II GSK 2825/25

II GSK 2825/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-08-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
III SA/Gd 346/25 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-09-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 214
art. 19e ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 176, art. 174 pkt 2, art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 346/25 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2025 r. nr SKO Gd 3849/24 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności i wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt III SA/Gd 346/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2025 r. sygn. akt SKO Gd 3849/24 w przedmiocie zakazu wykonywania działalności i wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia.
Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił D. P., zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego i umorzenie postępowania administracyjnego w całości, jako bezpośrednia konsekwencja obligatoryjnego zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a Względnie skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. Skarżący wniósł również o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania skargowego, kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
I. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 44 k.p.a.
2) Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.
II. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:
1) Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię.
2) Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 19 e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do sprzeczności norm i wniosków ad absurdum.
3) Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie.
III. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:
1) Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 433 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. 2025 poz. 620) poprzez jego błędną wykładnię.
2) Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 322 ust. 2 w zw. z art. 305 ust. 1-4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, poprzez jego błędną wykładnię.
3) Naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy było ono obligatoryjne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w przedmiocie zakazu wykonywania działalności oraz wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – najogólniej rzecz ujmując – wynika, że niewadliwie przeprowadzone przez organy administracji ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie oraz zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanek wydania decyzji, o której jest mowa w art. 18na ust. 1 pkt 2 oraz art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a mianowicie decyzji o zakazie wykonywania działalności oraz wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia. Sąd I instancji podkreślił, że z ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący nie zawiadomił Marszałka Województwa Pomorskiego o zawieszeniu wykonywania działalności, zgodnie z wynikającym z ustawy obowiązkiem w terminie 14 dni od dnia zawieszenia działalności i nie usunął tego naruszenia w terminie wynikającym z wezwania tego organu do usunięcia stwierdzonych naruszeń, a mianowicie z wezwania, o którym stanowi art. 18na ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, które zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu 26 marca 2024 r. Sąd I instancji podkreślił, że fakt uzyskania przez Marszałka Województwa Pomorskiego wiedzy o zwieszeniu przez stronę działalności z innego źródła nie ma istotnego znaczenia, albowiem skarżący miał – wynikający z ustawy – obowiązek powiadomienia właściwego organu o zawieszeniu prowadzenia działalności, którego nie wykonał, zaś powiadomienie przez stronę o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej innego organu administracji nie zwalniało jej z obowiązku nałożonego ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie.
Zwłaszcza, gdy w uzasadnieniu tego wniosku podkreślić, że ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17; odnośnie do znaczenia konsekwencji wynikających z zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Odnosząc się z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających do oceny zasadności – a co za tym idzie skuteczności – zarzutów skargi kasacyjnej trzeba stwierdzić, że zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z całą pewnością nie podważają – a to wobec deficytów ich konstrukcji oraz uzasadnienia – zarzut z pkt I ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia "[...] art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 [...], art. 10 § 1 [...] oraz 44 K.p.a.", ani też zarzut z pkt I ppkt 2) jej petitum, a mianowicie zarzut "Naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.".
Odwołując się do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 176 w związku z 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) wymaga przypomnienia, że przez "wpływ", o którym jest mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc oznacza obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były – co trzeba podkreślić – na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny. Skoro na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest przy tym mowa o "naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", to za uzasadniony trzeba uznać i ten wniosek, że nie chodzi o każde (jakiekolwiek) naruszenia przepisów postępowania, lecz o naruszenie kwalifikowane jego skutkiem, a mianowicie skutkiem, którego wpływ może nie pozostawać bez wpływu na inny wynik sprawy, co wymaga – jak powyżej wyjaśniono – uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy.
Omawiane zarzuty kasacyjne nie zawierają wymienionego i zarazem koniecznego elementu (zob. s. 3 – 4 skargi kasacyjnej), a co za tym idzie nie wyjaśniają – w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać – na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych przepisów prawa i rekonstruowanych na ich podstawie wzorców kontroli legalności zaskarżonej decyzji, które Sąd ten miałby naruszyć (art. 61 § 4, art. 10 § 1, 44 k.p.a.), czy też wzorów działania adresowanych bezpośrednio do tego Sądu (art. 141 § 4 p.p.s.a.).
Jeżeli w tym też kontekście – i niezależnie już nawet od wskazanych powyżej deficytów uzasadnienia omawianych zarzutów kasacyjnych, o czym mowa jeszcze dalej – podkreślić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną zasadniczo w dwóch przypadkach, a mianowicie, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1071/17; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1363/17; 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3998/17) oraz, jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), a co więcej, że poprzez zarzut naruszenia tego przepisu prawa nie można skutecznie podważać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani też stanowiska sądu administracyjnego I instancji odnośnie do wykładni lub zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13), a ponadto, że jakkolwiek jego naruszenie może się zaktualizować w sytuacji pominięcia przez wojewódzki sąd administracyjny zarzutów i argumentów istotnych, co wymaga jednak – a należy to podkreślić wobec deficytów stanowiska strony w tym zakresie (zob. s. 4 skargi kasacyjnej) – wykazania w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby jednak inaczej orzec w sprawie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 15 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 850/17; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2765/22; 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 271/14), to zarzut naruszenia tego przepisu prawa trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadniony, a co za tym, idzie za nieskuteczny.
W odniesieniu natomiast do zarzucanego naruszenia art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 k.p.a. i art. 44 k.p.a. (pkt I ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej) wymaga przede wszystkim podkreślenia, że stanowisku Sądu I instancji – z którego wynika, że zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oraz wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia zostało prawidłowo doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. (pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez adresata w terminie) – strona nie przeciwstawia dosłownie żadnych argumentów, ograniczając się do enigmatycznego – bo nie popartego żadnymi racjami, w tym odwołującymi się do jakichkolwiek faktów, czy też miarodajnych informacji o faktach – stwierdzenia, że "(...) pozostawiony w skrzynce oddawczej formularz zawiadomienia (awizo) był pustym blankietem i nie zawierał obligatoryjnych informacji, w szczególności terminu odbioru przesyłki i miejsca jej pozostawienia do odbioru", któremu to twierdzeniu – co nie mniej istotne, gdy chodzi o jego zasadność – sprzeciwia się treść adnotacji zawartych na dowodzie zwrotnego potwierdzenia odbioru – do których strona również w żadnym stopniu, ani też zakresie się nie odnosi – jak również daty stempli pocztowych odwzorowane na kopercie zawierającej przesyłkę adresowaną do strony.
Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że fakt doręczenia stronie – w trybie art. 44 k.p.a. – zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie wprost wynika z adnotacji zawartych na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzenia odbioru, a co za tym idzie z ich waloru, jako dokumentu, aktualizując tym samym przesłanki stosowania § 4 art. 44 k.p.a., a tym samym przesłanki oceny odnośnie do zaktualizowania się prawnego domniemania skutecznego doręczenia pisma opartego na założeniu, że jego adresat mógł się z nim zapoznać (tj. z pismem awizowanym), co siłą rzeczy prowadzi do wniosku – zwłaszcza, że wniosku przeciwnego nie uzasadnia przywołane stanowisko strony, a to wobec jego enigmatyczności oraz lakoniczności – że fakt doręczenia stronie wymienionego zawiadomienia w dniu 6 maja 2024 r. wynikał – co trzeba w szczególny sposób podkreślić – z przepisów obowiązującego prawa, to zarzut naruszenia art. 44 art. i 61 § 4 k.p.a. trzeba uznać za tym bardziej nieuzasadniony, podobnie jak i zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podkreślić, że stawiając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. stronna skarżąca powinna wykazać – a nic takiego nie wynika, ani z zarzutów skargi kasacyjnej, ani też z jej uzasadnienia, co trzeba zaakcentować w korespondencji do wniosków wynikających z deficytów konstrukcji oraz uzasadnienia zarzutu z pkt I ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, o czym była mowa powyżej – że uchybienie jego wymogom przez organ administracji publicznej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie, że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej – polegającej na przykład na inicjatywie dowodowej – mogącej mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (zob. np. wyroki NSA z dnia: 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 326/17; 14 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2841/15). Jeżeli w korespondencji do powyższego podkreślić, że podnosząc zarzut naruszenia wymienionego przepisu prawa strona skarżąca nie kwestionuje faktu skutecznego doręczenia jej w dniu 26 marca 2024 r. wezwania, o którym jest mowa w art. 18na ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak również – co nie mniej istotne – braku wykonania tego wezwania poprzez usunięcie stanu niezgodnego z prawem w terminie 14 dniu od dnia odbioru (podjęcia) tego wezwania, to omawiany zarzut kasacyjny trzeba uznać za nieuzasadniony.
Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą nie mogą również odnieść zarzuty z pkt II pkt 1) oraz pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie odpowiednio, zarzut błędnej wykładni art. 19e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zarzut błędnej wykładni art. 19e ust. 1 pkt 3 wymienionej ustawy w związku z art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców.
Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się – albowiem nie jest to bez znaczenia – do przyjmowanego w orzecznictwie rozumienia błędu wykładni, a co za tym do idzie koniecznych wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość (zob. np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15).
Błędna wykładnia prawa materialnego, o której mowa w pkt 1 art. 174 p.p.s.a., to wadliwe zrekonstruowanie normy prawnej z konkretnego przepisu (przepisów) prawa, wyrażające się w mylnym zrozumieniu jego (ich) treści (w tym, poprzez wadliwą klaryfikację znaczeń), a przez to w wadliwym ustaleniu jego (ich) sensu normatywnego przez sąd administracyjny I instancji, co wymaga – aby zarzut błędnej wykładni mógł być rozpatrzony – wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być jego wykładnia prawidłowa, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnośnie do tego rodzaju kwestii spornej, a więc innymi słowy wymaga przeciwstawienia stanowisku nieprawidłowemu, stanowiska, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest prawidłowe.
O braku skuteczności – a co za tym idzie zasadności – zarzutu błędnej wykładni wymienionych przepisów prawa – w tym również przepisów ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, do których strona nawiązuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odwołując się do art. 45 ust. 1 i ust. 2 oraz do art. 48 ust. 1 tej ustawy – trzeba wnioskować przede wszystkim na tej podstawie, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika (zob. s. 5 – 10), aby przepisy te stanowiły przedmiot jakiejkolwiek egzegezy prawniczej Sądu I instancji, w rezultacie której miałby zostać wyrażony pogląd prawny kwestionowany skargą kasacyjną – którego strona skarżącą nota bene nie jest nawet w stanie zrekonstruować, albowiem nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej – zwłaszcza, że przepisy art. 24 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców (który nie zawiera przy tym jednostki redakcyjnej oznaczonej, jako ust. 2) oraz art. 45 ust. 1 i ust. 2 i art. 48 ust. 1 ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy nie zostały nawet przywołane przez Sąd I instancji, zaś w odniesieniu do art. 19e ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Sąd ten ograniczył się jedynie do przywołania jego treści. Siłą rzeczy za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że na gruncie zarzutów naruszenia wymienionych przepisów prawa została podjęta polemika z poglądem nieistniejącym, co nie pozostaje bez wpływu i na ten wniosek, że wobec przedstawionego rozumienia błędu wykładni oraz koniecznych wymogów, którym zarzut taki powinien czynić zadość, zarzuty błędnej wykładni tych przepisów prawa nie mogą być uznane za zasadne, ani też skuteczne.
Zakładając natomiast, że intencją strony było wykazanie niewłaściwego zastosowania wymienionych przepisów prawa wymaga przypomnienia, że zarzut błędu subsumpcji wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu), zaś jego ocena może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22).
Jeżeli w tym też kontekście i zarazem wobec treści art. 19e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – z którego wynika, że agencja zatrudnienia ma obowiązek informowania marszałka województwa o zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w terminie 14 dni od dnia zawieszenia albo wznowienia wykonywania tej działalności – podkreślić, że wymieniony przepis prawa, aż nadto jasno i wyraźnie adresuje obowiązek, o którym jest w nim mowa do agencji zatrudnienia, a co więcej, że nie mniej jasno i wyraźnie określa treść tego obowiązku, który polega na powiadomieniu właściwego organu administracji – a mianowicie marszałka województwa – o zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej, to nie sposób jest twierdzić, że zadość temu obowiązkowi miałoby i mogłoby czynić zgłoszenie przez stronę (agencję zatrudnienia) do CEIDG informacji o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej. Zwłaszcza, gdy w tej mierze – i zarazem w relacji do treści art. 19e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – odwołać się do art. 2 ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy – a co za tym idzie do funkcji samej tej ewidencji – oraz do art. 18 tej ustawy, który stanowi wyłącznie o uprawnieniu do złożenia wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej – wynika z niego bowiem, że przedsiębiorca wpisany do CEIDG, który spełnia warunki, o których mowa w art. 22 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, może złożyć wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej – a ponadto do art. 48 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym CEIDG udostępnia zgromadzone dane i informacje, o których mowa między innymi w art. 5 ust. 1 i 2, organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań.
W korespondencji przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że udostępnienie z CEIDG, na podstawie art. 48 ust. 1 przywołanej ustawy, informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej – w tym wobec tego, że złożenie do CEIDG wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem przedsiębiorcy (art. 18 tej ustawy) – organom państwowym w celu realizacji ich ustawowych zadań, nie stanowi realizacji obowiązku wprost adresowanego do agencji zatrudnienia, a mianowicie obowiązku, o którym jest mowa w art. 19e ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zwłaszcza, że "udostępnienie z CEIDG informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej" nie jest tożsame – co jest aż nadto oczywiste, gdy chodzi o jego istotę oraz funkcje – "obowiązkowi informowania marszałka województwa o zawieszeniu albo wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w terminie 14 dni od dnia zawieszenia albo wznowienia wykonywania tej działalności", który jest wprost adresowanemu do agencji zatrudnienia.
Omawiane zarzuty kasacyjne trzeba więc uznać za tym bardziej nieuzasadnione.
Skutku oczekiwanego przez stronę nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (pkt II pkt 3) petitum skargi kasacyjnej).
Wymieniony przepis prawa – którego naruszenie zarzuca strona – jest bowiem tzw. przepisem wynikowym, który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, i który tym samym nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (zob. np.: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1925/12; wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2458/12.). Błędne oddalenie skargi, samo w sobie nie polega na błędnym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a., a tym samym na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) lub lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, albowiem stanowi skutek błędu popełnionego na etapie poprzedzającym, a mianowicie na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa, które wojewódzki sąd administracyjny stosował lub powinien był zastosować, jako normatywne wzorce kontroli legalności tego aktu. Błędne rozstrzygnięcie, jest więc jedynie następstwem błędu zasadniczego polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej.
Nie są również usprawiedliwione zarzuty z pkt III pkt 1) i pkt 2) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzuty błędnej wykładni przepisów art. 433 ust. 2 oraz art. 322 ust. 2 w związku z art. 305 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, a mianowicie ustawy, którą została uchylona ustawa z dnia z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Oczekiwanie strony skarżącej odnośnie do zastosowania w rozpatrywanej sprawie przepisów ustawy z dnia 20 marca 2025 r. – z której która nota bene wynika, że sporne w sprawie zagadnienie reguluje ona w sposób tożsamy z regulacją zawartą w ustawie "starej" – nie jest uzasadnione, jeżeli wobec treści art. 433 ust. 1 i ust. 2 ustawy nowej – zgodnie z którym postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów (ust. 1); do postępowań, o których mowa w art. 18e, art. 18j, art. 18l, art. 18m, art. 18na, i art. 19ia ustawy uchylanej w art. 460, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy (ust. 2) – podkreślić, że ustawa ta – a mianowicie, ustawa nowa – uzyskała moc obowiązującą w dniu 1 czerwca 2025 r., zaś wszczęte z urzędu zawiadomieniem z dnia 17 kwietnia 2024 r. – skutecznie doręczonym stronie w dniu 6 maja 2024 r. – podstępowanie w sprawie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oraz wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia zostało zakończone ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 28 kwietnia 2025 r., a więc decyzją wydaną jeszcze pod rządami ustawy "starej".
W korespondencji do wszystkich przedstawionych argumentów za pozbawiony jakichkolwiek podstaw należało więc uznać również zarzut z pkt III pkt 3) petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 145 § 3 p.p.s.a.
W rekapitulacji należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.