II GZ 132/26

II GZ 132/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-04-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-03-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3923/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2026-07-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 3-6, art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 1490
art. 93 ust. 2 w zw. z art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 3923/25 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 października 2025 r. nr BP.500.173.2025.2520.WA7 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 3923/25, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez [...] (skarżąca) decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (organ) z dnia 2 października 2025 r. nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 8 stycznia 2026 r. skarżąca wyjaśniła, że w przeciwieństwie do niej organ określa zaskarżoną decyzję nieprawidłowym numerem, tj. BP.500.157. 2025.2520.WA7, zamiast prawidłowym, tj. BP.500.173.2025.2520.WA7, mimo że postanowieniem z dnia 24 października 2025 r. sprostował numer zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że postanowieniem z dnia 8 grudnia 2025 r. organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, jednakże ponownie określił ją nieprawidłowym numerem.
Na wezwanie Sądu organ nadesłał ww. postanowienia, które wpłynęły do Sądu dnia 30 stycznia 2025 r. (data prezentaty – k. 56 akt sądowych).
Zaskarżonym postanowieniem WSA w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (p.p.s.a.) odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, że
skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że natychmiastowe wykonanie decyzji grozi jej poważną szkodą finansową, a argumenty skargi wskazują na duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. Tym samym skarżąca nie podała faktów i okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie podlegało oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 93 ust. 2 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.) decyzja ostateczna w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 oraz art. 92d, art. 92e i art. 92f ust. 2 u.t.d., podlega wykonaniu po upływie 30 dni od dnia jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną, z urzędu wstrzymuje jej wykonanie w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję, o której mowa w art. 93 ust. 1 u.t.d., nakłada na właściwy organ kontroli obowiązek wstrzymania z urzędu wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji traci moc z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w drodze postanowienia o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania albo wyroku oddalającego skargę. Szczególna regulacja wynikająca z powyższego przepisu wyłącza w tym zakresie stosowanie art. 61 § 3-6 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że postanowieniem z dnia 8 grudnia 2025 r. organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d., czego nie może podważyć fakt omyłki pisarskiej w postaci błędnego wskazania numeru tej decyzji. Kontrolowany Sąd Wojewódzki nie uwzględnił tymczasem tej – kluczowej z punktu widzenia rozważanej sprawy wpadkowej – okoliczności, chociaż ww. postanowienie organu wpłynęło do WSA w Warszawie jeszcze przed dniem wydania postanowienia objętego zażaleniem.
Wobec powyższego należało uznać, że wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie właśnie z powodu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ. W tym stanie rzeczy rozważania Sądu a quo dotyczące realizacji przesłanek materialnych udzielenia ochrony tymczasowej, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., były zbędne. Stwierdzona wada oceny prawnej Sądu I instancji nie miała jednak wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., jak w sentencji.
-----------------------
2