II GSK 2818/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuNaczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który utrzymał w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu odmawiającą uchylenia decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Prawo jazdy zostało zatrzymane na okres trzech miesięcy z powodu przekroczenia dopuszczalnej prędkości o 52 km/h w obszarze zabudowanym. Strona wniosła o wznowienie postępowania w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczący podstaw wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organy administracji, które stwierdziły, że droga była prawidłowo oznakowana jako teren zabudowany i pomiar prędkości był wykonany prawidłowo, utrzymano w mocy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. WSA w Warszawie uchylił pierwotne decyzje, wskazując na potrzebę jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego, w tym oznakowania drogi, prawidłowości pomiaru prędkości z uwzględnieniem błędu urządzenia, oraz wyjaśnienia, dlaczego nie podjęto próby ukarania mandatem. Po ponownym postępowaniu organy ponownie odmówiły uchylenia decyzji, a WSA oddalił skargę strony. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w tym brak pełnej kontroli legalności, naruszenie zasad prawdy obiektywnej, proporcjonalności, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, a także błędne zastosowanie przepisów dotyczących pomiaru prędkości i oznakowania terenu zabudowanego. NSA uznał skargę kasacyjną za bezzasadną. Sąd podkreślił, że zarówno organy, jak i WSA były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w poprzednim, prawomocnym wyroku WSA (sygn. akt VIII SA/Wa 378/23). NSA stwierdził, że WSA prawidłowo ocenił, iż postępowanie dowodowe zostało uzupełnione zgodnie z wytycznymi. Zarzuty dotyczące błędów pomiaru urządzenia i braku zastosowania tolerancji błędu zostały uznane za nieskuteczne, podobnie jak zarzuty dotyczące oznakowania drogi i naruszenia przepisów k.p.a. Sąd wskazał, że strona nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych ani oceny prawnej Sądu I instancji.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaWiążący charakter wcześniejszych orzeczeń sądowych dla organów administracji i sądów niższej instancji (art. 153 p.p.s.a.). Potwierdzenie konieczności rzetelnego ustalenia stanu faktycznego w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy, zwłaszcza w kontekście pomiaru prędkości i oznakowania drogi.
Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z wznowieniem postępowania po wyroku TK i wiążącym charakterem wcześniejszego wyroku WSA. Interpretacja przepisów dotyczących pomiaru prędkości i oznakowania może być przedmiotem dalszych sporów.
Zagadnienia prawne (3)
Czy organ administracji publicznej prawidłowo ustalił fakt przekroczenia dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, stanowiący podstawę do zatrzymania prawa jazdy?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, organy prawidłowo ustaliły fakt przekroczenia prędkości, opierając się na pomiarze wykonanym przez legalizowane urządzenie i prawidłowym oznakowaniu drogi jako terenu zabudowanego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organy administracji zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, w tym dokumentację dotyczącą legalizacji urządzenia pomiarowego oraz dowody na prawidłowe oznakowanie drogi. Pomimo zarzutów strony dotyczących błędów pomiaru i braku oznakowania, sąd I instancji oraz NSA uznały te ustalenia za prawidłowe, a organy były związane wcześniejszym wyrokiem WSA nakazującym szczegółowe ustalenia.
Czy sąd administracyjny pierwszej instancji prawidłowo ocenił postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji po uchyleniu wcześniejszych decyzji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, sąd I instancji prawidłowo ocenił, że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione zgodnie z wytycznymi zawartymi w poprzednim wyroku WSA.
Uzasadnienie
NSA podkreślił, że WSA w zaskarżonym wyroku rozważał, czy organy zastosowały się do oceny prawnej i wskazówek z poprzedniego wyroku WSA, dochodząc do wniosku, że postępowanie dowodowe zostało uzupełnione. Brak było podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 153 p.p.s.a.
Czy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym zasad prawdy obiektywnej i rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, zostały skutecznie podniesione i uzasadnione?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzuty te okazały się nieskuteczne, ponieważ strona nie wykazała, w jaki sposób naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, a także nie powiązała ich z konkretnymi przepisami materialnego prawa administracyjnego.
Uzasadnienie
NSA stwierdził, że strona nie wykazała związku przyczynowego między zarzucanymi uchybieniami procesowymi a wynikiem sprawy. W przypadku zarzutów naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że następstwa tych uchybień były na tyle istotne, że mogły wpłynąć na treść orzeczenia.
Przepisy (20)
Główne
u.k.p. art. 102 § 1 pkt 4
Ustawa o kierujących pojazdami
p.r.d. art. 135 § 1 pkt 1a lit. a
Prawo o ruchu drogowym
k.p.a. art. 151 § § 1 ust. 1
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 153
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu wiążą sąd oraz organ.
p.p.s.a. art. 170
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również sądy i inne organy państwowe.
p.p.s.a. art. 174 § pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa skargi kasacyjnej - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.
p.p.s.a. art. 184
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.k.p. art. 102 § 1c
Ustawa o kierujących pojazdami
u.k.p. art. 102 § 1e
Ustawa o kierujących pojazdami
u.k.p. art. 102 § 3
Ustawa o kierujących pojazdami
p.r.d. art. 2 § pkt 15
Prawo o ruchu drogowym
Definicja obszaru zabudowanego jako obszaru oznaczonego odpowiednimi znakami drogowymi.
k.p.a. art. 145a § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Podstawa wznowienia postępowania odsyłająca do wyroku TK.
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Kodeks postępowania administracyjnego
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
k.w. art. 41
Kodeks wykroczeń
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 roku w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego art. 9a
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 roku w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w kontroli ruchu drogowego § § 21 ust 1 lit b
Dotyczy wartości błędów granicznych dopuszczalnych przyrządu podczas badań w laboratorium.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych § § 58 ust. 3
Obszar zabudowany oznaczony jest znakami D-42 i D-43.
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji i sąd I instancji. • Niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego dotyczącego przekroczenia prędkości. • Brak uwzględnienia błędów pomiaru urządzenia i braku zastosowania tolerancji. • Niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących oznakowania terenu zabudowanego. • Naruszenie zasad prawdy obiektywnej, proporcjonalności i rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.
Godne uwagi sformułowania
organy powinny mieć pewność przed wydaniem decyzji na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., że do przekroczenia prędkości o ponad 50 km/h w terenie zabudowanym doszło. • ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ. • nie każde naruszenie przepisów postępowania, nawet gdyby miało być uznane za uzasadnione, może skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skład orzekający
Dorota Dąbek
sędzia
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
sprawozdawca
Marcin Kamiński
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Wiążący charakter wcześniejszych orzeczeń sądowych dla organów administracji i sądów niższej instancji (art. 153 p.p.s.a.). Potwierdzenie konieczności rzetelnego ustalenia stanu faktycznego w sprawach o zatrzymanie prawa jazdy, zwłaszcza w kontekście pomiaru prędkości i oznakowania drogi."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji prawnej związanej z wznowieniem postępowania po wyroku TK i wiążącym charakterem wcześniejszego wyroku WSA. Interpretacja przepisów dotyczących pomiaru prędkości i oznakowania może być przedmiotem dalszych sporów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa pokazuje, jak ważne jest przestrzeganie procedur administracyjnych i sądowych, zwłaszcza w kontekście wiążącego charakteru wcześniejszych orzeczeń. Pokazuje również typowe problemy w sprawach o wykroczenia drogowe.
“Czy błąd pomiaru prędkości może uratować prawo jazdy? NSA rozstrzyga.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.