Pełny tekst orzeczenia II K 132/25

1.Sygn. akt: II K 132/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 02 grudnia 2025 roku
Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział II Karny
w składzie :
Przewodniczący: SSO Marcin Buzdygan
Ławnicy: Ewa Woszczyna – Trojanowska, Joanna Otrębska
Protokolant:Justyna Huzar
w obecności Prokuratora Iwony Małyski
po rozpoznaniu w dniach: 03 listopada 2025 roku, 02 grudnia 2025 roku
sprawy
Ł. P. (1) syna J. i Ł. z d. Ł., urodz. (...) w H.
oskarżonego o to, że:
I. W dniu (...) roku w V. województwa (...), kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki O. o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości, tj. mając 1,93 mg/l pierwsze badanie, 1,99 mg/l drugie badanie, 1,59 mg/l trzecie badanie, 1,65 mg/l czwarte badanie - zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu,
tj. o czyn z art. 178a § 1 kk
II. W dniu (...) r w V. województwa (...) , prowadząc samochód osobowy marki O. o nr rej. (...) w ruchu lądowym – pomimo wydania przez umundurowanego policjanta poruszającego się pojazdem i pomimo użycia sygnałów dźwiękowych i świetlnych - nie zatrzymał pojazdu do kontroli drogowej i kontynuował jazdę,
tj. o czyn z art. 178 b kk
III. w okresie do (...) roku – w V. woj. (...) – wielokrotnie groził pozbawieniem życia Ł. Ł. (1) , przy czym groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę , że mogą zostać spełnione,
tj. o czyn z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk ,
IV. W dniu (...) roku w V. woj. (...), uderzając siekierą w drzwi wejściowe dokonując ich zniszczenia, wdarł się do cudzego domu , a następnie grożąc natychmiastowym użyciem przemocy i pozbawieniem życia przy użyciu trzymanego w ręku niebezpiecznego narzędzia w postaci siekiery i zadając nią ciosy , a więc działając w sposób bezpośrednio zagrażający życiu – usiłował doprowadzić Ł. Ł. (1) do stanu bezbronności w celu dokonania kradzieży (...)sztuk płyt DVD z nagranymi filmami o wartości (...)zł , lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przyjazd patrolu Policji i zatrzymanie w miejscu zdarzenia,
tj. o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk i art. 193 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk,
V. W dniu (...) roku w V. woj. (...), użył groźby pozbawienia życia wobec Ł. Ł. (1) w celu wywarcia na niego wpływu jako na świadka w związku z postępowaniem w sprawie sygn. (...) o usiłowanie rozboju,
tj. o czyn z art. 245 kk
1. uznaje oskarżonego Ł. P. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, ustalając, iż kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...), to jest występku z art. 178a § 1 kk i za to na mocy art. 178a § 1 kk skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. uznaje oskarżonego Ł. P. (1) za winnego tego (w ramach czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku), że w dniu (...) roku w V., prowadząc samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, pomimo wydania przez umundurowanego policjanta poruszającego się pojazdem i przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę, to jest występku z art. 178b kk i za to na mocy art. 178b kk skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
3. uznaje oskarżonego Ł. P. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku, ustalając, iż dopuścił się go działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru to jest występku z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i za to na mocy art. 190 § 1 kk w związku z art. 57b kk skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
4. uznaje oskarżonego Ł. P. (1) za winnego tego (w ramach czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku), że w dniu (...) roku w V., po uprzednim wdarciu się do domu pokrzywdzonego Ł. Ł. (1), posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci siekiery oraz grożąc pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem przemocy i pozbawieniem życia, usiłował zabrać w celu przywłaszczenia (...)sztuk płyt DVD z nagranymi filmami o wartości (...)zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przyjazd patrolu Policji i zatrzymanie w miejscu zdarzenia, to jest przestępstwa z art. 13 § 1 kk w związku z art. 280 § 2 kk i za to na mocy art. 14 § 1 kk w zw. z art. 280 § 2 kk skazuje go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;
5. uznaje oskarżonego Ł. P. (1) za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, to jest występku z art. 245 kk i za to na mocy art. 245 kk skazuje go na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
6. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk orzeczone wobec oskarżonego Ł. P. (1) w punktach 1, 2, 3, 4 i 5 kary pozbawienia wolności łączy i jako karę łączną orzeka karę 3 (trzech) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;
7. na podstawie art. 42 § 2 kk, w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 1 sentencji wyroku, orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;
8. na podstawie art. 42 § 1a pkt 1 kk, w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 2 sentencji wyroku, orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat;
9. na podstawie art. 85 § 1 kk, art. 86 § 1 kk i art. 90 § 2 kk orzeczone wobec oskarżonego Ł. P. (1) w punktach 7 i 8 zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych łączy i orzeka łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat;
10. na podstawie art. 43a § 2 kk, w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 1 sentencji wyroku, orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) zł;
11. na podstawie art. 43a § 2 kk, w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 2 sentencji wyroku, orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) zł;
12. na podstawie art. 44b § 2 kk orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) przepadek równowartości pojazdu w kwocie (...) ((...)) zł;
13. na podstawie art. 62 kk orzeka wobec oskarżonego Ł. P. (1) system terapeutyczny wykonania kary pozbawienia wolności;
14. na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia (...) roku godz. (...) do dnia (...) roku;
15. na podstawie art. 230 § 2 kpk nakazuje zwrócić dowód rzeczowy opisany w wykazie dowodów rzeczowych nr (...) k. (...) J. Ł.;
16. na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 roku zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat P. C. kwotę (...) zł ((...)) tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu Ł. P. (1) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług;
17. na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciąża Skarb Państwa.
Ewa Woszczyna – Trojanowska SSO Marcin Buzdygan Joanna Otrębska
UZASADNIENIE
Formularz UK 1
Sygnatura akt
II K 132/25
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1. USTALENIE FAKTÓW
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
Ł. P. (1)
punkt I i II aktu oskarżenia, punkt 1 i 2 sentencji wyroku
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
Ł. P. (1) w dniu (...) roku spożywał alkohol, po czym wziął kluczyki do samochodu należącego do jego matki – Ł. P. (2) – marki O. (...) o nr rej. (...) ( o szacunkowej wartości (...) złotych) i udał się na przejażdżkę. W drodze powrotnej, w miejscowości I., tor jazdy oskarżonego wzbudził obawy nieznanej osoby, która zgłosiła ten fakt organom ścigania. Na miejsce udali się post. I. E. (2) i sierż szt. G. A.. Pierwszy z nich kierował nieoznakowanym samochodem marki X. (...) koloru czerwonego, drugi z nich zajmował miejsce pasażera.
W miejscowości V. na ul. (...) zauważyli pojazd kierowany przez oskarżonego i zdecydowali się przystąpić do kontroli stanu trzeźwości oskarżonego. G. A. włączył sygnalizację świetlną zamontowaną na atrapie chłodnicy i wystawił lampę sygnalizacyjną z niebieskim światłem i sygnalizacją dźwiękową. Jechali około 10 metrów za samochodem prowadzonym przez oskarżonego, jednak Ł. P. (1) się nie zatrzymał i przyśpieszył.
Funkcjonariusze zdecydowali się wyprzedzić pojazd kierowany przez oskarżonego, w trakcie tego manewru G. A. wystawił przez okno tarczą do zatrzymywania pojazdów, lecz podjęte przez nich działania nie przyniosły zamierzonego efektu – Ł. P. (1) ominął radiowóz i skręcił w ul. (...). Policjanci udali się za nim. Na łuku drogi, oskarżony stracił panowanie nad pojazdem i wjechał do rowu, gdzie został zatrzymany.
Na miejscu funkcjonariusze Policji poddali Ł. P. (1) badaniu stanu trzeźwości urządzeniem AlcoTrue P. Badanie to wykazało u oskarżonego: o godz. 17:23 - 1,93 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, o godz. 17:39 – 1,99 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Następnie poddano Ł. P. (1) badaniu stanu trzeźwości urządzeniem Alkometr A2.0. Badanie to wykazało u oskarżonego o godz. 18:07 - 1,59 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu natomiast o godz. 18:09- 1,64 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu.
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. (1)
k. (...)
Zeznania świadka I. E. (1)
k. (...)
Zeznania świadka G. A.
k. (...), (...)
Częściowo zeznania świadka Ł. P. (2)
k. (...)
Protokół badania stanu trzeźwości
k. (...)
Notatka urzędowa
k. (...)
Wydruk z portalu ogłoszeniowego
k. (...)
Protokół oględzin
k. (...)
1.1.2.
Ł. P. (1)
Punkt III, IV i V aktu oskarżenia, punkt 3, 4 i 5 sentencji wyroku
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
Ł. P. (1) zamieszkiwał i pracował za granicą, w pierwszej połowie (...)roku powrócił do rodzinnej miejscowości – V., gdzie zamieszkał w przyczepie kempingowej na posesji członka rodziny. Oskarżony zaczął nadużywać alkoholu, po którym stawał się agresywny.
Na pobliskiej posesji w domu jednorodzinnym mieszkał pokrzywdzony Ł. Ł. (1) wraz z (...) X. Ł.. Oskarżony Ł. P. (1), znajdując się pod wpływem alkoholu, zaczął przychodzić do domu Ł. Ł. (1). Począwszy od (...) roku oskarżony przychodził tam i kierował pod adresem Ł. Ł. (1) bliżej niesprecyzowane żądania wydania płyt. Gdy Ł. Ł. (1) odmawiał oskarżony mówił do niego: (...)” lub podobne określenia. W okresie pomiędzy (...) oskarżony wielokrotnie przychodził do domu Ł. Ł. (1), lub pod ten dom i krzyczał do niego, że pozbawi go życia.
W dniu (...)roku po godzinie 08:00 rano, Ł. P. (1) będąc nietrzeźwym, postanowił ponownie udać się do Ł. Ł. (1) i zabrać mu (...)płyt z nagranymi filmami, które wcześniej należały do ojca pokrzywdzonego. Oskarżony zabrał z kotłowni domu zamieszkałego przez J. i Ł. Ł. (2) siekierę i udał się do domu Ł. i X. Ł..
Pokrzywdzony i jego (...)w tym czasie spali w swoich pokojach. Oskarżony przy pomocy siekiery wyważył drzwi wejściowe, wszedł do budynku i udał się do pokoju zajmowanego przez Ł. Ł. (1). Hałas obudził pokrzywdzonego i jego (...), lecz X. Ł. zdecydował się nie opuszczać swojego pokoju.
Ł. P. (1) wymachiwał siekierą i krzyczał, że on zawsze wejdzie do domu pokrzywdzonego, domagał się, aby pokrzywdzony Ł. Ł. (1) wydał mu (...)płyt DVD. Po chwili jednak wyszedł z budynku i wykrzykiwał na podwórku, że „(...)”.
Ł. Ł. (1) w tym czasie poszedł do pokoju (...), skąd przestraszeni zadzwonili do Ł. Ł. (3), któremu opowiedzieli o zajściu i poprosili o pomoc, w tym o powiadomienie organów ścigania.
Kiedy pokrzywdzony wyszedł na korytarz, oskarżony ponownie wszedł do budynku. Krzyczał do pokrzywdzonego „(...)”. Nie pozwalał dojść do słowa pokrzywdzonemu, nie pozwalał mu się odzywać, grożąc pozbawieniem życia. Nagle wziął zamach i uderzył siekierą w kierunku pokrzywdzonego, trafiając w ścianę. Siekiera odbiła się od ściany, a następnie oskarżony wyprowadził kolejny cios, kierując ostrze siekiery w głowę Ł. Ł. (1), który zdołał uchylić się i uniknąć uderzenia. Ł. P. (1) nakazał następnie pokrzywdzonemu nalać wody do butelki, co pokrzywdzony zrobił. Po otrzymaniu butelki, oskarżony ponownie zażądał od Ł. Ł. (1) płyt, zaś kiedy ten zaczął wchodzić po drabinie na strych, Ł. P. wyszedł z budynku trzymając w rękach siekierę. W tym czasie na miejsce przybyli funkcjonariusze Policji, którzy przystąpili do zatrzymania oskarżonego. Ł. P. (1) był agresywny, nie stosował się do wydawanych mu poleceń, nie odłożył siekiery. Policjanci obezwładnili go i umieścili w radiowozie.
Ł. Ł. (1) wyszedł z domu i podszedł do funkcjonariuszy, którym zaczął zdawać relację z przebiegu wydarzeń. Gdy usłyszał to oskarżony zaczął wykrzykiwać do Ł. Ł. (1), że go „(...)”, że „(...)”.
Oskarżony Ł. P. (1) był wielokrotnie karany.
Zeznania Ł. Ł. (1)
k. (...)
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. (1)
k. (...)
Zeznania świadka X. Ł.
k. (...)
Zeznania świadka Ł. Ł. (3)
k. (...)
Zeznania świadka Ł. I.
k. (...)
Zeznania świadka B. A.
k. (...)
Zeznania świadka Ł. Ł. (2)
k. (...)
Zeznania świadka J. Ł.
k. (...)
Częściowo zeznania świadka Ł. P. (2)
k. (...)
Protokół oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną
k. (...)
Kwestionariusz wywiadu środowiskowego
k. (...)
Dane o karalności
k. (...)
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
2. OCena DOWOdów
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.1
Zeznania pokrzywdzonego Ł. Ł. (1)
Sąd dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, uznając je za konsekwentne, zgodne, spójne, logiczne oraz mające potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym sprawy. Sam fakt, że Ł. Ł. (1) był pokrzywdzonym w sprawie, nie stanowi przyczyny odmówienia wiary jego zeznaniom. W/w nie uzyskał żadnych korzyści z określonego rozstrzygnięcia sprawy. Co istotne, z zeznań pokrzywdzonego wynika, że kiedy oskarżony był trzeźwy, utrzymywali dobre relacje, co świadczy, że nie miał interesu w złożeniu obciążających Ł. P. (1) zeznań. Nadmienić przy tym należy, iż to właśnie zeznania Ł. Ł. (1) stanowiły główną podstawę ustaleń przebiegu zdarzenia w jego domu, gdyż opisał on to zdarzenie szczegółowo, a podane przez niego informacje korespondują z zeznaniami X., Ł. i J. Ł., w szczególności co do faktu chwilowego opuszczenia przez oskarżonego domu pokrzywdzonego.
Zeznania świadka X. Ł.
Sąd ocenił zeznania świadka identycznie, jak zeznania świadka Ł. Ł. (1).
Zeznania świadka Ł. Ł. (3)
Sąd co do zasady dał wiarę zeznaniom świadka. Nie był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia z dnia (...) roku czy świadkiem kierowania gróźb przez oskarżonego wobec Ł. Ł. (1), jednak pokrzywdzony i jego (...) X. Ł. żalili się na agresywne zachowania i groźby kierowane w ich stronę. Świadek rozmawiał również z nimi, po pierwszym opuszczeniu budynku przez oskarżonego w dniu (...) roku.
Zeznania świadków Ł. Ł. (2) i J. Ł.
Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia waloru wiarygodnych zeznaniom świadków. W dniu zdarzenia z dnia (...) roku przebywali w domu sąsiadującym z domem zamieszkałym przez Ł. i X. (...). Widzieli oskarżonego, który chodzi po podwórku z siekierą w ręce wykrzykując m.in. groźby pozbawienia ich życia. Z obawy o swoje życie i zdrowie zdecydowali się nie podchodzić do oskarżonego, jednak podane przez nich informacje są jasne i korespondują z wersją podaną przez Ł. Ł. (1).
Zeznania świadków Ł. I., B. A., I. E. (1) i G. A.
Sąd uznał za wiarygodne zeznania tych świadków. Są oni funkcjonariuszami Policji, którzy brali udział w interwencjach związanych z czynami zarzucanymi oskarżonemu. Nie mają żadnych powiązań z Ł. P. (1), nie mieli interesu w zeznawaniu na niekorzyść oskarżonego. Przedstawiona przez nich wersja wydarzeń jest jasna, logiczna i spójna. Brak było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. (1)
Na walor wiarygodnych zasługiwały wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, zaś przedstawiona przez niego wersja wydarzeń była zgodna z ustalonym w sprawie stanem faktycznym. W tym zakresie jego wyjaśnienia znajdowały potwierdzenie w pozostałych wiarygodnych dowodach, na których oparł się Sad ustalając stan faktyczny.
Częściowo zeznania świadka Ł. P. (2)
Sąd dał wiarę zeznaniom Ł. P. (2) w wąskim zakresie dotyczącym okoliczności bezspornych, w tym w szczególności dotyczących faktu posiadania przez nią prawa własności samochodu marki O. (...). Na walor wiarygodnych zasługiwały również jej twierdzenia dotyczące faktu, iż w dniu zdarzenia, tj. (...) roku rano widziała oskarżonego, który zachowywał się agresywnie, obrażał ją.
W pozostałym zakresie Sąd odmówił uznania twierdzeń Ł. P. (2) za wiarygodne.
Kwestionariusz wywiadu środowiskowego
Analizując treści zawarte w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, Sąd miał na względzie, że został on przeprowadzony z matką oskarżonego Ł. P. (2) i jego przyrodnim bratem B. Ł.. Matka oskarżonego starała się przedstawić Ł. P. (1) w najkorzystniejszym świetle, podając, że nadużywa on alkoholu, przez co jego zachowanie jest trudne do przewidzenia, co stoi w sprzeczności z zeznaniami świadków Ł. Ł. (1), X. Ł. czy J. i Ł. Ł. (2), którzy wprost wskazali, że po spożyciu alkoholu Ł. P. (1) zachowuje się agresywnie. Należy również zauważyć, że oskarżony nie zamieszkiwał w miejscu zameldowania, co jednoznacznie potwierdziła matka oskarżonego w swoich zeznaniach. Osoby zamieszkujące w pobliżu miejsca zameldowania Ł. P. (1) nie chcieli wypowiadać się na temat jego zachowania, przy czym zauważyć należy, iż do tych osób niewątpliwie należą świadkowie przesłuchani w niniejszej sprawie, którzy nie mają dobrego zdania o zachowaniu oskarżonego. Okoliczności te sprawiają, że informacje uzyskane, a następnie zamieszczone w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego przez kuratora należało uznać za mało miarodajne w kontekście niniejszego postępowania.
Pozostałe dowody wymienione w punktach 1.1.1. -1.1.2.
Dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione podmioty, w ramach ich kompetencji, nie były przez strony kwestionowane.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
1.1.1
Częściowo wyjaśnienia oskarżonego Ł. P. (1)
Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim zaprzeczył by w czasie prowadzenia pojazdu w dniu (...) roku nie słyszał i nie widział sygnałów wydawanych przez nieoznakowany samochód nakazujących mu zatrzymanie pojazdu. Jego twierdzenia w tym zakresie stoją w całkowitej sprzeczności z zeznaniami I. E. (1) i G. A., które zostały uznane za wiarygodne. Sąd nie znalazł również podstaw do dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazał, że kontaktując się z Ł. Ł. (1) chciał pożyczyć płyty DVD. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i zasady doświadczenia życiowego wskazują, że oskarżony w dniu (...) roku chciał wymusić na pokrzywdzonym wydanie tych płyt. Posługiwał się sformułowaniem „daj”, a nie „pożycz”. Co do depozycji oskarżonego, dotyczących braku zamiaru spełnienia swoich gróźb i skrzywdzenia pokrzywdzonego, wskazać należy, iż w celu przypisania sprawcy winy za groźby karalne bez znaczenia pozostaje jego zamiar ich spełnienia, a obiektywne przesłanki uzasadniające obawę, że mogą zostać spełnione, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.
Częściowo zeznania Ł. P. (2)
Dokonując analizy zeznań świadka, Sąd miał na względzie, że jest ona matką oskarżonego Ł. P. (1). Na uwagę zasługuje, że nie byłą ona bezpośrednim świadkiem zdarzeń z (...) roku czy (...) roku. Nie widziała, kiedy oskarżony zabrał kluczyki od jej samochodu. Nie widziała także jak Ł. P. (1) wchodzi do domu zamieszkałego przez pokrzywdzonego i X. Ł.. Nie widziała, że oskarżony trzymał wówczas w ręce siekierę.
Nie ulega wątpliwości Sądu, że w swoich zeznaniach świadek starała się przedstawić oskarżonego w pozytywnym świetle, umniejszając jego winę i uracjonalić jego zachowanie. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, iż składając zeznania na rozprawie wskazała, że ona pozostawała z synem w dobrych stosunkach – nigdy nie zachowywał się wobec niej agresywnie, nie obrażał jej, co stoi w sprzeczności z informacjami podanymi przez świadka w toku postępowania przygotowawczego, kiedy to podała, że „(...) (tj. (...) roku) (...) (...) Ł., (...) (...) Ł.. (...).”
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, przemawiały za odmówieniem waloru wiarygodności zeznań świadka Ł. P. (2), poza zakresem wskazanym powyżej i spójnym z poczynionymi przez Sąd ustaleniami faktycznymi. Świadek jako matka, starała się wytłumaczyć działania oskarżonego, podważała zeznania pokrzywdzonego, twierdząc, że przedstawiona przez niego wersja wydarzeń wyolbrzymia negatywne zachowania Ł. P. (1).
Zeznania świadków B. Ł. i I. I.
Zeznania tych świadków nie miały istotnego znaczenia dla ustalania faktów.
3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
1
Ł. P. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony określony w art. 178a § 1 kk podlega ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Zgodnie zaś z treścią art. 115 § 16 pkt 2 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w tym wyjaśnienia oskarżonego, który przyznał się do prowadzenia pojazdu po spożyciu alkoholu, jednoznacznie wskazuje, że Ł. P. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W dniu (...)roku poruszał się bowiem samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, zaś z przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu wynika, że znajdował się w stanie nietrzeźwości, tj. mając 1,93 mg/l w pierwszym badaniu, 1,99 mg/l w drugim badaniu, 1,59 mg/l w trzecim badaniu i 1,65 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu w czwartym badaniu.
Mając jednak na uwadze, że w opisie zarzucanego oskarżonemu czynu w punkcie I części wstępnej wyroku błędnie wskazano dane pojazdu, którym poruszał się oskarżony, konieczne stało się zmodyfikowanie opisu przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 wyroku czynu poprzez ustalenie, że kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym marki O. (...) o nr rej. (...).
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
2
Ł. P. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wskazuje, że swoim zachowaniem w dniu (...) roku, oskarżony Ł. P. (1) wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178b k.k.
Zgodnie bowiem z art. 178b kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto, pomimo wydania przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, poruszającą się pojazdem lub znajdującą się na statku wodnym albo powietrznym, przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego nie zatrzymuje niezwłocznie pojazdu i kontynuuje jazdę. Czynność sprawcza polega na zaniechaniu niezwłocznego zatrzymania pojazdu mechanicznego i kontynuowaniu jazdy. Jest to zatem zachowanie będące połączeniem zaniechania i działania. Dla bytu przestępstwa niezbędne jest aby sprawca miał świadomość wydania polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego, zaniechał niezwłocznego zatrzymania pojazdu i wbrew temu poleceniu kontynuował jazdę. Polecenie zatrzymania się może być wydane wyłącznie przez osobę uprawnioną do kontroli ruchu drogowego, a jednocześnie musi być wyrażone przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych.
Jak wynika z przeprowadzonych w toku niniejszego postępowania dowodów, a w szczególności zeznań I. E. (1) i G. A., po podjęciu decyzji o kontroli pojazdu, którym poruszał się oskarżony w dniu (...) roku, funkcjonariusze Policji poruszający się nieoznakowanym samochodem marki X. (...) włączyli sygnalizację świetlną zamontowaną w atrapie chłodnicy, a także wystawili na dach lampę sygnalizacyjną z niebieskim światłem a także z sygnałem dźwiękowym. Sygnalizacja ta była widoczna dla oskarżonego i nie ulega wątpliwości, że był on w stanie usłyszeć sygnał dźwiękowy. Mimo to Ł. P. (1) nie zatrzymał się, a nawet zaczął przyśpieszać, przez co funkcjonariusze podjęli pościg, wyprzedzając kierowany przez niego pojazd. Funkcjonariusz G. A. dał również sygnał oskarżonemu do zatrzymania poprzez użycie tarczy do zatrzymywania pojazdów. Ł. P. (1) wyprzedził następnie pojazd funkcjonariuszy i rzucił się do ucieczki, skręcił w ulicę (...), a następnie wjechał do rowu, gdzie został zatrzymany przez ścigających go funkcjonariuszy.
Wina umyślna oskarżonego nie budzi przy tym wątpliwości Sądu. Jak wynika z zeznań świadków wskazanych powyżej, użyli oni sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej polecając oskarżonemu zatrzymanie pojazdu, którym się poruszał. Sygnalizacja ta była widoczna i wyraźnie słyszalna. Ponadto funkcjonariusze użyli tarczy do zatrzymywania pojazdu, okazując ją oskarżonemu. Nadto Ł. P. (1) ominął pojazd kierowany przez funkcjonariuszy, przez co nie sposób uznać, by nie zdawał sobie sprawy, że funkcjonariusze nakazują mu zatrzymanie pojazdu. Okoliczności te wykluczają przyjęcie wersji przedstawionej przez oskarżonego, który wskazał, że nie zauważył jadącego za nim nieoznakowanego radiowozu, bowiem ten nie wydawał żadnych sygnałów.
Mając na uwadze treść opisu czynu wskazanego w akcie oskarżenia, konieczne stało się jego zredagowanie celem uwzględnienia znamion przypisanego oskarżonemu czynu z art. 178b k.k. poprzez uznanie go za winnego tego, że w dniu (...)roku w V., prowadząc samochód osobowy marki O. (...) o nr rej. (...) w ruchu lądowym, pomimo wydania przez umundurowanego policjanta poruszającego się pojazdem i przy użyciu sygnałów dźwiękowych i świetlnych, polecenia zatrzymania pojazdu mechanicznego, nie zatrzymał niezwłocznie pojazdu i kontynuował jazdę.
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
3
Ł. P. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Ł. P. (1) zarzucono ponadto, że w okresie od (...) roku do (...) roku – w V. woj. (...) – wielokrotnie groził pozbawieniem życia Ł. Ł. (1), przy czym groźby te wzbudziły w nim uzasadnioną obawę, że mogą zostać spełnione tj. przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.
Określone w art. 190 § 1 k.k. przestępstwo groźby karalnej godzi w wolność człowieka w sferze psychicznej (wolność od strachu, zastraszania). Jego istotą jest grożenie innej osobie popełnieniem przestępstwa (zarówno zbrodni jak i występku) na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, przy czym nie jest istotny rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni, a nawet rzeczywisty zamiar spełnienia groźby. Wystarczy, że treść groźby zostaje przekazana zagrożonemu. Jest to bowiem przestępstwo przeciwko wolności, a nie zaś przeciwko dobrom, które narusza przestępstwo będące treścią groźby. Warunkiem przestępności czynu jest, aby groźba wzbudzała uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Musi wobec tego dotrzeć do pokrzywdzonego i wywołać u niego określony stan psychiczny. Przestępstwo to jest więc przestępstwem materialnym (skutkowym), a jego skutkiem jest stan uzasadnionej obawy osoby zagrożonej. Strona podmiotowa omawianego czynu zabronionego polega na umyślności w formie zamiaru bezpośredniego, gdyż "grożenie" jest zachowaniem intencjonalnym, zmierzającym do wywołania obawy osoby trzeciej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że znamię występku groźby karalnej, polegającej na wzbudzeniu w zagrożonym obawy spełnienia groźby, należy ocenić subiektywnie, z punktu widzenia zagrożonego i wystarczy, aby groźba wzbudziła w zagrożonym przekonanie, że jest poważna i zachodzi prawdopodobieństwo jej ziszczenia. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1997 r., sygn. akt II KKN 171/96). Zgodnie z linią orzeczniczą, subiektywny odbiór ma dla zaistnienia przestępstwa znaczenie zasadnicze, jednak nie wystarczające. Obawa ta musi być ponadto uzasadniona, a więc do jej oceny niezbędne będzie włączenie także i czynnika obiektywnego. Obawę uznać można za uzasadnioną, jeśli przeciętny człowiek o podobnych do ofiary cechach osobowości, psychiki, intelektu i umysłowości, w analogicznych warunkach wedle wszelkiego prawdopodobieństwa uznałby tę groźbę za realną i wzbudzającą obawę.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, iż oskarżony wielokrotnie wyrażał wobec pokrzywdzonego Ł. Ł. (1) groźby pozbawienia go życia. Sąd nie miał wątpliwości, iż użyte przez oskarżonego sformułowania stanowiły groźby karalne i mogły zostać tak odebrane przez pokrzywdzonego. Nie ma przy tym znaczenia, czy oskarżony miał rzeczywisty zamiar spełnienia tych gróźb. Dla stwierdzenia sprawstwa czynu z art. 190 § 1 k.k. nie jest bowiem konieczne wykazanie obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby, czyli tego czy sprawca miał zamiar jej spełnienia, czy miał faktyczne możliwości jej realizacji lub też w jakim celu sprawca groźbę wyraża. Wystarczy sam fakt, iż treść tej groźby dotarła do pokrzywdzonych, wzbudzając u nich uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona.
Wynika to w sposób bezsporny z zeznań pokrzywdzonego i X. Ł., które były kategoryczne i jednoznaczne w swym wydźwięku. J. Ł. również przyznał, że po powrocie do Polski, oskarżony zaczął nadużywać alkoholu, co przełożyło się na jego zachowanie – stał się agresywny. Zdaniem Sądu w realiach przedmiotowej sprawy deklarowane subiektywne obawy pokrzywdzonego Ł. Ł. (1) i jego przekonanie o prawdopodobieństwie realizacji gróźb kierowanych pod jego adresem przez oskarżonego są uzasadnione, zarówno ze względu na okoliczności w jakich groźby te zostały wyrażone, treść jego słów, jak i z uwagi na zdarzenie z dnia (...) roku, grożenie siekierą, nieudaną próbę uderzenia pokrzywdzonego i wrażenie jakie czyniłby on na normalnie wrażliwym obserwatorze w analogicznych sytuacjach, jak w realiach niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę kontekst sytuacyjny zdarzenia, każdy normalnie rozumujący człowiek w podobnej sytuacji odczuwałby obawę przed spełnieniem takich gróźb.
W świetle powyższych rozważań oraz dokonanej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, że wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie czynu zarzucanego mu w pkt III części wstępnej wyroku nie budzi żadnych wątpliwości i została udowodniona w całości. Ł. P. (1) zrealizował znamiona przestępstwa, kwalifikowanego z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Konieczne stało się jednak uzupełnienie opisu przypisanego oskarżonemu w tym zakresie czynu o ustalenie, że dopuścił się go działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
5
Ł. P. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Jak wynika ze zgodnych zeznań świadków Ł. Ł. (1), Ł. I. i B. A. po zatrzymaniu oskarżonego przez funkcjonariuszy Policji w dniu (...) roku, Ł. Ł. (1) podszedł do radiowozu i zaczął zdawać policjantom relację z przebiegu zdarzenia, na co Ł. P. (1) zareagował poprzez zagrożenie, że „(...)”.
Przedstawionym zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 245 k.k., zgodnie z którym odpowiedzialności karnej podlega ten, kto żywa przemocy lub groźby bezprawnej w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela albo oskarżonego lub w związku z tym narusza jego nietykalność cielesną.
☒3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
4
Ł. P. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na uznanie Ł. P. (3) za winnego popełnienia przestępstwa rozboju kwalifikowanego z użyciem niebezpiecznego przedmiotu w postaci siekiery.
Zachowanie sprawcy w przypadku przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia przy zastosowaniu jednego z wyliczonych taksatywnie w tym przepisie sposobów działania, przybierających postać: posługiwania się przez sprawcę bronią palną, posługiwania się nożem, posługiwania się innym, podobnie niebezpiecznym przedmiotem, posługiwaniem się środkiem obezwładniającym albo działaniu sprawcy w inny sposób bezpośrednio zagrażający życiu lub działaniu sprawcy wspólnie z inną osobą, która posługuje się bronią palną, nożem lub innym podobnie niebezpiecznym przedmiotem, środkiem obezwładniającym lub działa w sposób bezpośrednio zagrażający życiu. Użyte w znamionach art. 280 § 2 k.k. słowo "posługuje się" interpretowane jest w literaturze i orzecznictwie stosunkowo szeroko. W szczególności przyjmuje się, że "posługiwanie się" ma szerszy zakres znaczeniowy od czasownika "używa" i obejmuje wszelkie manipulowanie takimi środkami, w tym także ich okazywanie w celu wzbudzenia w ofierze obawy ich użycia (por. wyrok SA w Lublinie z dnia 14 października 2004 r. II AKa 182/2004 Prokuratura i Prawo - dodatek 2005/7-8 poz. 28). Każda zatem forma demonstrowania broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu (np. przystawianie go do ciała ofiary lub chociażby konkludentne prezentowanie groźby natychmiastowego jego zastosowania) w celu dokonania zaboru rzeczy, zmierzająca do spotęgowania przemocy względnie groźby jej zastosowania lub wywołania większej obawy i poczucia zagrożenia, może być uznana za posługiwanie się tym narzędziem lub przedmiotem (tak: wyrok SN z dnia 3 maja 1984 r. II KR 81/85 OSNPG 1984/11 poz. 99, wyrok SN z dnia 7 kwietnia 1971 r. IV KR 22/71 OSNPG 1971/10 poz. 181; z dnia 29 września 1971 r. IV KR 186/71 OSNPG 1972/1 poz. 12; z dnia 18 kwietnia 1984 r. II KR 73/84 OSNKW 1984/9 poz. 91 i z dnia 12 listopada 1985 r. IV KR 274/85 OSNKW 1986/9-10 poz. 78).
Będąc pod wpływem alkoholu, Ł. P. (1) w dniu (...) roku, w godzinach porannych, wyważając drzwi siekierą wdarł się do domu pokrzywdzonego Ł. Ł. (1), udał się do jego pokoju i trzymając w ręce siekierę zażądał wydania mu płyt DVD należących wcześniej do ojca pokrzywdzonego. Następnie opuścił na chwilę budynek, co pozwoliło Ł. i X. Ł. na wezwanie pomocy. Jednak po chwili wrócił, zaczął wymachiwać siekierą. Krzyczał do Ł. Ł. (1) „(...)”, gdy pokrzywdzony próbował się odezwać, mówił, żeby się „(...)”, że „(...)”. Wyprowadził następnie dwa uderzenia siekierą w kierunku Ł. Ł. (1) – jeden z ciosów trafił bezpośrednio w ścianę, przy drugim zaś pokrzywdzony uchylił się, co spowodowało, że siekiera ponownie uderzyła w ścianę. Oskarżony wykrzykiwał „(...)”, kazał pokrzywdzonemu ich szukać, powielając groźby, że go „(...)”. Nadto zażądał by Ł. Ł. nalał mu wody do butelki, co pokrzywdzony uczynił, a następnie na polecenie oskarżonego przystąpił do poszukiwania płyt. Ł. P. (1) wyszedł wtedy z budynku zamieszkałego przez Ł. Ł., gdzie został zatrzymany przez przybyłych funkcjonariuszy Policji.
Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona z art. 280 § 2 k.k. Działał on bowiem w zamiarze zaboru cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia, groził Ł. Ł. (1) użyciem wobec niego przemocy w celu osiągnięcia zamierzonego rezultatu, a przy tym posługiwał się niebezpiecznym przedmiotem, jakim niewątpliwie jest siekiera, w celu wzbudzenia u pokrzywdzonego obawy jego użycia i wywołania w jego psychice uczucia (stanu) bezbronności. Zamierzonego celu jednak nie osiągnął, z uwagi na przyjazd patrolu Policji i zatrzymanie go na miejscu zdarzenia. Wskazać w tym miejscu należy, iż fakt, że oskarżony opuszczał dom pokrzywdzonego nie świadczy iż zamierzał on odstąpić od popełnienia przestępstwa. Jak ustalono oskarżony po wdarciu się do mieszkania Ł. Ł. (1) i zażądaniu wydania płyt, opuścił budynek lecz po chwili wrócił większym ładunkiem agresji. Okoliczność ta w ocenie Sądu przemawia za przyjęciem, że bezprawne zachowanie oskarżonego zostało przerwane przez funkcjonariuszy Policji, który zjawili się na miejscu zdarzenia i uniemożliwili Ł. P. (1) dokonanie rozboju, co uzasadnia przyjęcie kwalifikacji z art. 13 § 1 k.k.
Ponadto oskarżonemu Ł. P. (1) zarzucono popełnienie przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. w zbiegu kumulatywnym z art. 193 k.k. Sąd ustalił, iż oskarżony w dniu (...) roku wdarł się do domu pokrzywdzonego Ł. Ł. (1), posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci siekiery, gdzie groził pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem przemocy i pozbawieniem życia, usiłując zabrać w celu przywłaszczenia (...)sztuk płyt DVD z nagranymi filmami, lecz to zachowanie stanowiło jeden z elementów czynu, który został mu przypisany.
Wtargnięcie do mieszkania pokrzywdzonego było elementem niezbędnym do zrealizowania zamiaru oskarżonego czyli dokonania rozboju z użyciem niebezpiecznego przedmiotu na szkodę pokrzywdzonego, a więc wchodziło w skład czynu, którego popełnienie zostało przypisane oskarżonemu. Brak było jednak podstaw do kwalifikowania czynu oskarżonego Ł. P. (1) również z art. 193 kk. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż w takiej sytuacji naruszenie miru domowego jest czynem współukaranym uprzednim i zbędne jest używanie kwalifikacji z art. 193 kk. Można tu przytoczyć wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 19.04.2001 roku, sygn.. II AKa 72/01 (KZS 2001/6/23), w którym stwierdzono, iż „Naruszenie miru domowego (art. 193 k.k.) w celu popełnienia przestępstwa zawierającego użycie przemocy lub gwałtu na osobie (np. art. 197 § 1-3, art. 280 § 1-2 k.k.) jest czynem współukaranym uprzednim, zatem zbędne jest opisywanie go i wyrażanie odnośną kwalifikacją prawną (art. 11 § 2 k.k.).” Podobny pogląd został wyrażony w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 08.11.2001 roku, sygn. II AKa 258/01 (KZS 2001/12/29) i wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 21.10.2004 roku, sygn. II AKa 213/04 (Prok. i Pr. wkł. 2005/6/9).
Mając na uwadze powyższe oraz ustalony w toku postępowania stan faktyczny, Sąd, w ramach czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie IV części wstępnej wyroku, uznał Ł. P. (1) za winnego tego, że w dniu (...) roku w V., po uprzednim wdarciu się do domu pokrzywdzonego Ł. Ł. (1), posługując się niebezpiecznym przedmiotem w postaci siekiery oraz grożąc pokrzywdzonemu natychmiastowym użyciem przemocy i pozbawieniem życia, usiłował zabrać w celu przywłaszczenia (...)sztuk płyt DVD z nagranymi filmami o wartości (...)zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na przyjazd patrolu Policji i zatrzymanie w miejscu zdarzenia, to jest przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 280 § 2 k.k.
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
Ł. P. (1)
1, 2, 3, 4, 5, 6, 13
1, 2, 3, 4, 5
Biorąc pod uwagę wszystkie elementy podmiotowe i przedmiotowe stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonemu, w oparciu o przesłanki sądowego wymiaru kary wynikające z art. 53 k.k. Sąd, kierując się dyspozycją zawartą w tym przepisie, wymierzył Ł. P. (1):
za czyn z art. art. 178a § 1 k.k. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności
za czyn z art. 178b k.k. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności;
za czyn z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
za czyn z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 280 § 2 k.k. karę 3 lat pozbawienia wolności;
za czyn z art. 245 k.k. karę 5 miesięcy pozbawienia wolności,
jednocześnie, Sąd połączył oskarżonemu ww. kary i wymierzył mu karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności.
Oskarżony jest człowiekiem dorosłym, w pełni poczytalnym. Z całą pewnością miał świadomość bezprawności i naganności czynów, których się dopuścił oraz że w świetle okoliczności towarzyszących jego działaniu, a w szczególności działaniu po spożyciu alkoholu, brak jest jakichkolwiek przesłanek, które usprawiedliwiając jego czyny, wyłączyłyby odpowiedzialność karną.
Rozważając wymiar kary dla oskarżonego Sąd baczył przede wszystkim na to, by sprawcę wychować, spowodować jego krytyczne nastawienie do popełnionych czynów i uświadomić mu nieopłacalność popełniania przestępstw. Tylko taka kara jest sprawiedliwą odpłatą za popełnione czyny, wychowawczo wpłynie na oskarżonego, wdrażając go do przestrzegania porządku prawnego.
Do okoliczności obciążających zaliczono lekceważący stosunek do obowiązujących przepisów, znaczną szkodliwość społeczną czynów, w szczególności z uwagi na charakter dóbr, przeciwko którym przypisane oskarżonemu przestępstwa były skierowane. Oskarżony swym bezprawnym działaniem godził w dobra prawne w postaci bezpieczeństwa w komunikacji, mienia, i pośrednio życia i zdrowia człowieka, jak również wolność człowieka w sensie psychicznym, tj. wolność od poczucia obawy i strachu popełnienia przestępstwa na jego szkodę. Wielokrotne kierowanie gróźb, które wzbudzają uzasadnioną obawę ich spełnienia, a następnie bezpośrednie groźby pozbawienia życia przy użyciu siekiery, wymachiwania nią i uderzeń nią w kierunku pokrzywdzonego wywołuje bowiem oczywiste i często nieodwracalne konsekwencje dla zdrowia psychicznego osób pokrzywdzonych, a zatem przestępstwo to niesie znaczny ładunek społecznej szkodliwości. Jedyną okolicznością łagodzącą był fakt, iż oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów (za wyjątkiem niedostosowania się do polecenia zatrzymania pojazdu).
W świetle powyższego, w przekonaniu Sądu wymierzone oskarżonemu kary jednostkowe pozbawienia wolności oraz kara łączna pozbawienia wolności są adekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, stopnia winy oskarżonego, a także są karami sprawiedliwymi w odczuciu społecznym. Orzeczone kary spełniają w ocenie Sądu również cel ogólno - prewencyjny stanowiąc ostrzeżenie dla potencjalnych sprawców przed powielaniem tego typu zachowań, jak i w zakresie społecznego oddziaływania kary wykazując pokrzywdzonym, iż ich prawa są należycie chronione, a osoby bezprawnie godzące w ich prawa spotyka represja karna.
Mając przy tym na uwadze uprawnienie wynikające z treści art. 62 k.k., zasadę indywidualizacji kary oraz fakt, że oskarżony dopuścił się popełnienia czynów zabronionych pod wpływem alkoholu, Sąd orzekł wobec Ł. P. (1) system terapeutyczny wykonania kary pozbawienia wolności.
Ł. P. (1)
7, 8, 9
1, 2
Zgodnie z art. 42 § 2 k.k. Sąd zobowiązany był do orzeczenia wobec oskarżonego Ł. P. (1) zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 1 sentencji wyroku, zaś okres jego obowiązywania orzekł w wymiarze 3 lat.
Nadto w związku ze skazaniem za czyn opisany w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd na mocy art. 42 § 1a pkt 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego Ł. P. (1) zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat
W punkcie 8 wyroku, Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i wymierzył mu łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat.
Ł. P. (1)
10, 11
1, 2
Nadto mając na uwadze przypisanie oskarżonemu winy i skazanie za czyny z art. 178b k.k. i z art. 178a § 1 k.k., Sąd zobowiązany był do orzeczenia świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, dlatego w punktach 10 i 11 sentencji wyroku Sąd orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie po 5 000 złotych w związku z każdym z przypisanych mu przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji.
Ł. P. (1)
12
1
Na mocy art. 44b § 2 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego Ł. P. (1) przepadek równowartości pojazdu w kwocie (...) złotych, bowiem w dacie popełnienia czynu zabronionego nie stanowił on jego własności. Jeśli chodzi o wartość pojazdu, którym kierował oskarżony Sąd przyjął średnią wartość rynkową takiego samochodu, opierając się na ustaleniach zawartych na kartach (...). Zauważyć należy, iż zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego w chwili czynu była wyższa niż 1,5 promila, co czyniło obligatoryjnym orzeczenie przepadku. W ocenie Sądu nie zachodzi tu żaden wyjątkowy wypadek, który uzasadniałby odstąpienie od orzeczenia przepadku.
5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
Ł. P. (1)
14
Na mocy art. 63 § 1 k.k. Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia (...) roku godz. (...) do dnia (...) roku.
Ł. P. (1)
15
Wobec ustalenia, że dowód rzeczowy w postaci siekiery, którą posłużył się oskarżony w dniu (...) roku stanowi własność J. Ł., Sąd na mocy art. 230 § 2 k.k. nakazał zwrócić dowód rzeczowy osobie uprawnionej tj. J. Ł..
6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
16
W niniejszej sprawie oskarżony korzystał z pomocy prawnej świadczonej przez obrońcę wyznaczonego mu z urzędu, zaś koszty obrony nie zostały przez oskarżonego uiszczone ani w całości ani w części, dlatego Sąd na podstawie art. 29 ust. 1 prawa o adwokaturze z 26 maja 1982 roku zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat P. C. kwotę (...) zł ((...)) tytułem obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu Ł. P. (1) wraz z należnym podatkiem od towarów i usług
17
Mając na uwadze sytuację majątkową oskarżonego Ł. P. (1), wysokość nałożonych na niego zobowiązań o charakterze majątkowym i wymierzenie mu długotrwałej kary pozbawienia wolności, Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego od opłaty i pozostałych kosztów procesu, którymi obciążył Skarb Państwa
7. Podpis