II GSK 667/23

II GSK 667/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 239/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-21
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 18 ust. 5 pkt 2, art. 15 ust. 5, art. 15h
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 141 § 4, art. 174 pkt 2, art. 106 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 239/22 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 listopada 2021 r. nr EA-b-1981/35/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 listopada 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 239/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 24 listopada 2021 r. nr EA-b-1981/35/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił J. B., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi I instancji, przy jednoczesnym uwzględnieniu zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych za obie instancje. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) na zasadzie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:
a. art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji poprzez złożenie odwołania od orzeczenia lekarskiego, którego podstawą było prowadzone postępowanie karne przeciwko J. B. (zakończone zmianą kwalifikacji prawnej czynu na wykroczenie, czego Komenda Wojewódzka Policji nie zweryfikowała) oraz rzekome liczne wykroczenia drogowe (pomimo braku wykroczeń drogowych w okresie ostatnich 3 lat wstecz);
b. art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji w sytuacji braku w aktach postępowania jakichkolwiek dowodów wskazujących na ujawnienie okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy;
2) na zasadzie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w wyniku której uznano, że wobec skarżącego toczyło się postępowanie karne o czyn uregulowany w art. 278 § 1 k.k., podczas gdy postępowanie o ten czyn zakończyło się zmianą kwalifikacji prawnej czynu na wykroczenie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2021 r. o czym skarżący wielokrotnie informował organ prowadzący (m.in. pismem z dnia 27 maja 2021 r.), a zatem nie istniały uzasadnione wątpliwości o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji;
2. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w wyniku której uznano, że zaistniały podstawy do uznania, że skarżący nie spełnia warunków psychofizycznych do dysponowania bronią, podczas gdy:
- toczące się postępowanie karne w przedmiocie zlecenia zaboru w celu przywłaszczenia drewna modrzewiowego w ilości 8.96 m2 o łącznej wartości 3.171,84 zł w dniu 7 kwietnia 2021 r. zostało zakwalifikowane jako "wykroczenie",
- organ wprowadzał w błąd skarżącego wielokrotnie informując, że podstawą uznania go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji są liczne wykroczenia drogowe, pomimo braku takowych w aktach skarżącego,
- nie wskazano jakichkolwiek podstaw uzasadniających złożenie przez organ odwołania od przedłożonych przez J. B. zaświadczeń lekarskich i psychologicznych;
3. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyjaśnienia nieuwzględnienia zarzutu z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że stan faktyczny został przez KGP ustalony prawidłowo i godnie z regułami wynikającymi z tych przepisów, pomimo że z uzasadnienia wyroku wynika wprost, że organy obu instancji nie odniosły się do kwestii rzekomego naruszenia przepisów ruchu drogowego przez skarżącego, a także pominięcie kwestii zmiany kwalifikacji prawnej czynu na wykroczenie i wpływu wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r. na podstawy uznania skarżącego za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji
Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego kosztów zastępstwa procesowego stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
W rozpatrywanej sprawie spór prawny dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organy administracji publicznej ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w sprawie, a w konsekwencji ocenę odnośnie do zaktualizowania się określonej przepisem art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przesłanki wydania decyzji, o której jest w nim mowa, a mianowicie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają – zgodnie z zasadą dyspozycyjności – granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również – co nie jest pozbawionego znaczenia – że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17).
Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do oceny zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutów skargi kasacyjnej, wymaga przede wszystkim podkreślenia i zarazem przypomnienia – albowiem nie jest to bez znaczenia – że przedmiot postępowania (przedmiot sprawy) determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, albowiem to one stanowią podstawę zwolnienia z obowiązku, czy też przyznania uprawnienia, nałożenia obowiązku albo – tak jak w rozpatrywanej sprawie – cofnięcia lub uszczuplenia uprawnień.
W tym też kontekście – i zarazem wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, że granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosiło się do kontroli zgodności z prawem decyzji ostatecznej w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego, której materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, stanowiący jednocześnie normatywny wzorzec kontroli jej legalności – o braku zasadności oraz skuteczności zarzutów skargi kasacyjnej trzeba wnioskować na tej podstawie, że nie podnosi ona zarzutu naruszenia wymienionego przepisu prawa.
Co więcej, wobec treści tego przepisu prawa – a wynika z niego, że w zakresie przyznanych mu dyskrecjonalnych uprawnień właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 5, który jest nakładany przez właściwy organ Policji w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 – który, co ponownie trzeba podkreślić, wyznaczał zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie i koniecznych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów, za oczywiście niezasadne – a co za tym idzie nieskuteczne – trzeba uznać zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Z punktu widzenia wyznaczonego przepisem art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 i art. 15h (ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 7) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji zbioru koniecznych do załatwienia sprawy faktów o prawnie istotnym znaczeniu, które w rozpatrywanej sprawie zostały prawidłowo ustalone, i w świetle których nie jest sporne, że strona nie poddała się badaniom lekarskim w wyznaczonym terminie – odnośnie do funkcji oraz waloru dowodowego i znaczenia tych orzeczeń zob. wyrok NSA z dnia 4 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 3293/19, a także np. wyroki NSA z dnia: 9 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2282/21; 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20; 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17; 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1943/13; 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1663/11; 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04; zob. również wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1615/07 – wręcz wprost odmawiając poddania się tym badaniom, które miały być przeprowadzone na podstawie i w trybie określonym przepisem art. 15h wymienionej ustawy (zob. pisma Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach z dnia 14 maja 2021 r. oraz z dnia 6 sierpnia 2021 r.) trzeba stwierdzić, że wbrew stanowisku i zarazem oczekiwaniom strony skarżącej nie mają wskazywanego przez nią znaczenia okoliczności eksponowane na gruncie zarzutów z pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie okoliczności odnoszące się zarówno do zmiany przez Sąd Rejonowy w Cieszynie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2021 r., w sprawie II K 274/20, kwalifikacji prawnej czynu pierwotnie zarzucanego stronie (tj. z występku z art. 278 § 1 k.k. na wykroczenie z art. 119 § 1 k.w.), o który to czyn zostało wszczęte wobec strony postępowania karne, jak i okoliczności odnoszące się do kwestii wielokrotnego naruszenia przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Okoliczności te, stanowiąc – wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – źródło i zarazem uzasadnioną podstawę zaistnienia wątpliwości odnośnie do aktualności zdolności strony do dysponowania bronią oraz ustalenia, czy strona nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego (zob. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 891/19) – nie miały jednak prawnie istotnego znaczenia w sprawie z punktu widzenia treści oraz prawnej podstawy wydania zaskarżonej decyzji, a brak ich uwzględnienia – jak podnosi strona – przez organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji – co w odniesieniu do kwestii wykroczeń drogowych miałoby polegać na "braku ich udokumentowania w aktach sprawy", co nie jest jednak zarzutem trafnym (zob. informacja z dnia 9 października 2020 r. o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego) – nie może uzasadniać wniosku o deficytach przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych.
Ich konieczny zakres – jak podkreślono powyżej – wyznaczał bowiem przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a co za tym idzie potrzeba ustalenia, czy strona poddała się badaniu lekarskiemu, które miało być przeprowadzone na podstawie i w trybie określonym przepisem art. 15h wymienionej ustawy.
W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że strona – czego nie kwestionuje – nie uczyniła zadość adresowanemu do niej obowiązkowi.
To więc fakt naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i przedstawienia orzeczenia lekarskiego, o których mowa w art. 15 ust. 5 w związku z art. 15h ust. 5 i ust. 7 wskazanej ustawy – nie zaś okoliczności eksponowane na gruncie zarzutów z pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – posiadał prawnie istotne znaczenie w sprawie, a co za tym idzie istotne znaczenie z punktu widzenia oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek stosowania art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Co więcej, zarzuty adresowane wobec faktycznych podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie mogą być uznane za skuteczne również – jeżeli nie przede wszystkim – z tego powodu, że wobec treści i funkcji art. 106 § 3 p.p.s.a. (w związku z art. 233 § 1 k.p.c.) za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przepis ten nie jest instrumentem służącym kwestionowaniu ustaleń faktycznych, które zdaniem strony skarżącej nie są prawidłowe (por. np. wyrok NSA z dnia 6 maja 2026 r., sygn. akt II GSK 512/2026, wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1306/08). Celem ustanowionej na jego gruncie regulacji prawnej – a nie jest nim z pewnością ustalanie stanu faktycznego sprawy, co jest aż nadto oczywiste w świetle znaczenia konsekwencji wynikających z art. 133 § 1 p.p.s.a. – jest ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi regułami, a następnie czy w relacji do ustalonych faktów prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05; zob. również wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1288/18).
Siłą rzeczy, o naruszeniu art. 106 § 3 p.p.s.a. – który stanowi, że "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie", co trzeba podkreślić przeciwstawiając jego treść oraz funkcje stanowisku i oczekiwaniom strony skarżącej – nie sposób jest wnioskować na podstawie argumentów ze znaczenia konsekwencji mających – zdaniem strony skarżącej – wynikać z przywołanych powyżej – a eksponowanych na gruncie zarzutów z pkt 1 i pkt 2 petitum skargi kasacyjnej – okoliczności, albowiem wymieniony przepis prawa – o czym była mowa powyżej – temu nie służy. Jeżeli przy tym – co nie mniej istotne – z protokołu rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie wynika, aby Sąd ten przeprowadzał dowody uzupełniające z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., to zarzuty naruszenia tego przepisu prawa trzeba uznać za tym bardziej niezasadne.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Zwłaszcza, że ocena odnośnie do braku jego zasadności, a co za tym idzie skuteczności, nie może pomijać znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13).
Przez "wpływ", o którym jest mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej (zob. s. 4 – 6) nie wynika, aby w zakresie odnoszącym się do omawianego zarzutu kasacyjnego zawierało ono wskazany i zarazem konieczny elementu, co prowadzi do wniosku o braku jego skuteczności.
Zwłaszcza, gdy niezależnie od tego rodzaju deficytu podnieść również, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn., akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Wyjaśnienia wymaga również, że zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego – co należy podkreślić – polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13).
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.