II GZ 287/20

II GZ 287/20 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2020-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Odrzucenie zażalenia
Sygn. powiązane
II GZ 286/20 - Postanowienie NSA z 2020-10-16
III SA/Gd 272/20 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2020-03-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 194 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 272/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia postanawia oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 lipca 2020 r. (sygn. akt III SA/Gd 272/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 4 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), odrzucił zażalenie T. L. (dalej zwanego "Skarżącym") na postanowienie WSA z 24 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Gd 272/20) o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
WSA wskazał, że mimo prawidłowego pouczenia o tym, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, wniósł osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie WSA odrzucające skargę kasacyjną. WSA zaznaczył, że Skarżący nie jest adwokatem ani radcą prawnym, ani nie ma kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 2 - 2a ppsa, a zatem nie może skutecznie wnieść osobiście tego rodzaju zażalenia. Wobec tego WSA uznał, że wspomniane zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną podlegało odrzuceniu.
Skarżący złożył zażalenie na postanowienie WSA z 23 lipca 2020 r., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o: 1) zmianę zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy według właściwości Prokuraturze, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) połączenie sprawy ze sprawami sygn. akt II SA/Wa 675/19, sygn. akt II SA/Wa 673/19 i sygn. akt II SA/Wa 674/19, ponieważ dotyczy przetwarzania danych przez podmioty inicjujące postępowania, które podają się za organ Wspólnoty Mieszkaniowej, a nie są jej organem; 3) zbadanie zgodności przepisu, na podstawie którego żąda się opłaty od wniosku za uzasadnienie orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym z ustawą zasadniczą.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego przez: 1) "stosowanie przepisów kpa zamiast kpk", 2) wydanie orzeczenia przez sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z uwagi na sposób sformułowania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że w niniejszym postępowaniu zażaleniowym ocenie podlega wyłącznie to, czy WSA zgodnie z prawem odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie z 24 czerwca 2020 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Poza kontrolą instancyjną pozostają inne kwestie wskazywane przez Skarżącego w zażaleniu. Z tego względu Naczelny Administracyjny nie znalazł podstaw do rozważania połączenia tej sprawy wpadkowej (zażaleniowej) ze sprawami o sygnaturach wskazanych w zażaleniu, jak również do badania zgodności z Konstytucją przepisów dotyczących kosztów sądowych – skoro kwestie te nie mają żadnego związku przedmiotowego z niniejszym postępowaniem zażaleniowym. Wbrew stanowisku Skarżącego (które nie zostało w żaden sposób uzasadnione), nie ma również podstaw do przekazywania tej sprawy według właściwości Prokuraturze, ponieważ do rozpoznawania zażaleń na określone ustawą postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wyłącznie właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny.
Przechodząc do zażalenia Skarżącego, stwierdzić należy, że jest ono niezasadne.
Zgodnie z art. 194 § 4 ppsa zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym w takim przypadku odpowiednio stosuje się art. 175 § 2 i 3 ppsa, w których został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Niedopełnienie warunku określonego w art. 194 § 4 ppsa jest brakiem nieusuwalnym, powodującym odrzucenie zażalenia jako niedopuszczalnego.
Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że mimo regulacji zawartej w art. 194 § 4 ppsa i mimo informacji o treści tego przepisu zawartego w piśmie WSA z 29 czerwca 2020 r. (punkt 5. pouczenia) skierowanym do Skarżącego, Skarżący osobiście podpisał zażalenie z 14 lipca 2020 r. na postanowienie WSA z 24 czerwca 2020 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z analizy dokumentów zebranych w sprawie nie wynika, aby Skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, czy też którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 2a ppsa. Wobec tego prawidłowe było stanowisko WSA zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że zażalenie z 14 lipca 2020 r. nie spełniało prawem wymaganej formy. Tego rodzaju brak formalny miał charakter nieusuwalny, co sprawiało, że zażalenie dotknięte takim brakiem było niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ppsa. Z normy prawnej odczytanej z tych przepisów wynika bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Wbrew stanowisku Skarżącego, zaskarżone postanowienie nie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), ani nie powinno być wydane na podstawie przepisów ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 30 ze zm.). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły właściwe przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które zostały przez WSA prawidłowo zastosowane.
Bezzasadne jest również twierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przez WSA, w składzie którego zasiadał sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie. Wprawdzie w toku postępowania przed WSA Skarżący złożył wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów WSA, jednakże wniosek ten: 1) dotyczył rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, 2) został uznany za wniosek o wyłączenie sądu i – jako niedopuszczalny – odrzucony prawomocnie postanowieniem WSA z 24 czerwca 2020 r. (sygn. akt III SA/Gd 272/20).
Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.
PG