II GSK 966/23Kara pieniężna naruszenie izolacji covid 19 kwarantanna decyzja administracyjna
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M. O. od wyroku WSA we Wrocławiu, który oddalił skargę na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Sprawa dotyczyła kary pieniężnej nałożonej na M. O. za naruszenie obowiązku izolacji domowej w związku z COVID-19. Organ pierwszej instancji nałożył karę 10.000 zł, jednak organ odwoławczy uchylił tę decyzję, odstępując od nałożenia kary ze względu na prawomocne ukaranie skarżącego grzywną przez sąd powszechny. WSA we Wrocławiu oddalił skargę M. O., uznając, że obowiązek izolacji domowej wynikający z art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 nie wymagał wydania odrębnej decyzji administracyjnej, a mógł być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej. Skarga kasacyjna zarzucała naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w szczególności kwestionując brak wydania decyzji o skierowaniu na kwarantannę oraz niewłaściwą wykładnię przepisów. NSA oddalił skargę kasacyjną, opierając się na uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 27 października 2025 r. (II GPS 1/25), która wyjaśniła, że konkretyzacja obowiązku kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), a niekoniecznie decyzji administracyjnej. Sąd podkreślił, że choć postępowanie jest uproszczone, musi być oparte na ustaleniach faktycznych i nie może być dowolne. W niniejszej sprawie pozytywny wynik testu na SARS-CoV-2 i wywiad epidemiologiczny uzasadniały zastosowanie środków, a skarżący naruszył nałożony obowiązek. Sąd sprostował również oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku WSA.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie, że obowiązek kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 może być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej, a niekoniecznie decyzji administracyjnej, oraz że naruszenie takiego obowiązku może prowadzić do nałożenia kary pieniężnej.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu prawnego związanego z pandemią COVID-19 i może mieć ograniczoną stosowalność po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego, choć zasady dotyczące formy czynności administracyjnych pozostają aktualne.
Zagadnienia prawne (3)
Czy obowiązek poddania się kwarantannie na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 może być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej, czy też wymaga wydania decyzji administracyjnej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, obowiązek kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 może być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a niekoniecznie w drodze decyzji administracyjnej.
Uzasadnienie
Uchwała NSA II GPS 1/25 wyjaśniła, że konkretyzacja obowiązku kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej. Choć postępowanie jest uproszczone, musi być oparte na ustaleniach faktycznych i nie może być dowolne. W przypadku skarżącego, pozytywny wynik testu i wywiad epidemiologiczny uzasadniały zastosowanie środków.
Czy naruszenie obowiązku izolacji domowej, nałożonego w formie czynności z zakresu administracji publicznej, może stanowić podstawę do nałożenia kary pieniężnej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, naruszenie obowiązku izolacji domowej, skutecznie nałożonego w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, stanowi podstawę do przyjęcia naruszenia i rozważenia nałożenia kary pieniężnej.
Uzasadnienie
Skoro obowiązek kwarantanny został skutecznie nałożony na skarżącego w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, a skarżący go naruszył, istnieją uzasadnione podstawy faktyczne i ziściły się przesłanki materialnoprawne do uznania zaistnienia naruszenia.
Czy organ administracji sanitarnej ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej o skierowaniu na kwarantannę na podstawie art. 33 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi?
Odpowiedź sądu
Nie, art. 33 ustawy stanowi podstawę jurysdykcyjnej do wydania decyzji administracyjnej, jednakże w niniejszej sprawie zastosowanie znalazł art. 34 ust. 2 ustawy, który nie przewiduje obligatoryjnie formy decyzji.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że regulacje art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy ustanawiają odrębne podstawy kompetencyjne i przesłanki materialnoprawne. W przypadku art. 33 ust. 1 forma decyzji jest wyraźnie określona, natomiast w art. 34 ust. 2 forma prawna nie została wprost wskazana, co prowadzi do stosowania czynności z zakresu administracji publicznej.
Rozstrzygnięcie
Przepisy (9)
Główne
p.p.s.a. art. 3 § § 2 pkt 4
Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Czynności z zakresu administracji publicznej podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
u.z.z.i.c.z. art. 34 § ust. 2
Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Podstawa do nałożenia obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego w drodze czynności z zakresu administracji publicznej.
u.z.c.COVID-19 art. 15zzzn § ust. 1
Ustawa o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Podstawa do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 156 § § 3
Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd może z urzędu sprostować w wyroku oczywistą omyłkę pisarską.
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
p.p.s.a. art. 184
Ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa prawna oddalenia skargi kasacyjnej.
u.z.z.i.c.z. art. 33 § ust. 1
Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Podstawa do nałożenia obowiązku kwarantanny w drodze decyzji administracyjnej.
u.z.z.i.c.z. art. 5 § ust. 1 pkt 1 lit. f
Ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Ogólny obowiązek poddania się kwarantannie.
k.p.a. art. 189f § § 1 pkt 1
Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego
Organ ma obowiązek odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w określonych sytuacjach (np. uprzednie ukaranie).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Obowiązek kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 może być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej, a niekoniecznie decyzji administracyjnej. • Naruszenie obowiązku kwarantanny, skutecznie nałożonego w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, stanowi podstawę do przyjęcia naruszenia.
Odrzucone argumenty
Wydanie decyzji administracyjnej o skierowaniu na kwarantannę jest obligatoryjne. • Brak podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej z uwagi na brak uprzedniej decyzji o kwarantannie. • Niewłaściwa wykładnia przepisów art. 33 i 34 ustawy o zwalczaniu COVID-19. • Naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. • Naruszenie art. 178 ust. 1 Konstytucji poprzez zastosowanie nielegalnych przepisów rozporządzenia.
Godne uwagi sformułowania
Konkretyzacja i indywidualizacja obowiązku poddania się kwarantannie osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy (...) następuje w formie czynności z zakresu administracji publicznej, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy (...). • Właściwy organ administracji sanitarnej jest bowiem zobowiązany do przeprowadzenia wprawdzie uproszczonego i dalece odformalizowanego postępowania wyjaśniającego, jednakże czynić to musi w celu ustalenia i wykazania przesłanek, o których mowa w art. 34 ust. 1 i 2 ustawy, utrwalenia uzyskanego materiału dowodowego oraz podania do wiadomości adresata treści wydanego aktu (dokonanej czynności) wraz z informacją o przesłankach jego wydania. • Nie oznacza to jednak, że mają w swej istocie odpowiadać (odwzorowywać) standard istniejący w postępowaniu jurysdykcyjnym, determinowany przepisami k.p.a., bowiem nie taki jest opisany już wyżej sens uproszczonego postępowania z art. 34 ust. 2 ustawy.
Skład orzekający
Wojciech Kręcisz
przewodniczący
Wojciech Maciejko
członek
Wojciech Sawczuk
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie, że obowiązek kwarantanny na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 może być nałożony w formie czynności z zakresu administracji publicznej, a niekoniecznie decyzji administracyjnej, oraz że naruszenie takiego obowiązku może prowadzić do nałożenia kary pieniężnej."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu prawnego związanego z pandemią COVID-19 i może mieć ograniczoną stosowalność po ustaniu stanu zagrożenia epidemicznego, choć zasady dotyczące formy czynności administracyjnych pozostają aktualne.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawnego związanego z pandemią COVID-19 – sposobu nakładania obowiązku kwarantanny i kar za jego naruszenie, co było istotne dla wielu obywateli i prawników.
“Kwarantanna bez decyzji? NSA wyjaśnia, jak sanepid może nakładać obowiązki i kary w czasie pandemii.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.