II GZ 232/24

II GZ 232/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Mirosław Trzecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6204 Środki farmaceutyczne i  materiały medyczne oraz nadzór farmaceutyczny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2154/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-10-15
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
art. 169
Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 3 par. 2, art. 61 par. 3, art. 106 par. 3, art. 106 par. 5, art. 141 par. 4, art. 166
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 76, art. 184
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 par. 1, art. 1 par. 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 2154/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 18 lipca 2023 r. nr NKIS.5453.7.2023.NZ.6 w przedmiocie wycofania z obrotu produktu, który nie został dopuszczony do obrotu jako produkt leczniczy postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 6 listopada 2023 r, sygn. akt V SA/Wa 2154/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił M. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z 18 lipca 2023 r. w przedmiocie wycofania z obrotu produktu, który nie został dopuszczony do obrotu jako produkt leczniczy.
Decyzją z 18 lipca 2023 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej jako: "organ") wydał decyzję w przedmiocie wycofania z obrotu produktu, który nie został dopuszczony do obrotu jako produkt leczniczy, nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.
Na powyższe postanowienie M. Sp. z o.o. (dalej: "skarżąca") wniosła skargę, w której złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
WSA w Warszawie odmówił jej wstrzymania. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż uzasadniając wniosek skarżąca wskazała utratę zysku osiąganego z tytułu prowadzenia sprzedaży produktu, czego wynikiem może być zachwianie płynności finansowej ze względu na stratę konsumentów. W konsekwencji skarżąca stanie się narażona na utratę renomy, dostawców, jak również zostanie zmuszona do zwolnienia istotnej części personelu. Zdaniem skarżącej nie ulega wątpliwości, że sporny produkt był podstawą działalności spółki, a jego wycofanie spowoduje pozbawienie skarżącej znacznej części dochodów. W ocenie skarżącej rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wygeneruje również wysokie koszty utylizacji produktów, które skarżąca posiada w sprzedaży.
Skarżąca podkreśliła również, że w sprawie zachodzą obie przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze. zm.; dalej "p.p.s.a."), tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, jednoczesnym obowiązkiem jest ochrona interesów nie tylko skarżącej, ale również innych uczestników postępowania, nawet pośrednich mających jedynie interes faktyczny. W związku z tym, rozważania Sądu dotyczą szczególnej ochrony konsumenta, w tym konstytucyjnego oraz unijnego prawa do ochrony zdrowia i życia, również prawa do informacji.
WSA podkreślił również, iż negatywne skutki wydanej decyzji są jej normalną konsekwencją, a wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed skutkami wydanej decyzji.
W przedstawionej sprawie, w ocenie Sądu wymagane jest precyzyjne i skuteczne przedstawienie argumentów, aby pozytywnie rozpatrzeć wniosek. Skarżąca nie spełniła przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z tym WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości, zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako p.u.s.a.) oraz 184 Konstytucji RP przez zaniechanie wszechstronnego rozpoznania sprawy:
- w następstwie czego zaniechano prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem i wydano postanowienie w oparciu o wykładnię przepisu rażąco sprzeczną z Konstytucją RP i ustawami we wskazanym poniżej zakresie;
- w następstwie czego wydano postanowienie w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i w konsekwencji uznanie, że Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
b) art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez to, że Sąd nie przeprowadził właściwie postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy oraz pominął istotne dowody przedłożone przez stronę
c) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., tj. niewłaściwe zastosowanie tej normy poprzez wadliwe ograniczenie się do przywołania w uzasadnieniu wyłącznie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. jako podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia bez uzasadnienia prawnego, w tym bez przeprowadzenia samodzielnej oceny prawnej i wykładni tego przepisu.
- co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia odmawiającego wstrzymanie wykonania decyzji i uniemożliwia kontrolę instancyjną postanowienia polegającą
na prześledzeniu toku myślowego sądu 1 instancji
d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że ochrona interesu konsumentów winna mieć pierwszeństwo przed ewentualnymi skutkami ekonomicznymi wykonania decyzji, podczas gdy takie okoliczności nie wynikały ze stanu faktycznego sprawy;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, skutkujące odmową wstrzymania zaskarżonej decyzji. pomimo wystąpienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej;
b) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 61 § 3 p.p.s.a. poprze jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu że ochrona interesu konsumentów stanowi przesłankę, która winna podlegać ocenie przy zastosowaniu art. 61 § 3 p.p.s.a. podczas gdy ta okoliczność nie jest przesłanką uzasadniającą brak wstrzymania wykonalności decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Istotą instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest możliwość skorzystania przez adresata decyzji z tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla niego wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie ona zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności (np. postanowienie NSA z 14 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1651/19; to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest jednak wyjątkiem od zasady wykonywania decyzji ostatecznych. Z tego powodu przesłanki uprawniające do jego zastosowania muszą być interpretowane ściśle.
Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należy: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003/5, s. 18 i n.). Użycie w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Definiując przesłankę wyrządzenia znacznej szkody, Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10).
Z ugruntowanej w orzecznictwie NSA wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony (zob. np. postanowienia NSA z: 3 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11; 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt I FZ 90/20).
Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu (decyzji) w całości lub w części na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne, a wywody zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do dokumentów źródłowych potwierdzających prezentowaną przez stronę w tym zakresie argumentację (por. np. postanowienia NSA z: 1 marca 2019 r., sygn. akt I OZ 174/19; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 856/19). Strona powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest wystarczające złożenie samego wniosku z przytoczeniem w jego uzasadnieniu w sposób lakoniczny okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (np. postanowienie NSA z 17 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FZ 102/20). Sąd musi bowiem dysponować wyczerpująco wykazanymi, wiarygodnymi faktami pozwalającymi na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń stron oznaczałoby w praktyce, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy (np. postanowienia NSA z: 23 marca 2020 r., sygn. akt II FZ 131/20; 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II FZ 882/19).
Jak wynika z powyższego, ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja z ewentualnymi wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (np. postanowienia NSA z 15 września 2020 r., sygn. akt II GZ 249/20, 10 lutego 2022 r., sygn. akt II GZ 8/22).
W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że na gruncie rozpoznawanej sprawy takie okoliczności nie wystąpiły. Sąd zasadnie odniósł się nie tylko do skutków wykonania zaskarżonej decyzji dotyczących samej spółki, lecz również do tych, które odnosiły się do konsumentów spornego produktu. Wartym podkreślenia jest, iż tak jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, konsumenci są szczególne chronieni treścią art. 76 Konstytucji RP. Z jego treści można wnioskować, że ustawodawca uznał konsumentów za słabszych uczestników obrotu gospodarczego. Artykuł 76 jest przepisem posiadającym wymiar horyzontalny. Działania ochronne państwa dotyczą bowiem stosunków między słabszymi i silniejszymi uczestnikami rynku. Pośrednio z przepisu tego wynika zakaz podejmowania przez silniejszych uczestników rynku działań zagrażających zdrowiu słabszych uczestników rynku, ich prywatności i bezpieczeństwu, a także zakaz realizowania nieuczciwych praktyk rynkowych (red. P. Tuleja, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021). Również art. 169 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004, nr 90, poz. 864 ze zm.) zawiera zakres ochrony interesów konsumentów, takie jak zdrowie bezpieczeństwo czy ochrona interesów gospodarczych. Przepisy te mają głównie chronić jednostki (konsumentów, użytkowników i najemców) m.in. przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi.
Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku udzielania ochrony tymczasowej decyzji o wycofaniu z obrotu produktu, który nie został dopuszczony do obrotu jako produkt leczniczy w pierwszej kolejności należy brać pod uwagę ochronę konsumentów, a następnie uwzględniać ewentualne negatywne dla strony skutki ekonomiczne wykonania decyzji.
Uwzględnić należy, iż w zaskarżonej decyzji organ uznał, że produkt pod nazwą "C.P.", który został wycofany z obrotu na terenie Polski jako niespełniający wymagań związanych z definicją produktu leczniczego, w związku z czym nie został dopuszczony do obrotu jako tenże produkt, jego sprzedaż przez skarżącą w istotny sposób narusza prawo konsumentów do rzetelnej informacji o wyrobie oraz uczciwej informacji o transakcji, umożliwiających podejmowanie świadomych decyzji zakupowych. W rozpatrywanej sprawie, jak wyżej wspomniano, istotna jest ochrona potencjalnych konsumentów, którzy mogą zostać wprowadzeni w błąd ze względu na miejsce sprzedaży spornego towaru, który nie został uznany za produkt leczniczy na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
W ocenie NSA, kolejny podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. również nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1308/23).
Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, w tym także gdy nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 166 p.p.s.a. przepis ten stosuje się odpowiednio do postanowień.
Wbrew zarzutowi zażalenia uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną postanowienia i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny istoty sprawy. Sąd wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia bezsprzecznie wynikało jakie okoliczności przemawiały za przyjęciem, że w interesie konsumentów było natychmiastowe wycofanie produktu ze sprzedaży. Sam fakt, że według skarżącej, Sąd nie dokonał samodzielnej oceny prawnej i wykładni przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz że naruszył zakres kontroli, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a.
Przepisy te (art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 2 p.p.s.a.) mają charakter ustrojowy, określają w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. W myśl pierwszego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Autor skargi kasacyjnej nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarga kasacyjna nie wykazała, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem. Formułując zarzut naruszenia przepisu art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., skarżąca kwestionuje, w jej ocenie, wadliwe ustalenie stanu faktycznego, tymczasem dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu takiego zarzutu służą inne przepisy, a nie te wskazane w omawianym zarzucie.
Jak wskazano m.in. w wyroku NSA z 17 maja 2024 r, sygn. akt II OSK 1305/23 z treści art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz z utrwalonych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądów wynika, iż ten w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z 17 maja 2024 r. sygn. akt III OSK 1305/23; wyrok NSA z 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 583/22). Zawarte w przepisie unormowania określają zakres ustawowych kompetencji w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, powinny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem, do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Formując zarzuty, strona jest zobowiązana do powołania ww. wymienionego przepisu w połączeniu z innym, które Sąd mógł naruszyć w toku sprawowania tej kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2019 r., I OSK 1598/17).
Odnosząc się do zarzutów skarżącej związanych z niewłaściwym przeprowadzeniem postępowania dowodowego, stwierdzić należy, że zarzut na podstawie art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezzasadny. Zgodnie z treścią przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Wynika z tego, iż przepis ten ma niesamodzielny charakter, a jego zastosowanie uzależnione jest od przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów. Z związku z brakiem zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe przypisanie uchybienia w zakresie art. 106 § 5 p.p.s.a., a dalej przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Zarzut naruszenia ww. przepisu może być skuteczny jedynie, gdy prowadzono postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie nie przeprowadzono tegoż postępowania, nie mógł więc zostać naruszony art. 106 § 5 p.p.s.a (por. wyroki NSA z: 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 355/17; 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 3098/27; 25 lipca 2023 r., sygn. akt I OSK 778/20).
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.