II GZ 493/24

II GZ 493/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 410/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2024-06-12
Skarżony organ
Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art 46
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 410/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 30 października 2023 r. nr 470/12/2023/Ub w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: "WSA", "Sądem pierwszej instancji") postanowieniem z 12 czerwca 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 410/24, odrzucił skargę D. J. (dalej zwanego: "skarżącym") na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 30 października 2023 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący złożył skargę z uchybieniem ustawowego – 30 dniowego – terminu do jej wniesienia, albowiem skuteczne doręczenie mu zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 20 listopada 2023 r., zaś w dniu 22 grudnia 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z 30 października 2023 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego zmianę i przyjęcie skargi do rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu postawił zarzuty:
1. "Błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie, iż skarżącemu została decyzja doręczona skarżącemu w dniu 20.12.2023r. podczas gdy otrzymał decyzję w dniu 24 listopada 2024 r.
2. Błędnego ustalenia stanu faktycznego, iż skarżący potwierdzał odbiór przesyłki w zpo w dniu 20.11.2023 r.,
3. Naruszenie art. 42 i 43 k.p.a. poprzez uznanie, iż skarżącemu doręczona została przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję zgodnie z w/w przepisami."
W uzasadnieniu wskazano m.in., że przesyłka adresowana do skarżącego winna była zostać doręczona w trybie określonym w art. 42 i 43 k.p.a. Skarżący podkreślił, że otrzymał przesyłkę w dniu 24 listopada 2024 r., na co nie posiada dowodu pisemnego, jednak przeczy, by odebrał ją w dniu 20 listopada 2023 r. i potwierdzał jej odbiór. Pełnomocnik wniósł o dokonanie ponownej analizy skuteczności doręczenia przesyłki oraz ustalenia kto i kiedy ją odebrał, a także czyj podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz gdzie przesyłka została odebrana.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwanej: "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak stanowi zaś art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję Prezesa NFZ z 30 października 2023 r., została ona doręczona adresatowi – D. J. w dniu 20 listopada 2023 r., na okoliczność czego osoba wydająca przesyłkę poczyniła stosowne adnotacje na dokumencie zwrotnego potwierdzenia odbioru. Znajduje się tam również podpis skarżącego – obok wstawionej daty wydania korespondencji. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się również zaznaczona adnotacja o braku możliwości doręczenia przesyłki i pozostawieniu "awiza" w dniu 6 listopada 2023 r.
Wobec tego należało uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że do doręczenia decyzji skarżącemu doszło w dniu 20 listopada 2023 r., zaś wniesiona w dniu 22 grudnia 2023 r. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, została złożona z uchybieniem wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. terminu.
Powyższego nie mogą podważyć podniesione w zażaleniu zarzuty, które zostały zredagowane w sposób niestaranny, swobodnie operując datami, w tym datami przyszłymi, a także nie wskazując konkretnych jednostek redakcyjnych powołanego art. 42 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), jak i określenia sposobu naruszenia ww. przepisu. Zażalenie ogranicza się wyłącznie do gołosłownych, nie popartych żadnymi dowodami, oświadczeń skarżącego – przeczących dacie odbioru przez niego przesyłki, prawidłowo przyjętej na podstawie dokumentu – potwierdzenia odbioru przesyłki - znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Zatem w oczywisty sposób nie mogą one podważyć wiarygodności tego dokumentu, spełniającego warunki określone w art. 46 k.p.a. oraz prawidłowości ustaleń Sądu pierwszej instancji.
Z tych przyczyn, skoro w sprawie Sąd pierwszej instancji prawidłowo odczytał datę doręczenia zaskarżonej decyzji oraz odrzucił skargę złożoną po terminie do jej wniesienia, to zażalenie skarżącego podlega oddaleniu jako bezzasadne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, postanowił jak w sentencji.