II K 1326/13

Sygn. akt II K 1326/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2014 roku Sąd Rejonowy w Legionowie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Anna Szeląg Sędziowie Ławnicy Protokolant Kinga Grzywacz w obecności Prokuratora Andrzeja Lisieckiego po rozpoznaniu dnia 04.02.2014r. sprawy A. D. , urodz. (...) w N. M. . syna S. i B. z d. L. oskarżonego o to, że: I. w okresie od 27 sierpnia 2013 roku do dnia 28 sierpnia 2013 roku w L. woj. (...) przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z G. B. zabrał w celu przywłaszczenia rower marki B′ (...) o wartości 630 złotych na szkodę A. K. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne; - tj. o czyn z art.278§1kk w zw. z art.64§1kk II. w okresie od dnia 29 sierpnia 2013 roku do dnia 30 sierpnia 2013 roku w L. woj. (...) , przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z G. B. z pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym (...) zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy marki S. (...) 300, mikrofon (...) 2002, antenę CB na magnes marki S. (...) , półkę tylną, dwa głośniki samochodowe marki J. o mocy 210 WAT, wzmacniacz marki J. model (...) , radio (...) marki M. A. A. , skrzynię basową z dwóch głośników w drewnianej obudowie o wartości łącznej 1.650 złotych na szkodę D. C. , przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne; - tj. o czyn z art.278§1kk w zw. z art.64§1kk oraz G. B. , urodz. (...) w N. M. syna H. i K. z d. H. oskarżonego o to, że: III. w okresie od 27 sierpnia 2013 roku do dnia 28 sierpnia 2013 roku w L. woj. (...) przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z A. D. zabrał w celu przywłaszczenia rower marki B′ (...) o wartości 630 złotych na szkodę A. K. (1) ; - tj. o czyn z art.278§1kk IV. w okresie od dnia 29 sierpnia 2013 roku do dnia 30 sierpnia 2013 roku w L. woj. (...) , przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z A. D. z pojazdu marki S. o numerze rejestracyjnym (...) zabrał w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy marki S. (...) 300, mikrofon (...) 2002, antenę CB na magnes marki S. (...) , półkę tylną, dwa głośniki samochodowe marki J. o mocy 210 WAT, wzmacniacz marki J. model (...) , radio (...) marki M. A. A. , skrzynię basową z dwóch głośników w drewnianej obudowie o wartości łącznej 1.650 złotych na szkodę D. C. ; - tj. o czyn z art.278§1kk orzeka: V. ustalając, że oskarżony A. D. działał w ramach ciągu przestępstw, oskarżonego A. D. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. I , przy czym ustala, że wartość roweru to 600 zł, a 30 zł stanowi wartość linki mocującej rower oraz czynu opisanego w pkt. II , i za to na podstawie art.278§1kk w zw. z art.64§1kk skazuje oskarżonego za oba czyny, zaś na podstawie art.278§1kk w zw. z art.64§1kk w zw. z art.91§1kk wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; - - na podstawie art.46§1kk zasądza od oskarżonego A. D. na rzecz pokrzywdzonej A. K. (1) kwotę 315 zł (trzysta piętnaście) tytułem częściowego naprawienia szkody; - VI. ustalając, że oskarżony G. B. działał w ramach ciągu przestępstw, oskarżonego G. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w pkt. III , przy czym ustala, że wartość roweru to 600 zł, a 30 zł stanowi wartość linki mocującej rower oraz czynu opisanego w pkt. IV , i za to na podstawie art.278§1kk skazuje oskarżonego za oba czyny, zaś na podstawie art.278§1kk w zw. z art.91§1kk wymierza oskarżonemu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności; - - na podstawie art.46§1kk zasądza od oskarżonego G. B. na rzecz pokrzywdzonej A. K. (1) kwotę 315 zł (trzysta piętnaście) tytułem częściowego naprawienia szkody; - VII. na podstawie art.624§1kpk zwalnia oskarżonych A. D. oraz G. B. od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa. Sygn. akt II K 1326/13 UZASADNIENIE Na podstawie ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27.08.2013r. około godz. 15:00, S. K. pozostawił użytkowany przez siebie rower marki B′ (...) na korytarzu III pietra w bloku przy ul. (...) w L. , przypinając go linką, o wartości 30 zł, do metalowej barierki i udał się do domu. Rower znajdował się tam jeszcze około godz. 20:00. W tym czasie do w/w bloku weszli oskarżeni A. D. oraz G. B. i widząc stojący tam rower, po przecięciu przez G. B. linki zabezpieczającej, zabrali go ze sobą. Fakt dokonania kradzieży roweru stwierdziła w dniu 28.08.2013r. około godz. 15:00, jego właścicielka A. K. (1) . Następnie w dniu bliżej nieustalonym, oskarżeni sprzedali przedmiotowy rower o wartości 600 zł za kwotę 250 zł. W sierpniu 2013r. D. C. właściciel samochodu marki S. (...) o nr rej. (...) , pozostawił go na parkingu osiedlowym przy ul. (...) w L. na około tydzień. W dniu 29.08.2013r. około godz. 15:00 pokrzywdzony wyjął akumulator z w/w pojazdu i odchodząc zapomniał zamknąć drzwi na zamek. W godzinach nocnych tamtędy przechodzili oskarżeni A. D. oraz G. B. i już wówczas zauważyli, że samochód nie był zamknięty. Gdy po jakimś czasie wracali tą samą drogą, to wykorzystując zaistniałą sytuację, obaj oskarżeni weszli do S. i zabrali stamtąd radioodtwarzacz samochodowy marki S. (...) 300, mikrofon (...) 2002, antenę CB na magnes marki S. (...) , półkę tylną, dwa głośniki samochodowe marki J. o mocy 210 WAT, wzmacniacz marki J. model (...) , radio (...) marki M. A. A. , skrzynię basową z dwóch głośników w drewnianej obudowie, wszystko o łącznej 1.650 zł. Fakt dokonania wyżej opisanej kradzieży D. C. stwierdził w dniu 30.08.2013r. około godz. 9:00. Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie zeznań świadków: A. K. (1) (k.128 akta II K 1213/13, 50), D. C. (k.114 i 172 akta II K 1213/13, 50-51), wyjaśnień oskarżonych: A. D. (k.146 akta II K 1213/13, 47-48), G. B. (k.167 i 168-169 akta II K 1213/13, 48), jak również na podstawie notatki urzędowej (k.1-2 akta II K 1213/13), protokołu oględzin (k.116-118 akta II K 1213/13), kserokopii karty produktu (k.136 akta II K 1213/13). Oskarżeni A. D. oraz G. B. przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów i złożyli wyjaśnienia zasadniczo zbieżnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obu oskarżonych, co do przebiegu wyżej opisanych wydarzeń, gdyż w całości korespondują one z pozostałym ujawnionym w toku rozprawy materiałem dowodowym, a zwłaszcza z zeznaniami świadków A. K. (1) oraz D. C. . Z tego też względu, sąd nie miał wątpliwości, że A. D. oraz G. B. dokonali kradzieży w/w rzeczy, do czego zresztą sami się przyznali. Wszystkie te okoliczności znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków A. K. (1) oraz D. C. , którym sąd także w całości dał wiarę, gdyż ocenił je, jako logiczne i precyzyjne. Świadkowie ci to osoby obce dla oskarżonych i nie posiadali żadnego interesu w tym by obciążać któregokolwiek z oskarżonych ponad ich rzeczywiste działanie. Wszystkie te okoliczności powodują, że w ocenie sądu, w/w zeznania zasługują na obdarzenie ich walorem wiarygodności. Z uwagi na fakt, że ani A. D. ani też G. B. nie kwestionowali żadnej z okoliczności, które były przedstawiane przez S. K. , sąd uznał je za ujawnione bez odczytywania. Sąd uznał za wiarygodne także zeznania i tego świadka, ponieważ są one całkowicie zbieżne z zeznaniami A. K. (1) . Sąd dał wiarę także pozostałym ujawnionym w sprawie dowodom w postaci zeznań świadków Ł. G. , A. J. , R. B. , Ł. J. , P. D. , A. K. , T. S. , P. L. , M. K. , W. S. , B. D. , M. Z. , I. T. , G. T. , E. T. , M. M. , G. F. , I. C. , R. T. , K. M. , H. K. , ponieważ nie były one przedmiotem zarzutów stron, a także nie wzbudziły wątpliwości sądu. Sąd uznał je za ujawnione bez odczytywania nie tylko z powodu w/w okoliczności, ale także i dlatego, że nie miały one istotnego znaczenia dla odtworzenia stanu faktycznego jaki zaistniał w niniejszej sprawie. Prawdziwość, autentyczność i rzetelność dowodów nieosobowych także nie była poddawana w wątpliwości przez żadną ze stron, zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania i z tych względów sąd nie odmówił im wiarygodności. Reasumując, w świetle poczynionych przez sąd ustaleń, wina A. D. oraz G. B. nie budzi żadnych wątpliwości, którzy działając w ramach ciągu przestępstw, czyli w podobny sposób w krótkich odstępach czasu, czynami swoimi dwukrotnie zrealizowali znamiona występku z art.278§1kk . W okresie od 27.08.2013r. do dnia 28.08.2013r. w L. , przy ul. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu oskarżeni zabrali w celu przywłaszczenia rower marki B′ (...) o wartości 600 zł na szkodę A. K. (1) , przecinając linkę o wartości 30 zł. Następnie, w okresie od dnia 29.08.2013r. do dnia 30.08.2013r. w L. , przy ul. (...) , oskarżeni działając wspólnie i w porozumieniu, z pojazdu marki S. o nr rej. (...) , zabrali w celu przywłaszczenia radioodtwarzacz samochodowy marki S. (...) 300, mikrofon (...) 2002, antenę CB na magnes marki S. (...) , półkę tylną, dwa głośniki samochodowe marki J. o mocy 210 WAT, wzmacniacz marki J. model (...) , radio (...) marki M. A. A. , skrzynię basową z dwóch głośników w drewnianej obudowie o wartości łącznej 1.650 zł na szkodę D. C. . Należy w tym miejscu zauważyć, że kradzież jest przestępstwem umyślnym o charakterze kierunkowym, którego można się dopuścić jedynie w zamiarze bezpośrednim - w celu przywłaszczenia ( animus rem sibi habendi ). Cel przywłaszczenia oznacza zamiar postąpienia z przedmiotem zaboru tak, jakby się było jego właścicielem (włączenia do swego stanu posiadania, sprzedaży, zużycia, podarowania innej osobie, a nawet porzucenia - por. wyr. SN z 5 V 2000 r., V KKN 406/97, Orz. Prok. i Pr. 2000, nr 4). Wszystkie te znamiona, w ocenie sądu, zostały spełnione poprzez wspólne działanie oskarżonych. Opierając się na wyżej już przedstawionych dowodach, jak również wyjaśnieniach obu oskarżonych, to w sposób jednoznaczny wskazują one na ich współudział w popełnieniu wyżej opisanych czynów. Podstawowym elementem takiej formy współdziałania jest wykonywanie czynu zabronionego w porozumieniu z inną osobą, przy czym nie ma żadnych dodatkowych wymogów odnośnie sposobu porozumienia. Porozumienie może dojść do skutku w każdej formie, nawet w sposób dorozumiany. Dlatego wystarczyło, że A. D. oraz G. B. objęli swoją świadomością fakt, że dokonywane jest przestępstwo kradzieży i traktowali to zachowanie jak własne. Nie jest wymagane, aby każdy z oskarżonych zrealizował wszystkie znamiona przestępstwa określonego w art.278§1kk , wystarczyło, że oskarżeni objęli swoim zamiarem całość zachowania określonego znamionami w/w typu czynu zabronionego. Skoro A. D. oraz G. B. byli razem w tym samym czasie i miejscu, to nie sposób przyjąć, że któryś z nich mógł popełnić przestępstwo niejako w ukryciu przed drugim oskarżonym. Jednocześnie należy w tym miejscu podnieść, że A. D. w/w czyny popełnił się w ciągu pięciu lat po odbyciu, co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne. A. D. był już wielokrotnie karany, w tym także za przestępstwa przeciwko mieniu lub też w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (k.23-24). Wyrokiem wydanym w sprawie sygn. akt II K 426/09 oskarżony był skazany m.in. za przestępstwo z art.59 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 26.02.2011r. do 26.07.2013r. (k.529-533 akta II K 1213/13). Wymierzając obu oskarżonym kary pozbawienia wolności, sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z treści art.53kk . Do okoliczności obciążających sąd zaliczył wysoki stopień społecznej szkodliwości popełnionych przez nich czynów, a wyrażający się pobudkach oskarżonych, jak i w sposobie ich działania, a w szczególności w łatwość, z jaką zdecydowali się na popełnienie w/w przestępstw. Jest to o tyle istotne, że A. D. oraz G. B. byli już wcześniej wielokrotnie karani i tym samym powinni w pełni zdawać sobie sprawę z naganności takiego zachowania i jego konsekwencji prawnych. Poza tym, także chęć łatwego zysku, przy jednoczesnym całkowitym braku poszanowania cudzej własności, zdaniem sądu, zasługuje na w pełni negatywną ocenę. Z tym, że z drugiej strony należało uwzględnić na korzyć obu oskarżonych, to że przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów, szczerze opisali przebieg przedmiotowych wydarzeń i tym samym nie umniejszali swojej roli w ich popełnieniu, nie kwestionowali wiarygodności ujawnionych w sprawie dowodów. Te okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że może w końcu oskarżeni zdecydują się zmienić swoją postawę wobec norm prawa karnego. To wszystko razem spowodowało, że mimo wielokrotnej poprzedniej karalności zarówno A. D. , jak i G. B. , sąd wymierzył im karę pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, czyli A. D. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś G. B. karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Uznając tym samym, że wymierzone kary są współmierne do stopnia ich zawinienia oraz stopnia społecznej szkodliwości zarzucanego im czynu i wysokości wyrządzonej szkody. Kary taki, zdaniem sądu, spełnią również wymogi prewencji ogólnej i szczególnej. Z tym, że wysokości poszczególnych kar została zróżnicowana z uwagi na fakt, że A. D. działał w warunkach recydywy. Zwłaszcza, że oskarżony zakończył odbywanie kary pozbawienia w dniu 26.07.2013r., a już w okresie od 27.08.2013r. do dnia 28.08.2013r. dopuścił się w/w kradzieży. Poprzednia karalność oskarżonych dowodzi, że dotychczasowy proces resocjalizacji nie odniósł pożądanego skutku i nie doprowadził do tego, że zaprzestali popełniania kolejnych przestępstw. Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej przedstawione okoliczności, sąd uznał, że przedmiotowe cele kary nie zostaną spełnione w przypadku ponownego warunkowego zawieszenia jej wykonania w przypadku obu oskarżonych. Ponadto, jak wynika z aktualnych danych z K. , to A. D. był dziesięciokrotnie karany, w tym trzy razy za przestępstwa przeciwko mieniu (k.23-24). Z kolei G. B. był już skazywany siedmiokrotnie, w tym cztery razy za przestępstwo przeciwko mieniu (k.27-28). Na niekorzyść A. D. przemawia także i to, że był on już raz skazany w warunkach art.64§1kk w sprawie sygn. akt II K 361/04 (k.23). Nie można pominąć faktu, że sąd kilkakrotnie dawał już obu oskarżonym szansę na zmianę swojego postępowania, orzekając kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania. Jednakże dotychczasowy proces resocjalizacji nie odniósł pozytywnych skutków, skoro zarówno A. D. , jak i G. B. zdecydowali się na popełnienie kolejnych przestępstw. Należy również zwrócić uwagę i na to, że kara winna także spełnić swe cele zarówno w zakresie prewencji ogólnej jak i szczególnej, tj. uświadomić oskarżonym, że nie ma przyzwolenia i społecznej akceptacji na wyżej opisane zachowanie. Sąd miał na uwadze również względy prewencji ogólnej, fakt, że w/w przestępstwo popełnione przez obu oskarżonych są popełniane często (obserwując chociażby wpływ tego typu spraw do tutejszego Sądu), a kara winna spełniać także cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Nie można także pominąć i tego, że proces demoralizacji A. D. jest duży, skoro nie miał on żadnych oparów, aby bezpośrednio po opuszczeniu Zakładu Karnego popełnić kolejne występki. Należy w tym miejscu zauważyć, że na gruncie powyższych rozważań kary jednostkowe wymierzone oskarżonym są niskie, jednakże wynikało to przede wszystkim z faktu, że oskarżeni przyznali się i wyrazili skruchę. Jednocześnie, wobec wniosku A. K. (1) , na podstawie art.46§1kk sąd zobowiązał obu oskarżonych do naprawienia szkody w części i zapłaty na rzecz pokrzywdzonej kwoty po 315 zł. Ani A. D. , ani też G. B. nie kwestionowali wysokości wyceny w/w roweru, czy też zabezpieczającej go linki. Korzystając z treści art.624§1kpk sąd zwolnił obu oskarżonych od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i obciąża nimi Skarb Państwa. Żaden z oskarżonych nie ma stałego źródła dochodów, ani też jakiegokolwiek majątku, co umożliwiałoby im uregulowanie kosztów sądowych.