił do badania przez biegłych. W ten sposób doprowadził do umorzenia postępowania, które podjęto dzięki P. O. . Sąd dał wiarę w omawianym zakresie wyjaśnieniom P. O. (1) , a także zeznaniom K. S. , P. Ś. , J. S. i R. N. , którzy tożsamo opisali w/w wydarzenia. Dzięki informacjom pochodzącym od P. O. pobrano ponownie próbkę lakieru z M. wynajętego wówczas przez D. B. i porównano ze śladami lakieru , który pozostał na tynku. Okazało się , że ich skład chemiczny jest zgodny. Sąd dał wiarę opisującej to badanie opinii fizyko chemicznej –k. 1010-1015, która jest pełna, jasna, opisuje przebieg badań, metodę badawczą i precyzyjnie wskazuje wynik badania. Dano także wiarę opiniom kryminalistycznym –k. 1024-1029, 1031-1035, z których wynika, że M. S. pozostawił ślady linii papilarnych w lokalu , który wynajął. Sąd nie dał natomiast wiary W. B. , który odmawiając składania wyjaśnień, nie przyznał się do popełnienia omawianego czynu k. 3866-3867, 4295. Nie przyznanie się do popełnienia tego przestępstwa przez oskarżonego jest sprzeczne z wiarygodnymi w tym zakresie wyjaśnieniami P. O. , M. S. , D. B. , których wiarygodność oceniono wyżej. Reasumując, oskarżony W. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk . Działając bowiem wspólnie i w porozumieniu z D. B. , P. O. , M. S. i R. G. , dokonał w okresie pomiędzy 6 a 8 marca 1999r, kradzieży z włamaniem z pomieszczeń hurtowni (...) w C. , mienia o łącznej wartości 405.344, 51 zł. Oskarżony dopuścił się w/w przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Prokurator w przemówieniu końcowym wskazywał, że czasokres brania udziału w zorganizowanej grupie przestępczej przez W. B. został przyjęty jedynie od połowy lipca 1999r, ponieważ z uwagi na zagrożenie ustawowe ( przedawnienie ), postanowiono go oskarżyć jedynie o branie udziału w grupie zbrojnej, z pominięciem brania udziału w grupie przestępczej D. B. w czasie, gdy nie miała charakteru zbrojnego. Nie wdając się w ocenę słuszności przyjęcia takiej konstrukcji trzeba podkreślić, że stosowanie art. 65 § 1 kk jest obligatoryjne, o ile sąd poczyni ustalenia faktyczne co do popełnienia przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej . Artykuł 65 kk zawiera bowiem tzw. znamiona kwalifikujące i jego stosowanie jest niezależne od tego czy sprawcy zarzucono czyn z art. 258 kk i czy go za ten czyn skazano – por. wyrok SA w Katowicach z 2.08.2013r, KZS 2014/2/62, wyrok SA w Katowicach z dnia 12.09.2013r – Biul. SA 2013/4/5-6. W wypadku W. B. włamanie do hurtowni (...) było swoistą inicjacją w grupie przestępczej D. B. . W popełnieniu tego przestępstwa wzięli udział wszyscy członkowie grupy. Każdy z nich odegrał w nim przypisaną mu przez D. B. rolę. D. B. pokrył koszty potrzebne do popełnienia tego przestępstwa, W. B. i pozostali członkowie grupy podporządkowali się decyzjom D. B. . Opisywane zdarzenie ma z uwagi na jego organizację, sposób wykonania, charakter „grupowy”, co zresztą potwierdziły następujące później kolejne przestępstwa. Tak więc Sąd podzielił w pełni zapatrywanie wyrażone przez prokuratora w opisie czynu co do popełnienia przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Tak samo zresztą jak i uczynienie sobie z niego stałego źródła dochodu. Stałe źródło dochodu to nic innego jak traktowanie popełniania przestępstw – wielokrotnego i regularnego, jako sposobu na uzyskiwanie dochodu, choćby nie było to jego jedyne ani główne źródło – wyrok SA w Katowicach z 4.07.2013r, Lex 1369324, wyrok SA w Lublinie z 9.10.2013r, Lex 1378753. Omawiany czyn zapoczątkował działalność W. B. w grupie przestępczej D. B. , w której obowiązywała zasada dzielenia się po równo korzyściami uzyskiwanymi z przestępstw. Oczywiście przedmiotem podziału nie była wartość skradzionych papierosów, tylko to za ile udało się je sprzedać. W każdym razie W. B. , jak i inni członkowie grupy, wziął w nim udział właśnie z przyczyn finansowych i czerpał z tej działalności stałe dochody, co potwierdzają kolejne przestępstwa, które popełnił. Za czyn ten na podstawie art. 279 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary uwzględniono znaczny stopień społecznej szkodliwości tego czynu, wysoki stopień winy, działanie w porozumieniu z kilkoma osobami, popełnienie przestępstwa w sposób zaplanowany, zorganizowany , znaczną wartość skradzionego mienia , a także uprzednią karalność oskarżonego. Nie znaleziono żadnych okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu wymierzona kara jest odpowiednia do stopnia szkodliwości społecznej czynu, a także realizuje cele wychowawcze i zapobiegawcze kary. Z uwagi na złożony wniosek prokuratora i pokrzywdzonego o naprawienie szkody na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczono od oskarżonego W. B. (1) obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem opisanym w punkcie 7 sentencji wyroku, zasądzając od oskarżonego na rzecz Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego (...) spółka jawna w C. kwotę 105.344,50 zł ( sto pięć tysięcy trzysta czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt groszy ) z ustawowymi odsetkami od dnia 8.03.1999r. 4. Zarzut V – rozbój na osobie S. R. (1) . Dochodzenie w sprawie rozboju dokonanego na osobie S. R. wszczęto w dniu 12.07.1999r, zaś umorzono je w dniu 9.08.1999r, zostało ono podjęte na nowo w dniu 23.01.2002r. Dowód: postanowienie o wszczęciu dochodzenia –k. 1131, postanowienie o umorzeniu dochodzenia –k. 1146, postanowienie o podjęciu umorzonego postępowania –k. 1107. Sąd Okręgowy w Częstochowie w sprawie II K 105/03 prawomocnym wyrokiem skazał R. G. (1) za popełnienie wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą rozboju na osobie S. R. (1) w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, czym wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk na karę 3 lat pozbawienia wolności. Od kierowania popełnieniem tego czynu prawomocnie uniewinniono D. B. (1) . Dowód: odpis wyroku SO w Częstochowie II K 105/03 –k. 4317-4335. W dniu 12 lipca 1999r po południu, S. R. (1) pojechał do oddziału (...) Banku (...) przy (...) w C. i wypłacił w oddziale 4950 zł z przeznaczeniem na remont mieszkania. Pieniądze włożył do kieszeni koszuli i autobusem pojechał na osiedle gdzie mieszkał. Z przystanku pieszo szedł do domu. Gdy był pod swoim blokiem nagle jakiś mężczyzna od tyłu chwycił go za szyję i przydusił go oraz przewrócił na ziemię. W tej chwili drugi mężczyzna, wpierw przeszukał mu kieszenie spodni, a potem sięgnął do kieszeni koszuli i zabrał z niej plik banknotów, w którym znajdowało się w sumie 4950 zł. Następnie obaj sprawcy zbiegli pieszo poruszając się w różnych kierunkach. S. R. nie był w stanie opisać sprawców. Dowód: zeznania S. R. (1) –k. 1125-1126, 1128-1129, 1111-1112, 1119-1120, 4013-4014, 4472. Uciekających sprawców napadu widział przechodzący w pobliżu sąsiad S. R. – A. Z. (1) , ale nie zapamiętał ich wyglądu. Natomiast zanim zobaczył jak uciekają, został zatrzymany przez innego mężczyznę, który wypytywał się go o drogę. A. Z. odniósł wrażenie, że osoba ta starała się go „zagadać”, aby nie szedł w stronę miejsca, gdzie dokonywano napadu na S. R. . Dowód: zeznania świadka A. Z. (1) –k. 1138-1139, 1117-1118, 4014-4015, 4382. Uciekających sprawców widziała także córka (...) – E. J. (1) , ale także ona nie widziała ich twarzy i nie mogłaby ich rozpoznać. Dowód: zeznania E. J. -k. 1130, 4382. P. O. (1) nie brał udziału w tym napadzie. Jednak bezpośrednio po nim zadzwonił do niego D. B. i polecił, aby wziął samochód jego żony marki C. i pojechał po W. B. i R. G. , którzy są pod marketem O. . P. O. wykonał polecenie. Gdy zabrał ich do samochodu, W. B. opowiedział mu, że w Banku (...) zobaczył starszego mężczyznę, który wypłacał pieniądze. Postanowili z R. G. go okraść. Jechali z nim autobusem. Dogodnym miejscem do napadu były okolice bloków, gdzie wysiadł pokrzywdzony. Tam go napadli, W. B. chwycił go za szyję, zaś R. G. wyciągnął mu pieniądze z kieszeni koszuli. Potem uciekli. Pieniędzmi skradzionymi S. R. podzielili się po równo D. B. , W. B. , R. G. , P. O. i M. S. . Dowód: wyjaśnienia P. O. (1) –k. 350, 3174, protokół eksperymentu procesowego z dnia 24.01.2002r, podczas którego P. O. wskazał miejsce gdzie R. G. i W. B. dokonali rozboju -k. 618, 3993-3998, 4132, 4758, częściowo wyjaśnienia D. B. –k. 2726, 3180, 3988-3990, k. 4131, wyjaśnienia M. S. –k. 3476 , 4654, 4683-4684. Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego S. R. (1) , w których opisał okoliczności wypłaty pieniędzy w banku, zabranie mu ich gdy dojechał w pobliżu domu, oraz precyzyjnie wskazał wartość szkody. Zeznania te są precyzyjne, spójne, konsekwentne. Przebieg zdarzenia wskazuje na to, że pokrzywdzony musiał być obserwowany gdy wypłacał pieniądze, ponieważ sprawcy gdy go zaatakowali przeszukiwali jedynie kieszenie, wiedząc, że musi w nich mieć pieniądze. Fakt napadu na S. R. potwierdzili także świadkowie A. Z. (1) i E. J. , którzy widzieli ucieczkę sprawców. Żadna z w/w osób, w tym pokrzywdzony, nie byli w stanie opisać sprawców, a tym bardziej ich rozpoznać. To zrozumiałe. Pokrzywdzony został zaatakowany od tyłu. Był przyduszony i przewrócony na ziemię. Nie miał możliwości obserwowania wyglądu napastników. Opis wydarzeń przedstawiony przez pokrzywdzonego został wiernie potwierdzony wyjaśnieniami P. O. (1) , którym sąd dał w tym zakresie wiarę. P. O. (1) nie brał udziału w rozboju, ale to co się stało opisał mu szczegółowo W. B. . W istocie każdy szczegół tej relacji zgadza się z zeznaniami S. R. , pamiętając, że pokrzywdzony składał zeznania w toku postępowania, które umorzono i podjęto dzięki temu, że P. O. wskazał sprawców rozboju. Zgadza się więc miejsce skąd zabrał W. B. i R. G. . Okolice marketu O. w C. , to właśnie miejsce w pobliżu tego, gdzie dokonano napadu na S. R. . W. B. zrelacjonował mu, że zobaczył jak S. R. wypłacał pieniądze w banku, pojechał z nim autobusem ( wraz z R. G. ). Wreszcie wskazał miejsce dokonania napadu i role, które odegrali z R. G. . Wszystkie te okoliczności są zgodne z zeznaniami S. R. . P. O. wskazał także w czasie eksperymentu procesowego miejsce napadu, co wzmacnia wiarygodność jego wyjaśnień. Wyjaśnienia P. O. znajdują potwierdzenie w wyjaśnieniach M. S. . On także nie uczestniczył w napadzie, ale W. B. mówił mu, że takiego dokonał, wskazując na jeden szczegół, który mu utkwił w pamięci. Otóż pokrzywdzony krzyczał podczas napadu (...) . E. J. to córka pokrzywdzonego. Użycie tego imienia przez W. B. w rozmowie z M. S. , dobitnie potwierdza, że brał bezpośredni udział w dokonaniu rozboju. Wreszcie fakt dokonania tego rozboju przez W. B. i R. G. potwierdził w swoich wyjaśnieniach D. B. . Jego wyjaśnieniom dano wiarę w tej części, w której potwierdzał, że ma wiedzę, iż to W. B. i R. G. dokonali rozboju. Jedyna sprzeczność w wyjaśnieniach D. B. dotyczyła wydania polecenia P. O. by pojechał pod O. po W. B. i R. G. . Początkowo temu przeczył –k. 2726, 3180, 3988-3990, by wreszcie to przyznać –k. 4131. D. B. (1) zaprzeczał wydaniu tego polecenia ponieważ bał się , że zostanie to poczytane jako współsprawstwo w popełnieniu tego przestępstwa. W tym zakresie nie dano wiary jego wyjaśnieniom, które są sprzeczne z wyjaśnieniami P. O. . Zresztą jak wskazano D. B. potem wycofał się z tej wersji wydarzeń i przyznał, że polecił P. O. by pojechał po W. B. i R. G. , co nie oznaczało, że kierował dokonaniem przez nich rozboju. P. O. , M. S. i D. B. byli zgodni co do tego, że pieniędzmi skradzionymi S. R. wszyscy podzielili się po równo, czyli w tym podziale uczestniczyli wszyscy członkowie grupy przestępczej D. B. . Sąd dał wiarę ich wyjaśnieniom w tym zakresie. To ważny element, ponieważ potwierdza, że przestępstwo to, choć dokonane tylko przez W. B. i R. G. , zostało popełnione w ramach grupy przestępczej i zgodnie z zasadami panującymi w grupie, korzyści z przestępstwa przypadły wszystkim członkom grupy, mimo, że trzech nie uczestniczyło w jego dokonaniu. Grupa przestępcza tworzyła strukturę , zaufanie, niezbędne do dokonywania przestępstw. Jej istnienie pomagało w zorganizowaniu odwrotu z miejsca przestępstwa. P. O. , gdy zadzwonił do niego D. B. i polecił mu jechać w okolice O. , nie wypytywał się dlaczego ma to zrobić, co się stało. Po prostu natychmiast wykonał polecenie. Tak właśnie funkcjonowała grupa D. B. . Słusznie również prokurator zarzucił W. B. , że uczynił sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Są w tym zakresie w pełni aktualne uwagi poczynione w punkcie 3 uzasadnienia. Nie ma potrzeby ich powtarzania. W zakresie tego czynu widać doskonale, że każda okazja do dokonania przestępstwa, zarobienia na nim, wywoływała realizację takiego czynu. Chęć zysku, czerpania dochodu z każdej okazji dokonania przestępstwa, były tym, co konsolidowało wokół D. B. – W. B. (1) i jego kolegów. Sąd nie dał natomiast wiary W. B. , który odmawiając składania wyjaśnień, nie przyznał się do popełnienia omawianego czynu k. 3866-3867, 4295. Nie przyznanie się do popełnienia tego przestępstwa przez oskarżonego jest sprzeczne z wiarygodnymi w tym zakresie wyjaśnieniami P. O. , M. S. , D. B. , których prawdziwość oceniono wyżej. Reasumując, oskarżony W. B. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona ustawowe występku z art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk . Działając bowiem wspólnie i w porozumieniu z R. G. (1) , używając przemocy w postaci przyduszenia za szyję i przewrócenia na ziemię pokrzywdzonego ( to robił osobiście W. B. ), brał udział w zaborze 4950 zł, które fizycznie z kieszeni koszuli S. R. zabrał R. G. . Za czyn ten na podstawie art. 280 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk wymierzono oskarżonemu karę 3 lat pozbawienia wolności. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary uwzględniono znaczny stopień społecznej szkodliwości tego czynu, wysoki stopień winy, działanie w porozumieniu z inną osobą, popełnienie przestępstwa w biały dzień, w miejscu publicznym, istotną wartość skradzionego mienia , a także uprzednią karalność oskarżonego. Nie znaleziono żadnych okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu wymierzona kara jest odpowiednia do stopnia szkodliwości społecznej czynu, a także realizuje cele wychowawcze i zapobiegawcze kary. 5. Zarzut II i VIII – zabójstwo R. N. (2) i posiadanie broni palnej w dniu zabójstwa. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 15.07.2004r w sprawie II K 105/03 uznał D. B. (1) , M. S. (1) , R. G. (1) za winnych tego, że w okresie od 2.08.1999r do 7.08.1999r, zaś P. O. (1) tego, że w dniu 7.08.1999r , w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w celu udaremnienia postępowania karnego w sprawie zabójstwa R. N. pomagając sprawcy przestępstwa w uniknięciu odpowiedzialności karnej ukryli zwłoki ofiary tj. przestępstwa z art. 239 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to wymierzono im kary: R. G. (1) 2 lata pozbawienia wolności, D. B. , P. O. i M. S. po nadzwyczajnym złagodzeniu kary grzywny po 180 stawek dziennych w wysokości po 30 zł. Dowód: kopia wyroku w sprawie II K 105/03 –k. 4317-4337. Sąd Okręgowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 15.07.2004r w sprawie II K 105/03 uznał D. B. (1) za winnego tego, że w połowie lipca 1999r w ramach zorganizowanej grupy przestępczej posiadał bez zezwolenia broń palną typu „ (...) ” kal (...) wraz z co najmniej 8 sztukami amunicji, którą nabył od M. W. (1) za 1200 zł, a w pierwszym tygodniu sierpnia 1999r posiadał pistolet typu (...) kal (...) z co najmniej 30 sztukami amunicji , który nabył za 3000 zł od D. C. tj. przestępstwa z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i wymierzono mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Dowód: kopia wyroku w sprawie II K 105/03 –k. 4317-4337. R. K. (1) znał W. B. (1) od 1992r ponieważ razem przebywali w zakładzie (...) w I. . Dowód: zeznania świadka R. K. (1) –k. 3683. Po kradzieży z włamaniem papierosów z hurtowni (...) , D. B. (1) zajął się ich sprzedażą. Prawdopodobnie ludzie, którym zaoferował zakup skradzionych papierosów, zorganizowali jego uprowadzenie ( wiedząc, że dysponuje pieniędzmi uzyskanymi za sprzedane papierosy ), aby wymusić na członkach jego grupy przestępczej zapłatę okupu. Po zapłacie okupu i uwolnieniu D. B. , był on zdecydowany uzbroić swoją grupę przestępczą. Uznał, że dla ochrony ich interesów, niezbędne jest posiadanie własnej broni palnej. W lipcu 1999r R. K. (1) skontaktował D. B. (1) z M. W. (1) , ps. (...) . Wiedział, że M. W. ma do sprzedania broń palną, krótką, pistolet kal. (...) , tzw. (...) , oraz, że zakupem broni palnej jest zainteresowany D. B. . Do spotkania i transakcji doszło w C. , w (...) , w okolicach D. M. , z tyłu sklepu. D. B. towarzyszyli W. B. i R. G. . Przy transakcji był też obecny R. K. . D. B. zakupił wówczas ten pistolet z amunicją za 1200 zł. Dowód: zeznania świadka R. K. (1) - k. ( częściowo ) 2990, 3234, 3239, 4050-4051, częściowo k. 4419-4422, wyjaśnienia M. S. –k. 2941, 3470, 4000-4003, 4127, 4654, 4683-4684, wyjaśnienia D. B. - k. 3988-3990, częściowo- k. 4130. Śledztwo w sprawie zabójstwa R. N. (2) wszczęto w dniu 23.08.1999r, zaś umorzono je w dniu 17.05.2000r. Dowód: postanowienie o wszczęciu śledztwa –k. 1255 i jego umorzeniu –k. 2499-2508. Dyskotekę R. w C. prowadzili D. C. (1) ze swoją żoną D. . W połowie lipca 1999r formalnie użyczyli oni lokal dyskoteki D. B. (1) , który samodzielnie miał ją tam dalej prowadzić. Dowód: zeznania świadka D. C. (1) -k. 1525-1527, 4105-4106, 4770-4771. Wieczorem 1.08.1999r, M. T. (1) , R. N. (2) , R. K. (1) , M. B. (1) i M. N. (1) , pojechali samochodem M. N. (1) marki M. (...) do dyskoteki M. w C. przy ulicy (...) . Tam razem pili piwo do około 1:00 po północy. Wówczas zdecydowali się pojechać w tym samym składzie i tym samym autem ( M. N. nie pił ), na dyskotekę R. . Gdy tam przyjechali, w dyskotece byli D. B. (1) , R. G. (1) , M. S. (1) , W. B. (1) , I. T. (1) , oraz trzy dziewczyny- w tym E. G. i jej siostra M. G. (3) . W dyskotece M. G. (3) ( pozostająca w nieformalnym związku z D. B. ), zorganizowała swoje urodziny. M. T. (1) , R. N. (2) , R. K. (1) , M. B. (1) i M. N. (1) dosiedli się do osób przebywających w dyskotece i razem zaczęli pić alkohol- piwo i wódkę. Około godz. 1:30- 2:00 doszło do sprzeczki między R. N. (2) a I. T. (1) . Powodem było to, że R. N. zachowywał się wyzywająco, nie podobało się to I. T. , który zwrócił mu uwagę, żeby się nie rządził, bo nie jest u siebie. Wtedy R. N. uderzył I. T. pięścią w twarz i butelką w głowę, oraz w ramię dźgnął go rożnem od grilla. Wkrótce potem – około godz.2:30, D. B. (1) zabrał obie siostry G. oraz E. K. i odjechał z nimi swoim samochodem marki M. – w kolorze białym. Gdy R. N. zobaczył, że nie ma w lokalu dyskoteki dziewczyn, zaczął dopytywać się gdzie są. Gdy mu powiedziano, że zabrał je D. B. , zaczął mu ubliżać nazywając go „ (...) ”, odgrażał się, że jak D. B. wróci to dostanie „ (...) ”. Gdy pozostali w lokalu koledzy D. B. zwrócili mu uwagę, żeby mu nie ubliżał, R. N. ich także obrzucił wyzwiskami, nazwał ich „ (...) ”. Sytuacja wkrótce uspokoiła się. R. G. i W. B. powiedzieli do R. K. , żeby do niczego się nie „ (...) ”, dali mu butelkę wódki i zaproponowali, żeby sobie pograł w bilard. R. N. chciał zadzwonić do swojej żony, ale rozładował mu się telefon. W. B. powiedział mu, że telefon komórkowy ma D. B. i żeby zaczekał jak wróci to zadzwoni z jego telefonu. Po około godzinie R. G. lub W. B. powiedzieli do R. N. , że przyjechał D. B. i może do niego wyjść na zewnątrz żeby zadzwonić. R. N. wyszedł więc na zewnątrz, lokal dyskoteki opuścili także za nim R. G. i W. B. . Było to po godzinie 4:00. R. K. usłyszał z zewnątrz lokalu odgłosy, które przypominały wystrzały z pistoletu. Było ich co najmniej kilka. Wybiegł na zewnątrz i zobaczył wówczas, że spod dyskoteki w stronę drogi prowadzącej do miasta biegnie R. N. , a w odległości kilku metrów za nim W. B. . W B. trzymał w dłoni broń palną, krótką i oddawał z niej strzały w stronę R. N. , oddał ich kilka. W tym samym czasie spod dyskoteki odjeżdżał białym M. (...) . B. , a R. G. stał przed wjazdem na dyskotekę. R. K. wbiegł do dyskoteki i krzyknął, że „ B. strzela do B. ”. M. T. (1) , R. K. (1) , M. B. (1) , I. T. ( zabrał się razem z nimi, bojąc się, że do niego też ktoś może strzelać ) i M. N. (1) wybiegli z lokalu , wsiedli do M. , którym przyjechali i pojechali w tę stronę, w którą uciekał R. N. - czyli w stronę drogi prowadzącej do centrum C. . Po przejechaniu ok. 100-150m zobaczyli, że stoi przy drodze biały M. (...) . B. z otwartym bagażnikiem. Zobaczyli, że obok samochodu stoją D. B. i R. G. , oraz W. B. , ten ostatni trzymał w ręku przedmiot przypominający krótką broń palną. Wszyscy trzej stali nad leżącym na kostce brukowej ciałem R. N. . R. K. i jego koledzy przestraszyli się, nie zatrzymali, przyspieszyli i odjechali w stronę C. . Jednak po dłuższej chwili zdecydowali się zawrócić. Podjechali na miejsce gdzie widzieli ciało R. N. - nikogo już tam nie było, były tylko widoczne brunatne plamy. Podjechali więc pod dyskotekę, tam spotkali M. S. , który zamykał furtkę i powiedział im, że ta sprawa go nie dotyczy. Odjechali więc znów w stronę C. , zobaczyli, że w miejscu gdzie wcześniej leżało ciało R. N. stoi R. G. . Zatrzymali się, chcieli go złapać ale im uciekł. R. K. (1) był przekonany, że W. B. strzelał do R. N. z (...) , którą D. B. zakupił od M. W. . Dowód: częściowo zeznania świadka R. K. (1) –k. 1501, 2339-2341, 2351-2352, częściowo zeznania świadka M. T. (1) k. 1498-1499, zeznania R. K. (1) –k. 2989-2990, 3234, częściowo zeznania świadka R. K. (1) k. 3238-3240 , zeznania R. K. (1) k. 4049- 4051, częściowo zeznania R. K. (1) – k. 4419-4422, częściowo zeznania M. T. (1) –k. 2348-2350, 2400-2401, 3577-3578, 4053 -4055 , 4417-4419 , zeznania świadka E. G. –k. 1617-1619, 3456-3458, 4059, 4471 , zeznania świadka M. P. ( wcześniej G. )-k. 1622-1624, 3459-3461, 4060, 4522, zeznania E. K. –k. 1620-1621, 4108, 4623, zeznania świadka M. B. (1) –k. 1738-1739, 2337-2338, 4523, częściowo zeznania M. N. (1) –k. 1502-1505, zeznania M. N. (1) - k. 1578-1581, 1590-1592, 1613-1614, 1626-1627, 2244-2246, 2342-2344, 2351-2352, 4099-4100 , 4556-4557, częściowo zeznania I. T. (1) - k. 1540-1543, zeznania I. T. (1) - k. 1631-1632, k. 2205-2207, częściowo zeznania I. T. k. 2400-2401, k. 4120-4121, częściowo wyjaśnienia R. G. (1) - k. 1601-1602, częściowo wyjaśnienia D. B. (1) –k 1607-1608, częściowo zeznania M. S. (1) -k. 1713-1715, 2171-2173, k. 2400-2401, zeznania M. S. (1) - k. 2802, 2941, 3478-3480, 3481, 4000-4003, 4654, 4683-4684. częściowo zeznania M. B. (1) - k. 1738-1739, 2337-2338, wyjaśnienia D. B. –k. 2729, 3172, 3988-3990. W. B. i R. G. włożyli zwłoki nieżyjącego już R. N. do bagażnika m. (...) . B. . D. B. i W. B. pojechali samochodem ze zwłokami R. N. w kierunku starej kopalni znajdującej się w dzielnicy S. , gdzie zamierzali ukryć zwłoki. Zatrzymali się opodal zagajnika, wyjęli zwłoki z bagażnika, poczym D. B. pojechał po M. S. i przywiózł go , zabrał też od niego łopatę. Wrócili do W. B. , który został przy zwłokach R. N. . Wspólnie zdecydowali, że zakopią zwłoki, ale w innym miejscu. M. S. i W. B. ponownie zwłoki schowali do bagażnika i pojechali razem w okolice K. . Tam w lesie postanowili zakopać zwłoki, ale podczas kopania dołu złamała się im łopata. Dlatego tymczasowo W. B. i M. S. ukryli zwłoki pod mostkiem. Nie mieli ich czym obciążyć, żeby nie wypłynęły z wody. Dlatego wszyscy trzej pojechali do (...) w C. . Tam kupili ubrania żeby się przebrać, bo podczas przenoszenia zwłok ubrudzili się. Kupili też betonowe balustrady. Wrócili ponownie w miejsce gdzie ukryli zwłoki i obciążyli je balustradami. Po ukryciu zwłok zdecydowali się wyjechać na jakiś czas z C. , pretekstem miało być odzyskiwanie wierzytelności D. B. . D. B. , W. B. , R. G. i M. S. wyjechali więc z miasta, najpierw do J. , stamtąd do ośrodka (...) pod K. . Tam do nich dołączył P. O. . O sytuacji w mieście informował ich D. C. (1) . Dowód: częściowo wyjaśnienia D. B. –k. 2730-2731, 3988-3990, wyjaśnienia M. S. –k. 2802-2803, 3471-3472, 4000-4003, 4654, 4683-4684. W. G. (1) zamieszkiwał w odległości ok. 100 metrów od lokalu dyskoteki R. . W nocy z 1 na 2.08.1999r świadek miał otwarte okno. Obudził go nad ranem odgłos wystrzałów. W sumie usłyszał 4 odgłosy wystrzałów ( był w wojsku, więc był pewien, że to był odgłos wystrzałów z broni palnej ). Trzy pierwsze dobiegły z okolic dyskoteki, ostatni dobiegł z innego miejsca, bardziej w kierunku centrum miasta. Nie był pewny godziny tych wydarzeń, umieszczał je między 3 a 4 nad ranem. Dowód: zeznania świadka W. G. (1) –k. 1751-1752, 2334-2336, 4060-4061, 4654. T. G. (1) zamieszkiwał w pobliżu dyskoteki R. , w odległości ok. 20 metrów od ulicy (...) . Rano 2.08.1999r obudził się jak zawsze o 4:20, na tą godzinę miał nastawiony budzik. Poszedł się myć do łazienki i wówczas usłyszał dwa odgłosy podobne do wystrzałów z broni palnej. Dobiegły od tej strony gdzie znajduje się dyskoteka R. . Po krótkiej chwili usłyszał dwa kolejne wystrzały, dobiegające już bardziej z kierunku centrum miasta- były cichsze. Podszedł do okna, ale nic istotnego nie widział. Dowód: zeznania świadka T. G. (1) –k. 2214 – 2216, 4063, 4654. J. P. (1) była wówczas zatrudniona w cegielni (...) , znajdującej się niedaleko dyskoteki R. . Zaczynała pracę o 4.30. Mieszkała blisko pracy bo na ulicy (...) , więc dojście pieszo zajmowało jej ok. 5 minut. Wychodziła więc z domu do pracy o godzinie 4.25. Tego ranka wyszła także o 4.25 z domu, szła ulica (...) do ulicy (...) , w którą skręciła. Tędy dochodziła do wejścia do cegielni. Przy ogrodzeniu dyskoteki R. od strony ulicy (...) zobaczyła biały samochód typu kombi z przyciemnianymi szybami i lekko uchyloną szybą od strony kierowcy. J. P. weszła na portiernię cegielni, po około 3 minutach wyjrzała, żeby zobaczyć czy to auto nadal tam stoi, bo jego obecność ją zaniepokoiła. Samochód wówczas odjechał, skręcając w ulice (...) . Wkrótce po odjeździe samochodu usłyszała odgłos przypominający wystrzał, a po krótkiej przerwie trzy następujące po sobie takie same odgłosy. Zapytała portiera czy słyszy to samo, on odparł, że to pewnie odgłos łopat, którymi nabierano węgiel. Ale po chwili oboje usłyszeli kolejne 3 odgłosy wystrzałów. Wszystkie odgłosy wystrzałów dochodziły od strony remizy strażackiej. J. P. zapamiętała, że literowa rejestracja auta zaczynała się na (...) , trzeciej litery nie była pewna . Mogło to być G. Podczas okazania pojazdów wskazała na białego M. należącego do D. B. z nr. rej. (...) , jako podobnego do tego, który wówczas widziała. Wskazała na to auto bo miało podobną sylwetkę, przyciemniane szyby i biały kolor. Świadek na szkicu sytuacyjnym wskazała opisywane przez siebie miejsca i przebytą przez siebie drogę Dowód: zeznania świadka J. P. (1) –k. 1506-1507, 1629-1630, 2331-2332, szkic –k. 2333, 4053, 4470-4471. K. C. (1) budziła się każdego dnia o 4.20. Na ta godzinę jej mąż- kierowca miał nastawiony budzik. Małżonkowie C. zamieszkują przy ul. (...) w C. . Mąż K. C. poszedł do łazienki, ona jeszcze kilka minut leżała. Około 4.25 usłyszała ciężarówkę jadącą w stronę B. . Po chwili usłyszała odgłos ciężkiego biegu. Podeszła do okna, żeby sprawdzić czy nic nie dzieje się z autobusem, który jej mąż parkował na poboczu, na wprost okien, pod drugiej stronie ulicy (...) . Zobaczyła wówczas, że od strony B. , asfaltem ulicy (...) , po jej prawej stronie patrząc w kierunku C. , biegnie mężczyzna. Widziała go tylko kilka sekund. Zauważyła, że nie biegł szybko, był wysoki, średniej budowy ciała, ubrany w koszulkę z krótkim rękawem w jasnym kolorze. Zwrócił jej uwagę sposób w jaki biegł- biegł bardzo ciężko, może miał takie ciężkie buty. Na wysokości posesji nr (...) mężczyzna przebiegł na drugą stronę ulicy (...) i zniknął jej z oczu. Usłyszała jak ten mężczyzna lub ktoś inny, kogo nie widziała krzyknął dwa razy „max, max”. Potem usłyszała dwa lub trzy wystrzały jakby z broni palnej. Po około minucie zobaczyła i tutaj nie była pewna kolejności. W każdym razie zobaczyła biały samochód typu kombi, który z piskiem opon wjechał w szutrową uliczkę między posesjami (...) . Ten sam samochód po niedługim czasie wyjechał z piskiem opon z tej drogi na ulicę (...) i ruszył w stronę C. . Drugi widziany samochód, widziany albo przed białym kombi, albo po nim, był w ciemnym kolorze, chyba zagranicznej marki. Ten samochód jechał bardzo wolno ulicą (...) w stronę C. . Co chwile zapalały się u niego światła „stop”. Świadek na szkicu wskazała kierunki biegu mężczyzny i jazdy auta, które opisała w zeznaniach. Dowód: zeznania świadka K. C. (1) –k. 1753-1755, 2328-2329, szkic – 2330, 4061-4062, 4470. W chwili zabójstwa R. N. (2) , P. O. (1) przebywał na wczasach w Ł. . Po zabójstwie R. N. zadzwonił do niego M. S. i prosił żeby pilnie wrócił do C. . Skontaktował się z nim także D. B. (1) prosząc, aby jadąc do nich ( a mieli się spotkać w okolicach W. ), zabrał od jego żony 5.000 zł. Do spotkania doszło rzeczywiście w okolicach W. . P. O. przyjechał na nie N. (...) , zaś D. B. , W. B. , R. G. i M. S. białym M. należącym do D. B. . W. B. (1) wsiadł do samochodu kierowanego przez P. O. i pojechali za M. (...) . B. . P. O. (1) zaczął dopytywać dlaczego ściągnięto go z wakacji, wówczas W. B. powiedział, że zastrzelił R. N. (2) . Opisał, że stało się to w dyskotece R. , że dlatego wszyscy się ukrywają. Z relacji W. B. wynikało, że w dyskotece doszło do awantury, R. N. (2) pchnął widelcem od grilla I. T. (1) . Domagał się także alkoholu na „krechę”. To zirytowało W. B. , który pojechał po broń i zastrzelił z niej R. N. . Świadkami zdarzenia mieli być M. W. (4) , R. T. , M. S. , R. G. i D. B. . Zwłoki R. N. zostały wywiezione M. (...) . B. i ukryte w wodzie, w okolicach C. . Mieli je ukryć D. B. i W. B. . Po wysłuchaniu tej opowieści P. O. (1) i pozostali w/w przez kilka dni przebywali pod W. , a potem przenieśli się w okolice K. . Tam zapadła decyzja o konieczności przeniesienia zwłok R. N. w inne miejsce. Pojechali w pobliże miejsca ukrycia zwłok M. (...) . B. . Zwłoki z wody wyciągnął M. S. i razem z W. B. zaciągnął je do wykopanej wcześnie przez M. S. jamy w ziemi. M. S. i W. B. wrzucili zwłoki do jamy, czemu przyglądali się D. B. , R. G. i P. O. - ponieważ nie mieli rękawiczek. Dół został wyłożony folią, którą przykryto zwłoki. M. S. i W. B. posypali ciało R. N. sodą kaustyczną, aby przyspieszyć jego rozkład, przede wszystkim głowę. D. B. mówił P. O. , że po zabójstwie wyrzucił ubrania, które wówczas na sobie mieli – on, oraz W. B. , R. G. i M. S. . Wyrzucił także łopaty, których użyto do zakopania zwłok, zaś W. B. wyrzucił broń, z której zastrzelił R. N. . Dowód: wyjaśnienia P. O. (1) z dnia 10.11.2001r-k. 324-327, k. 2775-2780 ( eksperyment procesowy z 28.02.2002r), 3993-3998, 4758, częściowo wyjaśnienia D. B. – k. 2731, 3988-3990, 4126, wyjaśnienia M. S. –k. 2803, 3465-3466, 3472-3473, 4000-4003, 4654, 4683-4684. P. O. (1) wyjaśniając w dniu 19.12.2001r doprecyzował, że o okolicznościach zabójstwa R. N. mówił mu nie tylko W. B. , ale i M. S. , R. G. i D. B. . Zgodnie twierdzili, że przy samym oddawaniu s

[... tekst skrócony ...]