II GSK 710/22

II GSK 710/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Lotnicze prawo
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 646/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-10-15
Skarżony organ
Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1580
art. 209w ust. 5
Ustawa z dnia 3 lipca 2002 r.- Prawo lotnicze t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 165b par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 33 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
art. 267
Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant asystent sędziego Natalia Składanek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. DAC w D., Irlandia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 646/21 w sprawie ze skargi R. DAC w D., Irlandia na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 7 grudnia 2020 r. nr LOB.0260.150.2020.ULC.3 w przedmiocie kary pieniężnej za przekazanie przez przewoźnika nieprawdziwej informacji dotyczącej lotu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. DAC w D., Irlandia na rzecz Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Decyzją z 3 września 2020 r. nr LOB.0260.57.2020.ULC.3 Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, na podstawie art. 209u ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 209w ustawy z 3 lipca 2002 r. Prawo Lotnicze (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1580 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284) nałożył na R. DAC (dalej jako skarżąca, spółka), karę pieniężną w wysokości 18.000 zł.
Kara została nałożona w związku z przekazaniem przez przedsiębiorcę lotniczego nieprawdziwej informacji API za lot z dnia 22 grudnia 2017 r. nr FR 4124 z T. do W., dotyczącą danych trzech pasażerów.
II.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes ULC decyzją z 7 grudnia 2020 r. nr LOB.0260.150.2020.ULC.3 utrzymał w mocy decyzję własną z 3 września 2020 r.
Decyzja została doręczona w dniu 14 grudnia 2020 r.
III.
Wyrokiem z 15 października 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 646/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na ww. decyzję.
Zdaniem WSA stan faktyczny jest niesporny, w szczególności fakt przekazania nieprawdziwych danych pasażerów. Podnoszona w skardze kwestia niemożności zweryfikowania aktualnie przez skarżącą spółkę prawdziwości ustaleń organu, z uwagi na usunięcie przez nią dokumentacji dotyczącej operacji lotniczych wykonywanych w tamtym okresie, nie rzutuje na ich prawidłowość. Okoliczności stanowiące podstawę faktyczną nałożenia kary, wynikają bowiem wprost z danych zawartych w dokumentach przekazanych organowi przez placówkę Straży Granicznej.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej, choć WSA zmodyfikował argumentację prezentowaną w tym zakresie przez organ. Wbrew bowiem stanowisku Prezesa ULC, odesłanie Prawa lotniczego do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej nie służyło dookreśleniu charakteru prawnego kary pieniężnej ale odnosiło się do reguł postępowania, jakie przy jej nakładaniu powinny zostać zachowane. Stąd też zmiany w art. 2 Ordynacji podatkowej pozostają bez znaczenia dla możliwości zastosowania jej przepisów w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 209w ust. 1 i 5 w zw. z art. 200a Prawa lotniczego.
Wskazywany przez stronę art. 165b Ordynacji podatkowej, nie znajduje zastosowania w sprawie. Przewidziany w art. 165b § 1 O.p. wymóg wszczęcia postępowania przed upływem terminu 6 miesięcy od zakończenia kontroli ma zastosowanie do tych sytuacji, gdy postępowanie w sprawie wszczynane jest po uprzednio zakończonej kontroli i - co oczywiste - w wyniku ujawnionych w jej toku nieprawidłowości. To bowiem od daty jej zakończenia biegnie termin na wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania. Wszczęcie zaś tego postępowania następuje w dniu doręczenia stronie tego postanowienia (zob. art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej).
Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją nie było poprzedzone kontrolą. W sprawie bowiem tego rodzaju wszczęcie postępowania następuje na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej, po stwierdzeniu przez niego, że nie doszło do przekazania informacji bądź też przekazana informacja jest nieprawidłowa lub niepełna (art. 209u ust. 2 Prawa lotniczego).
Na gruncie przepisów Prawa lotniczego została przewidziana kompetencja Prezesa ULC do przeprowadzania kontroli w określonych przypadkach (por. Dział II Rozdział 3 "Kontrola i postępowanie pokontrolne"). Uwzględniając to zasadne staje się wnioskowanie, że przed 1 kwietnia 2019 r., na mocy art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, przepis art. 165b § 1 Ordynacji mógł mieć zastosowanie tylko do tych spraw, które były poprzedzone przeprowadzeniem kontroli przez organ. W sytuacji jednak gdy - tak jak w niniejszej sprawie - postępowanie nie jest taką kontrolą poprzedzane - przepis art. 165b § 1 Ordynacji nie miał zastosowania.
Niezasadne są zarzuty skargi oparte na twierdzeniu, że do wydania zaskarżonej decyzji doszło przy zaistnieniu stanu przedawnienia prawa do wszczęcia postępowania w sprawie.
IV.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła spółka zaskarżając go w całości i zarzucając:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
▪ art. 33 p.p.s.a., polegające na uznaniu Komendanta Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu-Strachowicach za uczestnika postępowania, podczas gdy Komendant Placówki Straży Granicznej nie jest osobą, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż jako organ administracji publicznej nie posiada interesu prawnego w konkretnym rozstrzygnięciu sprawy przez Prezesa ULC, co miało istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na pośrednie uznanie Komendanta Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu-Strachowicach za stronę postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a w konsekwencji uznanie postępowania przed organem za postępowanie wszczynane na wniosek strony, a nie postępowanie prowadzone przez organ w wyniku wykrytych uchybień po stronie skarżącego;
czego pośrednią konsekwencją było naruszenie:
▪ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 165b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako o.p.) w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (w brzmieniu sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.), polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Organ błędnie nie zastosował art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, skutkiem czego Organ wydał, a następnie utrzymał w mocy decyzję nr LOB.0260.57.2020.ULC.3 z dnia 3 września 2020 r., mimo wszczęcia i prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu 6 miesięcy od dnia ujawnienia przez funkcjonariuszy Straży Granicznej nieprawidłowości dotyczących wykonania przez Skarżącego lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia;
co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:
▪ art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i niestwierdzenie nieważności w całości decyzji nr LOB.0260.150.2020.ULC.3 z dnia 7 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.57.2020.ULC.3 z dnia 3 września 2020 r., w sytuacji gdy decyzje te zostały wydane przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na prowadzeniu postępowania administracyjnego pomimo upływu terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia;
▪ ewentualnie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie w całości decyzji nr LOB.0260.150.2020.ULC.3 z dnia 7 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.57.2020.ULC.3 z dnia 3 września 2020 r., w sytuacji gdy decyzja nr LOB.0260.150.2020.ULC.3 została wydana przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego (w brzmieniu sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.), polegającym na utrzymaniu w mocy poprzedzającej ją decyzji nr LOB.0260.57.2020.ULC.3, wydanej w warunkach przedawnienia możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej, a zatem w warunkach bezprzedmiotowości postępowania;
▪ art. 145 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego (w brzmieniu sprzed dnia 1 kwietnia 2019 r.), poprzez nieuwzględnienie skargi i nieumorzenie postępowania administracyjnego w całości, pomimo że było ono bezprzedmiotowe, z uwagi na jego wszczęcie i prowadzenie pomimo upływu terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia.
Strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. W obu przypadkach o orzeczenie o kosztach postępowania.
V.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o orzeczenie o kosztach postępowania.
VI.
Pismem z 2 stycznia 2025 r. wniosła dodatkowo o skierowanie, w związku z treścią art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.), pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: TSUE):
"Czy art. 4 oraz art. 5 Dyrektywy Rady 2004/82/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.U.UE. L z 2004 r. Nr 261, str. 24), interpretowane w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE. C. z 2007 r. Nr 303, str. 1 z późn. zm.) należy interpretować w ten sposób, że z uwagi na zasadę proporcjonalności, a także prewencyjny cel regulacji, oraz konieczność zapewnienia przewoźnikom skutecznego prawa do obrony oraz odwołania, stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidzianemu w art. 202a w zw. z art. 209u ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110 z późn. zm.), które to dokonuje transpozycji ww. dyrektywy, w zw. z art. 189g § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), w zakresie, w jakim regulacja ta przewiduje 5 letni termin na nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku, o którym mowa w art. 202a ustawy Prawo Lotnicze, jednocześnie nie limitując terminu na wszczęcie postępowania oraz zawiadomienie przewoźnika o toczącym się postępowaniu?"
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
VII.
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca jednoznacznie i enumeratywnie wyliczył w art. 183 § 2 ustawy procesowej.
VIII.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 33 p.p.s.a., który strona skarżąca kasacyjnie wiąże z błędnym uznaniem Komendanta Placówki Straży Granicznej we Wrocławiu-Strachowicach za uczestnika postępowania, w sytuacji gdy nie jest on jego stroną, bowiem nie legitymuje się własnym interesem prawnym. To pośrednie uznanie Komendanta za stronę miało w konsekwencji skutkować uznaniem postępowania prowadzonego przez Prezesa ULC za wszczynane na wniosek strony, a nie prowadzone przez organ w wyniku wykrytych uchybień u skarżącego.
Po pierwsze, zarzut ten jest od strony formalnej nieprawidłowo sformułowany, gdyż podnosi naruszenie art. 33 p.p.s.a. pomimo, że przepis ten zawiera cztery paragrafy, które jakkolwiek w szerokim ujęciu dotyczą uczestnictwa podmiotów w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jednak regulują kwestię tę odrębnie, tj. co do (1) osoby, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, (2) osoby "zawiadamianej obwieszczeniem" w postępowaniu administracyjnym, która może przystąpić do sprawy sądowej, (3) osoby, która nie brała udziału w postępowaniu, jednakże dotyczy ono jej interesu prawnego i która może w związku z tym przystąpić do postępowania sądowego.
Po drugie, niezależnie od przywołanego wyżej uchybienia w konstruowaniu ww. zarzutu procesowego, strona nie wyjaśniła, w jaki sposób uznanie przez Sąd pierwszej instancji Komendanta Placówki Straży Granicznej za uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego (wymienionego wszak jako podmiot otrzymujący decyzję Prezesa ULC), mogło, chociażby potencjalnie, wpłynąć - i to w sposób istotny w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - na wynik sprawy, w szczególności na odmowę zastosowania art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej, którego niezastosowanie stanowi oś twierdzeń skarżącej kasacyjnie spółki. Strona nie wykazała wymaganego art. 174 pkt 2 p.p.s.a. potencjalnego wpływu uznania ww. podmiotu za uczestnika postępowania na wynik sprawy sądowej (ściślej treść wydanego przez WSA wyroku). Tym bardziej, że Komendant w toku całego postępowania pozostawał całkowicie bierny.
Po trzecie, fakt potraktowania Placówki Straży Granicznej (ściślej jej Komendanta) jako uczestnika postępowania sądowego (por. karta 1, 24, 26, 34, 40, 42, 44, 50, 56, 58, 77, 144, 145, 156-158 akt sądowych), w kontekście wymienienia tego podmiotu w rozdzielniku decyzji Prezesa ULC oraz przy uwzględnieniu brzmienia normy wywodzonej z art. 33 § 1 p.p.s.a., nie świadczy per se o tym, że skład orzekający WSA przyznał ostatecznie temu podmiotowi status uczestnika na prawach strony, tym bardziej, że analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie dostarcza jakichkolwiek poszlak pozwalających twierdzić, że uznano ostatecznie Komendanta za podmiot na prawach strony. Fakt niezasadnego przyjęcia przez organ, co nie jest przedmiotem sporu a ponadto jest dyskusyjne, gdyż organ wymienia Komendanta jedynie w rozdzielniku decyzji, że podmiot ten jest uczestnikiem, nie ma jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. W żaden sposób kwestia ta nie mogła wpłynąć na główną oś sporu, a więc twierdzenie, że organ niezasadnie odmówił zastosowania art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym zarzut nr 1 skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony.
IX.
Nie jest także zasadny zarzut nr 2, w istocie podważający - w ramach podniesionego naruszenia procesowego - odmowę zastosowania w niniejszej sprawie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej.
Po pierwsze, należy przypomnieć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i z tej przyczyny jej sporządzenie prawodawca powierzył podmiotom (pełnomocnikom) profesjonalnym. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie kasacyjne może toczyć się w granicach wyznaczonych przez stronę sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie modyfikuje więc ustaleń wskazanych przez stronę ani nie domniemywa podstaw i zakresu zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji.
Z treści omawianego zarzutu wynika, że jego podstawę stanowił art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powiązany z art. 165b § 1 i art. 209w ust. 5 Prawa lotniczego, w dalszej zaś części przepisy p.p.s.a. Wskazane przepisy regulują jednak materię związaną z nałożeniem kary pieniężnej (materialną) i to pomimo tego, że kluczowy dla konstrukcji tego zarzutu art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do wszczęcia postępowania, a art. 209 ust. 5 Prawa lotniczego odsyłał do przepisów Ordynacji podatkowej. Kwestia ta jest jednak jedynie z pozoru kwestią proceduralną, bowiem z treści powołanego art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej wynika dopuszczalność wszczęcia postępowania ze względu na przedmiot sprawy, a więc dotyczy on materialnej strony postępowania. Wszczęcie i prowadzenie postępowania, zarówno na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego jak i Ordynacji podatkowej, możliwe jest zaś wówczas, gdy w ogóle istnieje sprawa w rozumieniu materialnym, bowiem decyzja zawsze rozstrzyga sprawę w tym znaczeniu. Istotą zarzutu strony jest więc to, że uważa ona, że w sprawie takiej jak niniejsza, z racji na jej przedmiot, nie można było wszcząć postępowania, bowiem zastosowanie znajdował art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej. Tymczasem możliwość zastosowania art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej uzależniona jest w tym przypadku od odpowiedzi na pytanie, czy w tego rodzaju sprawie przepis ten w ogóle mógł znaleźć zastosowanie.
Już zatem z tego powodu oceniany zarzut jest chybiony.
Po drugie, niezależnie od powyższej uwagi, art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej odnosi się do możliwości wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy organ wymierzający karę jest równocześnie organem kontrolnym i to ten organ ujawnia nieprawidłowości. Wówczas ustawa ogranicza możliwość wszczęcia postępowania wyznaczając dla tej czynności procesowej termin 6 miesięcy od zakończenia kontroli. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie mogła mieć miejsca. Przede wszystkim Straż Graniczna nie prowadziła kontroli w rozumieniu art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej i to nie ten organ nakładał karę. Funkcjonariusze Straży Granicznej dokonali kontroli w zakresie przyznanych im kompetencji w stosunku do osób przekraczających granicę. Uzyskane w ten sposób informacje i ustalenia mogą stanowić podstawę do wszczęcia postępowania przez właściwy organ, a więc w tym przypadku Prezesa ULC. Postępowanie takie może zostać wszczęte po uzyskaniu informacji przez ten organ, przy czym wszczyna się je z urzędu, niezależnie od tego, że Straż Graniczna występuje z wnioskiem o ukaranie przewoźnika lotniczego. Wniosek ten nie jest wnioskiem w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, niezależnie od tego jaką nomenklaturą posługuje się Prawo lotnicze. Pogląd taki ma oparcie w tym, że Straż Graniczna jako organ administracji publicznej nie może być stroną jakiegokolwiek postępowania, bowiem organowi nie można przypisać interesu prawnego, a tylko ten może być podstawą konstruowania pojęcia strony w znaczeniu prawnym. Wynika to z faktu, że organ nie ma zdolności prawnej, natomiast ma przyznane określone kompetencje. Z tego powodu jednostka Straży Granicznej (ściślej jej Komendant) swoim wnioskiem nie wszczyna postępowania, tylko informuje - w zakresie swoich kompetencji - o stwierdzonych uchybieniach. Mogą one z kolei dać asumpt do wszczęcia przez Prezesa ULC właściwego postępowania o ukaranie.
Ponadto, stosowanie art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej może mieć miejsce tylko w ściśle prawem określonych sytuacjach, a więc w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości lub bezpośredniego odesłania ustawy szczególnej do tego przepisu (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2024 r. sygn. akt II GSK 451/24). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała i nie mogła mieć miejsca. Nie była prowadzona jakakolwiek kontrola podatkowa, której warunki określa Ordynacja podatkowa.
Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że analiza akt rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że Prezes ULC, podobnie jak w wielu tego rodzaju postępowaniach, prowadził sprawę z uchybieniami procesowymi w zakresie sprawności i terminowości podejmowanych czynności, których Sąd pierwszej instancji nie wytknął. Ta okoliczność nie stanowi jednak podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku, z uwagi na to, że w istocie kontrolowana jest decyzja o nałożeniu kary, nie zaś postępowanie dotyczące bezczynności czy przewlekłości działania organu. Krytyczna ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyrazem potrzeby zwrócenia uwagi na potrzebę istotnego usprawnienia działalności aparatu administracyjnego obsługującego Prezesa ULC, rozpatrującego m.in. sprawy tego rodzaju jak niniejsza.
X.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że zważywszy na brak wątpliwości prawnych, nie ma podstaw do przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, pytania prejudycjalnego zgłoszonego przez skarżącą spółkę w piśmie z 2 stycznia 2025 r.
Określone przez ustawodawcę przedawnienie możliwości nałożenia na przewoźnika lotniczego administracyjnej kary pieniężnej (wywodzone z przepisów k.p.a.) nie wymaga jego powiązania z przepisami limitującymi termin wszczęcia postępowania w tym zakresie, czy zawiadomieniem przewoźnika o toczącym się postępowaniu. Skarga kasacyjna nie podnosi żadnych zarzutów związanych z uniemożliwieniem spółce dowodzenia (po upływie określonego czasu), że przekazała prawdziwą informację API za lot z 22 grudnia 2017 r. nr FR 4124. Nie jest w sprawie w ogóle sporne to, że dane jakimi dysponował organ na skutek przesłania ich przez przewoźnika, a dane rzeczywiście ustalone wskutek kontroli granicznej osób przylatujących do Polski spornym lotem, nie były zgodne (prawdziwe).
Inną kwestią jest przy tym to, czy mogły tu zostać zastosowane inne instytucje związane z wymierzaniem administracyjnych kar pieniężnych np. odstąpienie. Strona tego rodzaju zarzutów jednak nie formułuje.
W konsekwencji nie ma podstaw do pytania TSUE, czy określone w prawie polskim terminy na wymierzenie kary są adekwatne w kontekście zasady proporcjonalności, a także prewencyjnego celu regulacji dotyczącej karania, w tym konieczność zapewnienia przewoźnikom skutecznego prawa do obrony oraz odwołania. Jeszcze raz podkreślić należy, że zakres sformułowanych zarzutów w ogóle nie pozwala na tego rodzaju rozważania, skoro nie podniesiono jakichkolwiek uchybień w kwestii zarówno braku czy utrudnienia możliwości dowodzenia faktu niewystąpienia naruszenia prawa (kwestia ta była przy tym niesporna), a także wobec braku zakwestionowania nieskorzystania z instytucji Działu IVa k.p.a., umożliwiających - co do zasady - wdrożenie wartościowania kary względem czynu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargą kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), miarkując ich wysokość na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. ze względu na to, że na tej samej sesji zostało rozpoznanych kilkanaście spraw o tożsamym charakterze, z czym związany jest mniejszy nakład pracy pełnomocnika organu.