II GSK 804/19

II GSK 804/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /sprawozdawca/
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
III SA/Gl 1136/18 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2019-02-28
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 471
art. 89
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 800
art. 122, art. 180 par. 1, art. 187, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 1136/18 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia [...] lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1136/18, działając na podstawie ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę R. S.
(dalej jako: "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] lutego 2016 r. funkcjonariusze Referatu Dozoru Urzędu Celnego w K. przeprowadzili kontrolę w lokalu o nawie [...], w J. w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach. Kontroli poddano 6 sztuk automatów o nazwach: EMOTION bez n-ru, HOT SPOT bez n-ru, ULTIMATE nr [...], MAGIO GAMES II bez n-ru, GAMINATOR SUPER V+ bez n-ru, HOT SPOT nr KR [...], IKR [...]. Swoim wyglądem automaty te przypominały urządzenia eksploatowane w kasynach i salonach gier, nie posiadały oznaczeń numerów poświadczenia rejestracji oraz numeru zezwolenia. W związku z powyższym funkcjonariusze celni podjęli czynności kontrolne. Dokonali oględzin zewnętrznych automatów i przeprowadzili gry kontrolne (eksperymenty).
W konsekwencji przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wymierzył stronie karę pieniężną w kwocie 72.000 zł na podstawie ustawy z dnia [...] listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 471 ze zm.; dalej jako: "u.g.h.").
Od tego rozstrzygnięcia strona skarżąca wniosła odwołanie.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K..
Od powyższej decyzji skarżący wniósł w zakreślonym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G.. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sporne w sprawie automaty czyniły zadość regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h. Stanowisko to znalazło oparcie w poczynionych w sprawie ustaleniach, bazujących na zgromadzonych dowodach, obejmujących m.in. wynik eksperymentu procesowego tj. gry kontrolnej, której przebieg opisano w protokole z eksperymentu procesowego. Odnośnie podmiotu urządzającego gry zdaniem Sądu organ zasadnie przyjął, że była nim strona skarżąca. Skarżący - wbrew zarzutom skargi - nie tylko był najemcą całego lokalu, ale także poza urządzaniem w tym lokalu gier na automatach nie była tam prowadzona żadna inna działalność. Skarżący w postępowaniu odwoławczym powoływał się na fakt, że lokal był przedmiotem podnajmu, jednak nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Również akta sprawy karnej wskazane przez samego zainteresowanego jako te, z których ta okoliczność miałaby wynikać nie doprowadziły do potwierdzenia stanowiska strony, gdyż dotyczyły innej sprawy. Nadto Sąd przypomniał, że umowa zabraniała skarżącemu podnajęcia całego lokalu.
Wbrew zarzutowi skargi także postępowanie było prowadzone zgodnie z obowiązującymi regułami procesowymi, z zachowaniem gwarancji strony skarżącej, a organ podjął działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego. Strona w skardze zarzuciła niepodjęcie działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego, tym niemniej sama nie przedstawiła dowodów, które mogłyby podważyć ustalenie, że to nie skarżący był urządzającym gry.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 89 u.g.h. w brzmieniu przed nowelizacją, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezzasadne przyjęcie, że organ miał prawo wydać decyzję w oparciu o treść ww. przepisu, w sytuacji gdy ustawodawca nie zezwolił na możliwość wydawania decyzji w oparciu o ww. przepis, który utracił moc prawną z dniem [...] kwietnia 2017 r.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia: tj.:
1) art. 3 §1 i art. 145 §1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej jako: "o.p."), polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 247 § 1 o.p., w sytuacji gdy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wydana została w oparciu o przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu przed nowelizacją, który nie obowiązywał w dacie orzekania przez organ odwoławczy, a ustawodawca nie przewidział możliwości jego stosowania co do postępowań wszczętych przed nowelizacją;
2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a tym samym niewłaściwej realizacji funkcji kontrolnej sądu, skutkującej naruszeniem art. 1 § 2 Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w szczególności brak wyczerpującego odniesienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do treści naruszenia przez organ treści 122 § 1, 187 § 1, 191 o.p. przez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wykazania wypełnienia przez skarżącego znamion czynu urządzania gier na automatach (w tym również świadomości w działaniu skarżącego), przy jednoczesnym zignorowaniu przez Sąd podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania twierdzeń co do faktu dałszego podnajmu powierzchni przedmiotowego lokału (popartych załączoną do skargi umową podnajmu), i niczym nieuzasadnione i sprzeczne ze stanem faktycznym sprawy przyjęcie przez Sąd, że skarżący podejmował, takie czynności jak "zapewnienie odpowiedniego miejsca na urządzenia, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej liczbie graczy, zapewnienie funkcjonowania automatów, stanowiły tworzenie zaplecza logistycznego dla organizowania gier na automatach i umożliwiały prowadzenie tego rodzaju działalności (...) " (str. 11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku)
3) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przestawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uznanie, że skarżący był dysponentem przedmiotowego lokalu w dacie wskazanej treścią decyzji, w tym zapewnił miejsca na urządzenia, umożliwił dostęp do urządzeń nieograniczonej liczbie graczy, w sytuacji gdy z przedłożonej do akt sprawy umowy podnajmu wynika, że lokal został przez skarżącego podnajęty dalej, a skarżący nie miał wiedzy w zakresie podejmowanych przez podnajemcę działań;
4) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 §1 art. 191 o.p. w zakresie wadliwego (sprzecznego z zasadą prawdy obiektywnej) przeprowadzenia postępowania dowodowego, oraz przekroczeniu zasady uznania administracyjnego przy ocenie materiału dowodowego w sposób, który pozwolił organowi na uzasadnienie błędnej decyzji w zakresie możliwości uznania skarżącego za urządzającego gry, w sytuacji gdy żaden dowód w sprawie nie wykazał, aby skarżący miał podejmować jakiekolwiek aktywne działania w stosunku do kwestionowanych urządzeń, a skarżący w odwołaniu od decyzji pierwszej instancyjnej konsekwentnie podkreślał, że lokal został podnajęty dalej;
5) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 o.p., polegającego na niepodjęciu przez organ działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, w sytuacji gdy nic nie stało na przeszkodzie, aby organ powziąwszy od skarżącego informację, że dokument w postaci umowy podnajmu został przedłożony do akt równolegle prowadzonej sprawy karnoskarbowej (pomimo błędnie wskazanej przez skarżącego sygnatury akt sprawy karnoskarbowej), ustalił sygnaturę akt równolegle prowadzonej sprawy karnoskarbowej i włączył w poczet materiału wskazywaną przez skarżącego umowę podnajmu. W świetle powyższego, za niezrozumiałe należy uznać twierdzenie Sądu pierwszej instancji za warte na stronie 11 i 12 uzasadnienia wyroku, że organy podjęły "wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, zaś przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materiałnego lub przepisów procedury";
6) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt [...] c) p.p.s.a. oraz art. 141 §4 p.p.s.a. - przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 120 o.p. to jest niezastosowaniu zasady, że organy działają na podstawie przepisów prawa, w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie zezwalał w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy na orzekanie w przedmiocie wymierzenia decyzją kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł od każdego automatu.
Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
III
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
IV
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej poddany został wyrok Sądu pierwszej instancji, w którym sąd oddalając skargę zaaprobował ustalenia organów, że strona skarżąca urządzała poza kasynem gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, ujawnionym w lutym 2016 r. Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu [...] czerwca 2016 r., natomiast zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wydał w dniu [...] sierpnia 2018 r. Jest to o tyle istotne, że zarzut podniesiony na wstępie petitum skargi kasacyjnej dotyczy, najogólniej rzecz ujmując, wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, co wynika z oparcia tej decyzji o przepisy nieobowiązujące w chwili orzekania.
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że z dniem [...] kwietnia 2017 r. przepis art. 89 u.g.h., przewidujący odpowiedzialność urządzającego gry na automatach, został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia [...] grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 88).
W ustawie tej zawarto przepisy przejściowe, dotyczące toczących się już postępowań, w sprawach z zakresu gier hazardowych, które zamieszczono w art. 6 i 7 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia [...] grudnia 2016 r., postępowania, o których mowa w art. 2 ust. 6 ustawy zmienianej w art. 1, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia [...] grudnia 2016 r., są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Natomiast w myśl art. 7 wymienionej ustawy, w sprawach dotyczących udzielenia koncesji na prowadzenie kasyna gry, zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem przepisu art. 11 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia [...] grudnia 2016 r. Przepisy powyższe nie dotyczą więc spraw z zakresu art. 89 u.g.h. wszczętych przed dniem [...] kwietnia 2017 r. Oznacza to, że w ustawie z dnia [...] grudnia 2016 r. brak jest przepisów przejściowych, które odnosiłyby się do spraw, o których mowa w art. 89 u.g.h. wszczętych przed dniem [...] kwietnia 2017 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydając decyzję w dniu [...] sierpnia 2018 r. zastosował przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] marca 2017 r.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przy ocenie przepisów dotyczących deliktu administracyjnego, sankcja administracyjna za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa powinna być wymierzona na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zdarzenia, tj. naruszenia zakazu. W odniesieniu do decyzji nakładających karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z przepisów prawa, stosunek administracyjnoprawny (materialny) pomiędzy stroną a organem administracji publicznej nawiązuje się, z datą zdarzenia, ponieważ ten moment wyznacza treść obowiązku administracyjno-prawnego. Decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie, konkretyzuje stosunek administracyjnoprawny oraz potwierdza niejako jego istnienie, określając wysokość sankcji za naruszenie obowiązku, wynikającego z przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, iż stanem prawnym miarodajnym dla prawnej oceny danego zdarzenia, jest stan prawny z daty jego zaistnienia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06).
W przypadku wątpliwości, jakie przepisy mają zastosowanie, czy przepis dotychczasowy, czy też nowy, przyjmuje się, że przepis dotychczasowy ma zastosowanie, jeżeli pod jego rządem powstał (zmienił się albo wygasł) stosunek prawny, którego treść została bezpośrednio wyznaczona przez ten przepis. Jeżeli zatem w sprawie mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym, które zaistniało jako zdarzenie zamknięte i zakończone pod rządami dawnego prawa, to skutki tego zdarzenia muszą być oceniane zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jego zaistnienia (por. wyrok NSA z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2385/11, wyrok NSA z dnia [...] listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1186/12, z dnia [...] października 2018 r., sygn. akt II GSK 732/18, z dnia [...] stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 1367/18; dostępne w CBOSA). Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Stwierdzone naruszenie zakończyło się bowiem w dniu kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych, i wszczęcia postępowania administracyjnego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. – kiedy obowiązywał art. 89 ust. 1 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia [...] marca 2017 r.
Podkreślić przy tym należy, że zastosowanie art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] kwietnia 2017 r., prowadziłoby, do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). Oznaczałoby to więc, że zachowanie skarżącej byłoby oceniane w świetle przepisów, które nie obowiązywały w czasie popełnienia przez nią deliktu. Ponadto jego zastosowanie, w brzmieniu obowiązującym od dnia [...] kwietnia 2017 r. byłoby dla skarżącej mniej korzystne. Tym samym organy zasadnie zastosowały w sprawie przepis art. 89 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym w dacie deliktu, a wskazane w tym zakresie zarzuty zawarte w petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwone.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, dotyczących naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które w ocenie skarżącego skutkowały zaniechaniem odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności brakiem wyczerpującego odniesienia w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku do naruszenia przez organ treści art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, 191 o.p. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne.
Zgodnie z przywołanym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (por. wyrok NSA z dnia [...] października 2010 r. o sygn. II OSK 1620/10, publ. CBOSA).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie podstawowe elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. – przedstawiając stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentując zarzuty skargi, wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem oraz zawierając odniesienie do zarzutów skargi. Dlatego też zarzut ten w ocenie NSA jest całkowicie chybiony. Dodatkowo podkreślić należy, że obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie należy rozumieć jako wymogu szczegółowego i drobiazgowego przedstawiania wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymienionych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia [...] marca 2007 r. o sygn. akt II GSK 326/06, publ. CBOSA) – które to wymogi uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia. Ponadto, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie stanowi usprawiedliwionej podstawy dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem podniesione zarzuty naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie w istocie łączy z poczynieniem wadliwego ustalenia podstawy rozstrzygnięcia – co nie może być uznane za skutecznie podważające prawidłowość uzasadnienia zakwestionowanego wyroku. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie kwestionować ustaleń stanu faktycznego, czy wyrażonej w jego zakresie oceny Sądu pierwszej instancji, jak też dokonanej przez ten Sąd kontroli prawidłowości wykładni i zastosowania prawa materialnego przez działające w sprawie organy (por. wyrok NSA z dnia [...] grudnia 2016 r. o sygn. akt II FSK 2665/16, publ. CBOSA).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska skarżącej o naruszeniu przepisów art. 122, art. 187 § , art. 180 § 1 i art. 191 o.p. także z tego powodu, że skarżąca kasacyjnie strona w treści zarzutu nie wskazuje na czym – jej zdaniem – polegała wadliwość postępowania dowodowego, w uzasadnieniu zaś zarzuca ogólnie, że w toku postępowania nie ustalono takich okoliczności faktycznych, które pozwalałyby uznać skarżącą za podmiot urządzający gry. Podnosząc zarzut przeprowadzenia postępowania w sposób wadliwy, w uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca kasacyjnie nie tyle zatem polemizuje ze stanem faktycznym czy też sposobem jego ustalenia przez organy, co kwestionuje uznanie skarżącej za podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a więc zastosowanie przepisów prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, aby kontrolując legalność zaskarżonej decyzji WSA pominął te wzorce kontroli jej zgodności z prawem, które zobowiązywały do dokonania oceny, czy organ administracji dokonał wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy (art. 122 o.p.), czy zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 187 o.p.) oraz czy dokonał swobodnej jego oceny, zobowiązującej do uwzględnienia kryteriów wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logiki (art. 191 o.p.), czy też naruszył zasadę zaufania (art. 121 § 1 o.p.).
W konsekwencji za niezasadny należało uznać zatem także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art 120 o.p. Powołane przepisy stanowią podstawę orzeczniczą dla sądu pierwszej instancji, co oznacza, że pierwszy z nich ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei drugi z wymienionych w zarzucie skargi kasacyjnej przepis tj. art. 151 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w razie bezzasadności skargi, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem został on przez sąd pierwszej instancji zastosowany, skoro w skardze nie podważono skutecznie prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego i ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.