II GZ 49/26

Sprawa dotyczyła zażalenia wniesionego przez R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2025 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2386/21). Postanowieniem tym WSA sprostował oczywistą omyłkę w swoim wcześniejszym postanowieniu z dnia 18 grudnia 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2386/21). Omyłka polegała na błędnym wpisaniu numeru zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości w komparycji postanowienia. Sąd pierwszej instancji uznał, że wadliwość była niezamierzona i nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, co uzasadniało jej sprostowanie na podstawie art. 156 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie na posiedzeniu niejawnym. Analizując sprawę, NSA stwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy p.p.s.a. dotyczące sprostowania oczywistych omyłek. Sąd podkreślił, że tego typu wadliwości, obejmujące np. błędne oznaczenie numeru zaskarżonego aktu, mogą być korygowane, o ile nie wpływają na istotę rozstrzygnięcia. W ocenie NSA, WSA zasadnie dokonał sprostowania, zastępując błędny numer decyzji prawidłowym. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako nieuzasadnione.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający