II K 101/25

7.Sygn. akt II K 101/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 sierpnia 2026 roku
Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący SSO Karol Troć
Protokolant: st. sekr. sąd. Milena Oszkiel
w obecności prokuratora Arkadiusza Jaraszka
po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniach 15 czerwca 2026 r. i 12 sierpnia 2026 r.
sprawy I. H. (1) (H.), urodzonego w (...) w K., syna D. i H.,
oskarżonego o to, że:
I. w okresie co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r. w K. i innych miejscowościach w okolicach K. oraz na terenie całego kraju, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym M. H., A. R. (1), Ł. V. i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, nie mając świadomości o posiadaniu przez członków grupy broni palnej, kierowanej przez D. S. i A. U., mającej na celu popełnianie przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym m.in. wytwarzanie i przetwarzanie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz dokonywanie obrotu znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych oraz dokonywanie obrotu znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, mieniu oraz czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inne osoby, tj. o czyn z art. 258 § 1 kk;
II. w okresie co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r. przy ul. (...) oraz w innych miejscach na terenie K., działając wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w znacznych ilościach w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kg 500 gram w ten sposób, że w/w. ilość środków odurzających w celu dalszej odsprzedaży nabył od M. H. podczas wielu transakcji w ilości od 100 gram do 200 gram jednorazowo, w cenie nie niższej niż 20 zł za 1 gram i nie wyższej niż 30 zł za 1 gram, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu oraz popełniając je w ramach działania w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk;
o r z e k a
stosując na podstawie art. 4 § 1 kk przepisy, obowiązujące przed wejściem w życie zmian, wprowadzonych ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1086:
I. oskarżonego I. H. (1) uniewinnia od czynu, zarzuconego mu w pkt I aktu oskarżenia stwierdzając, że koszty procesu w tym zakresie ponosi Skarb Państwa,
II. uznaje oskarżonego I. H. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia, uzupełniając jego opis poprzez stwierdzenie, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz poprzez wskazanie, że działanie wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a dotyczyło ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz eliminując działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, co stanowi występek z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazuje go, zaś na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 1 (jednego) miesiąca pozbawienia wolności oraz karę grzywny w rozmiarze 100 (stu) stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając na kwotę 20 (dwadzieścia) zł,
III. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z popełnieniem tego czynu orzeka wobec oskarżonego I. H. (1) nawiązkę w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) zł na rzecz fundacji „Powrót z U”, K. ul. (...) na cele związane z zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii,
IV. na podstawie art. 45 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego I. H. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia tego przestępstwa w wysokości 10500 (dziesięć tysięcy pięćset) zł;
V. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zalicza mu okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 11 czerwca 2024 r. godz. 06:00 do dnia 19 grudnia 2024 r. godz. 19:30;
VI. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 620 (sześćset dwadzieścia) zł tytułem kosztów sądowych.
UZASADNIENIE
Formularz UK 1
Sygnatura akt
II K 101/25
1. USTALENIE FAKTÓW
1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
I. H. (1)
w okresie co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r. przy ul. (...) oraz w innych miejscach na terenie K., działając wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w znacznych ilościach w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kg 500 gram w ten sposób, że w/w. ilość środków odurzających w celu dalszej odsprzedaży nabył od M. H. podczas wielu transakcji w ilości od 100 gram do 200 gram jednorazowo, w cenie nie niższej niż 20 zł za 1 gram i nie wyższej niż 30 zł za 1 gram, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
W okresie co najmniej od grudnia 2015 roku do dnia 20 stycznia 2021 roku w K. i innych miejscowościach w okolicach K. działała zorganizowana grupa przestępcza, która miała charakter zbrojny. Została ona założona i była kierowana przez D. S. ps. (...) vel ps. Z. do dnia 19 grudnia 2020r. oraz przez A. U. ps. U. do dnia 20 stycznia 2021 r. Szczebel niżej w jej strukturze znajdował się M. H. ps. H. oraz V. V. ps. V.. Po zatrzymaniu i tymczasowym aresztowaniu M. H. w dniu 21 marca 2019r. na tym samym szczeblu grupy przestępczej znajdował się A. R. (1), który decyzją kierującego grupą przestępczą D. S. przejął zadania dotychczas wykonywane przez M. H.. Jednym z członków grupy przestępczej, który bezpośrednio podlegał w niej i wykonywał polecenia D. S. oraz A. U., był R. N. ps. W., który odpowiadał m.in. za prowadzenie agencji towarzyskich oraz wytwarzanie znacznych ilości substancji psychotropowych i udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych i środków odurzających. V. on także broń palną. Członkiem grupy, który w jej strukturach ściśle współpracował z R. N. oraz z M. H., był D. E., na jej niższym szczeblu byli także D. A. ps. D. i A. V. ps. Z., którzy podlegali w grupie bezpośrednio M. H., a później A. R. (1), a także A. Z. ps. R., który podlegał w grupie bezpośrednio D. S. i w jej strukturach dopuszczał się szeregu przestępstw współdziałając m.in. z V. V. i A. R. (1). Do grupy przestępczej należeli również M. Z. (brat oskarżonego D. S.) i M. S., A. R. (2), który w strukturze grupy podlegał bezpośrednio pod D. S. i nabywał znaczne ilości środków odurzających i substancji psychotropowych bezpośrednio od niego lub od wskazanych przez niego osób: M. H. i A. R. (1). Członkowie założonej i kierowanej przez A. U. i D. S. zorganizowanej grupy przestępczej znaczne ilości środków odurzających i substancji psychotropowych poza K. sprzedawali nie tylko na terenie K.. Oskarżony A. R. (2) odpowiedzialny był za sprzedaż narkotyków w A.. Osobą odpowiedzialną za sprzedaż narkotyków na terenie I. był oskarżony H. U., który w strukturze grupy podlegał bezpośrednio pod D. S., a znaczne ilości substancji psychotropowych nabywał od wskazanych przez niego: M. H. i A. R. (1). Na tym samym szczeblu grupy przestępczej znajdowali się również: oskarżony V. R. (1), oskarżony A. D., oskarżony V. Z., oskarżony V. R. (2). W strukturach grupy odpowiadali oni m.in. za popełnianie przestępstw z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a także za popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko mieniu. W okresie co najmniej od przełomu stycznia i lutego 2018 r. co najmniej do końca sierpnia 2019 r. członkiem zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez A. U. i D. S. był także Ł. V. ps. S.. W jej strukturach podlegał on bezpośrednio pod M. H., a do jego zadań należało m.in. wytwarzanie znacznych ilości substancji psychotropowych w postaci amfetaminy wspólnie i w porozumieniu z M. H. i innymi osobami, a także wprowadzanie do obrotu i udział w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. We wskazanym okresie z członkami grupy współpracowało jeszcze szereg osób, nabywających narkotyki od działających w grupie M. H., a później A. R. (1), a także od Ł. V. i sprzedających je kolejnym odbiorcom.
Głównym obszarem zainteresowań grupy przestępczej i przedmiotem działalności jej członków było popełnianie przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym m.in. wytwarzanie znacznych ilości substancji psychotropowych oraz dokonywanie obrotu znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, a także przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko mieniu oraz czerpanie korzyści majątkowych z uprawniania prostytucji przez inne osoby. wszystkie decyzje związane z funkcjonowaniem oraz działalnością grupy, a także decyzje w zakresie charakteru działalności przestępczej prowadzonej przez grupę, z której jej członkowie czerpali korzyści majątkowe, podejmowali D. S. ps. U. vel ps. Z. oraz A. U. ps. U.. To oni także wydawali polecenia członkom grupy oraz kierowali ich pracą i popełnianymi przez nich przestępstwami. Jak wynika z wyjaśnień złożonych przez M. H., A. R. (1) i Ł. V. wszystkie istotne okoliczności dotyczące działania zorganizowanej grupy przestępczej A. U. ps. U. omawiał i uzgadniał z D. S. ps. U. vel ps. Z., a następnie D. S. ps. U. vel ps. Z. kontaktował się z poszczególnymi członkami grupy i wydawał im polecenia dotyczące popełnienia określonych przestępstw. Nie miał on jednak bezpośredniego kontaktu ze wszystkimi członkami grupy, bowiem w wielu przypadkach wydawał on polecenia V. V., M. H., a później A. R. (1) i dopiero oni kontaktowali się z członkami grupy znajdującymi się niżej w jej strukturze i przekazywali im podjęte decyzje i polecenia wydane przez szefów grupy. Jak wynika z depozycji złożonych przez A. R. (1), M. H. i Ł. V., D. S. i A. U. za pośrednictwem D. S. decydowali w grupie o wszystkim, mówili członkom grupy co trzeba robić oraz gdzie i na jakiej działalności przestępczej można zarabiać pieniądze, w jaką działalność przestępczą może angażować się dany członek grupy przestępczej, a jaką działalnością przestępczą nie może się on zajmować. W ramach przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej jej członkowie, w przypadku zatrzymania i tymczasowego aresztowania lub skazania, mogli liczyć także na pomoc ze strony osób kierujących grupą oraz jej członków. Dla takiego członka grupy wynajmowany i opłacany był obrońca, wpłacano mu pieniądze na tzw. wypiski, finansowo wspierano najbliższych członków rodziny pozbawionego wolności członka grupy. Sytuacje takie miały miejsce np. w przypadku zatrzymania i tymczasowego aresztowania A. Z., M. H., A. R. (1). W przypadku wydania przez właściwy Sąd lub prokuratora postanowienia o uchyleniu i zamianie tymczasowego aresztowania w przypadku wpłaty określonej kwoty tytułem poręczenia majątkowego, członkowie grupy przestępczej także zbierali środki finansowe na ten cel, co miało miejsce w przypadku tymczasowego aresztowania A. Z. i M. H.. Po opuszczeniu aresztu członek grupy przestępczej również mógł liczyć na wsparcie i pomoc ze strony osób kierujących grupą. W strukturze zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez A. U. i D. S. najniżej znajdowały się osoby, które odpowiedzialne były za regularne i stałe nabywanie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych od członków grupy stojących wyżej w jej hierarchii, tj. m.in. od M. H. ps. H., A. R. (1), Ł. V. ps. S. i A. Z. ps. R., a następnie ich sprzedaż kolejnym odbiorcom. Stojący na najniższym szczeblu struktury zorganizowanej grupy przestępczej musieli podporządkować się decyzjom i poleceniom wydanym w tym zakresie przez kierującego grupą D. S. oraz członków grupy stojących wyżej w jej strukturze jak choćby M. H. i A. R. (1). Dostawy narkotyków dla tych odbiorców odbywały się systematycznie, nie miały charakteru incydentalnego, a osoby te wyraziły gotowość stałego nabywania narkotyków od członków zorganizowanej grupy przestępczej, wiedzieli, że kupują narkotyki od członków grupy przestępczej, mogli liczyć na pomoc w wyegzekwowaniu należności od swoich odbiorców, mogli liczyć na pomoc pozostałych członków grupy w sytuacji, gdyby ktoś chciał im coś zrobić, pobierać haracz za handel narkotykami lub gdyby chciał utrudnić im ich sprzedaż, musieli dostosować się do reguł narzuconych przez jej członków i przez osobę kierującą tą grupą, tj. przez D. S. choćby w zakresie osoby dostarczającej im narkotyki do sprzedaży, ceny po której nabywali oni zabronione środki i substancje oraz sposobu rozliczeń finansowych za zakupione narkotyki i osoby, której musieli przekazywać pieniądze.
Co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r. oskarżony I. H. (1) ps. W. podczas wielu transakcji zakupił od M. H. łącznie co najmniej 1,5 kg marihuany. Do transakcji tych dochodziło głównie przy ul. (...) w K., a więc przy ulicy, na której mieszkał oskarżony I. H. (1), a także w innych miejscach na terenie K.. Podczas jednej transakcji I. H. (1) ps. W. kupował od 100 gram do 200 gram marihuany, za którą płacił co najmniej 20 zł za 1 gram i nie więcej niż 30 zł za 1 gram. W trakcie czynności procesowych M. H. wskazał miejsce przy ul. (...) w K., gdzie dochodziło do transakcji narkotykowych z udziałem oskarżonego wyjaśniając przy tym, że po marihuanę I. H. (1) zawsze wychodził z klatki schodowej kamienicy znajdującej się od strony ul. (...). Zakupioną przez sienie marihuanę oskarżony I. H. (1) ps. W. sprzedawał dalej. Podejrzany M. H. wyjaśnił, że jego współpraca z I. H. (1) dotycząca handlu marihuaną skończyła się po zatrzymaniu przez Policję I. H. (1), do czego doszło przy ul. (...) w K. w dniu 21 marca 2019 r. w związku z posiadaniem przy ul. (...) w K. oraz w miejscowości Z. – O. znacznej ilości środków odurzających w postaci ziela konopi innych niż włókniste o łącznej wadze 84,36 grama netto. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 13 sierpnia 2019 r. wydanym w sprawie sygn. II K 766/19 I. H. (1) został skazany m.in. za czyn z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. o godz. 16:50. Marihuana ta wcześniej została zakupiona przez I. H. (1) właśnie od M. H.. Po tym zatrzymaniu współpraca M. H. z I. H. (1) dotycząca handlu marihuaną skończyła się.
wyjaśnienia I. H. (1)
t. V-osobowy dot. I. H. (1) – k. 31-33, k. 43-45, k. 147-151, k. 200-203,t. VA osobowy dot. I. H. (1) k. 235-238,
zeznania M. H.
t. II – osobowy dot. M. H. k. 1-12, k. 17-31, k. 32-36, k. 37-43, k. 75-81, k. 82-85, k. 86-89, k. 90-92, k. 93-98, k. 100-105, k. 116-118, k. 119-124, t. IIA – osobowy dot. M. H. k. 311-315, k. 319-345, k. 346-347, k. 349-367, k. 368-386, k. 387-389, k. 390-391, k. 393-395, k. 396-400, k. 402-404, t. III -osobowy dot. A. R. (1) k. 75-81, t. V- osobowy dot. I. H. (1), k. 147-151
zeznania A. R. (1)
t. III-osobowy dot. A. R. (1) k. 6-8, k. 13-16, k. 17-20, k. 28-32, k. 33-39, k. 40-44, k. 45-50, k. 75-81, k. 82-84, k. 85-87, k. 88-91, k. 92-94, k. 164-166, k. 167-169, k. 170-178, k. 179-187, k. 188-189, k. 190-191, k. 196-200, k. 201-202, k. 203-205, k. 207-209, k. 210-213
pozostały materiał dowodowy osobowy i z dokumentów, wskazany w akcie oskarżenia
Na kartach wskazanych na k. 24-26v aktu oskarżenia
1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
w okresie co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r. w K. i innych miejscowościach w okolicach K. oraz na terenie całego kraju, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w tym M. H., A. R. (1), Ł. V. i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, nie mając świadomości o posiadaniu przez członków grupy broni palnej, kierowanej przez D. S. i A. U., mającej na celu popełnianie przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym m.in. wytwarzanie i przetwarzanie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz dokonywanie obrotu znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych oraz dokonywanie obrotu znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, popełnianie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, mieniu oraz czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inne osoby
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
świadomość I. H. (1) co do istnienia grupy i działania w powiązaniu z jej działalnością, wiedza o przywilejach i ryzykach płynących ze współpracy z nią
jak w 1.1.1
2. OCena DOWOdów
1.3. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
zeznania M. H.
Świadek szczerze, obszernie i drobiazgowo wielokrotnie opisywał wszystkie znane mu szczegóły przestępczej działalności, tak swojej, jak i innych osób. W swoich zeznaniach, w tym również co do aktywności I. H. (1), był konsekwentny i mimo prób przekonywania, w tym w trakcie bezpośrednich konfrontacji, nie wycofywał się ze swoich relacji. Ostatecznie w zakresie istotnym w sprawie, prawdziwości jego zeznań nie zaprzeczył żaden wiarygodny dowód, bowiem nawet I. H. (1) w wyjaśnieniach z dnia 18 grudnia 2024 r. wskazał, że nie wie, jakie ilości (a więc i w jakich datach, skoro była to superata ponad to, o czym pamiętał) marihuany od niego kupował.
wyjaśnienia I. H. (1)
W części, w jakiej I. H. (1) przyznawał fakt nabywania od M. H. marihuany w celu dalszej odsprzedaży, jego wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w zeznaniach tego drugiego. W części, w jakiej oskarżony przeczył jakiejkolwiek swojej wiedzy co do istnienia zorganizowanej grupy przestępczej, w skład której wchodził M. H. i inne osoby (z których część nawet znał czy kojarzył, co nie świadczy o wiedzy o tym, czym się właściwie zajmowali), jego twierdzeniom nie przeczy żaden dowód i brak jest dostatecznych podstaw, by nie dać im wiary, np. w oparciu o zasady logiki, a następnie tylko na tej podstawie zbudować ustalenia faktyczne o popełnieniu przez niego przestępstwa. Nie jest takim dowodem stanowisko oskarżonego co do zarzutów, mianowicie przyznanie się do nich w trakcie kolejnego przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym, bowiem dowodem są wyjaśnienia, a nie odpowiedź na pytanie o stosunek do zarzutów, nadto oskarżony przyznając się wyjaśniając faktycznie podstawom do poczucia winy zaprzeczył.
pozostały materiał dowodowy osobowy i z dokumentów, wskazany w akcie oskarżenia,
w tym zeznania A. R. (1)
Ten materiał dowodowy mógł stanowić podstawę ustaleń istnienia i zasad działalności grupy przestępczej i w tym zakresie należy go uznać za wiarygodny. Żaden z tych dowodów nie mógł natomiast stanowić dowodu w zakresie udziału I. H. (1) w tej grupie, w szczególności w zakresie jego świadomości jej istnienia. Żaden świadek, w tym A. R. (1) mimo dość bliskiej znajomości z nim, nie wskazał, by cokolwiek wiedział o narkotykowej aktywności I. H. (1), tym bardziej żaden dokument nie wskazuje na okoliczności, z których wynikałby poziom wiedzy oskarżonego na temat stopnia zorganizowania przestępczości w K. i okolicach. Dlatego nie ma potrzeby ani szczegółowego wymieniania tych dowodów, ani ich omawiania, w jakim zakresie są one wiarygodne, ale i dlaczego dla sprawy niniejszej w ogóle nie mają znaczenia.
1.4. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
wyjaśnienia I. H. (1)
Wyjaśnienia oskarżonego były zmienne w toku postępowania i choćby z tego powodu nie można było uznać, że jest on w pełni wiarygodnym źródłem wiedzy i dowodu. Ewidentnie oskarżony dążył do tego, by uniknąć odpowiedzialności karnej i na początkowym etapie postępowania snuł opowieści ukazujące go jako ofiarę sytuacji i otoczenia. Nawet o przyznanych jako kłamliwe późniejszych wyjaśnieniach mówił, że złożył je, bo nie dostał akt do zapoznania, a adwokat nie miał czasu na konsultacje. Można dać wiarę, że zgodził się przyznać do zarzutów i przynajmniej części faktów po to, by przekonać prowadzącego postępowanie, że nie będzie już mataczył, wobec czego można uchylić tymczasowe aresztowanie, a motywy tej postawy nie są istotne. Nie sposób uznać, że faktycznie obrońca go przekonał, że musi się przyznać dokładnie do wszystkiego, bez pola do choćby najmniejszej zmiany - skoro faktycznie oskarżony przyznawał tylko częściowe zakupy marihuany, o grupie twierdząc, że w ogóle o niej nie wiedział, a więc merytorycznie swoje sprawstwo w zakresie udziału w grupie zakwestionował. Z uwagi na ową zmienność i ewidentną instrumentalność wyjaśnień oskarżonego, których treść dostosowywał on każdorazowo do bieżącej sytuacji, nie można uznać za wiarygodne jego twierdzeń z rozprawy głównej, że choć wcześniej, dużo bliżej zdarzeń niż w dniu rozprawy, nie pamiętał ilości kupionej od M. H. marihuany, przyznając i nie kwestionując, że zapewne tyle jej kupił, to w dniu rozprawy, półtora roku później, jego pamięć była lepsza i wg niej kupił jej już zdecydowanie mniej - tyle, ile wcześniej przyznawał, choć wówczas nie mówił w pełni swobodnie. W odróżnieniu od niego M. H. w swych twierdzeniach pozostawał konsekwentny, dlatego nie można było uznać, że zmienne, nielogiczne twierdzenia I. H. (1) są wiarygodne, a przeczące im konsekwentne słowa M. H. - nie.
pozostały materiał dowodowy osobowy i z dokumentów, wskazany w akcie oskarżenia
jak w 2.1
3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I. H. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Na wstępie należy zauważyć, że stan prawny w czasie od dat czynów z zarzutów czy raczej daty popełnienia czynu przypisanego oskarżonemu do daty orzekania zmieniał się kilkukrotnie. Opis czynu z pkt II i jego kwalifikację prawną zdaniem Sądu należało uzupełnić o art. 12 § 1 kk (o czym szczegółowo poniżej), a w związku z tym szczególną uwagę należało poświęcić art. 57b kk, dodanemu z dniem 1 października 2020 r. ustawą z dnia 19 czerwca 2020 r. Dz. U. 2020 poz. 1086, który wprowadził dla sądu obowiązek, by „skazując za przestępstwo określone w art. 12 § 1 wymierzył karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia do podwójnej wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia”. Jest to przepis powodujący, że poprzedni stan prawny, przy ewentualnym niestosowaniu art. 65 kk dający możliwość wymierzenia kary niższej (bo minimalnej i bez podwyższenia górnej granicy), jest niewątpliwie względniejszy dla sprawcy. Inne zmieniające się w przedziale 21 marca 2019 r. (data czynu) – 12 sierpnia 2026 r. (data wyrokowania) uregulowania nie powodowały, by stan prawny inny niż sprzed 1 października 2020 r. był dla oskarżonego w realiach tej sprawy względniejszy, dlatego należało przyjąć stan prawny z daty sprzed wejścia w życie art. 57b kk - jak w wyroku.
☐3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
II
I. H. (1)
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
Wg dokonanych ustaleń, I. H. (1) w okresie co najmniej od dnia 09 kwietnia 2018 r. do dnia 21 marca 2019 r., , działając wbrew przepisom art. 33-35, art. 37, art. 40 i art. 40a ustawy (tu już zaznaczyć można, iż zdaniem Sądu należało opis czynu doprecyzować poprzez określenie, o jaką ustawę chodzi) i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi w znacznych ilościach w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 1 kg 500 gram w ten sposób, że w/w ilość środków odurzających w celu dalszej odsprzedaży nabył od M. H. podczas wielu transakcji w ilości od 100 gram do 200 gram jednorazowo, w cenie nie niższej niż 20 zł za 1 gram i nie wyższej niż 30 zł za 1 gram, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu. Oskarżony, co nie było kwestionowane, niewątpliwie nabywał marihuanę, już będącą w obrocie, do M. H. – w celu dalszej jej odsprzedaży, także innym dilerom, choć również konsumentom, wobec czego niewątpliwie uczestniczył w obrocie tą substancją (nawet jeśli nie zarzucono mu kumulatywnej kwalifikacji z odpłatnym udzielaniem narkotyków tymże konsumentom). 1500 g marihuany, ustalone na podstawie wskazań M. H., opisującego ilość transakcji i gramaturę każdorazowego zakupu, to również niewątpliwie znaczna ilość w rozumieniu ust. 3 art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Wiedza powszechna wskazuje, że 1 gram jako porcja handlowa wystarcza na kilku czy nawet dziesięciokrotne odurzenie się, wobec czego ilość pozwalająca na jednorazowe odurzenie się nawet 15 tysięcy osób wielokrotnie przekracza przyjmowaną powszechnie w orzecznictwie granicę kilkudziesięciu czy kilkuset porcji jednorazowych. Oskarżony miał pełną świadomość nielegalności tego postępowania (a więc wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, wymienionym w zarzucie), nie zaistniały żadne okoliczności, choćby ograniczające jego świadomość bezprawności czynu czy winę. Dlatego też należało przyjąć, że czyn ten wyczerpał znamiona określone w art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (z wyeliminowaniem z kwalifikacji ust. 1, bowiem w ust. 3 przez odesłanie tylko do ust. 1, a nie np. alternatywnie do 1 lub 2, zupełnie, całkowicie określono komplet znamion czynu, a nie można jednocześnie uczestniczyć w obrocie ilością znaczną i zwykłą, co byłoby kwalifikowane jak w akcie oskarżenia z art. 56 ust 1 oraz 3).
Dodatkowo, o czym już wspomniano, zaistniała w ocenie Sądu Okręgowego w Siedlcach konieczność uzupełnienia opisu czynu o stwierdzenie, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru – a przez to i kwalifikacji prawnej o art. 12 § 1 kk. Udział w obrocie narkotykami obejmuje ich nabycie, a następnie sprzedaż dalszym dilerom, jest więc przestępstwem wieloczynowym. Może ono jednak być popełnione już poprzez jednorazowy zakup pewnej ilości narkotyku i jego odsprzedaż – jednorazową lub nawet w szeregu drobniejszych transakcji. Od takiego zachowania sprawcy, wyczerpującego już przecież komplet znamion występku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, odróżnić należy zachowanie, gdy sprawca dopuszcza się nie jednego, ale dwóch, trzech czy więcej takich zachowań, w stałych odstępach czasowych, zwłaszcza gdy już na wstępie czyni założenie (w tym w porozumieniu z dostawcą), że będzie odbierał określone partie towaru, sprzedawał je, rozliczał się finansowo i nabywał kolejną porcję – nawet na przestrzeni lat. Nie sposób uznać, że oba te typy zachowań będą tożsamym w opisie i kwalifikacji występkiem wprowadzania do obrotu, że np. jednorazowa akcja zakupu i hurtowej odsprzedaży 1,5 kg marihuany, przeprowadzona jednego dnia, w odstępie kilku godzin, nie będzie różnić się od planowej, systematycznej działalności, rozłożonej w cyklicznych transakcjach na okres roku. Dlatego też, mimo iż uczestniczenie w obrocie z założenia oznacza więcej niż jeden czyn w sensie fizycznym, bo złożone zachowanie komplementarne (nabycie i sprzedanie), to wielość takich komplementarnych zachowań, stanowiących wynik realizacji z góry przedsięwziętego planu, powoduje w ocenie Sądu uznanie ich za czyn ciągły w rozumieniu art. 12 § 1 kk.
Mimo eliminacji (w związku z uniewinnieniem od zarzutu udziału w grupie przestępczej) z opisu czynu uczestniczenia w obrocie marihuaną w ramach działania w tejże grupie, w kwalifikacji prawnej musiał być ujęty również art. 65 § 1 kk. Przepis ten przewiduje bowiem stosowanie surowszych, określonych w art. 64 § 2 kk przepisów dotyczących wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, nie tylko do sprawcy, który popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa, ale także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu. I. H. (1) nabywał i sprzedawał narkotyki cyklicznie, regularnie, z zyskiem, o którym sam wskazał, że skłonił go do zajęcia się tym procederem z powodu niedostatku środków finansowych. Był to więc zysk nawet jeśli nie ogromny, szczególny, to jednak względnie regularny i dla niego, w jego ówczesnych realiach majątkowych niebagatelny, skoro jego sytuację finansową poprawiał odczuwalnie i satysfakcjonująco na tyle, by działalność tę kontynuować przez długi czas. Dlatego też Sąd nie miał wątpliwości, że I. H. (1) uczynił sobie z przestępczej działalności, planowej, systematycznej, stałe źródło dochodu – stąd w kwalifikacji prawnej czynu art. 65 § 1 kk.
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☒3.5. Uniewinnienie
I. H. (1)
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
Materiał dowodowy sprawy nie dał podstaw do ustalenia, że I. H. (1) miał świadomość istnienia grupy przestępczej, której członkiem był M. H. ani tym bardziej tego, że kupując od niego marihuanę, staje się częścią jej struktury. Na marginesie, nawet świadome korzystanie z przestępczych usług takiej grupy dla osiągnięcia korzyści materialnych lub osobistych też trudno byłoby uznać jako akces do jej struktur. Jak wskazywano już tylko w akcie oskarżenia, członkowie grupy przestępczej byli do niej przyjmowani na mocy decyzji osób nią kierujących, członkostwo wiązało się z pewnymi przywilejami, ale i obowiązkami. Członkowie grupy mogli zwracać się do niej o ochronę, liczyć na opiekę po zatrzymaniu i aresztowaniu, ale i musieli stosować się do ograniczeń co do rodzaju dozwolonej, reglamentowanej działalności przestępczej, w razie potrzeby wspierać członków grupy fizycznie w konfrontacjach z konkurencją czy finansowo po zatrzymaniu innych osób. Tymczasem z materiału dowodowego nie wynika, by I. H. (1) ktokolwiek, w szczególności M. H., poinformował, że wchodząc w porozumienie handlowe z nim wiąże się nie tyle z pojedynczym przestępcą, mającym dostęp do dużych ilości marihuany, ale podpisuje cyrograf, dołączając do grupy przestępczej i będzie musiał stosować się do jej opisanych przy tej okazji reguł. Żaden dowód nie wskazuje na to, że ktoś oskarżonemu owe plusy i minusy udziału w grupie, tak szczegółowo przedstawiane przez A. R. (1), I. H. (2) czy Ł. V., zaprezentował. V. Z. nie potwierdził „przekazania” M. H. stałego odbiorcy, nikt z członków grupy nie potwierdził, że ktoś taki jak I. H. (1) ps. W. od pewnego momentu znajduje się pod opieką grupy i nie należy przeszkadzać jego działalności. Nikt z osób zeznających w sprawie nie wskazał na wiedzę o tym choćby, że oskarżony kupował coś od M. H.. Oskarżony nie wskazał na żadne ewentualnie obiecywane mu korzyści, jakie miałyby płynąć z przyjęcia oferty akurat M. H., a nie konkurencji (stałość ceny, gwarancja dostaw). Wprawdzie I. H. (1) w pewnym momencie opisywał, że został zaatakowany i wiązał ten atak z osobą M. H. (a pobicia nawet współpracowników miały być formą karcenia za brak lojalności), to jednak M. H., szczerze opisujący wszystkie znane mu takie zdarzenia, temu akurat kategorycznie przeczył. Także A. R. (1), dość dobrze znający I. H. (1), zapoznający go z M. H. i także szczerze współpracujący z organami ścigania, mimo rocznej współpracy oskarżonego z członkiem grupy nie wiedział nic o tym, by I. H. (1) miał z tą grupą czy w ogóle narkotykami coś wspólnego. Dlatego też, nawet jeśli z punktu widzenia grupy I. H. (1) wykonywał czynności, istotne z punktu widzenia jej funkcjonowania (był jednym z ogniw handlowych, pozwalających rozprowadzać do ostatecznych odbiorców większe niż bez niego ilości narkotyków, a przez to generował dla grupy zyski) i o tyle był jednym z jej najbardziej podstawowych trybów, o tyle zdaniem Sądu by można było I. H. (1) przypisać sprawstwo tego przestępstwa, niezbędnym byłoby ustalenie jego wiedzy o tym, że stał się częścią, trybikiem takiej struktury. Tymczasem żaden dowód nie daje podstaw do stwierdzenia, że I. H. (1) taką świadomość miał. Nie jest takim dowodem jego stwierdzenie z 18 grudnia 2024 r., że przyznaje się do udziału w takiej grupie, bowiem jak bezpośrednio potem wyjaśnił, nie wiedział wcześniej o jej istnieniu, tylko po zapoznaniu się z aktami już wie, że taka grupa istniała, że nawet zna kilku jej członków i już wie, że kupując i sprzedając narkotyki działał na rzecz grupy. Ta nabyta świadomość nie działa jednak wstecznie i nie pozwala na przypisanie mu winy w dacie czynu. Nie pozwala na takie ustalenie również jego stwierdzenie, że bał się M. H., bo „słyszał o nim plotki” (k. 149) czy teza tego drugiego, że w mieście wszyscy go znali i chcieli dla niego sprzedawać narkotyki, bowiem jest to teza zbyt ogólna, gołosłowna i z całą pewnością nieprawdziwa (bo z pewnością istniały osoby, nawet zajmujące się popełnianiem przestępstw, które o jego pozycji w zorganizowanej grupie przestępczej nie wiedziały). Nie można zdaniem Sądu, przy braku wyraźnych dowodów, budować tezy o tym, że I. H. (1) wiedział, że nie kupuje indywidualnie od M. H., ale od grupy przestępczej i że to w jej szeregi tym wkracza, tylko na podstawie hipotezy, że grupa ta była w K. tak znana, że nie można było tego nie wiedzieć. Dlatego też w ocenie Sądu Okręgowego I. H. (1) od tego zarzutu zgodnie z regułą zawartą w art. 1 § 3 kk należało uniewinnić.
4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
I. H. (1)
II
Występek z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest zagrożony karą grzywny i pozbawienia wolności od lat 2 do lat 12. Wspomniany wyżej art. 65 § 1 kk, przyjęty w kwalifikacji prawnej czynu, nakazuje stosowanie reguł wymiaru kary jak przy sprawcy z art. 64 § 2 kk (stąd ten przepis w podstawie wymiaru kary). Przepis ten (również nie w brzmieniu z daty wyrokowania, bo i ten obecnie jest dużo surowszy, obligatoryjnie nakazując wymierzyć karę pozbawienia wolności od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę) przewiduje, że sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. Z tego względu koniecznym stało się wymierzenie oskarżonemu kary co najmniej 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności, o którą wnioskował zresztą oskarżyciel publiczny. Z tego też względu nie mógł być rozważany co do istnienia podstaw materialnych wniosek obrońcy o rozważenie zastosowania unormowań art. 37b kk. Art. 64 § 2 kk nakazuje wymierzyć karę pozbawienia wolności, przewidzianą za dane przestępstwo, co wyklucza możliwość orzeczenia kary innego rodzaju, a mianowicie kary mieszanej pozbawienia wolności i ograniczenia wolności. Dlatego też mając na uwadze ustawowe przesłanki wymiaru kary, mianowicie stopień winy sprawcy, stopień społecznej szkodliwości jego czynu oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd wymierzył mu karę pozbawienia wolności w minimalnym możliwym wymiarze, mając na uwadze – prócz niewątpliwych okoliczności obciążających, jak dotychczasową karalność za przestępstwo podobne, ilość marihuany, kilkukrotnie co najmniej przekraczającą ilość znaczną, długość okresu, przez jaki oskarżony działał, działanie z niskich pobudek - w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – także okoliczności łagodzące takie jak młody wiek w dacie czynu, upływ czasu od daty jego popełnienia, obecną postawę społeczną oskarżonego, który w pełni prawidłowo funkcjonuje w społeczeństwie, założył rodzinę, pracuje, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a także stan zdrowia oskarżonego, w tym jego uzależnienie od środków psychoaktywnych – które jednak nie dawało żadnych podstaw do uznania tak wagi jego czynu, jak i stopnia winy za mniejsze. Mając te przesłanki na uwadze Sąd wymierzył mu też przewidzianą w art. 56 ust 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kumulatywną grzywnę – w rozmiarze zaledwie 100 stawek dziennych, wysokość jednej stawki ustalając przy deklarowanych obecnie dochodach oskarżonego na zdecydowanie nieprzesadne 20 zł.
I. H. (1)
III
Zachowanie sprawcy niewątpliwie przyczyniło się do rozwoju zjawiska narkomanii, skoro przekazał on do dalszej dystrybucji tak znaczną ilość marihuany, stąd w pełni zasadnym był wniosek oskarżyciela publicznego o orzeczenie nawiązki na cel związany z zapobieganiem tejże narkomanii. Zgodnie z art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w razie skazania za przestępstwo określone w art. 53-63 sąd może orzec na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii nawiązkę w wysokości do 50 000 zł. Wnioskowana nawiązka w kwocie 1500 zł, podobnie jak grzywna, w obecnej sytuacji majątkowej oskarżonego jest wybitnie symboliczna i nie powinna być dla niego nadmiernym obciążeniem. Nie zaistniała określona w ust. 5 tego przepisu ustawy negatywna przesłanka do orzekania takiej nawiązki w związku z uzależnieniem, ponieważ norma ta nie pozwala na orzekanie nawiązki od osoby uzależnionej, ale tylko do sprawcy przestępstwa określonego w art. 62 ust. 1 i art. 62b ust. 1 – a oskarżonemu przypisano występek z art. 56 ust. 3 tej ustawy.
I. H. (1)
IV
Oskarżony z przypisanej mu przestępczej działalności osiągnął określoną korzyść majątkową. Oskarżyciel publiczny przedstawił w akcie oskarżenia wyliczenie tej korzyści jako różnicę między uśrednioną ceną zakupu i sprzedaży 1g marihuany (7 zł), przemnożoną x1500 g, co daje 10 500 zł. Również to wyliczenie Sąd zaakceptował, niezależnie od poglądów, które zdecydowanie surowiej wymagają uznania całej ceny sprzedaży za taką korzyść, bez uwzględniania żadnych kosztów uzyskania przychodu i orzekł o obowiązku zwrotu równowartości tej korzyści zgodnie z obligującym do tego brzemieniem art. 45 § 1 kk.
5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
I. H. (1)
V
Na poczet kary pozbawienia wolności należało zaliczyć okres stosowanego w sprawie tymczasowego aresztowania.
6. inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
O przyczynach nieuwzględnienia wniosków obrony o uznanie czynu oskarżonego za typ podstawowy i bez stosowania art. 65 § 1 kk była mowa przy omawianiu przyczyn uznania tego czynu za wyczerpujący znamiona typu kwalifikowanego oraz kwalifikacji prawnej czynu, o zastosowanie art. 37b kk – przy wymiarze kary, o nieorzekanie nawiązki – przy jej omawianiu.
7. KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
VI
Oskarżonego uniewinniono od zarzutu z pkt I, skazano za czyn II i tylko w związku z tym czynem należało orzec od oskarżonego opłaty zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych – 400 zł od kary pozbawienia wolności i 200 zł jako 10% od kary grzywny. Oskarżyciel publiczny nie wykazał wydatków, poniesionych w postępowaniu przygotowawczym, dlatego należało przyjąć jedynie ryczałt za doręczenia – 20 zł, podobnie jak na etapie sądowym. Wobec uniewinnienia od jednego z dwóch zarzutów, Sąd obciążył oskarżonego połową tych wydatków – w łącznej kwocie 20 zł, co w sumie składa się na 620 zł kosztów sądowych, którymi należało oskarżonego obciążyć zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 627 kpk.
7. Podpis