II GSK 358/06

II GSK 358/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Kuba /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Samorząd terytorialny
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SA/Bk 514/06 - Postanowienie WSA w Białymstoku z 2006-09-14
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 514/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 17 marca 2003 r. nr V/33/03 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 514/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, odrzucił skargę S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dalej: skarżąca) na uchwałę Rady Miejskiej w Białymstoku (zwana dalej Radą) z 17 marca 2003 r., Nr V/33/03 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych.
Z akt sprawy wynika, że 17 marca 2003 r. Rada podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.) dalej u.s.g., oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) uchwałę w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% alkoholu, z wyjątkiem piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz w miejscu sprzedaży.
W dniu 28 lutego 2005 r. Rada podjęła uchwałę Nr XXXVI/428/05 zmieniającą powyższą uchwałę. Wynikało z niej, iż punkty sprzedaży alkoholu nie mogą być usytuowane w granicach: targowisk, przystanków komunikacji publicznej, obiektów sakralnych i cmentarzy, stadionów i boisk, hal oraz innych obiektów sportowych, kąpielisk, basenów, parków, skwerów i stacji benzynowych.
Skarżąca nie godząc się z zakazem sprzedaży alkoholu w granicach stacji benzynowych, działając w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., w dniu 10 maja 2005 r. wezwała Radę do usunięcia tego zapisu, gdyż narusza to jej interes prawny. Podniosła, iż taki zakaz znalazł się w uchwale, mimo wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2004 r., w którym Sąd stwierdził nieważność takiego zapisu uchwały.
Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie skarżącej wzywające do usunięcia naruszenia prawa, w związku z tym skarżąca złożyła w dniu 14 lipca 2006 r. skargę na przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucając skargę stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. W ocenie Sądu termin do wniesienia skargi zaczął swój bieg w dniu 10 maja 2006 r. tj. w dniu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z tym, że Rada nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie, Sąd uznał, że 60-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 10 lipca 2006 r., w konsekwencji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jako wniesiona po upływie terminu.
Sąd powołując się na przepis art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł również o zwrocie skarżącej kwoty 300 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):
1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia,
2. art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przedwczesne orzeczenie o zwrocie skarżącemu wpisu uiszczonego od odrzuconej skargi.
Skarżąca podniosła, że skarga została wniesiona na uchwałę Rady, a podstawą wniesienia skargi był art. 101 u.s.g. Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 102 u.s.g. w sprawach o których mowa w art. 101 u.s.g. nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a., tym samym nie stosuje się art. 53 § 2 p.p.s.a. Stwierdziła, że zgodnie z art. 101 ust. 3 u.s.g. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
W ocenie skarżącej dopiero upływ dwumiesięcznego terminu do załatwienia sprawy (art. 101 ust. 3 u.s.g.) przesądza, ze odwołanie było bezskuteczne, spełniony jest zatem formalny wymóg wniesienia skargi (art. 101 ust. 1 u.s.g.), co daje stronie możliwość odwołania się do sądu.
Skarżąca powołuje się na doktrynę i orzecznictwo potwierdzające, iż termin do wniesienia skargi zaczyna biec po upływie 60-dniowego terminu od dnia wniesienia o usunięcie naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, popierając w całości rozważania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawana skarga kasacyjna opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 53 § 2 p.p.s.a. przytoczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w przypadkach, kiedy skargę wnosi się po wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, termin do jej wniesienia wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Naczelny Sad Administracyjny stoi na stanowisku, że to, że przepis art. 102a u.s.g. przytoczony przez skarżącą wyłącza stosowanie art. 52 § 2 i § 4 p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza tylko tyle, że w tych sprawach nie stosuje się wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. Uchwała Rady nie przestaje być jednak innym aktem, o którym mowa w art. 52 § 4 p.p.s.a., a wobec tego należy do przypadków, do których odnosi się przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1009/06).
Zgodnie z unormowaniami ustawy o samorządzie gminnym przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego należy skierować wezwanie do organu gminy o usunięcie stanu niezgodnego z prawem. Dopiero bezskuteczność tego wezwania, w terminach określonych w art. 35 k.p.a. do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej pozwala na skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Organ w rozpoznawanej sprawie miał więc miesięczny termin na ustosunkowanie się do wniesienia skarżącej wniosku o usunięcie naruszenia prawa. Należy zatem stwierdzić, że sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie zawarty w art. 53 § 2 p.p.s.a. zawiera w sobie miesięczny termin do rozpatrzenia sprawy przez organ administracji publicznej oraz trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że skoro skarżąca złożyła wniosek o usunięcie naruszenia prawa 10 maja 2006 r., organ miał miesięczny termin na wypowiedzenie się, a koniec terminu przewidzianego do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie upłynął w dniu 10 lipca 2006 r. jak słusznie przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Mając na uwadze, iż skarga została wniesiona w dniu 14 lipca 2006. r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) uznać należy, iż nie została ona wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo orzekł zwrot kwoty 300 zł tytułem całego uiszczonego wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Przepis ten w rozpoznawanej sprawie mógł mieć zastosowania, wbrew twierdzeniom strony skarżącej. Orzeczenie o kosztach zawarte w postanowieniu odrzucającym skargę, nie było przedwczesnym, gdyż obowiązek zwrotu tego wpisu nastąpi dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia odrzucającego skargę. W sytuacji uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny, uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 514/06 objęłoby również orzeczenie o zwrocie wpisu. Wobec powyższego niezasadne jest twierdzenie skarżącej, że powstanie niejasna sytuacja odnośnie wpisu, gdyż wpis w takim przypadku nie zostałby zwrócony.
Ze względu na powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.