II GSK 803/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o utracie dobrej reputacji przedsiębiorcy. Podstawą decyzji było prawomocne skazanie skarżącego za przestępstwo oszustwa finansowego (art. 297 § 1 k.k.). Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, twierdząc, że art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 nakłada obowiązek przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy utrata dobrej reputacji nie stanowi nieproporcjonalnej reakcji na skazanie. Zarzucił również naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu braku odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. Skarżący złożył również dokument potwierdzający zatarcie skazania. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo wymienione w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 (w tym art. 297 § 1 k.k.), utrata dobrej reputacji jest automatyczna i nie wymaga badania proporcjonalności reakcji ani kontroli w lokalach przedsiębiorcy. Obowiązek badania proporcjonalności dotyczy sytuacji określonych w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d.). Sąd uznał, że polskie przepisy są zgodne z prawem UE. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. również został odrzucony, gdyż uzasadnienie wyroku WSA było prawidłowe i zawierało wszystkie wymagane elementy. Kwestia zatarcia skazania została uznana za irrelewantną dla oceny legalności decyzji wydanych przed tym zdarzeniem.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów dotyczących utraty dobrej reputacji przez przewoźników drogowych w przypadku skazania za przestępstwa, zwłaszcza oszustwa finansowego. Potwierdzenie automatyzmu procedury i braku obowiązku badania proporcjonalności w takich przypadkach.
Dotyczy specyficznej sytuacji skazania za przestępstwo z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 (art. 5 ust. 2a u.t.d.). Nie dotyczy sytuacji z art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia.
Zagadnienia prawne (3)
Czy prawomocne skazanie za przestępstwo oszustwa finansowego (art. 297 § 1 k.k.) obliguje organ do przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy utrata dobrej reputacji przedsiębiorcy stanowi nieproporcjonalną reakcję na skazanie, zgodnie z art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, w przypadku skazania za przestępstwo wymienione w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 (art. 5 ust. 2a u.t.d.), utrata dobrej reputacji jest automatyczna i nie wymaga badania proporcjonalności reakcji.
Uzasadnienie
Przepisy art. 7d ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym wprowadzają automatyzm w stwierdzaniu utraty dobrej reputacji po prawomocnym skazaniu za określone przestępstwa, w tym oszustwo finansowe. Obowiązek badania proporcjonalności reakcji dotyczy sytuacji określonych w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1071/2009 (art. 7d ust. 1 pkt 2 u.t.d.), a nie skazania za przestępstwo z art. 6 ust. 1 lit. a.
Czy uzasadnienie wyroku WSA narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutu sprzeczności decyzji administracyjnej z prawem unijnym w zakresie braku uzasadnienia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, uzasadnienie wyroku WSA jest prawidłowe i zawiera wszystkie wymagane elementy, a sąd nie ma obowiązku odnosić się osobno do każdego zarzutu, jeśli jego stanowisko jest jasne.
Uzasadnienie
Uzasadnienie wyroku WSA zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów, stanowisk stron, podstawy prawnej i jej uzasadnienia, co umożliwia kontrolę instancyjną. Sąd nie musi odnosić się do każdego zarzutu indywidualnie, a przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie służy do zwalczania prawidłowości ustaleń faktycznych czy wykładni prawa.
Czy zatarcie skazania za przestępstwo, które stanowiło podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego o utratę dobrej reputacji, ma wpływ na legalność decyzji wydanych przed zatarciem?
Odpowiedź sądu
Nie, zatarcie skazania nie wpływa na legalność decyzji wydanych przed tym zdarzeniem.
Uzasadnienie
Decyzje administracyjne zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami w momencie ich wydania. Zatarcie skazania oznacza jedynie, że wymóg dobrej reputacji zostanie ponownie spełniony po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego, zgodnie z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009 i art. 7e pkt 1 u.t.d.
Przepisy (19)
Główne
u.t.d. art. 7d § ust. 1 pkt 1 i 2
Ustawa o transporcie drogowym
Organ wszczyna postępowanie w zakresie dobrej reputacji, gdy orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 (pkt 1) lub gdy nałożono sankcje za naruszenia przepisów (pkt 2).
u.t.d. art. 7d § ust. 2
Ustawa o transporcie drogowym
Po przeprowadzeniu postępowania w przypadku ust. 1 pkt 1, organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 art. 6 § ust. 1 lit. a i b
Określa kategorie przestępstw i naruszeń, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 art. 6 § ust. 2
Nakłada obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i ustalenia, czy utrata dobrej reputacji stanowi nieproporcjonalną reakcję, ale dotyczy to sytuacji z art. 6 ust. 1 lit. b.
k.k. art. 297 § § 1
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny
Przestępstwo oszustwa finansowego.
p.p.s.a. art. 141 § § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Wymagania dotyczące uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego.
Pomocnicze
u.t.d. art. 7d § ust. 5 pkt 1
Ustawa o transporcie drogowym
Organ wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji w przypadku uznania, że będzie ona stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.
u.t.d. art. 5 § ust. 2a i 2b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Wymienia przestępstwa, których popełnienie stanowi podstawę do wszczęcia postępowania o utratę dobrej reputacji.
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.
k.p.a. art. 107 § § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Elementy uzasadnienia decyzji administracyjnej.
k.p.a. art. 107 § § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Elementy uzasadnienia decyzji administracyjnej.
k.p.a. art. 8 § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Zasada przekonywania w postępowaniu administracyjnym.
k.p.a. art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Zasada informowania stron w postępowaniu administracyjnym.
p.p.s.a. art. 174 § pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa kasacyjna - naruszenie prawa materialnego.
p.p.s.a. art. 174 § pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa kasacyjna - naruszenie przepisów postępowania.
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Granice rozpoznania sprawy przez NSA.
p.p.s.a. art. 183 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Nieważność postępowania.
u.t.d. art. 7e § pkt 1
Ustawa o transporcie drogowym
Ponowne spełnienie wymogu dobrej reputacji po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 art. 3 § ust. 1 lit. b
Wymóg dobrej reputacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
W przypadku skazania za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. (art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009), utrata dobrej reputacji jest automatyczna i nie wymaga badania proporcjonalności reakcji. • Uzasadnienie wyroku WSA spełnia wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 6 ust. 2 lit. a rozporządzenia 1071/2009 poprzez uznanie, że skazanie nie wymaga postępowania w przedmiocie ustalenia proporcjonalności reakcji. • Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. z powodu braku odniesienia się do zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. w uzasadnieniu wyroku WSA.
Godne uwagi sformułowania
automatyzm postępowania administracyjnego • nie ma obowiązku badania kwestii proporcjonalności reakcji • uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skład orzekający
Anna Ostrowska
przewodniczący sprawozdawca
Gabriela Jyż
członek
Krzysztof Dziedzic
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących utraty dobrej reputacji przez przewoźników drogowych w przypadku skazania za przestępstwa, zwłaszcza oszustwa finansowego. Potwierdzenie automatyzmu procedury i braku obowiązku badania proporcjonalności w takich przypadkach."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji skazania za przestępstwo z art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1071/2009 (art. 5 ust. 2a u.t.d.). Nie dotyczy sytuacji z art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prowadzenia działalności transportowej – utraty dobrej reputacji, która może skutkować zakazem wykonywania zawodu. Pokazuje, jak prawomocne skazanie karne automatycznie pociąga za sobą konsekwencje administracyjne, nawet jeśli przedsiębiorca uważa je za nieproporcjonalne.
“Skazanie za oszustwo oznacza automatyczną utratę licencji na transport. Czy można się od tego obronić?”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.