II GSK 517/26

II GSK 517/26 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-08-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Dudar
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6209 Inne o symbolu podstawowym 620
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Sygn. powiązane
III SA/Gl 756/25 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2025-09-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Dąbrowa Górnicza od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 756/25 w sprawie ze skargi Gminy Dąbrowa Górnicza na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 20 czerwca 2025 r. nr NPII.4131.1.377.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przyjęcia i realizacji gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do przedszkoli i szkół oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 756/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Gminy Dąbrowa Górnicza na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 20 czerwca 2025 r. nr NPII.4131.1.377.2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie przyjęcia i realizacji gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do przedszkoli i szkół.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła Gmina Dąbrowa Górnicza, zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego. Skarżąca wniosła również o zasądzenie od Wojewody Śląskiego na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych za postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. Naruszenie przepisów prawa procesowego art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na opisie zaskarżonego aktu, że skarga Gminy dotyczy rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z dnia 20 czerwca 2025 r. nr NPII.4131.1.377.2025 w przedmiocie uchwały Rady Miejskiej w sprawie przyjęcia i realizacji gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do przedszkoli i szkół podczas gdy zaskarżone przez Gminę rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody dotyczyło uchwały w sprawie zmian do Uchwały Nr XXXIV/665/04 Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie przyjęcia i realizacji "Gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do dąbrowskich przedszkoli i szkół" w oparciu o badania przesiewowe pod kątem wykrywania wad postawy ciała, co powoduje tym samym formalne wyjście poza zakres zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i wyjście poza granice zaskarżenia określone w art. 134 p.p.s.a. i tym formalne orzekanie o uchwale nie objętej zakresem rozstrzygnięcia nadzorczego co miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, bowiem formalnie nie dotyczyło ono uchwały objętej badaniem przez Wojewodę, gdyż Wojewoda badał uchwałę zmieniającą uchwałę w sprawie przyjęcia programu o ww. nazwie, a z treści wyroku można wysnuć, że Sąd badał uchwałę o uchwaleniu programu zajęć o ww. nazwie,
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 2 ust. 1 w zw. z ust. 2, 4 i 5 oraz w zw. z art. 3 ustawy o opiece zdrowotnej nad uczniami poprzez ich błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że ww. przepisy nie upoważniają do podjęcia zaskarżonej uchwały podczas gdy ochrona zdrowia i jej promocja jest zadaniem gminy i powiatu, a działa w celu korekcji wad postawy jest właśnie realizacją takiego zadania, a nadto przepis art. 2 ustawy o opiece zdrowotnej nad uczniami wskazuje, jako cele opieki zdrowotnej ochronę zdrowia uczniów realizowanej między innymi edukację zdrowotną i promocję zdrowia, w tym aktywności fizycznej i sportu w zakresie czego mieści się korekcja wad postawy, a nadto art. 3 ustawy o opiece zdrowotnej nad uczniami nie wyłącza możliwości wykonywania tej opieki przez nauczycieli wychowania fizycznego co pozwala na uznanie, że wskazane podstawy prawne dają podstawę do podjęcia uchwały objętej zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym,
III. Naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 148 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż uchwała będąca przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia posiadała upoważnienie ustawowe, co powinno skutkować uwzględnieniem skargi Gminy Dąbrowa Górnicza przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z uwagi na zarzut nr II.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Z zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który orzekając w sprawie ze skargi Miasta Dąbrowa Górnicza na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Śląskiego stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej w sprawie (zmiany) gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do dąbrowskich przedszkoli i szkół stwierdził, że kontrolowany akt nie jest niezgodny z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że organ nadzoru nie bez uzasadnionych podstaw stwierdził, że zaktualizowały się przesłanki oceny, że wymieniona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, albowiem wskazane w jej podstawie prawnej przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 kwietnia 2019 r. o opiece zdrowotnej nad uczniami, wobec ich treści oraz funkcji nie upoważniały do podjęcia uchwały stanowiącej przedmiot rozstrzygnięcia nadzorczego.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). Konsekwencją zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną – co trzeba podkreślić w tym kontekście – jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Z perspektywy znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionych uwag wprowadzających trzeba stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może odnieść zarzut z pkt I petitum skargi kasacyjnej, na gruncie którego strona podnosi naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., które miałoby – jej zdaniem – polegać na nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu prawa, co miałoby się odnosić do nieprawidłowego opisu zaskarżonego aktu, a mianowicie, że "[...] skarga Gminy dotyczy Rozstrzygnięcia Nadzorczego [...] z dnia 20 czerwca 2025 r. [...] w przedmiocie uchwały Rady Miejskiej w sprawie przyjęcia i realizacji gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do przedszkoli i szkół podczas gdy zaskarżone przez Gminę Rozstrzygnięcie Nadzorcze [...] dotyczyło uchwały w sprawie zmian do Uchwały XXXIV/665/04 Rady Miejskiej [...] z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie przyjęcia i realizacji »Gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do dąbrowskich przedszkoli i szkół« w oparciu o badania przesiewowe pod kątem wykrywania wad postawy ciała co powoduje tym samym formalne wyjście poza zakres zaskarżonego Rozstrzygnięcia Nadzorczego i wyjście poza granice zaskarżenia określone w art. 134 ppsa i tym formalne orzekanie o uchwale nie objętej zakresem rozstrzygnięcia nadzorczego co miało wpływ na treść [...] orzeczenia, bowiem formalnie nie dotyczy ono uchwały objętej badaniem przez Wojewodę gdyż Wojewoda badał uchwałę zmieniającą [...] a z treści wyroku można wysnuć, że Sąd badał uchwałę o uchwaleniu programu zajęć o w.w. nazwie".
Zwłaszcza, gdy w korespondencji do znaczenia konsekwencji wynikających z przedstawionych na wstępie uwag wprowadzających podkreślić – odwołując się do art. 176 w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., na podstawie którego został oparty omawiany zarzut kasacyjnych (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) – że przez "wpływ", o którym jest mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, zaś związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc innymi słowy wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro przy tym na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ mógł nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej w relacji do przywołanej powyżej konstrukcji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. obrazującej sposób jego naruszenia przez Sąd I instancji – o czym mowa jeszcze dalej – nie wynika, aby zawierało ono wskazany i zarazem konieczny element. Deficyt ten jest aż nadto wyraźnie widoczny i oczywisty, gdy podkreślić, że stanowisko strony skarżącej nie jest osadzone na gruncie argumentów motywowanych treścią i funkcjami wymienionego przepisu prawa – zwłaszcza, że wniosku przeciwnego nie dowodzi argumentacja odwołująca się do przywoływanych judykatów sądowych, albowiem strona nie uwzględnia w dostatecznym stopniu, o czym mowa dalej, istoty pojęcia granic sprawy – lecz jest osadzone na gruncie tylko i wyłącznie przypuszczeń oraz sugestii samej strony, które sprowadzają się do konstatacji, że "[...] z treści wyroku można wysnuć, że Sąd badał uchwałę o uchwaleniu programu zajęć o w.w. nazwie", która przy tym – co nie mniej istotne – również jest chybiona, albowiem w rozpatrywanej sprawie – co trzeba zaakcentować w opozycji do tego rodzaju stanowiska – przedmiotem kontroli Sądu I instancji – a co za tym idzie przedmiotem wskazywanego przez stronę "badania" – nie była (i nie mogła być), ani uchwała zmieniania, ani też uchwała zmieniająca, lecz rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody, które zostało zaskarżone skargą inicjującą sądowoadministracyjną kontrolę jego legalności, co nie mniej jasno wynika z zarówno z zaskarżonego wyroku, jak i z jego uzasadnienia.
W tym też kontekście trzeba stwierdzić, że strona skarżąca nie uwzględnia w dostatecznym stopniu – abstrahując już nawet od braku uwzględnienia wzajemnej relacji aktu zmienianego i aktu zmieniającego oraz wspólnego mianownika tych aktów wyznaczonego przedmiotem regulowanej nimi materii (gminny program zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do dąbrowskich przedszkoli i szkół), która stanowiła przedmiot regulacji uchwały zmieniającej, i w odniesieniu do której zostało podjęte kontrolowane przez wojewódzki sąd administracyjny rozstrzygnięcie nadzorcze – znaczenia wszystkich konsekwencji wynikających z treści oraz funkcji art. 134 § 1 p.p.s.a.
W rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa (sprawa administracyjna) będąca przedmiotem zaskarżenia, której treść i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07; wyrok NSA z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 915/97), co w relacji do sprawy stanowiącej przedmiot orzekania Sądu I instancji oraz jej istoty odnosiło się do kontroli zgodność z prawem rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Śląskiego z dnia 20 czerwca 2025 r. stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miejskiej w Dąbrowie Górniczej z dnia 14 maja 2025 r. w sprawie zmiany do uchwały (z dnia 23 grudnia 2004 r.) w sprawie przyjęcia i realizacji gminnego programu zajęć gimnastyki korekcyjnej dla dzieci i uczniów uczęszczających do dąbrowskich przedszkoli i szkół. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku – którego prawidłowości skarga kasacyjna przy tym nie podważa z pozycji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. – nie potwierdza, że – i abstrahując już nawet od wskazywanego przez stronę sposobu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. – w rozpatrywanej sprawie miałyby się zaktualizować przesłanki naruszenia wymienionego przepisu prawa. Mianowicie, że rozpoznając sprawę ze skargi na wymieniony akt nadzoru Sąd I instancji nie uwzględnił znaczenia konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a., to jest, że nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić – co jak należałoby przyjąć, wymagałoby wykazania, że było jednak inaczej – lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy, co gdyby istotnie nastąpiło – i zostało w należyty sposób wykazane, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a., mogłoby stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17; wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 3805/18). Jeżeli ze skargi kasacyjnej nie wynika (zob. s. 3 – 5), aby strona skarżąca wykazała zaistnienie którejkolwiek z przywołanych powyżej sytuacji – lub sytuacji rodzajowo im podobnych – która mogłaby prowadzić do wniosku o naruszeniu wymienionych przepisów prawa, to wobec znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny, przede wszystkim zaś za nieskuteczny.
Zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie podważa również zarzut z pkt II petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 2 ust. 1 w związku z ust. 2, ust. 4 i ust. 5 w związku z art. 3 ustawy o opiece zdrowotnej nad uczniami poprzez ich błędną wykładnię.
Odpowiadając na ten zarzut kasacyjny, w punkcie wyjścia trzeba odwołać się – albowiem nie jest to bez znaczenia dla oceny jego skuteczności – do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni, a co za tym do idzie koniecznych wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co wymaga – aby zarzut błędnej wykładni mógł być rozpatrzony – wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe.
O braku zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutu błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa trzeba wnioskować na tej podstawie, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (zob. s. 5 – 7), aby przepisy art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 12 pkt 11 ustawy o samorządzie powiatowym stanowiły przedmiot jakiejkolwiek egzegezy prawniczej Sądu I instancji, w rezultacie której miałby zostać wyrażony pogląd prawny kwestionowany skargą kasacyjną – zwłaszcza, że przepisy te nie zostały nawet w nim przywołane, w tym również w konfiguracji wskazywanej przez stronę – co prowadzi do wniosku, że na gruncie zarzutu ich naruszenia została podjęta polemika z poglądem nieistniejącym, co siłą rzeczy nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że wobec przedstawionego powyżej rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość, zarzut błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa nie może być uznany za zasadny, ani też skuteczny. Podobnie – w tym również wobec deficytów skargi kasacyjnej – trzeba ocenić zarzut błędnej wykładni art. 2 ust. 1 w związku z ust. 2, ust. 4 i ust. 5 w związku z art. 3 ustawy o opiece zdrowotnej nad uczniami. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika bowiem, że Sąd I instancji ograniczył się jedynie do przywołania treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 – 4 tej ustawy – nie odwołując się przy tym do jej art. 3 ust. 5 – a ponadto do przywołania treści art. 5 oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 tejże ustawy, których naruszenia skarga kasacyjna nie zarzuca. Jeżeli w odpowiedzi na omawiany zarzut kasacyjny podkreślić również, że nie jest nieprawidłowe podejście Sądu I instancji do znaczenia konsekwencji wynikających z treści oraz funkcji przepisów art. 7 ust. 1 pkt 5 oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, a co za tym idzie do ich rozumienia (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2343/14; 16 maja 2001 r., sygn. akt III SA 2622/00), to omawiany zarzut kasacyjny trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadniony.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie może również odnieść zarzut z pkt III petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a.
Wymieniony przepis prawa, którego naruszenie zarzuca strona jest bowiem tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, i który tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np.: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12). Błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej.
W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.
.