II GZ 844/25

II GZ 844/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 220 par. 3; art. 87 par. 1.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1695/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 marca 2025 r. nr BP.702.2903.2024.E.2275.BKOE.1909 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 października 2025 r. odrzucił skargę W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 27 marca 2025 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
W. G. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 27 marca 2025 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
W skardze skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy postanowieniem z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt VI SPP/Wa 128/25 odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu 1 września 2025 r.
Zarządzeniem z 23 września 2025 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł na podstawie art. 220 §1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") i § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535).
Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 29 września 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że skarżący nie uzupełnił wpisu w terminie 7 dni od momentu otrzymania wezwania tj. do 6 października 2025 r., na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
Skarżący wniósł zażalenie na wskazane na wstępie postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjne, wnosząc o jego uchylenie i o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia podniósł, iż brak wpisu wynikał ze złego stanu zdrowia oraz załączył jako dowód kopię zaświadczenia lekarskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Jednocześnie w myśl art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową, którą stosownie do treści art. 212 § 1 p.p.s.a. jest właśnie wpis, należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Wspomniany art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Przepisy te składają się na regulację, zgodnie z którą strona wnosząca skargę do sądu administracyjnego jest obowiązana uiścić od niej wpis sądowy. Zaniedbanie tego obowiązku, pomimo prawidłowego wezwania sądu do uzupełnienia braku fiskalnego, skutkuje zastosowaniem rygoru przewidzianego w przepisach prawa, przy czym jak powyżej wskazano, z art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga nieopłacona pomimo wezwania podlega odrzuceniu.
W niniejszej sprawie, skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełnił braku w postaci wpisu od skargi. Przesyłkę zawierającą wezwanie, zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniem odbioru, skutecznie doręczono w dniu 29 września 2025 r. dorosłemu domownikowi. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni stanowisko Sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż skarżący powinien uiścić wpis w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania tj. do 6 października 2025 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu przedstawione zostały okoliczności mające w jego ocenie wykazać brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania tej czynności procesowej. Kolizja środków prawnych, składanych na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a. (wniosek o przywrócenie terminu) i art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. (zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi), wynika z tego, że wykluczają się one wzajemnie. Przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej możliwe jest dopiero wtedy, gdy czynność ta nie została w terminie dokonana lub była bezskuteczna, ponieważ termin na jej wykonanie upłynął. W takiej sytuacji, wniosek o przywrócenie terminu, złożony na podstawie art. 87 § 1 p.p.s.a., będzie podlegał rozpoznaniu po uprawomocnieniu się orzeczenia stwierdzającego uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OZ 460/23 i przywołane tam orzecznictwo; powołane orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności ustalenia bowiem wymaga, czy rzeczywiście doszło do uchybienia terminu, co powinno być przesądzone przez sąd II instancji przy rozpoznaniu zażalenia. Wyprowadzone zatem w zażaleniu argumenty, opierające się na złym stanie zdrowia skarżącego, nie mogły na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego podlegać analizie i odnieść oczekiwanego przez stronę skutku w postaci przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej. Prawidłowo bowiem Sąd I instancji najpierw nadał bieg zażaleniu skarżącego.
W świetle zaś przedstawionych powyżej okoliczności przyjąć należy, że WSA zasadnie postanowił o odrzuceniu wniesionej skargi, której braku fiskalnego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W następnej kolejności Sąd I instancji nada bieg złożonemu wraz z zażaleniem w jednym piśmie procesowym wnioskowi o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego (zarządzenie Przewodniczącego VI Wydziału WSA z 17 listopada 2025 r., k. 40).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.