II GSK 2306/25

II GSK 2306/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 318/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2025-07-24
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 lipca 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 318/25 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia [...] stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z 24 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Rz 318/25, oddalił skargę A. sp. z o.o. w R. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
10 września 2024 r. w drogowym przejściu granicznym w Korczowej na kierunku wjazdowym do RP, funkcjonariusz Straży Granicznej poddał kontroli zespół pojazdów: ciągnik samochodowy marki Man o nr rej. ...] wraz z naczepą ciężarową marki Burg o nr rej. [...], którym kierował obywatel Ukrainy. Kierowca wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie okazanego wypisu z licencji wspólnotowej nr [...].
Podczas kontroli stwierdzono, że ciągnik samochodowy nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego wymaganego na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), dalej: p.r.d. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną w dowodzie rejestracyjnym seria i nr [...] ważność badań technicznych ciągnika samochodowego upłynęła 23 sierpnia 2024 r. Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego przebycie okresowego badania technicznego na ww. pojazd zakończonego wynikiem pozytywnym. Powyższe zostało potwierdzone w systemie teleinformatycznym CEPiK.
Komendant Placówki SG zakwalifikował naruszenie, jako naruszenie z lp. 9.1. załącznika Nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm.), dalej: u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego okresowego badania technicznego. potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Decyzją z 9 grudnia 2024 r. Komendant Placówki SG nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.000 zł.
Karę nałożono na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., stosownie do którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant OSG opisaną na wstępie decyzją z 20 stycznia 2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.
W ocenie WSA organy prawidłowo wywiodły, że pojazd zarejestrowany w Polsce, aby mógł legalnie poruszać się po drogach publicznych, w tym aby mógł wjechać do Polski drogowym przejściem granicznym, musiał posiadać aktualne badanie techniczne, o którym mowa w art. 81 p.r.d. Okoliczności faktyczne w których organy przypisały skarżącemu naruszenie przepisów o transporcie drogowym zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Wynika z nich w sposób bezsporny, że w chwili przeprowadzania kontroli drogowej kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
WSA podkreślił przy tym, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny. Nie jest ona uzależniona od winy podmiotu wykonującego transport drogowy ani kierującego pojazdem. Dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem.
Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że w sprawie miał zastosowanie art. 189f k.p.a. dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Warunki zwolnienia podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. i nie ma podstawy do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Nie zostało wykazane przez spółkę, aby nie miała ona wpływu na powstanie naruszeń i powstały one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Stanowisko spółki, w którym powołała się na niezależne i niedające się przewidzieć utrudnienia w realizacji transportu drogowego na terytorium Ukrainy spowodowane działaniami wojennymi, nie może zostać uwzględnione, ponieważ jak słusznie zauważyły organy, skarżąca miała możliwość wykonania badania w okresie 25-28 sierpnia 2024 r., tj. po zakończeniu pierwszego przewozu i powrocie zespołu pojazdów w dniu 25 sierpnia 2024r., przed rozpoczęciem kolejnego przewozu w dniu 28 sierpnia 2024 r. Stwierdzone naruszenie wiązało się z zapewnieniem należytej organizacji prowadzonego przedsiębiorstwa transportowego i dotyczyło kwestii związanej ze stanem technicznym pojazdu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wagi stwierdzonego naruszenia nie można było ocenić jako znikomej, ponieważ zostało one przez ustawodawcę sklasyfikowane jako naruszenie najpoważniejsze
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
1. art. 151 p.p.s.a - poprzez oddalenie skargi w całości, podczas gdy w niniejszej sprawie zasadnym było uwzględnienie skargi na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 20.01.2025 r.,
2. art. 141 § 4 p.p.s.a - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20.01.2025 r" sygn. akt II SA/Rz 318/25 przyczyn nieuwzględnienia w wyroku zarzutów na podstawie art. 8 § 1 oraz art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "k.p.a.");
3. art. 134 p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez niezweryfikowanie faktu umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów wziętych pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji;
4. art. 145 § 1 pkt 1 pkt a), b) i c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. i w związku z art. 7,8, 77, 80, 189f k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej z dnia 20.01.2025 r., w sytuacji, gdy wyżej wymieniona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący za ufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz nie wzięcie pod uwagę przepisów działu IV a k.p. a. w szczególności art. 189f k.p.a.;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie:
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a w związku z art. 189f k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas gdy w warunkach przedmiotowej sprawy przepis art. I89f k.p.a. znajduje zastosowanie niezależnie od art. 92a i 92c u.t.d., ponieważ nie stanowią one regulacji szczególnej wobec art. 189f k.p.a. oraz art. 189a k.p.a.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono.
Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).
Jako pierwszym i najdalej idącym zarzutem zawartym w petitum skargi kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie NSA zarzut ten jest nietrafny. W tym kontekście należy wskazać, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje skarżący kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (Wyrok NSA z 11 stycznia 2024 r., II GSK 1055/23, LEX nr 3702361). Z tego też względu stanowisko Sądu I instancji w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, odmienne od prezentowanego przez skarżącego, nie może uzasadniać twierdzenia o naruszeniu wskazanych przepisów prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie prezentowany jest pogląd, iż z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. Wyrok NSA z 25 marca 2025 r., III OSK 273/22, LEX nr 3845361).
Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Co więcej, odniósł się do zarzutów związanych z potencjalnym naruszeniem przez organ art. 153 p.p.s.a. Fakt, że skrżący nie podzielają poglądów co do oceny prawnej wskazanych w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji, nie świadczy o naruszeniu przez tenże art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie wskazanego przepisu może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.
Wobec powyższego zarzut zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.
Dalej nie może podlegać weryfikacji zarzut określony w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Należy zauważyć, że art. 151 p.p.s.a. ma charakter jedynie wynikowy i stanowi wzorzec kontroli sądowej. Stąd dla swojej skuteczności zarzut ten powinien być powiązany z normami dopełnienia wskazującymi, jakie to naruszenia przepisów lub brak ich naruszenia uzasadnia bądź nie uzasadnia wydanie wyroku o określonej treści. Tego zabrakło z kolei w skardze kasacyjnej przy formułowaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania (zob. wyrok NSA z 27.05.2025 r., III OSK 913/22, LEX nr 3881819).
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej (zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a w zw. z art. 10 § 1 k.p.a.), również, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest on niezasadny. Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 16.12.2025 r., III OSK 1453/25, LEX nr 4013521, ).
W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie nie wskazała natomiast na dowody zaprzeczające ustaleniom organu II instancji, iż w okresie od 25.08.2024 r. do 28.08.2024 r. istniała możliwość wykonania okresowego badania technicznego ciągnika samochodowego. Natomiast organ powyższe okoliczności ustalił na podstawie informacji zawartej w systemie informatycznym wykorzystywanym przez Straż Graniczną. Stąd wskazane w skardze kasacyjnej uchybienie nie można kwalifikować jako takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, przy prowadzeniu postępowania nie zostały naruszone ani przepisy prawa procesowego (w szczególności w zakresie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) ani materialnego w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ wydał decyzję w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, mając na uwadze interes strony i interes społeczny. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonał oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego i ocena ta nie jest oceną dowolną. Organ w uzasadnieniu decyzji przestawił ustalony stan faktyczny i umotywował swoją ocenę, wyjaśniając na czym polegały konkretne naruszenia.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia art., 189f k.p.a. przy ocenie niniejszego stanu faktycznego, w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że wzmiankowany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać:
1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z punktu widzenia skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślenia wymaga, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. (Wyrok NSA z 22.07.2014 r., I OSK 718/14, LEX nr 1511161). Wobec powyższego, jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych, wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor skargi kasacyjnej miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (wyrok NSA z 4.03.2025 r., III OSK 7233/21, LEX nr 3838437). Powyższe jest konsekwencją zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Wobec powyższego nie poddaje się kontroli kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 189f k.p.a. Przepis ten składa się z trzech paragrafów, a dwa pierwsze paragrafy składają się dodatkowo z punktów. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej.
Na marginesie należy jedynie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. do administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych na podstawie przepisów u.t.d., (zob. wyroki z: 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21; 28 września 2021 r., sygn. II GSK 717/21; 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 2316/21; 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 732/23; 12 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1777/21; 6 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2549/24; 28 sierpnia 2025 r., sygn. akt II GSK 162/25; 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 880/22, 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 1211/25; 30 kwietnia 2026 r., II GSK 287/23, LEX nr 4108578). Wzorcową dla niniejszej sprawy wykładnię przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej określonych w art. 189f § 1 k.p.a Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził także w wyrokach z dnia 21 lutego 2024 r., II GSK 1367/23 oraz z dnia 18 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 902/25. W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela zawartą w powyższych sprawach argumentację.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. bezpośrednio wyłącza stosowanie przepisów działu IVa k.p.a., jeżeli w przepisach odrębnych uregulowano zagadnienie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Ponieważ przepisy art. 92b i 92c u.t.d. mają charakter odrębny w zakresie uregulowania powyższego zagadnienia, dlatego należy przyjąć, że możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. była wyłączona w przedmiotowej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 207 § 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r., poz. 118).