Pełny tekst orzeczenia

II GSK 2817/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II GSK 2817/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Zalewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
III SA/Gd 618/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2025-08-28
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono wniosek
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 6, art. 64 § 3, art. 89, art. 193, art. 284
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta Słupska w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Słupska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 618/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w. S. na decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 9 września 2024 r., nr 1108/2024 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty postanawia: odrzucić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt III SA/Gd 618/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezydenta Miasta Słupska z 9 września 2024 r., nr 1108/2024 w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 4 553 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, bowiem jego wykonanie może wyrządzić nieodwracalne szkody w budżecie organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek organu podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w swojej treści co do zasady nie dopuszczają możliwości zgłoszenia wniosku o wstrzymanie wykonania wyroku. Znajdujące się w niej wyjątki – zawarte w art. 89 p.p.s.a. oraz art. 284 p.p.s.a. – nie mają natomiast zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis art. 89 p.p.s.a. dotyczy bowiem możliwości wstrzymania wykonania orzeczenia sądowego w toku postępowania o przywrócenie uchybionego terminu. Natomiast art. 284 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania prawomocnego orzeczenia sądu.
Mając powyższe na względzie należy wyjaśnić, że wskutek wniesienia środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zaskarżony wyrok pozostaje wyrokiem nieprawomocnym, a co za tym idzie – nie wywołuje on skutków prawnych związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia. Dopiero prawomocne orzeczenie sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.).
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 64 § 3 p.p.s.a., do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 193 p.p.s.a. in principio, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Uwzględniając przywołane przepisy i wynikające z nich konsekwencje, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku jako niedopuszczalny należało odrzucić.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.