II GZ 661/25

II GZ 661/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-10-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Maciejko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1451/25 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-05-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2253
art. 103 ust. 5
Ustawa z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 7 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 1451/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/25, odrzucił skargę K. G. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr [...] w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji.
Wyjaśniając stan sprawy, Sąd pierwszej instancji na wstępie zaznaczył, że postanowieniem z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SO/Wa 12/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego (dalej: BFG) w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji G. S.A. z siedzibą w W., jako spóźniony. Postanowieniem z 20 marca 2025 r. sygn. akt II GZ113/25, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie.
Dalej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2253; dalej: ustawa o BFG). Z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG wynika, że od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi, przy czym uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją. Z kolei w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG ustawodawca określił, że Fundusz niezwłocznie zamieszcza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w ramach przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26, lub informację o tych decyzjach oraz przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych.
Zgodnie z art. 11 ust. 6 ustawy o BFG do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4 (a więc m.in. wydawaną na podstawie art. 11 ust. 4 pkt 1 ustawy o BFG decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji), w zakresie nieuregulowanym w ustawie o BFG stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Ustawa o BFG nie określa sposobu wnoszenia pism w postępowaniu sądowym dotyczącym kontroli decyzji BFG, ani skutków prawnych uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej, w tym złożenia skargi po terminie. Wobec tego, w tych zakresach, odpowiednie zastosowanie znajdowały będą przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Informacja o przyczynach i skutkach wydania skarżonej decyzji ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego 30 września 2022 r., w konsekwencji ostatnim dniem terminu do skutecznego wniesienia skargi na decyzję BFG przez osobę, której interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, był 7 października 2022 r. Tymczasem skarżąca złożyła swoją skargę 9 stycznia 2023 r., a zatem po terminie. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 103 ust. 5 ustawy o BFG.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca.
W zażaleniu podniosła m.in., że nikt nie poinformował jej o fakcie wydania decyzji o przymusowej restrukturyzacji. Skarżąca jest osobą starszą, niekorzystającą z internetu, bez wykształcenia prawniczego. O fakcie przymusowej restrukturyzacji dowiedziała się dopiero 28 grudnia 2022 r., a o możliwości wniesienia skargi dopiero w styczniu 2023 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 103 ust 5 ustawy o BFG nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego uchylenia.
Zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga strony na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec G. S.A. z siedzibą w W., umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku, podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia.
Przepis art. 11 ust. 6 ustawy o BFG przewiduje, iż do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy. Przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, tylko w zakresie nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z kolei przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG przewiduje, że "Od decyzji rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją."
Z powyższego wynika, że przywołany przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia szczególne - w relacji do p.p.s.a. - zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, zgodnie z którym wskazana regulacja szczególna - gdy chodzi o określony nią termin - ma zastosowanie do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, co oznacza, że przepis art. 103 ust. 5 ustawy o BFG ustanawia wymóg zachowania 7-dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu, którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem (por. postanowienie NSA z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 221/20; postanowienie NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt II GZ 296/20).
Skrócenie do 7 dni podmiotowi, którego interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, terminu na wniesienie skargi jest zgodne z celem ustawy, tj. potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji o przymusowej restrukturyzacji przez sąd administracyjny (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88).
Literalne brzmienie art. 103 ust. 5 ustawy o BFG zakłada istnienie ścisłego treściowego oraz funkcjonalnego związku między zdaniem pierwszym i zdaniem drugim tego przepisu. A zatem niemożliwa jest rekonstrukcja treści normy zawartej w zdaniu drugim tego przepisu z pominięciem konsekwencji wynikających z treści zdania pierwszego. W rozpoznawanej sprawie oznacza to, że zdanie pierwsze należy traktować jako wprowadzenie do zdania drugiego, co ma zasadnicze znaczenie dla obliczenia terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji należy przyjąć, że przewidziany w tym przepisie 7-dniowy termin do wniesienia skargi dotyczy również każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją wydaną na podstawie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG. Nie ma bowiem żadnej podstawy do twierdzenia, że ustawodawca dokonał zróżnicowania sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie warunków korzystania przez nie z prawa do sądu dotyczących terminu do zainicjowania sądowoadministracyjnej kontroli legalności tej samej decyzji o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji. W ocenie NSA, analizowana regulacja prawna wprowadza jednolity wzorzec korzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji dla adresata tej decyzji i dla podmiotu powołującego się na naruszenie przez tę decyzję swojego interesu prawnego.
Zasadnie również Sąd pierwszej instancji przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że termin do wniesienia skargi powinien być liczony od dnia ogłoszenia decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach wydania tej decyzji w sposób przewidziany w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG.
Przepis ten przewiduje, że Fundusz publikuje na swojej stronie decyzje o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4 - 8, 11, 12 i 17 - 26 ustawy o BFG lub informacje o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. Użyty w art. 109 ust 1 pkt 1 ustawy o BFG spójnik alternatywy nierozłącznej "lub" oznacza, że ogłoszona może być tylko informacja o przyczynach i skutkach wydania decyzji. Tym samym ogłoszenie na stronie internetowej Funduszu informacji o przyczynach i skutkach wszczęcia przymusowej restrukturyzacji jest wystarczające do wypełnienia zawartego w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG obowiązku ustawowego nałożonego na Fundusz. Uwzględniając specyfikę procesu przymusowej restrukturyzacji ustawodawca nie nałożył na Fundusz obowiązku opublikowania decyzji lub jej doręczenia innym podmiotom aniżeli strona postępowania, którą - zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy o BFG - jest wyłącznie podmiot w restrukturyzacji. A zatem, wykonanie obowiązku nałożonego art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o BFG polegającego na ogłoszeniu informacji o przyczynach i skutkach wydanej decyzji nastąpiło 30 września 2022 r. i od tej daty powinien być liczony termin do wniesienia skargi dla podmiotu, którego interes prawny został naruszony tą decyzją.
Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie informacja o przyczynach i skutkach wydania spornej decyzji z 29 września 2022 r. ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego 30 września 2022 r., ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był 7 października 2022 r., natomiast jak wynika z akt sprawy skarga została wniesiona 9 stycznia 2023 r., czyli z uchybieniem terminu i dlatego, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.
W związku z powyższym, uwzględniając konsekwencje wynikające z art. 184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.