I OSK 657/05

I OSK 657/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-13
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Kulig - Maciszewska
Joanna Runge - Lissowska /przewodniczący/
Leszek Włoskiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 424/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-02-02
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska, Sędziowie NSA Izabella Kulig – Maciszewska, Leszek Włoskiewicz (spr.), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 424/04 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę K. L. prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie pomocy drogowej, wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. VI SA/Wa 424/04 – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Mazowieckiego Zarządu Dróg Wojewódzkich z dnia [...] Nr [...], którą – na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) – nałożono na skarżącego karę pieniężną wysokości 11.400 zł, za przejazd po drogach publicznych bez zezwolenia pojazdu o nacisku osi przekraczającym dopuszczalną wielkość.
Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie został dokładnie ustalony i rozważony, doszło więc do naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. gdyż nie ustosunkowano się do zarzutów skarżącego, który w odwołaniu podnosił, że – przedstawiając opinię techniczną rzeczoznawcy budowlanego – miejsce, w którym dokonywano pomiarów nacisku osi (parking w miejscowości Pniewnik na drodze nr 637) nie spełnia odpowiednich wymagań, lecz nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących podłoża w tym miejscu, ograniczając się wyłącznie do wyniku ważenia pojazdu i nie wiadomo "czy o wskazaniach wagi decyduje rodzaj podłoża, na którym waga stoi, czy też niezależnie od rodzaju podłoża wynik ważenia pozostaje bez zmian".
Wnosząc skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] jako jej podstawę przytoczyło mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że w decyzji odwoławczej wprost przedstawiono stanowisko co do braku wpływu rodzaju podłoża na wynik ważenia pojazdu, i obowiązujące przepisy nie uzależniają prawidłowości dokonanego pomiaru od rodzaju nawierzchni, na której przeprowadzono ważenie, Kolegium zatem – w świetle art. 80 k.p.a. – było władne uznać, że podnoszona przez skarżącego okoliczność nie miała wpływu na wynik postępowania, natomiast wyrok został wydany w zupełnym oderwaniu od ustaleń zawartych w decyzji odwoławczej i bez analizy akt sprawy.
W odpowiedzi K. L. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej zarzucił, że stanowisko Kolegium w istocie sprowadza się do kwestionowania prawa strony postępowania do przeprowadzenia dowodów przeciwnych od dowodów przyjętych przez orzekające w sprawie organy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Jak wynika z akt, po wszczęciu postępowania skarżący przedstawił sporządzoną we wrześniu 2003 r. opinię techniczną budowlaną rzeczoznawcy budowlanego, której celem było określenie, jaki powinien być zastosowany beton w miejscu zlokalizowania stanowiska z wagą do kontroli ciężaru pojazdów w ruchu.
Rzeczoznawca podał, że Prawo budowlane wymaga, aby budowla – zatem również droga ze stanowiskiem do ważenia pojazdów – była wykonana zgodnie pozwoleniem budowlanym oraz projektem, lecz nie ma dokumentów odbioru budowli po jej wykonaniu z określeniem przydatności do eksploatacji, gdzie zostałoby ustalone czy roboty budowlane były wykonane prawidłowo i "czy niedomówienia wynikłe z użycia betonu bez dalszej nazwy jakiego wg określenia zarządzenia Prezesa Urzędu Miar może być zastąpiony betonem asfaltowym".
Rzeczoznawca powołał się na zarządzenie Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6/2000, poz. 40) - § 4 pkt 2 w związku z § 3 pkt 2 i 3 załącznika do zarządzenia – po czym we wnioskach podał, że budowla jest eksploatowana bez zachowania wymogów dopuszczających ją do użytkowania, gdyż nie ma odpowiednich dokumentów, ponadto "nawierzchnia drogi w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu cementowego z uwagi na potrzebę posiadania wytrzymałości nawierzchni na ściskanie większej niż posiada beton asfaltowy, wreszcie w konkluzji stwierdził, że "...nawierzchnia drogi na stanowisku wagi kontroli pojazdów samochodowych do ważenia ich w ruchu powinna być wykonana z betonu o wytrzymałości na ściskanie ponad 4,00 MPa, a wynosić powinna wg ustaleń projektu i nie spełnia tego beton asfaltowy i powinna być prawdopodobnie nawierzchnia z betonu cementowego lub innego, który przeniesie obciążenie w granicach 10 – 15 ton".
Skarżący przedstawił tę opinię 18 września 2003 r., natomiast organ pierwszej instancji ponownie wyjaśnił w swej decyzji, że – gdyż już w piśmie z dnia 2 sierpnia 2003 r. odpowiedział na zarzuty skarżącego dotyczące czynności kontrolnych – stanowisko do kontroli pojazdów zostało wykonane z betonu asfaltowego, zgodnie z Polską Normą PN-S-96025 (drogi samochodowe i lotniska) i odpowiada normom przewidzianym dla wag przenośnych, określonych w § 4 pkt 2 w związku z § 3 pkt 2 i 3 załącznika do zarządzenia Nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r.
Z kolei organ odwoławczy, chociaż nie odniósł się wprost do opinii, jednak wyraźnie stwierdził, że "obowiązujące przepisy regulujące kwestię określenia, czy dany pojazd jest normatywny, czy nie, nie uzależniają prawidłowości dokonanego ważenia od rodzaju nawierzchni, na której ważenie to zostało przeprowadzone; prawidłowość dokonywanych pomiarów nie zależy od tego, czy stanowisko, na którym zostały wykonane, zostało zrealizowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego, zwłaszcza jeśli się zważy, że wymóg taki – z racji chociażby tymczasowego charakteru takiego stanowiska – nigdzie nie został zakreślony".
Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.
Nie można podzielić przekonania Sądu, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego, czy też, aby nie rozpatrzyły wyczerpująco materiału dowodowego lub naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż do opinii budowlanej – chociaż nie stanowiła dowodu przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym – ustosunkowały się wyraźnie stwierdzając, że stanowisko, na którym dokonano pomiaru, odpowiada wymaganiom określonym w zarządzeniu Nr 39, tak organ pierwszej instancji, oraz że prawidłowość dokonanego pomiaru nie zależy od tego, czy stanowisko pomiarowe zostało zrealizowane zgodnie z przepisami prawa budowlanego, tak organ odwoławczy.
Organ pierwszej instancji odniósł się wprost do zarządzenia Nr 39, organ odwoławczy zaś właśnie do opinii budowlanej, lecz obydwa organy zgodnie uznały, że pomiaru dokonano prawidłowo i wynik pomiaru jest pewny.
Należy zauważyć, że opinia budowlana – w istocie kwestionująca legalność wykonania drogi, na której dokonano pomiaru – nawet w swoim końcowym stwierdzeniu nie przedstawia stanowczej konkluzji posługując się zwrotem "powinna być prawdopodobnie nawierzchnia z betonu cementowego..."
Jednak takiego wymagania nie przewidują przepisy metrologiczne o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu, gdyż z § 4 pkt 2 w związku z § 3 pkt 2 załącznika do zarządzenia Nr 39 wynika tylko, że pomost wagi przenośnej może być ustawiony na jezdni, przy czym powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu, lecz rodzaj betonu nie został określony.
Nie znajduje więc uzasadnienia prawnego stanowisko, aby był wymagany beton specjalny, czy też, aby rodzaj betonu mógł mieć wpływ na wynik ważenia.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.