II GZ 16/25

II GZ 16/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 1703/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-06-25
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt VI SA/Wa 1703/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr BP.702.648.2024.E.2012.BKOE.2575 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 1703/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a.") w sprawie ze skargi A. P. (dalej jako: "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 kwietnia 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazując jednak, że w sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oprócz samego żądania wstrzymania jej wykonania, nie zawierał bowiem żadnej argumentacji, która mogłaby w jakikolwiek sposób wskazywać na możliwość wystąpienia przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
II
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
– art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 13n ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie: Dz.U. 2024 poz. 320 ze zm.; dalej jako: "u.t.d.") poprzez ich bezzasadne niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego, mając na względzie fakt osobistej sytuacji skarżącego, wykonywania przez niego przewozu humanitarnego z pomocą dla U. na zlecenie Urzędu Marszałkowskiego w Ł. oraz fakt wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania po upływie 9 miesięcy od dnia, w którym dojść miało do popełnienia naruszenia w zakresie rzekomego naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13k u.t.d.;
– art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego bezzasadne niezastosowanie i niewezwanie skarżącego do wykazania, jakie skutki spowoduje niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a, art. 145a § 1 p.p.s.a., art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Artykuł 61 § 1 p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które ,uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący oprócz samego żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wobec powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu pierwszej instancji oraz jego uchylenia i wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji.
Na marginesie wskazać należy, że negatywnie rozpoznane żądanie strony nie neguje możliwość ponownego ubiegania się o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wypełnienia wymogów stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.