II GSK 2725/21

II GSK 2725/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący sprawozdawca/
Marcin Kamiński
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Gd 180/21 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2021-09-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 1,  art. 5c ust. 1 pkt 1 lit.a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 180/21 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 23 września 2021 r. sygn. akt III SA/Gd 108/21 oddalił skargę M. K. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO", "organ odwoławczy") z [...] grudnia 2020 r.
nr SKO Gd/4208/20 w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") decyzją
z [...] marca 2016 r. orzekł o udzieleniu skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą K. M. z siedzibą w G., ul. [...], licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o numerze rejestracyjnym [...].
W dniu [...] marca 2020 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynęła informacja
z Krajowego Rejestru Karnego, w której wskazano, że skarżący figuruje w kartotece karnej jako osoba, wobec której Sąd Rejonowy [...] w G. wydał orzeczenie z [...] września 2019 r. sygn. akt [...], prawomocne z [...] stycznia 2020 r. o kwalifikacji prawnej czynu zabronionego określonej w art. 286 § 3 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (dalej: "k.k."), tj. o przestępstwo mieszczące się w katalogu przestępstw przeciwko mieniu.
Organ I instancji zawiadomieniem z [...] kwietnia 2020 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 7 ust. 3 i ust. 4 pkt 3 lit. a, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: "u.t.d."), orzekł o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
W wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Rozpatrując sprawę SKO podkreśliło, że spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadającego już tę licencję z obowiązku spełnienia tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. wyprost wynika, że niespełnienie wymagań uprawniających do wykonywania działalności
w zakresie transportu drogowego obliguje organ do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej o cofnięciu udzielonej skarżącemu licencji.
Prawomocny (skazujący) wyrok karny za przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. oznacza, że osoba której dotyczy popełniła przestępstwo przeciwko mieniu.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji miał zatem obowiązek wszcząć postępowanie i orzec o cofnięciu licencji.
W odniesieniu do argumentacji przedstawionej w odwołaniu SKO podkreśliło, że nie podziela tezy, iż przesłanie pełnomocnikowi strony kserokopii akt sprawy "nie może zostać uznane za prawidłowe i pełnoprawne umożliwienie stronie czynnego udziału
w postępowaniu". Z pism kierowanych do pełnomocnika strony (pismo z [...] maja
2020 r. oraz z [...] sierpnia 2020 r.) jednoznacznie wynika, że organ I instancji dwukrotnie wyznaczał termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przesyłając wcześniej kserokopie akt sprawy. Ani w trakcie postępowania przed organem I instancji ani na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony nie wykazał, że organy administracji publicznej uniemożliwiły mu dokonanie jakiejkolwiek czynności procesowej, a tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadny.
Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu, że Prezydent naruszył art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. dokonując ustaleń w zakresie skazania wyrokiem karnym na podstawie "karty karnej", a nie na podstawie prawomocnego wyroku. W ocenie organu odwoławczego dokument określony jako: "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" wyczerpuje pojęcie dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a.
W pełni zasadne zatem było dokonywanie ustaleń w zakresie stanu faktycznego na jego podstawie, tym bardziej, że jeśli pełnomocnik strony miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści tego dokumentu, to miał pełne prawo wystąpić do sądu karnego o odpis orzeczenia.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł do Sądu skargę. Wyrokiem z 23 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniesioną skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie organy prawidłowo przyjęły, że spełnienie przesłanek uzyskania licencji określonych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 6 u.t.d. w chwili składania wniosku o jej uzyskanie, nie zwalnia posiadacza licencji z obowiązku spełniania tych wymogów przez cały czas jej posiadania. Przepisy ustawy o transporcie drogowym zobowiązują jednocześnie właściwy organ do cofnięcia licencji w każdym przypadku, gdy jej posiadacz zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo przeciwko mieniu, niezależnie od rozmiarów, formy popełnienia i wagi tego przestępstwa, czy też orzeczonej za nie względem przedsiębiorcy kary.
WSA zaznaczył, że strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że na ustalenie wskazanej okoliczności pozwalałoby tylko dysponowanie przez organ dowodem
w postaci odpisu prawomocnego wyroku skazującego. Przestawione stanowisko jest,
w ocenie Sądu, nieprawidłowe jako nieznajdujące oparcia, tak w przepisach prawa materialnego, jak i przepisach proceduralnych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie wiążą bowiem obowiązku wydania decyzji o cofnięciu licencji
z pozyskaniem przez organ odpisu prawomocnego wyroku skazującego, lecz wiążą wskazany skutek z ustaleniem samej okoliczności skazania prawomocnym wyrokiem sądowym, co niewątpliwie może zostać wykazane także innego rodzaju dowodami,
w tym w szczególności innymi aniżeli odpis orzeczenia sadowego, dokumentami urzędowymi. W postępowaniu w przedmiocie cofnięcia licencji obowiązują bowiem uniwersalne dla wszystkich toczących się w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego postępowań reguły postępowania dowodowego, w tym m.in. ta, zgodnie z którą dowód w sprawie może stanowić wszystko co przyczynia się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). W toku postępowania dowodowego na okoliczność prawomocnego skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu przeprowadzono dwa niezależne dowody, tj. dowód z dokumentu
o charakterze urzędowym oraz dowód z przesłuchania strony. W ocenie WSA, poprzez pozyskanie wskazanych dowodów organ w pełni zrealizował ciążące na nim z mocy
art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. obowiązki podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w sposób wyczerpujący zebrał konieczny dla rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy.
Jak wynika z akt administracyjnych w trakcie korzystania przez skarżącego
z udzielonej mu licencji w dniu [...] marca 2020 r. do organu I instancji, który licencji tej udzielił, wpłynęła przesłana z urzędu przez Ministerstwo Sprawiedliwości Krajowy Rejestr Karny "Informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", z treści której wynikało, że skarżący figuruje w kartotece karnej, w związku z orzeczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy [...] w G. w sprawie o sygn. akt [...] w dniu [...] września 2019 r., które to orzeczenie stało się prawomocne dnia [...] stycznia 2020 r. W dokumencie tym wskazano także kwalifikację prawną czynu zabronionego oraz podstawę prawną orzeczonej wobec skarżącego kary grzywny, tj. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k. w zw. z art. 33 § 1 k.k. i art. 33 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 14 § 1 k.k.
Z zawartych w "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" danych wynika zatem, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo umyślne polegające na usiłowaniu (art. 13 § 1 k.k.) - w celu osiągnięcia przez niego korzyści majątkowej, doprowadzenia innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd lub wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania - wypadek mniejszej wagi (art. 286 § 3 k.k.). Okoliczność ta została potwierdzona następnie w toku przesłuchania strony,
o przeprowadzenie którego to dowodu wnioskował zresztą sam skarżący. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokumentujący przeprowadzenie wskazanego dowodu "Protokół przesłuchania strony", sporządzony w dniu [...] lipca 2020 r.
i podpisany przez osobę przeprowadzającą przesłuchanie, przez przesłuchiwanego M. K. oraz przez towarzyszącego mu w trakcie przesłuchania - z upoważnienia pełnomocnika skarżącego adw. P. Z. - aplikanta adwokackiego K. M.
Organy dokonały zatem prawidłowej oceny zebranych w sprawie dowodów w ich wzajemnym powiązaniu i całokształcie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Jednocześnie w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 81 k.p.a., który stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
W toku postępowania strona skarżąca miała bowiem wiedzę o obu dowodach, na podstawie których organ uznał za udowodnione, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. O uzyskaniu przez organ z Krajowego Rejestru Karnego informacji o skazaniu, skarżący powziął bowiem wiedzę już odbierając zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie z [...] kwietnia 2020 r., natomiast w przesłuchaniu, które miało miejsce w dniu [...] lipca 2020 r. uczestniczył osobiście, a następnie została mu również przesłana kserokopia protokołu przesłuchania. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i z prawa tego korzystał w toku postępowania. W kierowanych do organów pismach procesowych skarżący domagał się pozyskania przez organ dowodu w postaci odpisu wyroku, nie podważając jednocześnie samej treści dokumentu urzędowego
w postaci "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", ani też nie wycofał się ze złożonego w toku przesłuchania oświadczenia, kwestionując jedynie samą moc dowodową swojego własnego oświadczenia, jak i otrzymanej przez organ z KRK informacji. Biorąc pod uwagę, że strona skarżąca miała wiedzę o przeprowadzonych
w sprawie dowodach i jednocześnie nie wnosiła o przeprowadzenie innych, z których wynikałyby twierdzenia przeciwne, domaganie się przez nią pozyskania przez organ dodatkowego dowodu w postaci odpisu prawomocnego wyroku skazującego (a więc
w istocie dowodu dotyczącego okoliczności już wystarczająco potwierdzonej dwoma innymi dowodami) zasadnie zakwalifikowano w sprawie jako mające służyć przedłużeniu toczącego się postępowania w celu wydłużenia faktycznego czasu, przez który skarżący będzie mógł jeszcze korzystać z licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką.
Sąd podzielił tym samym stanowisko organów, że w okolicznościach sprawy, niedysponowanie przez nie odpisem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w G. z [...] września 2019 r. (sygn. akt [...]) nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Strona skarżąca nie podważyła treści dokumentu urzędowego, za jaki w świetle art. 76 k.p.a. oraz regulacji wynikających z ustawy z 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1709) należy uznać "Informację o osobie z Krajowego Rejestru Karnego". W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy strona nie podważa treści tego dokumentu urzędowego - informacja z Krajowego Rejestru Karnego, zawierająca dane o prawomocnym skazaniu przedsiębiorcy za przestępstwo przeciwko mieniu stanowi wystarczającą podstawę dla stwierdzenia wystąpienia przesłanek wydania decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego. Karty rejestracyjne, które zawierają informacje o osobach odpowiadających na zasadach określonych w Kodeksie karnym, Kodeksie karnym skarbowym, Kodeksie wykroczeń i które gromadzi się w rejestrze, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym, sporządza bowiem ten sam sąd pierwszej instancji, który wydał karny wyrok skazujący względem określonej osoby, co czyni się przy tym niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia, które wydano w sprawie. Stosownie zaś do art. 12 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym sporządzając kartę rejestracyjną, sąd umieszcza w niej w oparciu o wydany i prawomocny już wyrok skazujący wszystkie istotne dane, obejmujące m.in. oznaczenie organu wydającego orzeczenie, sygnaturę akt, datę wydania i uprawomocnienia się orzeczenia oraz kwalifikację prawną czynu zabronionego. Dane te są zatem jak najbardziej relewantne dla ustalania okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia spraw administracyjnych toczących się w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1
i § 1a k.p.a., WSA podzielił stanowisko strony skarżącej, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przepisów. Naruszenie to jednak zdaniem Sądu, nie może być uznane za naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Niewątpliwie jak zasadnie wskazała strona skarżąca żaden z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz innych ustaw, ani nie zobowiązuje organu administracji publicznej, ani tym bardziej nie uprawnia tego organu do kserowania akt sprawy i przesyłania tych kserokopii stronie, a w związku z tym działania takiego nie można uznać za właściwy sposób zrealizowania wystosowanego przez stronę żądania do zapoznania się z aktami sprawy. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a. strona ma prawo wglądu do akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów,
a czynności te są co do zasady dokonywane w lokalu organu administracji publicznej
w obecności pracownika tego organu. Odstąpienia od powyższej zasady na rzecz przesłania stronie kserokopii akt sprawy nie usprawiedliwiał również trwający stan epidemii. Organ naruszył art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 i § 1a k.p.a., ponieważ z uwagi na stan epidemii mógł odstąpić od zasady osobistego przeglądania akt w jego siedzibie, gdy nie prowadził bezpośredniej obsługi interesantów, wyłącznie przez udostępnienie stronie akt sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a nie wysyłając kserokopie akt sprawy listownie.
W ocenie WSA, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. należy jednak oceniać z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Fakt wadliwego przesłania stronie kserokopii akt sprawy zamiast umożliwiania jej przeglądania akt w siedzibie organu lub ich przesłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej pozostawał w tym konkretnym przypadku bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wskazano wyżej, w sprawie na podstawie dwóch odrębnych dowodów ustalono bowiem, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Skarżący i jego pełnomocnik posiadali wiedzę o przeprowadzeniu tych dowodów i wypowiadając się w sprawie kwestionowali ich moc dowodową. Nie wskazali jednak przy tym, ani jakiego rodzaju dowody podważające treść dowodów zgromadzonych przez organ miałyby być dodatkowo przeprowadzone w postępowaniu, ani też nie wskazali, aby działanie organu, tj. przesłanie kserokopii akt sprawy, uniemożliwiło stronie skarżącej przeprowadzenie konkretnej czynności procesowej, która mogłaby podważyć ustalenia wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nawet w zakresie dotyczącym odpisu wyroku skazującego, którego wagę dla sprawy wielokrotnie podkreślał sam skarżący, faktycznie nie wnosił on
o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu i nie przedstawił go w postępowaniu. Również z tego względu działania strony, domagającej się od organu samodzielnego
i dodatkowego pozyskania odpisu wyroku skazującego z sądu, w sytuacji gdy organ dysponował już dokumentem urzędowym w postaci "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" należy ocenić jako pozorne.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł o uchylenie
w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji
w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, a także opłaty skarbowej
w kwocie 17 zł, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi na rozprawie.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:
I. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi skarżącego z uwagi na przyjęcie przez Sąd, iż w realiach przedmiotowej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 w zw.
z art. 73 § 1 i 1a k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy doszło do usankcjonowania przez organ II instancji działania organu I instancji polegającego na braku faktycznego zapoznania strony
z aktami toczącego się postępowania i poprzestaniu organu I instancji na przesłaniu kserokopii akt sprawy pełnomocnikowi skarżącego, co nie może zostać uznane za prawidłowe i pełnoprawne umożliwienie skarżącemu czynnego udziału
w postępowaniu, która to okoliczność per se w sposób jednoznaczny wskazuje na to, iż rzeczone naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,
II. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi skarżącego z uwagi na przyjęcie przez Sąd, iż organ poczynił prawidłową ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, podczas gdy w realiach sprawy na etapie postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegającego na poczynieniu przez organ II instancji dowolnej, nie zaś swobodnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, iż karta karna dotycząca skarżącego stanowi wystarczający dowód
w sprawie, mający stwierdzać okoliczności relewantne z punktu widzenia postępowania, podczas gdy jedynym dowodem wskazującym w sposób bezsporny, iż zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji merytorycznej w niniejszym postępowaniu jest prawomocny wyrok Sądu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona przedstawiła argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone
w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
Ponieważ zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd ten nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować, konieczne jest prawidłowe ich określenie w skardze kasacyjnej i jej uzasadnieniu. Zarzut błędnej wykładni wymaga przeprowadzenia wywodu prawnego na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. W przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania wskazanego przepisu prawa materialnego, uzasadnieniem jest wyjaśnienie dlaczego przyjęty za podstawę prawną zaskarżonego wyroku przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis powinien być w sprawie zastosowany. Zgłoszenie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga zaś wykazania, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym jest mowa w pkt 2 art. 174 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny.
Rozpoznając skargę kasacyjną z uwzględnieniem ww. zasad należało stwierdzić, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia prawidłowości przeprowadzonej przez WSA kontroli legalności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej za chybiony uznać należy zarzut
z pkt I petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a.
w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 § 1 i 1a k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wady postępowania administracyjnego wyrażającej się w niezapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez brak zapoznania strony z aktami toczącego się postępowania.
W omawianym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do braku podstaw do uwzględnienia tego zarzutu.
Wskazać należy, że organ I instancji w toku prowadzonych w tej sprawie postępowań informował stronę nie tylko o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, ale także - powołując się na art. 10 k.p.a. - o przysługującym stronie uprawnieniu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz prawie wypowiedzenia się w sprawie. W odpowiedzi na wniosek pełnomocnika skarżącego
o wyznaczenie terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, pismem z [...] sierpnia 2020 r. organ I instancji poinformował, że przesyła kserokopię dokumentacji dotyczącej postępowania zgromadzonego do dnia [...] maja 2020 r. włącznie, celem zapoznania się z aktami sprawy.
Jak słusznie zaznaczył Sąd pierwszej instancji, przesłanie stronie skarżącej (pełnomocnikowi skarżącej) kserokopii akt sprawy zamiast umożliwienia jej zapoznania się z nimi w siedzibie organu, czy też przesłania tych akt za pomocą środków komunikacji elektronicznej, było wadliwe i nie znajdowało usprawiedliwienia
w trwającym stanie epidemii, nie miało jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Zauważyć należy, że w sprawie na podstawie dwóch niezależnych dowodów ("Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" oraz "Protokołu przesłuchania strony z [...] lipca 2020 r.") ustalono, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu. Zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik wiedzieli o przeprowadzeniu tych dowodów i choć kwestionowali ich moc dowodową, to jednak nie wskazali, ani jakiego rodzaju dowody podważające treść dowodów zgromadzonych w sprawie miałyby być dodatkowo przeprowadzone
w postępowaniu, ani nie wskazali, aby działanie organu, tj. przesłanie kserokopii akt sprawy, uniemożliwiło skarżącemu przeprowadzenie konkretnej czynności procesowej, która mogłaby podważyć ustalenia wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Nadto zauważyć trzeba, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie zarówno w skardze złożonej od decyzji organu II instancji, jak i w skardze kasacyjnej, podnosząc powyższy zarzut, strona skarżąca nie wskazała jakich konkretnych czynności procesowych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, z powodu braku zapoznania się strony z aktami toczącego się postępowania - w siedzibie organu - nie mogła w postępowaniu administracyjnym dokonać.
Należy podkreślić, że to na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania,
a wynikiem sprawy. Stwierdzić zatem należy w okolicznościach tej sprawy, iż skarżący nie wykazał takiego związku przyczynowego, dlatego też nie można uznać naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. - w zw. z art. 73 § 1 i 1a k.p.a. za naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a.
(II petitum skargi kasacyjnej) przez przyjęcie, iż karta karna dotycząca skarżącego stanowi wystarczający dowód w sprawie, mający stwierdzać okoliczności relewantne
z punktu widzenia postępowania, podczas gdy jedynym dowodem wskazującym
w sposób bezsporny, iż zachodzą ustawowe przesłanki do wydania decyzji merytorycznej w niniejszym postępowaniu jest prawomocny wyrok sądu.
NSA nie podzielił zarzutów skargi kasacyjnej akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Stan faktyczny zaakceptowany przez Sąd pierwszej instancji nie został przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważony ponieważ ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oraz wydanych w tej sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienie było konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego. Ponadto
z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że WSA dokonał prawidłowej oceny zaskarżonej decyzji w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Podnoszone w tym zakresie zarzuty skarżącego kasacyjnie sprowadzają się w istocie rzeczy do prezentowania własnych ocen stanu faktycznego. Trafnie również podkreślono
w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że skarżący w toku postępowania nie kwestionował faktu skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, jednocześnie wskazując, iż organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne.
Co więcej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko przedstawione
w zaskarżonym wyroku, iż zasadnie oceniono, że przepisy u.t.d. nie wiążą wydania decyzji o cofnięciu licencji z dysponowaniem przez organ odpisem prawomocnego wyroku skazującego, lecz wiążą ten skutek z okolicznością skazania prawomocnym wyrokiem sądowym, co też może zostać wykazane dowodami i dokumentami urzędowymi innymi niż odpis orzeczenia sądowego. Niedysponowanie przez organy odpisem prawomocnego wyroku nie stanowiło przeszkody do wydania decyzji
o cofnięciu licencji. Okoliczność ta została wystarczająco udowodniona dokumentem -"Informacją o osobie z Krajowego Rejestru Karnego", z którego wynikało, że skarżący figuruje w kartotece karnej, w związku z prawomocnym orzeczeniem wydanym przez Sąd Rejonowy [...] w G. z [...] września 2019 r., sygn. akt [...]. Skarżący tego dowodu w żaden sposób nie podważył, nie wykazał, że nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądowym i że zamieszczone w "Informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego" dane są nieprawdziwe czy nieaktualne, wręcz przeciwnie, przesłuchany w charakterze strony, potwierdził fakt ukarania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu.
Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie "Informacja o osobie
z Krajowego Rejestru Karnego", zawierająca dane o prawomocnym skazaniu skarżącego za przestępstwo umyślne przeciwko mieniu, stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.a u.t.d.
W tym zakresie Sąd pierwszej instancji przedstawił trafny wywód, który zasługuje w zupełności na akceptację.
Wobec powyższego należało stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.