Orzeczenie · 2024-10-24

II GSK 720/21

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Data

2024-10-24

NSAtransportowensa

transport drogowykara pieniężnaprzewóz osóblicencjabadania lekarskiebadania psychologiczneprotokół kontroliKodeks postępowania administracyjnegoustawa o transporcie drogowymNaczelny Sąd Administracyjny

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Sprawa dotyczyła kary pieniężnej nałożonej na D. K. za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganych uprawnień (braku orzeczenia lekarskiego i psychologicznego) oraz bez licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając, że organy nie wyjaśniły dostatecznie, kto faktycznie wykonywał przewóz – czy skarżący, czy firma T., właściciel pojazdu. Sąd pierwszej instancji podkreślił potrzebę dokładnego ustalenia podmiotu wykonującego przewóz, zgodnie z zasadą praworządności i obowiązkiem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Dodatkowo, WSA wskazał na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA. NSA uznał, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie art. 133 i 134 p.p.s.a. były niezasadne formalnie i merytorycznie. NSA przyjął, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami k.p.a. (art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.) były zasadne w ocenie WSA, ale NSA nie zgodził się z tą oceną. NSA stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny na podstawie protokołu kontroli, który stanowił wystarczający dowód. Podkreślono, że kwestie rozliczeń między skarżącym a firmą T. nie miały znaczenia dla oceny prawnej, a protokół kontroli, podpisany bez zastrzeżeń, był podstawą do nałożenia kary. NSA uznał również, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 i art. 81 k.p.a. przez organ odwoławczy były niezasadne, ponieważ skarżący nie wykazał konkretnego wpływu ewentualnych uchybień na wynik sprawy. Wreszcie, NSA uznał za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 74 ust. 2 i 4 u.t.d. w zw. z art. 76 § 1 k.p.a.), wskazując, że protokół kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym o szczególnej mocy dowodowej, a jego podpisanie bez zastrzeżeń stanowi dowód na stwierdzone okoliczności. W konsekwencji, NSA uchylił wyrok WSA i oddalił skargę, zasądzając koszty postępowania kasacyjnego.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Zagadnienia prawne (3)

Czy protokół kontroli drogowej, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, stanowi wystarczającą podstawę do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, nawet jeśli kierowca kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące podmiotu wykonującego przewóz?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, protokół kontroli drogowej jest dokumentem urzędowym o szczególnej mocy dowodowej, a jego podpisanie bez zastrzeżeń stanowi dowód na stwierdzone okoliczności, wyznaczając granice postępowania administracyjnego co do faktów.

Uzasadnienie

NSA uznał, że protokół kontroli drogowej, jako dokument urzędowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Podpisanie go bez zastrzeżeń przez kierowcę oznacza, że stwierdzone fakty są wiążące, chyba że strona wykaże naruszenie prawa przy jego sporządzaniu. Kwestie rozliczeń z firmą udostępniającą pojazd nie mają znaczenia dla oceny prawnej.

Czy naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy, polegające na braku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, może skutkować uchyleniem decyzji, jeśli strona nie wykazała konkretnego wpływu tego uchybienia na wynik sprawy?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Nie, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może być podstawą uchylenia decyzji tylko wtedy, gdy strona wykaże, jakiej konkretnie czynności procesowej z tego powodu nie dokonała i jak wpłynęło to na wynik sprawy.

Uzasadnienie

NSA podkreślił, że strona powołująca się na zaniedbania organu w zakresie obowiązków informacyjnych musi wykazać konkretny wpływ uchybienia na wynik sprawy. W tej sprawie skarżący nie wykazał, aby naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy miało taki wpływ.

Czy wykonywanie faktycznego przewozu osób za odpłatnością, nawet jednorazowego i bez formalnego zgłoszenia działalności gospodarczej, stanowi transport drogowy podlegający sankcjom ustawy o transporcie drogowym?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest działaniem faktycznym, polegającym na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadającym definicji transportu drogowego, przy czym nie musi ono stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej.

Uzasadnienie

NSA potwierdził utrwalone stanowisko, że faktyczny przewóz osób za odpłatnością, nawet jeśli nie jest przedmiotem zarejestrowanej działalności gospodarczej, podlega przepisom ustawy o transporcie drogowym i może skutkować nałożeniem kary.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Uchylono decyzję

Zaskarżony wyrok WSA został uchylony, a skarga oddalona. Nałożono karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Przepisy (15)

Główne

u.t.d. art. 74

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

Pomocnicze

k.p.a. art. 7

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 76 § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 77 § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 80

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 107 § 3

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

u.t.d. art. 4 § 11

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

u.t.d. art. 18 § 4a

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c