II GZ 724/25

II GZ 724/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Dopuszczenie do udziału w postępowaniu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2964/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-01-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 33 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 643
art. 11 ust. 5, art. 11 ust. 6, art. 105 ust. 3
Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 w zakresie oddalenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2964/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek K. H. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: BFG) z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że wnioskodawczyni żądająca dopuszczenia do udziału w postępowaniu wywołanym wniesioną skargą nie była stroną postępowania administracyjnego zakończonego decyzją BFG ani też adresatem tej decyzji.
Wyjaśniając przyczyny oddalenia wniosku Sąd I instancji wskazał, że w ramach postępowania sądowego ze skargi R. S.A. w W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nie powinien mieć – wobec treści przepisu art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793 ze zm.) – zastosowania przepis art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". WSA w Warszawie podniósł, że odpowiednie stosowanie przepisów p.p.s.a. należy w tym przypadku rozważać przy uwzględnieniu całościowej regulacji, jaką w sprawach decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji przyjął polski ustawodawca. Sąd wyjaśnił, że skoro w ustawie z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, dla zapewnienia szybkości załatwienia sprawy, wprowadzono rozwiązania prawne wyłączające zastosowanie niektórych instytucji procesowych tamujących bieg postępowania, w tym wykluczono udział w tym postępowaniu innych podmiotów, to zastosowanie art. 33 § 2 p.p.s.a. przez sąd administracyjny, który również powinien sprostać narzuconemu wymogowi sprawności rozpoznania skargi, godzi we wspomniane powyżej cele regulacji. W ocenie Sądu I instancji dopuszczenie do udziału w sprawie przed sądem administracyjnym podmiotu, który o to wnioskuje, z istoty rzeczy wydłuża czas rozpoznania sprawy, gdyż podmiotowi temu zostają automatycznie przypisane wszystkie uprawnienia procesowe do czynnego udziału w sprawie sądowoadministracyjnej (np. prawo do składania pism procesowych czy środków zaskarżenia).
Zdaniem Sądu I instancji powyższa wykładnia przepisów znajduje swoje uzasadnienie także w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2024 r. (sygn. akt C-118/23), który przesądził możliwość odstąpienia przez Sąd od stosowania przepisu krajowego prawa procesowego, jeżeli jego stosowanie jest sprzeczne z prawem do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, zapisanym w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (motyw 78 i 84 wyroku TSUE).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. H., zaskarżając je w całości na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. i wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o dopuszczeniu wnioskodawczyni do udziału w charakterze uczestnika w przedmiotowym postępowaniu sądowym; ewentualnie/alternatywnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w zakresie wniosku o dopuszczeniu wnioskodawczyni do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego w postaci art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, co miało wpływ na treść wydanego przez Sąd w/w. postanowienia z dnia 21 stycznia 2025 r. o oddaleniu wniosku o dopuszczenie wnioskodawcy do udziału w charakterze uczestnika w/w. postępowania, poprzez niezasadne uznanie przez Sąd, że w przedmiotowym postępowaniu sądowym nie powinien mieć zastosowania przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. i że wnioskodawcy nie przysługuje na podstawie tego przepisu prawo do skutecznego złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w tym postępowaniu – podczas gdy w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej brak jest podstaw do wyłączenia stosowania tego przepisu, a w konsekwencji istnieją przesłanki ku temu, aby Sąd uwzględnił wniosek i dopuścił wnioskodawcę do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżone postanowienie odpowiada bowiem prawu. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z odpowiednio stosowanego na podstawie art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") przepisu art. 184 in fine p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną – odpowiednio zażalenie – również wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W rozumieniu art. 184 in fine p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, gdy rozstrzygnięcie sądu administracyjnego I instancji pozostaje w zgodności z treścią uzasadnienia i wnioskami wynikającymi z tego uzasadnienia, natomiast ewentualne błędy w nim zawarte dotyczą wykładni prawa, czy też nawet podstawy prawnej, a nie ulega wątpliwości, że po ich usunięciu – co odnieść trzeba również do deficytów argumentacji prawnej, która może przecież korekcie – sentencja nie uległaby zmianie (por. w tej mierze np. wyrok i NSA z dnia: 14 października 2020 r., sygn. akt II GSK 428/18; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08).
Mimo błędnego uzasadnienia – o czym mowa dalej – zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że podważające jego prawidłowość zażalenie nie może jednak odnieść skutku oczekiwanego przez wnioskodawcę.
Jakkolwiek rozpoznając wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji – którą wszczęto przymusową restrukturyzację wobec G. S.A. w W., umorzono według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji enumeratywnie wskazane instrumenty kapitałowe, wyemitowane przez Bank wraz z należnymi odsetkami (akcje i obligacje), zastosowano wobec Banku instrument przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej, do której z dniem 3 października 2022 r. przeniesiono wymienione w decyzji składniki majątkowe z wyjątkiem, między innymi, praw majątkowych wynikających z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących umów kredytów i pożyczek denominowanych we franku szwajcarskim (CHF) lub indeksowanych kursem franka (CHF) oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia oraz z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących kredytów hipotecznych denominowanych w walucie obcej lub indeksowanych kursem waluty obcej oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia – Sąd I instancji trafnie wniosek ten oddalił, to jednak należy stwierdzić, że o braku zasadności, przede wszystkim zaś o braku skuteczności tego wniosku należało wnioskować na podstawie innych argumentów niż eksponowane przez ten Sąd w uzasadnieniu tej decyzji stosowania prawa.
Wbrew stanowisku prezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienie (s. 3 - 4), to bowiem – jak należałoby przyjąć – nie argument z szybkości postępowania, ani też argument z prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie sprzeciwiał się odpowiedniemu stosowaniu art. 33 § 2 p.p.s.a., a co za tym idzie dopuszczeniu wnioskodawczyni do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony w sprawie ze skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji – zwłaszcza, że istota stanowiska Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-118/23 zawartego w punkcie 1 sentencji wyroku z dnia 12 grudnia 2024 r., na które powołał się Sąd I instancji, odnosiła się jednak do zdecydowanie innego zagadnienia – lecz argument ze znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z konstrukcji oraz treści przepisu art. 11 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2025 r., poz. 643 ze zm.).
Odnosząc się w tym też kontekście – i zarazem w opozycji do stanowiska Sądu I instancji oraz argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zażalenia (s. 2 - 4) – do istoty spornej w sprawie kwestii, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że ocena zakresu oraz konsekwencji odesłania, o którym jest mowa w art. 11 ust. 5 i ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie może abstrahować nie dość, że od szczególnego przedmiotu, to zwłaszcza od celów tej ustawy, o których – podobnie jak i o intencjach samego ustawodawcy w tym zakresie – w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie uzasadnienia do jej projektu (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji, w szczególności s. 1, s. 84 - 89). Uwzględniając doniosły, a co za tym idzie złożony charakter materii regulowanej wymienioną ustawą należy przyjąć, że determinowała ona treść szczególnego rodzaju rozwiązań prawnych przyjętych na jej gruncie zarówno w odniesieniu do decyzji, o których jest mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, w tym decyzji w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, jak i – co trzeba podkreślić – w odniesieniu do postępowania w sprawie skarg na te decyzje, co w zakresie odnoszącym się do kwestii stanowiącej źródło sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści przepisów art. 100 - 107 przywołanej ustawy.
Uwzględniając powyższe, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. postanowienie NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20).
Stąd też właśnie taka, a nie inna – bo determinowana funkcją, przedmiotem oraz celami regulacji – konstrukcja oraz treść zawartych w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji przepisów odsyłających do odpowiedniego stosowania zarówno przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również – co nie mniej istotne z punktu widzenia spornej kwestii – przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.
Wymaga więc przypomnienia, że z art. 11 ust. 5 przywołanej ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. wynika, że w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie lub w rozporządzeniu nr 2021/23 do decyzji, o których mowa w ust. 4 pkt 1 - 15 oraz 17 - 30, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako: "k.p.a." z wyłączeniem art. 9, art. 10, art. 13, art. 31, art. 35 § 2 - 5, art. 36 - 38, art. 391, art. 48, art. 49, art. 61 § 4, art. 66a, art. 73, art. 78, art. 79, art. 81, art. 89 - 96, art. 105 § 2, art. 106, art. 109, i art. 127 - 140 tej ustawy.
Z odsyłającego przepisu art. 11 ust. 6 wymienionej ustawy wynika natomiast, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub rozporządzeniu nr 2021/23, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 i 1685), z wyłączeniem art. 61 § 2 i § 3 tej ustawy.
Uwzględniając konwencję językową, którą na gruncie przywołanych przepisów prawa operuje ustawodawca za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepisy k.p.a., jak i przepisy p.p.s.a. tylko i wyłącznie w zakresie inaczej lub w ogóle nieuregulowanym ustawą o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (lub rozporządzeniem nr 2021/23) mają odpowiednie zastosowanie.
Mianowicie, w pierwszym przypadku – co trzeba podkreślić – do decyzji, o których jest mowa w ust. 4 pkt 1-15 oraz 17-30 art. 11 tej ustawy – a więc, co nie mniej istotne, nie w "postępowaniu", które najogólniej rzecz ujmując miałoby poprzedzać ich wydanie, co jest aż nadto oczywiste w świetle logiki oraz treści art. 100 - 102 tej ustawy – zaś w drugim przypadku, do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których jest mowa w ust. 4 art. 11 tej ustawy.
Treściowy zakres tak ukształtowanych odesłań do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów p.p.s.a. w sprawach poddanych regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie jest więc szeroki.
Wobec przywołanego powyżej zakresu odesłania do odpowiedniego stosowania do decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji przepisów k.p.a. – który wyłącza, co nie jest bez znaczenia, stosowanie art. 31 k.p.a. dotyczącego udziału organizacji społecznej oraz art. 61 § 4 k.p.a. dotyczącego zawiadomienia o wszczęcia postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie – wymaga przypomnienia, że z art. 33 § 2 p.p.s.a. wynika, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.
Uwzględniając, że na gruncie art. 33 § 2 p.p.s.a. ustawodawca odwołuje się – co jest jedną z przesłanek jego stosowania, o czym mowa dalej – do postępowania administracyjnego w którym dana osoba nie brała udziału, wobec określonego w art. 11 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji zakresu odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. oraz jednoczesnego stanowczego wyłączenia stosowania art. 61 § 4 k.p.a., trzeba stwierdzić, że już logika oraz treść rozwiązań prawnych przyjętych w przepisach art. 100 - 102 oraz art. 103 ust. 1 i ust. 2 tejże ustawy – które regulują postępowanie poprzedzające wydanie przez BFG decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji oraz określają jego stronę – sprzeciwia się wnioskowi o aktualizacji wymienionej przesłanki (odpowiedniego) stosowania instytucji uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym inicjowanym skargą na wskazaną decyzję restrukturyzacyjną, a co za tym idzie wnioskowi o odpowiednim stosowaniu w tym postępowaniu wymienionego przepisu p.p.s.a. (zob. dla porównania postanowienia NSA z dnia: 28 kwietnia 2011 r., II OZ 362/11, 26 sierpnia 2011 r., II OZ 695/11, 28 marca 2012 r., II OZ 216/12, 16 października 2012 r., 19 maja 2016 r., II GZ 478/16; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., II OSK 2597/15; zob. dla porównania również J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, R. Stankiewicz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 9, 2025, art. 33, Nb 10; M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 33).
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do powyższego podkreślić – albowiem nie jest to bez znaczenia – że koniecznym warunkiem stosowania instytucji, o której jest mowa w art. 33 § 2 p.p.s.a. jest również to, aby wynik postępowania sądowego dotyczył interesu prawnego osoby występującej z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika na prawach strony, co siłą rzeczy wymaga również – co jest nie mniej oczywiste – wykazania przez wnioskodawcę istnienia tego interesu prawnego oraz jego źródła. Jeżeli w tym też kontekście – i abstrahując już nawet od tego, że nie czyni zadość obowiązkowi wykazania istnienia interesu prawnego oraz źródła tego interesu prawnego enigmatyczna argumentacja prezentowana w uzasadnieniu zażalenia, która ogranicza się do eksponowania okoliczności, że "wskutek decyzji BFG zostały umorzone jej obligacje i z tego tytułu poniosła znaczne straty finansowe. W przypadku rozstrzygnięcia przez Sąd, że decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. została wydana z naruszeniem prawa, otwiera się droga chociażby do dochodzenia przez wnioskodawcę ewentualnych roszczeń odszkodowawczych od Skarbu Państwa". Zdaniem wnioskodawcy, "odstąpienie przez Sąd od zastosowania w niniejszej sprawie tak istotnego przepisu, jakim jest art. 33 § 2 p.p.s.a. spowoduje naruszenie uprawnień i gwarancji procesowych wnioskodawcy" (s. 2-4 zażalenia) – ponownie podkreślić, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji lub rozporządzeniu nr 2021/23, art. 11 ust. 6 tej ustawy krajowej odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, to siłą rzeczy nie sposób jest pomijać znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z art. 103 tej ustawy.
W tej zaś mierze wymaga przypomnienia, że zgodnie z ust. 5 art. 103 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, od decyzji o której w nim mowa "[...] rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją".
Taki sposób ukształtowania legitymacji skargowej z całą pewnością nie jest przypadkowy. Został bowiem – jak należałoby przyjąć – zdeterminowany przedmiotem regulacji ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz jej funkcjami, co uzasadniało przyjęcie szczególnych rozwiązań prawnych wyrażających się – między innymi – w tym, że podmiotem, zasadniczo, legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji jest rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji, która jest stroną tego postępowania. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją, co także stanowi dowód szczególnego charakteru rozwiązań prawnych zdeterminowanych materią regulowaną wymienioną ustawą.
Tak ukształtowany krąg podmiotów legitymowanych do zainicjowania postępowania przez sądem administracyjnym nie jest bez znaczenia dla wniosku – co trzeba podkreślić w korespondencji do powyżej przedstawionych argumentów ze znaczenia konsekwencji wynikających z art. 11 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji oraz art. 100-102 i art. 103 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy – że w postępowaniu w sprawie skarg na wydaną przez BFG decyzję restrukturyzacyjną nie ma odpowiedniego zastosowania art. 33 § 2 p.p.s.a.
Jeżeli bowiem – jak podniesiono powyżej – koniecznym warunkiem stosowania przepisu art. 33 § 2 p.p.s.a. jest wykazanie, że wynik postępowania sądowego dotyczy interesu prawnego osoby występującej z wnioskiem o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika na prawach strony, co wymaga wykazania istnienia tego interesu prawnego oraz jego źródła, a – co trzeba podkreślić – tożsamy co do istoty obowiązek spoczywa na podmiocie, o którym jest mowa w zdaniu drugim art. 105 ust. 3 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – albowiem jest on zobowiązany do wykazania posiadania interesu prawnego, który został naruszony decyzją restrukturyzacyjną – to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że cel oraz funkcje wskazanego sposobu ukształtowania legitymacji skargowej, a co za tym idzie warunków udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie ze skarg na decyzje, o których jest mowa w ust. 4 art. 11 ww. ustawy w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, sprzeciwiają się odpowiedniemu stosowaniu w tym postępowaniu przywołanego przepisu p.p.s.a.
W rekapitulacji – i zarazem w korespondencji do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia pojęcia "odpowiedniego stosowania", które w zależności od celu odesłania oraz przedmiotu regulacji zawierającej to odesłanie może oznaczać, że na jej gruncie przepisy prawa, do których odnosi się to odesłanie, będą miały zastosowanie wprost lub z modyfikacjami lub w ogóle nie będą miały zastosowania – trzeba więc stwierdzić, że przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. nie jest objęty zakresem odesłania, o którym stanowi art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, a co za tym idzie, że zażalenie nie podważa prawidłowości zaskarżonego postanowienia, albowiem mimo błędnego uzasadnienia postanowienie do odpowiada prawu.
W związku z powyższym, uwzględniając konsekwencje wynikające z art.184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.