II GSK 2439/23

II GSK 2439/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący/
Dorota Dąbek
Małgorzata Rysz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2789/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-01
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 195
art. 34 i art. 37 ust. 1
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151, art. 203  pkt 2., w zw. z art. 205  par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Sanitarnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2789/23 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od A. L. na rzecz Głównego Inspektora Sanitarnego 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji"), wyrokiem z 1 września 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 2789/23, po rozpoznaniu skargi A. L. (dalej: "skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego (dalej: "GIS") z [...] stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenie do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją własną decyzję z [...] grudnia 2022 r.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Skarżąca pismem z [...] grudnia 2022 r., złożyła wniosek o nadanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego, to jest o rozszerzenie posiadanego uprawnienia nr [...] w zakresie budownictwa ogólnego z obiektami ochrony zdrowia o zakres budownictwa przemysłowego (nadanego [...] kwietnia 2008 r. przez Głównego Inspektora Sanitarnego), w oparciu o rozporządzenie Ministra Zdrowia z 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych.
Główny Inspektor Sanitarny decyzją z [...] grudnia 2022 r. działając na podstawie art. 104 ustawy z d 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 34 i art. 37 ust. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 195, ze zm., dalej: "u.o.p.i.s."), § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 210, poz. 1792, dalej: "rozporządzenie w sprawie rzeczoznawców"), odmówił dopuszczenia skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego.
Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GIS decyzją z [...] stycznia 2023 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., art. 34 i art. 37 ust. 1 u.o.p.i.s. oraz § 2 i § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, utrzymał w mocy decyzję GIS z [...] grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że nie stwierdził spełnienia przez stronę wymagań określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców i brak było podstaw do zastosowania § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców i dopuszczenia strony do egzaminu na rzeczoznawcę sanitarnohigienicznego.
Odnosząc się do kwestii uprawnień strony, nadanych przez GIS (uprawnienia nr [...]) organ wskazał, że niezależnie od rozstrzygnięć zapadłych na kanwie wcześniejszych postępowań administracyjnych, wniosek z [...] grudnia 2022 r. wszczynał odrębne postępowanie w ramach którego Główny Inspektor Sanitarny był zobligowany ponownie stwierdzić spełnienie przez kandydata wymagań w zakresie wykształcenia i doświadczenia zawodowego. Nie można przyjąć, że skoro wnioskodawca otrzymał już uprawnienia rzeczoznawcy w jednym z zakresów, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, to znaczy, że nie powinna być przeprowadzana ocena spełniania wymogu wykształcenia i praktyki zawodowej w innych postępowaniach z udziałem tej osoby.
Na powyższą decyzję z [...] stycznia 2023 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wyrokiem z 1 września 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję GIS z [...] grudnia 2022 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podejmując zaskarżone rozstrzygnięcia organ nie dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Konsekwencją była odmowa dopuszczenia skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego.
Zgodnie z treścią art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
Niewątpliwie przedmiotem postępowania jest rozstrzygnięcie o uprawnieniach strony skarżącej w przedmiocie dopuszczenia jej do egzaminu na rzeczoznawcę a jednocześnie wbrew twierdzeniom organu, zachodzą wątpliwości do treści normy prawnej zawartej w powołanym rozporządzeniu dlatego powinny być one rozstrzygnięte na korzyść skarżącego.
Sąd w pełni podzielił stanowisko skarżącej, że niezasadne jest odwoływanie się przez organ do literalnego brzmienia przepisu, albowiem decydujące znaczenia ma zdobyte przez skarżącą wykształcenie i doświadczenie zawodowe.
Stwierdził, że ukończone przez skarżącą studia w Wyższej Szkole [...] w [...] (obecnie Politechnika [...]), na Wydziale Instytutu Inżynierii, kierunek Budownictwo i obroniony dyplom w zakresie Technologii i Organizacji Budownictwa (magister inżynier budownictwa) - to właśnie kierunek "budownictwo w specjalności inżynieria budowlana".
Zaznaczył, że rozporządzenie nie było nowelizowane od 2002 r. i nie uwzględnia, jak słusznie zauważyła skarżąca, że na przestrzeni lat politechniki i inne uczelnie techniczne zmieniają nazwy swoich kierunków oraz specjalności i nazwy kierunków czy specjalności nie ograniczają się wyłącznie do "inżynierii budowlanej".
Zdaniem Sądu, na korzyść skarżącej przemawia fakt wieloletniego doświadczenia zawodowego w charakterze rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy oaz zatrudnienie w organach nadzoru sanitarnego. Kompetencje skarżącej nie były nigdy kwestionowane.
Decydujące znaczenie w sprawie ma również fakt posiadanego przez skarżącą uprawnienia nr [...] w zakresie budownictwa ogólnego z obiektami ochrony zdrowia (z [...] kwietnia 2008 r. nadanego przez Głównego Inspektora Sanitarnego), w oparciu o to samo rozporządzenie Ministra Zdrowia z 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych.
WSA stwierdził, że odmowa dopuszczenia skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy w analogicznej sytuacji GIS dopuścił skarżącą do egzaminu i nadał jej uprawnienia rzeczoznawcy, stało w sprzeczności z art. 8 k.p.a. (zasada zaufania do organów administracji). Według art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; § 2 natomiast stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył organ wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię:
1) naruszenie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. Nr 210 poz. 1792; dalej: rozporządzenie w sprawie rzeczoznawców) przez przyjęcie, że możliwe jest nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych osobie, która nie posiada wykształcenia wymienionego w tym przepisie,
2) naruszenie § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców przez przyjęcie, że Główny Inspektor Sanitarny może dopuścić do egzaminu kwalifikacyjnego kandydata, który nie spełnia wymagań określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 tegoż rozporządzenia,
3) naruszenie art. 7a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej k.p.a.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców przez uznanie, że przepis art. 7a k.p.a. ma zastosowanie do wykładni § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców w sytuacji, w której ten ostatni przepis nie budzi żadnych wątpliwości,
4) naruszenie art. 8 § 1 i 2 k.p.a. przez przyjęcie, że przepis ten uniemożliwia organowi administracji publicznej zmianę wykładni prawa i w konsekwencji zmianę praktyki stosowania prawa,
5) naruszenie art. 2 i 1 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. i w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców przez przyjęcie, że organ administracji publicznej (Główny Inspektor Sanitarny) może stosować prawotwórczą wykładnię prawa, zwłaszcza w sytuacji, w której literalna wykładnia przepisu nie pozostawia żadnych wątpliwości co do brzmienia normy prawnej.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. naruszenie art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
2. naruszenie art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. przez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu pierwszej instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
Skarga kasacyjna okazała się zasadna, trafnie skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców przez przyjęcie, że możliwe jest nadanie uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych osobie, która nie posiada wykształcenia wymienionego w tym przepisie oraz naruszenie § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców przez przyjęcie, że Główny Inspektor Sanitarny może dopuścić do egzaminu kwalifikacyjnego kandydata, który nie spełnia wymagań określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia.
Niesporne jest w sprawie, że skarżąca ukończyła studia w Wyższej Szkole [...] w [...] w instytucie Inżynierii Lądowej w zakresie Technologii i Organizacji Budownictwa, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera budownictwa. Załączone dyplomy nie potwierdzają zatem ukończenia przez skarżącą wymaganej specjalności studiów wyższych, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie rzeczoznawców, to jest inżynierii budowlanej.
Spór prawny dotyczy błędnego, zdaniem organu, rozumienia przez Sąd pierwszej instancji, że ukończone przez skarżącą studia w Wyższej Szkole [...] w [...] (obecnie Politechnika [...]), na Wydziale Instytutu Inżynierii, kierunek Budownictwo i obroniony dyplom w zakresie Technologii i Organizacji Budownictwa (magister inżynier budownictwa) - to właśnie kierunek "budownictwo w specjalności inżynieria budowlana".
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, przede wszystkim stwierdzić należy, że trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 2 ust. 1 pkt 1 oraz § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców. Treść przepisu § 6 oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, jasna w swoim brzmieniu, upoważnia do powyższego wniosku.
W myśl § 6 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, do egzaminu kwalifikacyjnego, zwanego dalej "egzaminem", dopuszcza się kandydata po stwierdzeniu przez Głównego Inspektora Sanitarnego spełnienia wymagań określonych odpowiednio w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 oraz po uiszczeniu opłaty, o której mowa w § 16 ust. 1.
Zgodnie natomiast z § 2 ww. rozporządzenia, uprawnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych do uzgadniania w imieniu państwowego inspektora sanitarnego dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, zwane dalej "uprawnieniem rzeczoznawcy", przyznaje się osobie, która: 1) ukończyła studia wyższe na kierunku architektura i urbanistyka lub inżynieria środowiska w specjalności inżynieria sanitarna albo na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana; 2) ma co najmniej dziesięcioletnią praktykę zawodową w zakresie ukończonego kierunku studiów, o którym mowa w pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 2; 3) złożyła, z wynikiem pozytywnym, egzamin kwalifikacyjny (ust. 1). W przypadku osoby, która ukończyła studia wyższe na kierunku budownictwo w specjalności inżynieria budowlana, praktyka zawodowa powinna obejmować praktykę w zakresie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego (ust. 2).
W związku z powyższym skarżąca nie spełniła wymogu, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców, ponieważ studia ukończone przez skarżącą nie są studiami i specjalizacjami enumeratywnie wymienionymi w § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia (na kierunku budownictwo w wymaganej specjalności inżynieria budowlana) i w związku z tym słusznie GIS odmówił dopuszczenia skarżącej do egzaminu na rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych w zakresie budownictwa przemysłowego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykładnia językowa § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców nie pozostawia wątpliwości co do zakresu kierunku studiów wyższych, które należy ukończyć, aby móc ubiegać się o nadanie uprawnienia rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych. Natomiast wykładnia celowościowa tego przepisu, której domaga się skarżąca i którą Sąd pierwszej instancji w pełni podzielił, prowadziłaby w istocie do niedopuszczalnej zmiany treści normy wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia.
Przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, że w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas wykładnia pozajęzykowa może jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać, wyniki wykładni językowej wykładnią systemową czy funkcjonalną. Językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego (por. wyrok TK z 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK 2000/5/141). Trafnie wskazuje zatem autor skargi kasacyjnej, że interpretacja przyjęta przez WSA nie jest właściwą wykładnią tekstu rozporządzenia, ale tworzeniem normy prawnej, której w nim nie ma.
Za zasadne należy w konsekwencji uznać pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez WSA art. 7a k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP.
Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Poza brakiem wątpliwości co do spornej normy prawnej dotyczącej ukończonej specjalizacji uprawniającej do nadania uprawnień rzeczoznawcy do spraw sanitarnohigienicznych, co słusznie podnosi kasator, w zakresie stosowania omawianego przepisu k.p.a. nie mieści się również przyznanie prawa/uprawnienia, a takiej treści żądanie jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy administracyjnej.
Bezpodstawnie także WSA przyjął, że skarżona decyzja narusza wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a. zasadę zaufania do organów administracji wobec tego, że wcześniej, w analogicznej sytuacji GIS dopuścił skarżącą do egzaminu (art. 8 § 2 k.p.a.). Zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Nie sposób uznać za "utrwaloną" praktykę jednorazowego rozstrzygnięcia, nawet jeśli było korzystne dla skarżącej i przyjmować go za trwałą podstawę do wydawania dalszych błędnych decyzji.
W rezultacie przyjąć należało, że organ wydając zakwestionowaną decyzję działał w ramach konstytucyjnych i ustawowych obowiązków tj. w granicach i na podstawie prawa.
Nietrafny natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 zd. 1 i 2 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania.
Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, w tym także gdy nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego, a więc gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli poprzez wniesienie skargi kasacyjnej.
Zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania argumentów zawartych
w uzasadnieniu orzeczenia. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa - którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych - czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy, istotę zarzutów skargi i dokonał oceny istoty sprawy. Sąd wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie uznał, że doszło do naruszenia prawa przy rozpoznawaniu sprawy, a w konsekwencji dlaczego uchylił kontrolowane decyzje GIS. Wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w wyroku.
Stąd też zarzut sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób sprzeczny art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest zasadny.
Mimo nietrafionych dwóch ostatnich zarzutów kasacyjnych Naczelny Są Administracyjny uznał, że dotychczasowe rozważania i omówione w nich podstawy kasacyjne uzasadniały uwzględnienie wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Wobec tego, że istota sprawy została należycie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę, orzekając o jej oddaleniu na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. Organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo uwzględnił wykładnię § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie rzeczoznawców.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203
pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).