II GZ 63/23

II GZ 63/23 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SAB/Po 33/22 - Postanowienie WSA w Poznaniu z 2023-01-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 199, art. 220 par. 1 i 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 stycznia 2023 r. sygn. akt III SAB/Po 33/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji o zajęciu pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 27 stycznia 2023 r., sygn. akt III SAB/Po 33/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A.J. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji o zajęciu pasa drogowego.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarga złożona przez skarżącą została uznana za skargę na bezczynność SKO w Poznaniu z uwagi na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13.
Następnie wskazał, że skarżąca wezwanie do uiszczeniu wpisu sądowego od skargi odebrała 3 listopada 2022 r. i go nie uiściła. W tym stanie rzeczy – wobec nieuiszczenia wpisu – na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., poz. 2023 r., poz. 259; dalej "p.p.s.a.") Sąd odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła naruszenie:
1. art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej "k.p.a.") poprzez jego niezastosowanie i nie wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez przedłożenie odwołania z podpisem a tym samym poprzez błędne uznanie organu, iż brak podpisu pod odwołaniem wniesionym drogą email nie jest brakiem formalnym i nie można go usunąć ;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji/w której organ odwoławczy nie wezwał skarżącej do podpisania złożonego odwołania uznając, iż skarżąca dopełniła wszystkich formalności związanych z prawidłowym wniesieniem odwołania;
3. art. 63 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy skarżąca nie była wzywana do uzupełnienia braków formalnych, organ I instancji uznał za skuteczną czynność skarżącej, nie wezwał jej do przedłożenia podpisu pod odwołaniem, a zatem w sytuacji gdy nie było podstaw do pozostawienia odwołania bez rozpoznania;
4. art. 58 § 1 pkt 6 i § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie przedmiotowego przepisu i uznanie iż złożona przez skarżącą skarga jest skargą na bezczynność SKO w rozpoznaniu odwołania podczas gdy skarżąca w terminie złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji, a złożona przez nią skarga dotyczyła merytorycznego orzeczenia organu II instancji;
5. art 37 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ I instancji iż złożona skarga jest prawidłowym środkiem zaskarżenia podjętej przez organ decyzji w sytuacji gdy organ władzy publicznej mógł i powinien potraktować złożoną skargę jako ponaglenie co doprowadziło do negatywnych skutków po stronie skarżącej;
6. art. 9 kpa. poprzez brak jakiegokolwiek informowania skarżącej o przysługujących jej prawach, o sposobie i możliwości zaskarżenia wydanego orzeczenia, o dalszym toku postępowania;
7. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, polegające na uznaniu przez organ I instancji iż złożone odwołanie spełnia wszystkie wymagania i przekazaniu go do organu II instancji, który dokonał odmiennych ustaleń i uznał, iż odwołanie nie spełnia wszystkich wymogów, a tym samym sprawa podlega pozostawieniu bez rozpoznania, bez wezwania skarżącej do uzupełnienia braków, które mogły zostać uzupełnione oraz przy jednoczesnym przyjęciu, iż złożona przez skarżącą skarga jest skargą do WSA podczas gdy winna zostać uznana przez organ za ponaglenie do organu prowadzącego postępowanie, a nie uznana za skargę do WSA, czym jednocześnie organ naruszył zasadę falsa demonstratio non noce; a nadto przez żądanie w przedmiotowej sprawie uiszczenia wpisu od skargi w sytuacji w której w innych – tożsamych sprawach pomiędzy skarżącą a ZDM w Poznaniu (sygn. akt III SAB/Po 32/22, III SAB/Po 34/22) skarżąca nie uiszczała opłat od pism i nie była wzywana do ich uiszczenia;
8. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do władzy publiczne], w szczególności poprzez wydawanie wzajemnie sprzecznych orzeczeń przez organy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przyczyną odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi.
Wobec tego należy wskazać, że stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należy wpis. W sytuacji braku wpisu, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania wpis, pod rygorem jej odrzucenia.
Złożona skarga nie została opłacona, więc Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, wezwanie do uzupełnienia braku fiskalnego skargi zostało doręczone skarżącej 3 listopada 2022 r., a skarżąca wpisu nie uiściła.
W powyższych okolicznościach Sąd pierwszej instancji zobowiązany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., co też uczynił.
Zdaniem NSA, na prawidłowość tego rozstrzygnięcia nie ma wpływu to, że w innych, podobnych sprawach toczących się przed WSA w Poznaniu skarżąca nie była wzywana do uiszczenia wpisu od skargi. Skoro bowiem w tej sprawie wezwanie takie wystosowano, to skarżąca zobowiązana była do jego wykonania lub poniesienia skutków zaniechania, tj. odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że podniesione w zażaleniu argumenty w większości nie odnoszą się do istoty zaskarżonego postanowienia, tj. do przyczyn odrzucenia skargi, lecz do zakwalifikowania złożonej skargi jako skargi na bezczynność. Stanowisko Sądu w tym zakresie również jednak zostało zaakceptowane przez NSA.
Z obszernego uzasadnienia Sądu pierwszej instancji w tym zakresie w sposób jasny wynika, że o zakwalifikowaniu złożonej skargi jako skargi na bezczynność postępowania przemawia przyjęcie stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, a także niemożność zaskarżenia czynności organu, polegającej na pozostawieniu bez rozpoznania odwołania skarżącej, na innej podstawie niż wynikająca z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.
Poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy pozostają te argumenty powołane w zażaleniu, za pomocą których skarżąca kwestionowała prawidłowość pozostawienia odwołania bez rozpoznania, w sytuacji gdy złożyła odwołanie za pomocą poczty e-mail i nie została wezwana do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Argumenty te nie odnoszą się bowiem do zaskarżonego postanowienia, które jest przedmiotem zaskarżenia, lecz do prawidłowości działania organu, czego NSA na obecnym etapie postępowania nie może oceniać.
W związku z powyższym, zgodnie z art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., NSA orzekł o oddaleniu zażalenia