II GSK 280/16

III SA/Łd 566/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-11-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Janusz Nowacki /przewodniczący/
Małgorzata Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 1 ust. 2 pkt 2, art. 4 pkt 22, art. 73, art. 74 w zw. z art. 76a, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 10 par. 1, art. 75, art. 76 par. 1, art. 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 3 lit. g
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Dnia 3 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Asesor WSA Anna Dębowska, , po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr BP.501.1754.2021.0993.WA7.230339 z dnia 9 czerwca 2022 roku w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę. a.l.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 9 czerwca 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 września 2021 r. o nałożeniu na D.N. kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
24 czerwca 2021 r. w R. na drodze krajowej DK 12 al.[...], został zatrzymany do kontroli drogowej samochód Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował P.B. Kierowca wykonywał przewóz w imieniu przedsiębiorcy D.N. – P. S.C. Kierowca wykonywał przewóz odpadów z R. do miejscowości K. 18. W toku analizy zapisanych danych w pamięci tachografu stwierdzono kilkukrotne prowadzenie pojazdu bez włożonej karty kierowcy do tachografu. Nierejestrowanie danych pojazd nr. [...] miało miejsce w dniach: 21 czerwca 2021 od 14:22: do 15:36, jazda bez prawidłowej karty kierowcy miała miejsce przez 1h 5min (kierowca przejechał 56,6 km, ze średnia prędkością 52,25 km/h); 18 czerwca 2021 od 17:06 do 18:46, jazda bez prawidłowej karty kierowcy trwała 1h 15min (76 km, 60,8 km/h); 15 czerwca 2021 od 21:04 do 21:36 jazda bez prawidłowej karty kierowcy trwała 21min (13,03 km, 37,23 km/h); 11 czerwca 2021 od 18:51 do 19:51 jazda bez prawidłowej karty kierowcy trwała 40 min (39 km, 58,5 km/h). Przebieg kontroli udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z 24 czerwca 2021 r.
Pismem z 24 czerwca 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego.
Decyzją z 6 września 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.), dalej "u.t.d." nałożył na D.N. karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za naruszenie określone pod: lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.– niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Pismem z 23 września 2021 r. strona wniosła odwołanie zarzucając powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- przepisów postępowania, tj.: art. 12, art. 75 § 1 oraz art. 35 k.p.a. poprzez brak przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sprzeczność istotnych ustaleń w zebranym materiale dowodowym;
- prawa materialnego, tj. art. 10 Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (DZ.U.UE.L.2006.102.1) -dalej "rozporządzenie nr 561/2006" poprzez nie przeprowadzenie analizy czy jazda bez karty kierowcy była wykonywana w ramach wyłączenia, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Skarżący wyjaśnił, że w związku z nieprzesłuchaniem przez organ wnioskowanego świadka strona nie mogła przedstawić kolejnych dowodów. Zdaniem odwołującego jazda bez zalogowanej karty kierowcy odbywała się w ramach wyłączenia o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, czego organ I instancji nie sprawdził w prowadzonym postępowaniu.
Strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Przywołaną na wstępie decyzją z 9 czerwca 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 6 września 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Przytaczając treść art. 32 ust. 1 i ust. 3, art. 44 ust. 3 oraz art. 34 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) dalej "rozporządzenie nr 165/2014" oraz treść lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ II instancji stwierdził, iż zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. wydruków z tachografu, dokumentacji przewozowej, protokołu kontroli drogowej, że strona w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. wykonywała przewozy drogowe, w trakcie których kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone 24 czerwca 2021 r. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Renault o nr rej. [...] oraz naczepy o nr rej. [...]. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca P.B. wykonywał krajowy transport drogowy na rzeczy w imieniu przedsiębiorcy D.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Przedsiębiorstwo D. Podczas kontroli zostały pobrane dane cyfrowe z karty kierowcy i tachografu zainstalowanego w pojeździe marki Renault o nr rej. [...]. Analiza danych cyfrowych wykazała, że w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 21 czerwca 2021 r. pojazdem marki Renault o nr rej. [...] wykonywany był przewóz bez zalogowanej karty kierowcy. Ilość przejechanych kilometrów oraz czas jazdy bez zalogowanej karty kierowcy świadczą o tym, że przewozy odbywały się po drogach publicznych. Kierowca P.B. w trakcie kontroli wyjaśnił, że to nie on prowadził pojazd bez zalogowanej karty kierowcy oraz że nie wie, który kierowca prowadził pojazd bez zalogowanej karty kierowcy. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozów bez zalogowanej karty kierowcy stanowił naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że dowód w postaci danych cyfrowych pobranych z tachografu nie może być skutecznie podważony przez zeznania kierowcy. Z danych cyfrowych pobranych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki Renault o nr rej. [...] wynika, że w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. wykonywana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. (...). W decyzji organ I instancji wskazał, że nie uwzględnił wniosku strony o przesłuchanie kierowcy, ponieważ P.B. w trakcie kontroli wyjaśnił kontrolującym, że nie wie kto prowadził pojazd marki Renault o nr rej. [...] bez zalogowanej karty kierowcy w kontrolowanym okresie. Jeżeli zatem kierowca w dniu kontroli bezpośrednio po wykryciu naruszenia nie wiedział, kto i w jakim celu wykonywał przewozy kontrolowanym pojazdem bez zalogowanej karty kierowcy tym samym trudno jest uznać aby, po jakimś czasie od kontroli, kierowca mógł wnieść nowe informacje konieczne do wyjaśnienia sprawy. W ocenie organu odwoławczego brak przesłuchania kierowcy nie uniemożliwił w żaden sposób przedstawienia przez stronę innych dowodów świadczących na jej korzyść. Zeznania świadków służą zazwyczaj uzupełnieniu zgromadzonego materiału dowodowego i wyjaśnieniu istniejących wątpliwości. Tak więc jeżeli strona miała dowody świadczące, że wykonywane przewozy bez zalogowanej karty kierowcy były wykonywane zgodnie z obowiązującym prawem winna przedstawić takie dowody. Organ II instancji podkreślił, że w przypadku stwierdzenia podczas kontroli, że strona wykonywała przewozy drogowe pojazdem bez zalogowanej karty kierowcy do tachografu, a więc z naruszeniem art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 nie ma obowiązku poszukiwania przyczyn dlaczego w trakcie jazdy kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Strona w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu nie dostarczyła dowodów świadczących, że wykonywane przez nią przewozy pojazdem marki Renault o nr rej. [...] w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. podlegały wyłączeniu na podstawie wyłączenia, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, na który to przepis się powołuje. Organ odwoławczy podkreślił, że wyłączenie, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 nie dotyczy sytuacji, gdy przedsiębiorca prowadzi pojazd przez kilkadziesiąt kilometrów po drodze publicznej do warsztatu. Ilość przejechanych kilometrów bez zalogowanej karty kierowcy oraz fakt, że jazda odbywała się w kilku dniach sugerują, że jazda bez zalogowanej karty kierowcy nie odbywała się w związku z naprawą pojazdu. Samochód po dokonanej naprawie powinien być sprawny i nie ma konieczności wykonywania nim jazdy przez kilkadziesiąt kilometrów w celu sprawdzenia czy wszystko w nim działa.
Organ II instancji dodał, iż w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92 b u.t.d. ustawodawca daje bowiem możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca. Również art. 92 c u.t.d. nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy są nimi osoby fizyczne, osoby prawne lub jednostki organizacyjne, którym prawo przypisuje podmiotowość prawną, działanie osób przy pomocy których podmioty te prowadzą działalność gospodarczą (czyli w tym wypadku kierowców) jest działaniem tychże podmiotów. Jeżeli zatem kierowca w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych dopuścił się naruszeń przepisów prawa to podmiot będący dla tego kierowcy pracodawcą bądź zleceniobiorcą ponosi odpowiedzialność administracyjną zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do u.t.d. Okoliczności, które mogą spowodować zwolnienie się z wyżej opisanej odpowiedzialności muszą mieć charakter czysto zewnętrzny, wyodrębniony od działania przedsiębiorcy.
Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył D.N., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa polegające na:
I. zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez organy oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy, art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez zaniechanie ustalenia pomimo twierdzeń i wniosków dowodowych skarżącego, że przejazdy wykonywane w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. pojazdem marki Renault o nr rej. [...] były wykonywane bez zalogowanej karty kierowcy ponieważ były jazdami próbnymi po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej;
II. błędnej wykładni naruszenia określonego w lp. 6.2.1. z załącznika nr 3 u.t.d. a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniu art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez zaniechanie badania przesłanek uzasadniających nałożenie kary i pominiecie wyłączeń stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 do przewozu pojazdami poddawanymi próbie drogowej;
III. naruszeniu art. 73 i art. 92 a ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 10 ust. 1 prawa przedsiębiorcy i art. 46 ust. 3 prawa przedsiębiorcy w zw. z art. 7 , art. 10 § 1, art. 77 i art. 75 § 1, k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącego kary, gdy organy obu instancji naruszyły tryb zbierania dowodów przewidziany w u.t.d. na potrzeby ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, a także w zakresie, w jakim działania podmiotów kontrolujących naruszały przewidziane prawem procedury oraz w zakresie w jakim organy dowolnie ustalił istotne dla sprawy okoliczności, nie dysponując w tym zakresie wystarczającym materiałem dowodowym, a wręcz zakładając a prori rozstrzygnięcie przy jednoczesnym pozbawieniu strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przez pozostawienie bez rozpoznania wniosków dowodowych strony w tym brak sprawdzenia w systemie Via Toll czy przejazd odbywał się po drogach publicznych oraz jaki był jego charakter.
Skarżący podniósł, iż od początku wskazywał, iż posiada własne zaplecze techniczne do serwisu i naprawy pojazdów. Mechanicy zatrudnieni przez skarżącego w trakcie naprawy dokonują przejazdów technicznych, co oznacza, że jazdy z włączoną funkcją OUT były wykonywane na zasadzie wyłączenia określonego w art. 3 lit g rozporządzenia 561/2006 stanowiąc próby drogowe. Organy obu instancji nie podjęły żadnych kroków w celu należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie uwzględniły wniosku dowodowego w postaci przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, nie sprawdziły w systemie Via Toll, gdzie we wskazanych w naruszeniu okresach pojazd mógł się znajdować, w szczególności czy pojazd poruszał się po drogach publicznych. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, poprzestanie na przesłuchaniu kierowcy w trakcie kontroli drogowej było dowodem niewystarczającym, aby uznać że doszło do naruszenia określonego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzją organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.
Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania obowiązującej procedury.
Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 9 czerwca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji wymierzającą D.N. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 5 000 zł.
Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy cyt. wcześniej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie.
Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny nie jest uzależniona od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne ustalono w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Oznacza to, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku oraz nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy. Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r. sygn. akt II GSK 3242/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy. W kontrolowanej sprawie nie wystąpiły ustawowe przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z odpowiedzialności za ujawnione naruszenia, a powody takiego stanu rzeczy zostały przez organ szczegółowo omówione w kontrolowanej decyzji.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d., podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y u.t.d. Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z tej ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cytowanych wyżej: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a także rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego. W art. 32 rozporządzeniu nr 165/2014 dotyczącym tachografów stosowanych w transporcie drogowym wskazano, że przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy mają obowiązek zapewniać poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Stosownie do art. 34 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy.
Stosownie do lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł.
W kontekście zarzutów skargi, badając w pierwszej kolejności legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organy w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w toku dokonanej 24 czerwca 2021 r. kontroli drogowej samochodu Renault o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], którym kierował P.B. wykonujący przewóz drogowy w imieniu i na rzecz skarżącego D.N., stwierdzono nierejestrowanie aktywności kierowcy. Analiza danych cyfrowych pochodzących z tachografu zainstalowanego w tym pojeździe i karty kierowcy wykazała, że kierujący nim w okresie od 11 do 21 czerwca 2021 r. wykonywał przejazdy drogowe tym pojazdem bez zalogowanej w tachografie tj. włożonej prawidłowo do właściwego slotu urządzenia, karty kierowcy. Prowadzenie pojazdu bez włożonej karty kierowcy do tachografu zainstalowanego w pojeździe nr. [...] miało miejsce w dniach: 21 czerwca 2021 od 14:22: do 15:36; 18 czerwca 2021 od 17:06 do 18:46; 15 czerwca 2021 od 21:04 do 21:36; 11 czerwca 2021 od 18:51 do 19:51.
Podkreślić trzeba, że powyższe okoliczności stanowiące podstawę wymierzenia kary pieniężnej, wynikają z protokołu kontroli z 24 czerwca 2021 r. Zaakcentowania wymaga, że sporządzenie protokołu z kontroli znajduje umocowanie w art. 74 w zw. z art. 76a u.t.d. Zgodnie z art. 74 ust. 1 u.t.d. w przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, podczas przeprowadzanej kontroli drogowej, sporządza się protokół kontroli. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17 LEX nr 2718129). Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych protokół kontroli korzysta z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych. Istotnym w sprawie jest to, że kontrola odbyła się z udziałem kierowcy, który nie zgłaszał żadnych uwag co do sposobu jej przeprowadzenia dokonanych ustaleń, nie wskazywał też, że powodem dla którego brak było w stwierdzonych okresach rejestracji aktywności kierowcy było odbywanie przez pojazd prób drogowych w związku z naprawami, którym poddawany był samochód, nie wskazał w ogóle aby pojazd w tym okresie był niesprawny i wymagał naprawy.
W niniejszej sprawie skarżący nie wniósł zastrzeżenia do protokołu kontroli, nie przedstawił też żadnych dowodów, które podważałyby prawidłowość ustaleń organu w zakresie stwierdzonych naruszeń. Tym samym uznać trzeba, że w prowadzonym postępowaniu kontrolnym możliwe było dokonanie ustaleń faktycznych na podstawie dowodów zgromadzonych podczas kontroli.
Podnieść trzeba, że skarżący w toku postępowania oraz we wniesionej skardze nie kwestionował naruszeń stwierdzonych podczas przeprowadzonej kontroli, które znalazły odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji. Natomiast twierdził, że ujawnione przejazdy pojazdem Renault o nr rej. [...] w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r były realizowane zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Oświadczył, że posiada własne zaplecze techniczne do serwisu i naprawy pojazdów, a mechanicy zatrudnieni przez skarżącego, w trakcie naprawy dokonują przejazdów technicznych, co oznacza, że jazda bez karty kierowcy była wykonywana w ramach wyłączenia o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 – wykonywanie przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym w ramach napraw albo konserwacji. W konsekwencji, w przekonaniu skarżącego, organ nie był uprawniony do nałożenia na niego kary pieniężnej za brak rejestrowania danych na karcie kierowcy. Wniósł nadto o przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, na okoliczność gdzie i w jakich okolicznościach przekazał przedmiotowy pojazd w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. po zakończeniu swojej aktywności.
Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego. Wersja wydarzeń jaką podaje nie znajduje bowiem potwierdzenia w faktach i zmierza wyłącznie do uniknięcia odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Na poparcie swoich twierdzeń strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby, że kontrolowany samochód poddawany był w spornym okresie naprawom, które skutkowały koniecznością przeprowadzenia prób drogowych po ich wykonaniu.
Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Wskazać należy, że wyłączenie na które powołuje się strona zawarte w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem. Taka wykładnia znajduje potwierdzenie w orzecznictwie i - w ocenie sądu - w świetle okoliczności niniejszej sprawy prowadzi do stwierdzenia, że wyłączenie objęte zakresem art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 nie znajdowało zastosowania w rozważanym przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 675/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1736/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 133/17, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezsporne pozostaje, że podczas kontroli drogowej, na podstawie danych cyfrowych pobranych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki Renault o nr rej. [...] i karty kierowcy stwierdzono, że w dniach 11, 15, 18 i 21 czerwca 2021 r. wykonywana była jazda bez zalogowanej karty kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast żadnych dowodów (chociażby w postaci faktur za naprawy pojazdu lub zakup części do niego) na potwierdzenie, że kontrolowany pojazd należący do skarżącego został poddany naprawie przed wykonywaniem spornych przejazdów, a wykonywany przewóz drogowy pozostawał w związku z poddaniem go próbie drogowej po naprawie lub konserwacji. Nie zgłosił również wniosków o przeprowadzenie dowodów z zeznań w charakterze świadków, zatrudnionych przez niego mechaników.
Trafnie uznały organy, że samo powołanie się na jedną z przesłanek wyłączających obowiązek rejestracji aktywności kierowcy nie stanowi podstawy do przyjęcia przez organ, że faktycznie miały miejsce przejazdy wyłączające stosowanie przepisów rozporządzenia nr 561/2006. W zgromadzonym materiale brak jest dowodu, który przynajmniej uprawdopodobniłby tezę stawianą przez stronę. Tym samym gołosłowne twierdzenia strony w tym zakresie nie mogły stanowić podstawy do czynienia ustaleń odnośnie stwierdzonego naruszenia, stanowiąc jedynie wyraz przyjętej linii obrony, która nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
W tym miejscu trzeba wskazać, że należało się również zgodzić z organami obydwu instancji, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dodatkowych dowodów w postaci zeznań kierowcy, gdyż okoliczności kiedy, komu i w jakich okolicznościach przekazał on kontrolowany pojazd po zakończeniu swojej aktywności jako kierowca nie miały istotnego znaczenia dla stwierdzenia popełnionego naruszenia. Organy za prawdziwe uznały twierdzenia kierowca, który w toku kontroli wyjaśnił, że to nie on dopuścił się stwierdzonych naruszeń i nie wie kto to zrobił. Zgodnie z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaś żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Powyższe oznacza, że organ nie jest związany wnioskiem dowodowym strony, jednak wniosek ten powinien ocenić i jeśli okoliczność będąca przedmiotem dowodu nie ma znaczenie dla sprawy, lub została w wystarczający sposób wykazana to wynik tej oceny powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W kontrolowanej sprawie nieuwzględnienie przez organy wniosku dowodowego zostało wyjaśnione w uzasadnieniach obu decyzji i nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania.
W ocenie sądu, organy obu instancji nie naruszyły również - wyszczególnionych w skardze - przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 75 k.p.a. W szczególności należy stwierdzić, że skarżący miał zagwarantowane prawo czynnego udziału w postępowaniu, mając pełną możliwość wypowiadania się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także miał prawo do składania żądań i przedstawiania własnych twierdzeń i dowodów. Z wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy materialnej wynika dla organów obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Uzupełnieniem tej zasady jest skierowany do organów administracji obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a. - tzw. zasada zupełności). Zadaniem tych organów jest, więc takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, aby odpowiadał on rzeczywistości. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski są logiczne (art. 80 k.p.a.). Wymogi te zostały w rozpoznawanej sprawie przez organy spełnione. Stąd nie zasługują na akceptację stawiane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 i art. 75 k.p.a. W przekonaniu sądu, ustalenia i ocena organu znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wszystkie wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. W kontrolowanej decyzji organ wskazał podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, przedstawiając swoje stanowisko w sposób jasny i zrozumiały, a także odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację. Organ w sposób precyzyjny wskazał wiarygodne dowody uzyskane w toku przeprowadzonej kontroli drogowej, w oparciu o które dokonał ustaleń faktycznych sprawy, jak również opisał naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, szczegółowo wyjaśniając przyczyny nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (nie poparte logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. W tej sytuacji nie zasługuje na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 73 i art. 92 a ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 46 ust. 3 ustawy Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 75 § 1 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, sąd stwierdza, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy potwierdził, że kierowca, nie rejestrując za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie swojej aktywności, dopuścił się naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a kara pieniężna z tego tytułu została na skarżącego nałożona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które skutkowałby koniecznością wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.
d.j.