II GSK 2625/21

II GSK 2625/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Rysz /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Paweł Janusz Lewkowicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1105/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-03-10
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 86, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92a ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Marcin Kamiński (spr.) Sędzia del. WSA Paweł Janusz Lewkowicz Protokolant asystent sędziego Jolanta Dominiak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1105/20 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. nr BP.501.2058.2019.0154.KA12.6324 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. W. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I. Przedmiot kontroli kasacyjnej.
Wyrokiem z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1105/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. (skarżąca, strona skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD, organ II instancji, organ) z dnia 17 lipca 2020 r., nr BP.501.2058.2019.0154.KA12.6324, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
II. Stan sprawy wynikający z kontrolowanego wyroku.
W dniu 18 kwietnia 2019 r. w miejscowości Mysłowice przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki Alfa Romeo o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D. K. (kierowca). W chwili kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów na trasie lotnisko B. Usługę transportową zamówiono za pomocą aplikacji UBER. Opłata za kurs miała zostać uiszczona w formie elektronicznej. Kontrolujący ustalił, że przewóz wykonywano w imieniu i na rzecz skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...] M. W.". Kontrola została udokumentowana protokołem z 18 kwietnia 2019 r., nr WITD.DI.P.XII0429/153/19. W związku z powyższym Śląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (organ I instancji) decyzją z 13 września 2019 r., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło stwierdzenie następujących naruszeń przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (u.t.d.): 1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.; 2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie; 3) wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 17 lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przewóz osób samochodem osobowym o nr rejestracyjnym KR2JC60 w dniu 18 kwietnia 2019 r. był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "[...]M. W.". Zgodnie z oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, skarżąca powierzyła wykonywanie pracy ww. kierowcy. Dokumenty przedłożone w toku postępowania (w tym rozwiązanie umowy zlecenia nr 15/2018, zgodnie z którym umowa zlecenia nie była wykonywana od 19 marca 2019 r.; korespondencja e-mailowa z 3 czerwca 2019 r., skierowana do organu) dowodzą, że zatrudnienie kierowcy trwało również po dniu kontroli. W ocenie organu okoliczność, że przewóz był wykonywany pojazdem zarejestrowanym na kierowcę nie ma znaczenia, gdyż nie zaprzecza istnieniu stosunku zlecenia między stroną skarżącą a ww. kierowcą. Z treści umowy zlecenia wynika, że kierowca jest obowiązany do wypracowania obrotu w wysokości 1200 zł tygodniowo, natomiast umowa nie zawiera zakazu wypracowania tego obrotu pojazdem innym niż wskazany w umowie. Ponadto pojazd marki Alfa Romeo o nr rejestracyjnym [...] nie został zgłoszony do posiadanej przez skarżącą licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu osobowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, co stanowi o wypełnieniu przesłanek przepisu Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożonego karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Zdaniem organu, z dokumentacji zdjęciowej oraz dowodu rejestracyjnego wynika, że kontrolowany pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, przez co nie spełnia kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., co stanowi o popełnieniu kolejnego deliktu (naruszenie Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 złotych). Kierowca w czasie kontroli nie okazał również wymaganego przez art. 87 u.t.d. wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, co stanowi o popełnieniu naruszenia Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., zagrożonego karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Organ wskazał w dalszej kolejności, że pismem z 15 lipca 2019 r. pełnomocnik strony poinformował, że strona nie wyznaczyła w przedsiębiorstwie osoby zarządzającej transportem, natomiast obowiązek wyznaczenia takiej osoby wynika z art. 5c ust. 1 pkt 2 i art. 8 u.t.d. Powyższe naruszenie odpowiada Ip. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. i jest zagrożone karą w wysokości 5000 złotych. Zdaniem organu II instancji, powyższe ustalenia uzasadniają wymierzenie skarżącej kary w łącznej wysokości 12.000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., przy braku przesłanek do zastosowania art. 92c u.t.d.
Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
III. Ocena prawna wyrażona w kontrolowanym wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.
W ocenie Sądu I instancji z zebranego w sprawie materiału dowodowego (protokołu kontroli, zeznań świadka – pasażera pojazdu, dokumentacji fotograficznej pojazdu, okazanych w trakcie kontroli dokumentów) bezsprzecznie wynika, że wykonawcą kontrolowanego przewozu była skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "[...] M. W.". W chwili kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów, a usługę transportową zamówiono za pomocą aplikacji UBER. Opłata za kurs miała zostać uiszczona w formie elektronicznej. Sąd Wojewódzki wskazał, że z umowy zlecenia pomiędzy skarżącą a kierowcą (cudzoziemcem) wynika stosunek prawny, którego przedmiotem był przewóz osób samochodem osobowym na zlecenie skarżącej. Twierdzenia skarżącej jakoby w dniu kontroli kierowca miał dzień wolny i wykonywał przewóz na własny rachunek nie znalazły jednak potwierdzenia w zgormadzonym materiale dowodowym. Kierowca zatrzymany do kontroli nie podał tej okoliczności. Umowa łącząca strony potwierdza natomiast wykonywanie przewozu osób w dniu kontroli na rzecz i rachunek skarżącej, trudniącej się przewozem krajowym osób. WSA w Krakowie stwierdził, że powyższe ustalenia dowodzą zatem, że w dniu kontroli skarżąca wykonywała okazjonalny przewóz osób. W tej sytuacji nieuzasadnione okazały się zarzuty skargi naruszenia prawa materialnego co do art. 92 a ust. 1 u.t.d. Zdaniem Sądu I instancji, organy w oparciu o art. 4 pkt 11 u.t.d. trafnie zakwalifikowały przedmiotowy przewóz drogowy jako przewóz okazjonalny, który może być wykonywany tylko pojazdami określonymi w art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d., przy czym warunki określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. a), b) i c) u.t.d. muszą być spełnione łącznie. Samochód skarżącej nie spełniał ww. wymagań, ponieważ konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu tylko 5 osób łącznie z kierowcą (niezgodność z art. 18 ust. 4a u.t.d.), podczas gdy przepisy wymagają, aby przewoź okazjonalny był wykonywany pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Sąd Wojewódzki wskazał, że słusznie również organy nałożyły na skarżącą kary za naruszenie określone w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. Kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji wydanej skarżącej na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób kontrolowanym samochodem. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że kierowca nie okazał wymaganego dokumentu w postaci wypisu z licencji udzielonej wykonawcy przewozu. Ponadto WSA w Krakowie stwierdził, że zasadnie uznano, że skarżąca nie zgłosiła, w terminie 28 dni, zatrzymanego do kontroli pojazdu w celu aktualizacji posiadanej przez siebie licencji, a tym samym zasadne było nałożenie na nią kary z tytułu naruszenia Ip.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd Wojewódzki podniósł, że skarżąca naruszyła także lp.1.13. z zał. nr 3 do u.t.d. poprzez niewskazanie osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a organ nie przekroczył przy wymierzaniu kar maksymalnego wysokości określonej w art. 92a ust. 4 u.t.d. Wnioski decyzji znajdują pokrycie w materiale dowodowym, który został zgromadzony w sposób wynikający z przepisów prawa procesowego. Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się także w przeprowadzonym postępowaniu okoliczności potwierdzających zarzuty skargi dot. naruszenia art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu I instancji zgromadzony przez organ materiał dowodowy był wystraczający do ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, a przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka, jak i przesłuchane strony, były nieprzydatne. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a).
IV. Skarga kasacyjna i jej zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego zmianę przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie od organu "solidarnie na rzecz skarżących" (tak w oryginale) kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 92a ust. 1 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprawidłowe zastosowanie tych przepisów, tj. odmowę uchylenia decyzji organów nakładających karę pieniężną na skarżącą na podstawie Ip. 1.5., 1.12., 2.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy skarżąca nie była podmiotem wykonującym przewóz drogowy ujawniony podczas kontroli w dniu 18 kwietnia 2019 r.;
2) obrazę przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez utrzymanie decyzji obarczonych naruszeniami przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
a) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom w postaci:
i. umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r.,
ii. dokumentu zatytułowanego "Rozwiązanie umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r." z dnia 14 czerwca 2019 r.,
iii. pisma strony w formie wiadomości elektronicznej z dnia 3 czerwca 2019 r. w części, w której strona podaje, że "[Kierowca] w dzień zatrzymania przez Inspekcję miał dzień wolny od pracy i prowadził własny samochód",
b) art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność, iż skarżąca była podmiotem wykonującym przewóz drogowy ujawniony podczas kontroli pojazdu w dniu 18 kwietnia 2019 r., została udowodniona, tj. pominięcie:
i. umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r. oraz dokumentu zatytułowanego "Rozwiązanie umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r." z dnia 14 czerwca 2019 r., które wskazują, że "w ramach czynności przewozu osób" na rzecz skarżącej "kierowca wykonywał wykorzystując inny pojazd" oraz "przewozów takich nie wykonywał na rzecz strony od 19 marca 2019 r." (tak w oryginale),
ii. pisma strony w formie wiadomości elektronicznej z dnia 3 czerwca 2019 r. w części, w której strona podaje, że "[Kierowca] w dzień zatrzymania przez Inspekcję miał dzień wolny od pracy i prowadził własny samochód.",
iii. okoliczności, iż faktura VAT nr [...], okazana w dniu kontroli (18 kwietnia 2019 r.) przez kierowcę, pochodzi z 9 kwietnia 2019 r. i nie zawiera numeru rejestracyjnego pojazdu, który był tankowany,
iv. okoliczności, iż stanowiska wyrażone przez kierowcę w przedmiocie tego czy w dniu 18 kwietnia 2019 r. wykonywał przewóz osób na rzecz skarżącej w dniu kontroli oraz w dokumencie zatytułowanym "Rozwiązanie umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r." z dnia 14 czerwca 2019 r., są sprzeczne,
v. oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi okazanego przez kierowcę w dniu kontroli, z którego wynika, że strona powierzyła wykonywanie pracy ww. kierowcy jedynie do dnia 20 marca 2019 r.,
- co stanowi niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy i skutkuje nieprawidłowym przyjęciem, iż skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "M.W. [...]", była podmiotem wykonującym przewóz drogowy ujawniony podczas kontroli w dniu 18 kwietnia 2019 r.;
c) art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez niezgodną z zasadą swobodnej oceny dowodów ocenę dowodów w postaci wiadomości elektronicznej z dnia 3 czerwca 2019 r. (k. 32 akt sprawy) i dokumentu zatytułowanego "Rozwiązanie umowy zlecenia z nr 15/2018 z dnia 1 listopada 2018 r." z dnia 14 czerwca 2019 r., polegające na uznaniu, że treść wiadomości elektronicznej zaprzecza treści tego dokumentu, ponieważ w wiadomości elektronicznej strona nie poinformowała o okolicznościach ujawnionych w tym dokumencie, co stanowi błąd logiczny polegający na uznaniu, że brak wypowiedzi o jakimś fakcie stanowi zaprzeczenie temu faktowi, i w konsekwencji, błędne uznanie za nieudowodnioną okoliczność, że od 19 marca 2019 r. kierowca nie wykonywał przewozów w ramach zatrudnienia u strony;
d) art. 78 § 2 i art. 7 k.p.a. poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka – kierowcy (postanowienie z 1 lipca 2019 r.), podczas gdy nie zachodzą okoliczności uzasadniające taką odmowę, tj. wniosek strony o przeprowadzenie tego dowodu nie dotyczył okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, dotyczył okoliczności mających znaczenie dla sprawy, a przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
e) art. 86 i art. 7 k.p.a. poprzez odmówienie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony skarżącej (postanowienie z 1 lipca 2019 r.), podczas gdy pozostawały w sprawie niewyjaśnione fakty istotne dla jej rozstrzygnięcia, tj. nieustalone w sposób prawidłowy, czy przewóz osób ujawniony podczas kontroli pojazdu w dniu 18 kwietnia 2019 r. wykonywany był przez skarżącą, a przeprowadzenie tego dowodu było niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
V. Uzasadnienie prawne wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:
1. Skarga kasacyjna jako niezawierająca uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu.
2. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od strony skarżącej kasacyjnie konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
3. Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania sądowego, jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy – zgodnie z zasadą tantum devolutum, quantum iudicatum – do weryfikacji odniesionych do całości zaskarżonego wyroku zarzutów kasacyjnych, stwierdzając ich bezzasadność.
4. Oddaleniu w pierwszej kolejności podlegał zarzut złożony naruszenia sądowoadministracyjnej normy odniesienia w związku z przepisami prawa procesowego administracyjnego (pkt 2 lit. a-e petitum skargi kasacyjnej).
Zarzut ten – niezależnie od jego wadliwości konstrukcyjnej, polegającej na niewykazaniu możliwości istotnego wpływu imputowanego Sądowi a quo naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy (art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) – zmierzał do podważenia prawidłowości pozytywnej oceny legalności proceduralnej skarżonej decyzji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy na tle wzorców normatywnych wynikających z art. 7, 77 § 1, art. 78 § 2, art. 80, 86 i 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do szczegółowych kwestii podniesionych w treści opisowej powyższego zarzutu, w szczególności do zasadniczego zagadnienia prawidłowości weryfikacji oceny wiarygodności i mocy dowodowej niektórych dowodów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie nie wytrzymują krytyki w świetle jednoznacznych wniosków wynikających z całości materiału dowodowego zebranego w sprawie. Materiał ten był kompletny i wystarczający do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1 i 3 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d.), a jego ocena w żadnym zakresie nie przekroczyła granic zasady swobodnej oceny dowodów.
Stanowisko zmierzające do podważenia zasadniczego ustalenia kontrolowanych organów, że podmiotem wykonującym sporny przewóz drogowy była strona skarżąca, opiera się w istocie na fragmentarycznym i niespójnym powiązaniu pewnych dowodów z dokumentów (umowa zlecenia z nr [...] z dnia 1 listopada 2018 r., oświadczenia z dnia 14 czerwca 2019 r. stron umowy zlecenia z nr [...]z dnia 1 listopada 2018 r. o jej rozwiązaniu, wyjaśnienie strony skarżącej w formie wiadomości elektronicznej z dnia 3 czerwca 2019 r., faktura [...] z dnia 9 kwietnia 2019 r., oświadczenie strony skarżącej z dnia 19 lipca 2018 r. o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi D. K. (kierowcy) do dnia 20 marca 2019 r.) i wyprowadzeniu z nich nielogicznych i dowolnych wniosków. Tymczasem twierdzenie, że podmiotem wykonującym sporny przewóz w dniu 18 kwietnia 2019 r. był działający we własnym imieniu kierowca skarżącej jest pozbawione jakichkolwiek wiarygodnych podstaw.
Po pierwsze, sama strona skarżąca w wyjaśnieniu z dnia 3 czerwca 2019 r. oświadczyła, że zatrzymany do kontroli kierowca "jest zatrudniony" w jej firmie, natomiast w dniu kontroli "miał dzień wolny od pracy oraz prowadził własny samochód". Oświadczenie to podważa, co oczywiste, wiarygodność dalszych twierdzeń strony, że w dniu kontroli ww. kierowca nie był przez nią zatrudniony w związku z oświadczeniem z dnia 19 lipca 2018 r. o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, natomiast zawarte w oświadczeniach z dnia 14 czerwca 2019 r. stron umowy zlecenia z nr [...] z dnia 1 listopada 2018 r. o jej rozwiązaniu ustalenie, że umowa ta "nie była wykonywana od 19 marca 2019 r." (§ 3), stanowi jedynie następczą próbę uwolnienia się przez skarżącą od odpowiedzialności administracyjnoprawnej.
Po drugie, już z treści § 5 umowy zlecenia z nr [...] z dnia 1 listopada 2018 r. wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca (jako zleceniobiorca) był objęty zakazem działalności konkurencyjnej wobec skarżącej jako zleceniodawcy, jednak strona skarżąca nie podnosiła tej okoliczności w toku postępowania (np. w piśmie skierowanym do organu I instancji), co implikuje wniosek, że niezależnie od znaczenia prawnego stwierdzenia, że umowa zlecenia "nie była wykonywana od 19 marca 2019 r." (jednak nadal obowiązywała) odbiera wiarygodność twierdzeń strony skarżącej o rzekomym wykonywaniu przez zatrzymanego kierowcę przewozu drogowego we własnym imieniu.
Po trzecie, okazana w dniu kontroli przez zatrzymanego kierowcę faktura VAT nr [...] z dnia 9 kwietnia 2019 r. wyraźnie wskazuje, że nabywcą paliwa była strona skarżąca (jako podmiot prowadzący działalność w zakresie przewozu drogowego), natomiast sam fakt, że nie zawiera ona numeru rejestracyjnego pojazdu, nie ma istotnego znaczenia z punktu widzenia oceny odpowiedzialności skarżącej za zachowania osoby, której powierzyła ona wykonywanie usług przewozowych na swoją rzecz, nawet jeśli zatrzymany pojazd stanowił własność kierowcy.
Po czwarte, z protokołu kontroli drogowej z dnia 18 kwietnia 2019 r. wynika, że zatrzymany kierowca potwierdził własnoręcznym podpisem, że bez zastrzeżeń akceptuje zawarte w tym protokole ustalenie, że podmiotem wykonującym przewóz (załadowcą) była skarżąca.
W świetle wskazanych wyżej dowodów i wobec ich jednoznacznej treści (uwzględniającej twierdzenia tak kierowcy, jak i skarżącej) nie było w przedmiotowej sprawie potrzeby dalszego wyjaśniania jej stanu faktycznego przez dopuszczenie dowodów z przesłuchania ww. kierowcy jako świadka oraz skarżącej jako strony postępowania.
Wobec niepodważenia prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy oddaleniu musiał podlegać podniesiony w punkcie 1. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w zw. z poz. 1.5, 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do powyższej ustawy.
5. W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji oraz działając na podstawie art. 184, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (punkt pierwszy wyroku) oraz zasądzeniu od strony skarżącej kasacyjnie na rzecz skarżonego organu kwoty 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi wyroku).
-----------------------
2