II GZ 285/26

II GZ 285/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-06-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Wojciech Kręcisz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 25 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Bk 135/26 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2026 r. nr 407.998/F-11/X/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA, Sąd I instancji) postanowieniem z dnia 25 marca 2026 r., sygn. akt II SA/Bk 135/26, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a. odmówił K. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2026 r. nr 407.998/F-11/X/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy, który zobligowany jest do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia którejkolwiek z tych przesłanek, a nadto na ich zaistnienie nie wskazuje dokonana przez Sąd analiza akt sprawy. Sąd I instancji wskazał, że utrata prawa jazdy nie nastąpiła wskutek następstw prawnych lub faktycznych pozostających w bezpośrednim i realnym związku przyczynowym z wykonaniem zaskarżonej decyzji, lecz była konsekwencją niestawienia się przez skarżącego na egzaminie weryfikacyjnym kwalifikacji do kierowania pojazdami, na który został on skierowany wobec stwierdzenia wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego w okresie od 15 kwietnia 2023 r. do 15 grudnia 2024 r. W ocenie Sądu I instancji, jakkolwiek cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami może wiązać się z pewną niedogodnością związaną z brakiem możliwości samodzielnego poruszania się pojazdami po drogach publicznych i koniecznością korzystania z innych form transportu, to trudno uznać, aby ta okoliczność sama w sobie uzasadniała udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej, o którą wnosi.
WSA w Białymstoku wskazał również, że na etapie rozstrzygania w przedmiocie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie jest dopuszczalne badanie legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym domagał się uchylenia postanowienia WSA w Białymstoku i przyznania ochrony z art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że sąd zbagatelizował fakt, że wykonanie decyzji oznacza wykluczenie komunikacyjne oraz, w pewnym stopniu społeczne, gdyż zamieszkuje on w wiosce, gdzie nie ma komunikacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkowo, sąd może na wniosek skarżącego, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten przewiduje zamknięty katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co oznacza że sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli poprzez ich wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy ochronie tymczasowej przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby wywołać decyzja ostateczna, zanim zostanie przeprowadzona sądowoadministracyjna kontrola jej legalności. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; publ. CBOSA).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wniosku dokonana przez Sąd I instancji jest prawidłowa.
Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w celu wykazania zaktualizowania się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., niezbędne jest podniesienie konkretnych okoliczności pozwalających ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jednocześnie podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, 9 września 2011 r., sygn. akt II OZ 751/11, 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony wniosek nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wspomniano, wnioskodawca jest zobowiązany uprawdopodobnić, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji będzie skutkował niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie skarżący tego nie uprawdopodobnił, gdyż nie uzasadnił wniosku, dlatego trafnie Sąd I instancji odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.
Powyższej oceny nie zmienia treść złożonego zażalenia i przywołana w nim argumentacja. Skarżący odniósł się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jedynie ogólnikowo stwierdzając, że wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza wykluczenie komunikacyjne i społeczne. Skarżący nie wskazał w jaki sposób podnoszone okoliczności mogą doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – a jedynie stwierdził, że tak będzie, a "konsekwencje w jego przypadku są istotne i trudne do naprawienia", nie precyzując w żaden sposób w czym będą się one przejawiać. Podkreślenia wymaga, że powołane przez skarżącego następstwa wykonania zaskarżonej decyzji (wykluczenie społeczne i komunikacyjne) odnoszą się w istocie do sytuacji życiowej strony, nie zaś do następstw prawnych lub faktycznych pozostających w bezpośrednim i realnym związku przyczynowym z wykonaniem zaskarżonej decyzji.
W świetle przedstawionych argumentów, nie było podstaw aby zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać za nieprawidłowe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.