Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

II GSK 2286/21

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II GSK 2286/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 180/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-05-04
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 10,  art. 90 § 1,  art. 106 § 3,  art. 141 § 4,  art. 174 ,  art. 183 § 2, art. 189, art. 193,  art. 271 pkt 2,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2017 poz 776
art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 i 2, art. 107 ust. 1 pkt 1,  art. 255 ,  art. 255 (1) ust. 3
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 77 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 180/21 w sprawie ze skargi G. w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 września 2020 r. nr Sp.58.2020 w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 maja 2021r., sygn. akt VI SA/Wa 180/21 oddalił skargę G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: Uprawniony, Skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z 23 września 2020 r. nr Sp.58/2020 w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 21 lutego 2020 r. L. sp. z o.o. z siedzibą Krakowie (dalej: Wnioskodawca, Uczestnik) wniósł o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "P." nr [...], udzielonego na rzecz Uprawnionego. Wykazywał, że sporny wzór narusza art. 103, art. 104 i art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2017, poz. 776; dalej: p.w.p.), gdyż nie jest nowy, nie posiada indywidualnego charakteru, korzystanie z niego jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i do tego korzystanie z tego wzoru narusza prawa majątkowe Wnioskodawcy. Podnosił, że sporny wzór jest podobny w swoich wszystkich odmianach do wzorów wspólnotowych, co zdają się potwierdzać postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie w przedmiocie zabezpieczenia roszczeń wydane w procesie cywilnym.
Uprawniony w odpowiedzi na wniosek wystąpił o jego oddalenie, uważając, że wzór sporny nie jest tożsamy z wzorami przeciwstawionymi. Podnosił, że swoboda twórcza i specyfika zorientowanego użytkownika determinuje indywidualny charakter jego wzoru. Naruszenie dobrych obyczajów miałoby miejsce, gdyby sam wzór je naruszał, ponieważ art. 106 p.w.p. nie odnosi się do elementów zachowania zgłaszającego. Co do argumentu naruszenia praw majątkowych, uważał, że UP nie posiada kognicji do samodzielnej oceny ich naruszenia, a wnioskodawca nie udokumentował tego faktu żadnym dokumentem sądowym.
Na rozprawie przed Urzędem strony podtrzymały swoje stanowiska.
Zaskarżoną decyzją, Urząd na podstawie art. 117 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 104 ust. 1 p.w.p. oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.: unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "P." [...]; przyznał Wnioskodawcy od Uprawnionego zwrot kosztów postępowania.
Podniósł, że w myśl definicji wzoru przemysłowego z art. 102 ust. 1 p.w.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia spornego wzoru, tj. 21 listopada 2018r., postać wytworu można uznać za wzór przemysłowy, podlegający ochronie jeżeli zostaną spełnione kumulatywnie przesłanki: nowości (określona w art. 103 ust. 1 p.w.p.) i indywidualnego charakteru (uregulowana w art. 104 p.w.p.).
Według opisu przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest profil oświetleniowy w kilku odmianach, znajdujący zastosowanie jako oprawa dla źródeł światła LED. Cechą istotną spornego wzoru we wszystkich płaskich odmianach jest "kształt w postaci kwadratowej rynny gdzie dolna płaska powierzchnia profilu symetrycznie po bokach ma po dwa półokrągłe wycięcia w postaci rowków oraz pionowe boczne ramiona o krawędziach ukształtowanych [...]". Uprawniony wskazał także na cechy istotne spornego wzoru w poszczególnych odmianach.
Po analizie ww. wzoru Urząd uznał, że nie posiada on cechy indywidualnego charakteru, gdyż wywiera takie samo ogólne wrażenie jak wcześniej ujawnione wzory wspólnotowe, które zostały opublikowane w 2012 r., czyli przed datą zgłoszenia spornego wzoru.
Urząd wyjaśnił, że oceny posiadania indywidualnego charakteru lub jego braku, należy dokonać przez pryzmat zorientowanego użytkownika, czyli osoby, która w sposób stały używa danego produktu, nie jest ani przeciętnym konsumentem, ani przeciętnym fachowcem, wystarczy, aby była to osoba, która ma wystarczający zasób wiedzy ogólnej, by ocenić wzór, gdyż styka się z produktem by skorzystać z niego zgodnie z przeznaczeniem. Zorientowany użytkownik przed dokonaniem zakupu uważnie ogląda produkt, bada jego budowę i funkcjonalność oraz zwraca uwagę na detale. Orientacja użytkownika może wynikać z długotrwałego, stałego używania określonych produktów. Nie jest wymagane, by zorientowany użytkownik znał wszystkie wzory przemysłowe z określonego sektora, ani tym bardziej, by był to specjalista z dziedziny projektowania wzorów przemysłowych. Zorientowanemu użytkownikowi przypisuje się wyższy niż u przeciętnego konsumenta poziom zdolności spostrzegania istniejących różnic.
W granicach rozpatrywanej sprawy jako zorientowanego użytkownika profili oświetleniowych do diod LED, Urząd przyjął osobę zajmującą się montażem urządzeń oświetleniowych, a także architekta wnętrz czyli ogólnie osoby, które na pewnym etapie życia zajmują się wykończeniem własnego domu czy też mieszkania. W czasie podejmowania decyzji o wystroju swojego domu, mieszkania czy biura, są te osoby zorientowane w dostępnych rozwiązaniach wykończenia wnętrz, w tym także w zakresie profili oświetleniowych. Istotne jest, że ocena z punktu widzenia zorientowanego użytkownika powinna być dokonywana przy założeniu, że dokonuje on bezpośredniego zestawienia porównywanych wzorów przemysłowych.
Oceniając możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań profili oświetleniowych, Urząd stwierdził, że w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń funkcjonalnych, swoboda twórcza jest mniejsza, niż w przypadku wzorów, które realizują również wymogi natury estetycznej. Uznał, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu profili oświetlenia LED nie jest całkowicie ograniczony. Chociaż wygląd takiego profilu jest w jakimś zakresie determinowany funkcją techniczną, jednak nie ogranicza to całkowicie swobody projektowania tego rodzaju wzorów. Według UP, zakres swobody twórcy przy projektowaniu profili oświetleniowych jest na tyle szeroki, że projektant nowych profili oświetleniowych nie musi imitować postaci znanych już profili.
Urząd, związany zarzutami wniosku, dokonał oceny cechy indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego stypizowanego w art. 104 p.w.p. poprzez szczegółowe zestawienie tego wzoru z przeciwstawionymi przez Wnioskodawcę profilami oświetleniowymi. Doszedł do wniosku, iż porównywane wzory są postaciowo bardzo zbliżone, posiadają bardzo podobne cechy istotne. Postać ich przypomina bowiem rynnę o kształcie konturu zbliżonego do litery U.
Powyższego wnioskowania nie zmieniały drobne różnice pomiędzy wzorami, uwidoczniające się w przekrojach i dotyczące w głównej mierze elementów o funkcjonalnym charakterze (np. żłobienia w spodniej części profilu służące do odprowadzania ciepła, czy żłobienia wewnętrzne mniej widoczne podczas normalnego użytkowania), a które nie są na tyle istotne, aby zdominowały ogólne wrażenie wywierane na zorientowanym użytkowniku. Tym samym różnice pomiędzy porównywanymi wzorami nie były wystarczające, by uznać te wzory za odmienne w rozumieniu art. 104 p.w.p.
Skoro cecha braku indywidualnego charakteru określana jak w art. 104 p.w.p., jest samodzielną przesłanką wystarczającą do unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru, Urząd odstąpił od rozpatrywania pozostałych zarzutów wniosku.
W rezultacie Urząd stanął na stanowisku, że należało unieważnić prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "P." [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Uprawnionego na opisaną decyzję, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), gdyż w zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia prawa, które obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu.
Sąd I instancji, kierując się definicją wzoru przemysłowego zawartą w art. 102 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia spornego wzoru - tj. w dniu 21 listopada 2018 r., wskazującą, że postać wytworu musi spełniać łącznie cechę nowości (określoną w art. 103 ust. 1 p.w.p.) oraz indywidualnego charakteru (określoną w art. 104 p.w.p.), podzielił stanowisko UP, że cechami istotnymi spornego wzoru są postacie mające w przekroju kształt zbliżony do litery U, gdzie boczne zewnętrze ściany (o różnych wysokościach w poszczególnych profilach) jako elementy pionowe zakończone są u góry łukowato lekko na zewnątrz, zaś wewnątrz posiadają pionowe ścianki, między którymi występują nieznaczne różnice w wyżłobieniach (u góry ścianki), a różnice te nie były między nimi na tyle istotne, by mogły zdominować ogólne wrażenie, zwłaszcza że znajdują się wewnątrz (a więc są podczas normalnego używania mniej widoczne niż ścianki zewnętrze. Z tego samego powodu cztery wyżłobienia w podstawie profilu spornego nie będą także wpływać na uznanie, że w oczach zorientowanego użytkownika oba profile są do siebie na tyle podobne, że nie wywołują na nim odmiennego ogólnego wrażenia.
Należało więc uznać, że ogólne wrażenie wywierane na użytkowniku przez poszczególne odmiany jest takie samo jak wywierane na nim przez wzór wspólnotowy [...] w poszczególnych odmianach. Przy tym, skoro przeciwstawiony wzór wspólnotowy został ujawniony w 2012 r., czyli przed datą zgłoszenia spornego wzoru, to mógł stanowić temporalnie skuteczne przeciwstawienie spornemu wzorowi z uwagi na jego upublicznienie przed dniem zgłoszenia spornego wzoru. Oceny posiadania indywidualnego charakteru lub jego braku, należało dokonać przez pryzmat zorientowanego użytkownika, czyli osoby, która w sposób stały używa danego produktu i nie jest ani przeciętnym konsumentem, ani przeciętnym fachowcem. Podkreślił WSA, że zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości, wystarczające do oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.
Podzielił opinię UP, że przy ocenie możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań profili oświetleniowych swoboda twórcza jest mniejsza, niż w przypadku wzorów, które realizują również wymogi natury estetycznej. Wygląd profilu oświetleniowego jest w jakimś zakresie determinowany funkcją techniczną, jednak nie ogranicza to całkowicie swobody projektowania tego rodzaju wzorów, a w konsekwencji funkcjonalność profilu nie wymusza na nim przyjęcia tożsamego ze wzorem wspólnotowym układu linii i ich proporcji. Urząd więc zasadnie przyjął, iż zakres swobody twórcy przy projektowaniu profili oświetleniowych jest na tyle szeroki, że projektant nowych profili nie musi imitować postaci znanych już profili.
Sąd stwierdził, że UP związany zarzutami wniosku, dokonał oceny cechy indywidualnego charakteru spornego wzoru poprzez szczegółowe porównanie spornego wzoru z wzorem wspólnotowym nr [...]. Oceny tej organ dokonał przy uwzględnieniu swobody twórczej przez pryzmat zorientowanego użytkownika. Dokonując zestawienia spornego wzoru z ujawnionymi wcześniej profilami oświetleniowymi zarejestrowanym jako wzór wspólnotowy nr [...], przed datą zgłoszenia spornego wzoru, słusznie Urząd doszedł do wniosku, iż są one postaciowo bardzo zbliżone. Ustaleń w tym zakresie nie zmieniały nawet drobne różnice pomiędzy tymi wzorami, uwidaczniające się w wyżłobieniach, gdyż nie miały dominującego wpływu na ogólne wrażenie wywierane na zorientowanym użytkowniku, a tym samym niewystarczające by uznać, że wzory te są odmienne w świetle art. 104 p.w.p.
W związku z tym, że cecha braku indywidualnego charakteru jest samodzielną przesłanką unieważnienia prawa z rejestracji wzoru, WSA podzielił stanowisko Urzędu, który odstąpił od rozpatrywania pozostałych zarzutów wniosku i miał podstawy, by unieważnić prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego.
Zdaniem WSA nie można skutecznie postawić UP zarzutu naruszenia prawa materialnego ani uchybień procesowych. Urząd w uzasadnieniu decyzji dokładnie wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną swojego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Nie dopatrzył się WSA także zarzuconego naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.
Z wyrokiem WSA nie zgodził się Uprawniony i zaskarżył go skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżył w całości ww. wyrok.
Na podstawie art, 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.; dalej: k.p.a.) polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i przepisy postępowania z art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 102 ust. 1 i art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. (Dz.U. z 2017r., poz. 776) i czy miało ono wpływ na wynik sprawy poprzez:
a/ nie odniesienie się do zarzutu skargi oraz niewzięcie pod uwagę przy ocenie indywidualnego zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, a w szczególności niewzięcie pod uwagę dotychczasowego stanu wzornictwa przedstawionego przez Skarżącego i dokonanie tej oceny wyłącznie na podstawie przeciwstawionego wzoru, które to błędy miały istotny wpływ na ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru, a tym samym na wynik postępowania spornego przed UP,
b/ nie odniesienie się do zarzutu skargi, iż organ wnioskował i stwierdzał fakty bez poparcia w materiale dowodowym, w szczególności poprzez porównanie wizerunku spornego wzoru w postaci przekroju do wizerunku przeciwstawionego wzoru w postaci rzutu izometrycznego, z którego to rzutu izometrycznego nie da się ustalić przekroju, który to błąd miał istotny wpływ na ustalenie stanu faktycznego i na ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru a tym samym na wynik postępowania spornego przed UP,
c/ nie odniesienie się do zarzutu skargi, iż organ błędnie zdefiniował osobę zorientowanego użytkownika poprzez przyjęcie wbrew ustalonemu i przytoczonemu przez organ orzecznictwu, iż zorientowanymi użytkownikami są "osoby które na pewnym etapie swojego życia zajmują się wykańczaniem własnego domu czy też mieszkania" w sytuacji, gdy osoby takie są tylko jednorazowymi a nie zorientowanymi użytkownikami wzoru, co miało istotny wpływ na ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru, a tym samym na wynik postępowania spornego przed UP,
d/ nie odniesienie się do zarzutu skargi iż organ błędnie podał daty upublicznienia przeciwstawionych wzorów oraz wskazanie bez weryfikacji tego faktu, iż przeciwstawione wzory zostały upublicznione w 2012 roku w sytuacji, gdy ich zgłoszenie do ochrony i następnie upublicznienie nastąpiło dopiero w 2015 roku, co świadczy o braku weryfikacji decyzji organu przez sąd administracyjny a tym samym o naruszeniu przepisów p.p.s.a.;
2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 7, 11, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono prawo materialne i przepisy postępowania z art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz z art. 102 ust. 1 i 104 ust. 1 i 2 i art. 107 ust. 1 p.w.p. i czy miało ono wpływ na wynik sprawy poprzez:
- nie odniesienie się do zarzutu skargi oraz niewzięcie pod uwagę przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru braku wskazania przez organ, które konkretnie elementy wzoru są determinowane funkcją techniczną, co miało wpływ na błędne ustalenie zakresu swobody twórczej przy Opracowywaniu wzoru, co z kolei miało istotny wpływ na błędną ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru a tym samym na wynik postępowania spornego przed UP;
3. Naruszenie przepisów postępowania wynikających z art. 10 i z art. 90 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez przeprowadzenie rozprawy na posiedzeniu niejawnym, przez co strona była pozbawiona możności działania.
4. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego wynikających z 104 ust. 1 i 2 w związku z art. 102 ust. 1 p.w.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku ku temu przesłanek w zgromadzonej dokumentacji sprawy spornej poprzez błędne przyjęcie, iż sporny wzór cechuje brak indywidualnego charakteru.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 185 § 1, 176 § 2 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na rozprawie, a w razie uwzględnienia skargi i wystarczającego wyjaśnienia istoty sprawy, na podstawie art. 188 p.p.s.a. alternatywnie wnosił o rozpoznanie skargi.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Uprawniony przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W piśmie z 1 października 2021 r., stanowiącym uzupełnienie skargi kasacyjnej Uprawniony wniósł o uwzględnienie przy ocenie wspomnianej skargi opinii I., doręczonej Skarżącemu w dniu 17 września 2021 r., a wydanej na zlecenie Sądu Okręgowego w Warszawie XXII Wydziału Własności Intelektualnej w sprawie XXII GWwp 41/19.
Wnioskodawca w piśmie procesowym nazwanym odpowiedzią na skargę kasacyjną (nadanym w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 18 października 2021r.) wnosił o oddalenie środka odwoławczego, wniosku dowodowego oraz o zasądzenie od Uprawnionego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – a więc niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz podstawy, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego konkretyzacji przez sformułowanie zarzutów kasacyjnych.
Wobec niestwierdzenia określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przyczyn nieważności postępowania sądowego (o czym poniżej), jak również podstaw do zastosowania z urzędu art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku w świetle podniesionych zarzutów kasacyjnych.
Wyniki przeprowadzonej, w świetle powyżej przedstawionych kryteriów, kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku stanowią podstawę do stwierdzenia, że wniesiona skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należało poddać ocenie najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 90 § 1 i art. 10 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.
Zarzut powyższy, chociaż nie powiązany przez pełnomocnika Skarżącego z przyczyną nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., a z podstawą wznowienia postępowania sądowego z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (przedwcześnie, bo postępowanie dopiero po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej stało się postępowaniem zakończonym prawomocnym wyrokiem), to jednak ze względu na obowiązek działania Sądu kasacyjnego w tym zakresie z urzędu (art. 183 § 1 zd. 1 p.p.s.a.) wymagał odrębnego rozważenia poza granicami skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do opisanego zagadnienia na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się, że zasada jawności postępowania sądowego – stanowiąca istotny element konstrukcyjny prawa do sądu – jest normatywnym standardem konstytucyjnym, unijnym i konwencyjnym, który może podlegać proporcjonalnym i znajdującym uzasadnienie w normach i wartościach ponadustawowych ograniczeniom. Ograniczenia te nie mogą jednak naruszać istoty prawa do obrony jednostki w postępowaniu sądowym, niezależnie od jawnego lub niejawnego trybu rozpoznania sprawy (por. wyrok NSA z: 11 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 2235/21; 7 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 2178/21; opublikowanej jak niżej cytowane: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W odniesieniu do posiedzeń niejawnych, wyznaczanych na podstawie dyskrecjonalnej decyzji przewodniczącego w formie zarządzenia (jak w tej sprawie -art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, opubl.: Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.; dalej: ustawa COVID-19), należy wyjaśnić, że powołana regulacja (nie zaskarżona przez Uprawnionego) jest przepisem szczególnym wobec art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a., ustanawiających zasadę jawności postępowań sądowoadministracyjnych. Okoliczność, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie oznacza, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw. Rzeczą sądu jest jednak takie zorganizowanie postępowania, aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić (por. wyroki NSA z 17 stycznia 2025 r., sygn. akt I GSK 303/21; 14 lutego 2024 r., sygn. akt III FSK 4139/21). Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym musi zostać powiązane z umożliwieniem stronie obrony swoich praw przez zajęcie stanowiska na piśmie. Dlatego zasadą powinno być zawiadomienie o terminie posiedzenia niejawnego z co najmniej siedmiodniowym wyprzedzeniem. Zasada ta nie może być jednak absolutyzowana przez przyjęcie, że w każdym przypadku zaniechania tego rodzaju zawiadomienia zachodzi przyczyna nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W wypadku objętym ostatnią powołaną regulacją warunkiem uznania zaistnienia tego rodzaju przyczyny jest stwierdzenie, że brak umożliwienia stronom zajęcia dodatkowego stanowiska w sprawie skutkował realnym i całkowitym pozbawieniem strony możności obrony swych praw na danym etapie postępowania, z tym zastrzeżeniem, że przedmiotem badania powinno być w tym zakresie zagadnienie odjęcia stronie możliwości przedstawienia istotnych w sprawie twierdzeń, zarzutów lub wniosków, które nie zostały uprzednio lub następczo złożone w toku całego postępowania.
Należy jeszcze raz podkreślić, że Skarżący kasacyjnie nie podważał podstawy prawnej, na mocy której Przewodniczący Wydziału VI zarządził przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w dniu 4 maja 2021 r.
Do tego analiza akt sądowych kontrolowanej sprawy prowadzi do wniosku, że Skarżący nie został pozbawiony w toku postępowania przed Sądem I instancji możności obrony swych praw w przyjętym powyżej rozumieniu przesłanki nieważnościowej z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Przed wyznaczonym posiedzeniem niejawnym otrzymał bowiem odpowiedź Urzędu na swoją skargę, na którą następnie złożył replikę w dniu 15 kwietnia 2021 r. oraz otrzymał pismo procesowe Uczestnika będące odpowiedzią na jego skargę (bezpośrednio przesłane do niego).
Natomiast w zakresie zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 45 Konstytucji RP oraz art. 90 § 1 p.p.s.a. i art. 10 p.p.s.a, zdaniem składu orzekającego, nie doszło do skutecznego wykazania przesłanki wymaganej przez art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w postaci możliwości skonkretyzowanego wpływu zastosowania trybu niejawnego rozpoznania sprawy na treść kwestionowanego orzeczenia. Nieuwzględnienie zawartego w piśmie pełnomocnika procesowego Uczestnika z 22 marca 2021 r. wniosku o przeprowadzenie rozprawy nie stanowi wystarczającej podstawy do postawienia skutecznego zarzutu naruszenia prawa do obrony, jeżeli Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska, co wyżej opisano, a jednocześnie nie wskazał nowych twierdzeń, zarzutów lub wniosków, których nie mógł przedstawić na piśmie i których bezpośrednie przedstawienie na rozprawie byłoby nieodzowne dla zachowania istoty prawa do obrony procesowej, szczególnie w sytuacji swojej aktywności procesowej przed wyznaczonym posiedzeniem niejawnym, a nie rozprawą na posiedzeniu niejawnym (jak podnosił Skarżący w skardze kasacyjnej), gdyż p.p.s.a. nie przewiduje takiej formy procedowania przez Sąd. W tej sytuacji skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego nie może zostać uznane za naruszające przepisy prawa procesowego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy więc przyjąć, że w ramach tak sformułowanego zarzutu nie jest wystarczające ogólne twierdzenie, że strona przez nieuwzględnienie jej wniosku i skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, i brak zawiadomienia o jego terminie, przy jednoczesnej aktywności w formie składanych pism, została pozbawiona "możliwości obrony swych praw", gdyż konieczne jest także wykazanie potencjalnej istotności wpływu podnoszonego naruszenia prawa na treść zaskarżonego wyroku przez odniesienie się do całego przebiegu postępowania, czynności procesowych stron lub sądu oraz treści uzasadnienia orzeczenia sądowego.
W związku z powyższym stwierdzono, że zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.
Co do zarzutów z pkt 1. i pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, opartych na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w których podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i przepisy postępowania z art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 102 ust. 1 i art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., a w zarzucie w pkt 1. dodatkowo podniesiono naruszenie także art. 80 k.p.a., należy podkreślić, że w ramach tych zarzutów podważano także zastosowanie przepisów prawa materialnego, wyznaczających ramy ustaleń faktycznych. Skarżący zresztą wskazał, m.in. podnosząc naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz art. 102 ust. 1 i art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., co należałoby uznać za błędną konstrukcję omawianych zarzutów, ale wobec odrębnego zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 1 i 2 w zw. z art. 102 ust. 1 p.w.p. (pkt 4. petitum skargi kasacyjnej) można było je łącznie rozpoznać.
W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania Skarżący zarzucił także uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a., wskutek nieodniesienia się przez WSA do zarzutów skargi oraz niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego przy ocenie poszczególnych elementów indywidualnego charakteru spornego wzoru (ppkt a), b), c) pkt 1. i pkt 2.) Taka konstrukcja zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., także po analizie uzasadnienia skargi kasacyjnej, wskazuje, że Skarżący w rzeczywistości kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego i zastosowanych przepisów, co w ramach tego zarzutu nie jest możliwe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1821/14; 6 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 985/17). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazuje bowiem podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, w tym także gdy nie zawiera stanowiska co do przyjętego przez sąd stanu faktycznego lub gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Co do elementu uzasadnienia - przytoczenia zarzutów skargi i wywodzonego z tego obowiązku sądu odniesienia się do tych zarzutów, należy go rozumieć w ten sposób, sąd wypełniając go, ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r.). Ponadto naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być na tyle poważne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza natomiast, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Zawarte w uzasadnieniu wyroku motywy, jakimi Sąd I instancji kierował się, podejmując orzeczenie, są jasne i pozwalają na kontrolę instancyjną w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Okoliczność, że uzasadnienie nie jest rozbudowane, jak oczekiwałby tego Skarżący, ale odpowiada na zasadnicze problemy kontrolowanej sprawy, także skutkuje niezasadnością twierdzenia Kasatora o nieodniesieniu się przez WSA do zarzutów skargi.
Co do kwestii granic rozpoznania wniosku Uczestnika, nie tylko przepisy materialne p.w.p., definiujące wzór przemysłowy , jak np. przywoływany przez Stronę art. 102 ust. 1 p.w.p. (Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, fakturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.) czy art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. (Wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.- ust. 1; Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.- ust. 2), ale i przepisy postępowania, gdyż Urząd rozstrzygał ww. sprawę w trybie postępowania spornego na mocy art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wytyczały te granice. Na mocy art. 255 ust. 4 p.w.p. rozstrzyganie sprawy w trybie postępowania spornego polega na działaniu w granicach wniosku i związania podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Wniosek bowiem na mocy art. 2551 ust. 3 p.w.p. powinien zawierać m.in.: wyraźnie określone żądanie (pkt 3); wskazanie podstawy prawnej (pkt 4); wskazanie środków dowodowych (pkt 5). Z uwagi na opisany charakter postępowania o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w myśl art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem przepisy k.p.a. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że kontradyktoryjność winna być uwzględniona zwłaszcza w odniesieniu do inicjatywy dowodowej (tylko stron) i obowiązków organu polegających na wszechstronnej ocenie przedstawionych dowodów. Dlatego przepisy k.p.a., jak: art. 7 (wprowadzający zasadę prawdy obiektywnej, regulujący obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy) i dopełniające tę zasadę :art. 77 § 1 k.p.a. (organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć); art. 80 k.p.a. (nakłada na organ powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) i art. 107 § 3 k.p.a. (określa warunki formalne uzasadnienia Urzędu, że powinno być faktyczne i prawne, aby został wykazany proces myślowy, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia), należy stosować przy uwzględnieniu powołanych regulacji p.w.p.
Odnosząc powyższe do zarzutu z pkt 1.ppkt a) petitum skargi kasacyjnej, że przy ocenie przesłanki indywidualnego charakteru wzoru i związanego z tym kryterium zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru, organ i Sąd I instancji uwzględnili tylko przedstawione przez strony wzory przemysłowe, nie można zapominać, że postępowanie dotyczyło wyłącznie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "P." [...] zgłoszonego przez Uprawnionego we wszystkich sześciu odmianach objętych tych wzorem i przeciwstawiono mu sześć wcześniej upublicznionych wzorów wspólnotowych należących do Wnioskodawcy, i te wzory miały jednoznacznie określone daty upublicznienia. Nie można tego twierdzenia odnieść do pozostałych produktów przywoływanych przez Skarżącego.
Organ, jak i WSA wyjaśnili, że zakres swobody twórczej jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz wcześniejsze wzornictwo (s. 7-8 decyzji UP, s. 10 uzasadnienia wyroku), a w przypadku profili oświetleniowych na ich ukształtowanie mają wpływ założenia funkcjonalne, ale nie w stopniu całkowicie wyłączającym zakres swobody twórczej. Dlatego, rozważając zakres swobody twórczej stwierdzono, że projektant nie musi imitować postaci znanych już profili oświetleniowych.
Urząd, kierując się opisem spornego wzoru przemysłowego, w którym wskazano cechy istotne wzoru we wszystkich odmianach: kształt w postaci kwadratowej rynny, gdzie dolna płaska powierzchnia profilu symetrycznie po bokach ma po dwa półokrągłe wycięcia w postaci rowków oraz pionowe boczne ramiona o krawędziach ukształtowanych, jak zostało to pokazane w ilustracjach dla poszczególnych odmian profili i ich wariantów, po porównaniu z ilustracjami przeciwstawionych wzorów doszedł do wniosku, że sporny wzór i przeciwstawiony posiadają bardzo podobne cechy istotne, gdyż ich postać przypomina rynnę o kształcie konturu zbliżonego do litery U.
Skarżący eksponował jako zasadniczą różnicę między porównywanymi wzorami żłobienia w spodniej części profilu służące do odprowadzania ciepła (por. odpowiedź na wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru), co zasadnie organ uznał za cechę funkcjonalną, a co następnie potwierdził Skarżący (por. s. 15 skargi do WSA, s. 11 skargi kasacyjnej). Według art. 107 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmuje cech wytworu wynikających wyłącznie z jego funkcji technicznej.
Analizując kolejne cechy, które miały skutkować istotną różnicą między porównywanymi wzorami: proporcje ścian bocznych, wypusty wewnętrzne, czy żłobienia wewnętrzne, Urząd zwrócił uwagę, że żłobienia wewnętrzne są mniej widoczne podczas normalnego użytkowania. Uwaga ta jest prawidłowa, gdyż ochrona wzoru przemysłowego obejmuje wyłącznie jego elementy postrzegane zmysłem wzroku (por. A. Wojciechowska, Pojęcie wzoru przemysłowego w: System prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, red. R. Skubisz, Warszawa 2012, s. 58; wyroki NSA: z 20 marca 2007 r., sygn. akt II GSK 277/06 oraz II GSK 276/06; wyrok SN z 23 października 2007 r., sygn. akt II CSK 302/07). Dlatego oceny przesłanek ochrony wzoru, w tym jego indywidualnego charakteru, dokonuje się przez pryzmat oceny części tego wzoru postrzegalnych wizualnie, co wynika z art. 102 ust. 1 p.w.p.
Natomiast proporcje ścian bocznych decydowały o kolejnej odmianie w ramach spornego wzoru, a nie nowym wzorze, o czym zdecydował sam Uprawniony podczas zgłoszenia spornego wzoru. Więc nie mogły stanowić istotnej cechy. Do tego Wnioskodawca także przeciwstawił wzory obejmujące różne proporcje ścian.
W świetle powyższego Urząd doszedł do prawidłowego wniosku, że porównywane wzory posiadają bardzo podobne cechy istotne, a szczególnie kształt litery U. Drobne zaś różnice pomiędzy tymi wzorami, do tego o charakterze funkcjonalnym bądź niewidoczne podczas użytkowania nie mogły przesądzać o podobieństwie i odmiennym ogólnym wrażeniu wywieranym na zorientowanym użytkowniku.
Organ, zasadnie przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez sporny wzór przemysłowy indywidualnego charakteru, o którym stanowi art. 104 ust. 1 p.w.p., jest spełniony, porównując go z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi, kierował się okolicznością, czy porównywane wzory wywoływały na użytkowniku odmienne ogólne wrażenie, a zatem weryfikował różnice między wzorami z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje ten wzór (por. wyroki NSA z: 8 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1962/17 i II GSK 1534/167; 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2340/11; 7 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 232/08).
Należy podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo zaaprobował opinię organu.
Zatem zarzuty ujęte w pkt 1. ppkt a) i pkt 2. petitum skargi okazały się niezasadne.
Pozbawiony zasadności jest także zarzut z pkt 1.ppkt b) petitum skargi kasacyjnej, że wobec porównania spornego wzoru w postaci przekroju do przeciwstawionego wzoru, który miał być przedstawiony w postaci rzutu izometrycznego, nie było możliwe ustalenie przekroju przeciwstawionych wzorów, co z kolei powodowało wpływało na ich prawidłową ocenę w kontekście przesłanki indywidualnego charakteru. Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że zarzut tego rodzaju nie był podnoszony w postępowaniu przed Urzędem. A ponadto nie jest zasadny, gdyż Wnioskodawca przedstawił przeciwstawiony znak również w postaci przekroju i Skarżący w odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wniosku argumentował na podstawie przekrojów przeciwstawionych wzorów Uczestnika (s. 10 odpowiedzi), przeprowadzając porównanie przekrojów przeciwstawionych wzorów i to w oparciu o ilustracje ze zgłoszenia, a nie gotowe produkty.
Nie można również podzielić zasadności zarzutu z pkt 1.ppkt c) petitum skargi kasacyjnej, że zarówno WSA, jak i Urząd błędnie przyjęli, że zorientowanym użytkownikiem są "osoby które na pewnym etapie swojego życia zajmują się wykańczaniem własnego domu czy też mieszkania". Przede wszystkim ani WSA, ani Urząd nie prezentowali tak wąskiego rozumienia zorientowanego użytkownika. Przyjęli, że zorientowany użytkownik musi stale używać dany wytwór, posiadać wystarczający zasób wiedzy (s. 10 uzasadnienia wyroku). Urząd określił zorientowanego użytkownika jako osobę zajmującą się montażem urządzeń oświetleniowych, jak i architekta wnętrz (s. 7 decyzji) i uznał, że w tym zakresie znajduje się także osoba, które na pewnym etapie swojego życia zajmuje się wykańczaniem własnego domu czy też mieszkania.
Ponadto Skarżący bez uzasadnionych przyczyn próbował wyłączyć omawianą kategorię osób spod pojęcia "zorientowanego użytkownika" w odniesieniu do porównywanych wzorów.
Przyjmuje się, że pojęcie "użytkownik" odnosi się do osób, które używają produktu, w którym zawiera się wzór. Natomiast określenie "poinformowany" sugeruje ponadto, że nie będąc twórcą czy ekspertem technicznym, użytkownik zna różne wzory istniejące w danej branży, posiada pewien zakres wiedzy na temat elementów, jakie te wzory zwykle posiadają, i w związku z zainteresowaniem danymi produktami wykazuje stosunkowo wysoki poziom uwagi przy ich używaniu (por. wyroki Sądu I instancji UE z: 22 czerwca 2010 r. w sprawie Shenzen Taiden Industrial Co. Ltd. przeciwko OHIM, T-153/08, pkt 46; Legalis nr 227410; 9 września 2011 r. w sprawie Kwang Yang Motor Co., Ltd. przeciwko OHIM, T-10/08, pkt 20 i 22, Legalis nr 453173; także J. Sieńczyło-Chlabicz, Ustanie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego (w:) System Prawa Prywatnego. Prawo własności przemysłowej. Tom 14B, red. R. Skubisz, wyd. 2, Warszawa 2017, s. 353). Pojęcie "zorientowany użytkownik" odnosi się do użytkownika wzoru, który ma określony zasób wiedzy na temat wzorów i jest zdolny do oceny rodzaju, natury określonego wzoru, natomiast nie jest to znawca w danej dziedzinie, czy ekspert, który posiada szczegółowe kompetencje techniczne i ma orientację w szczegółach technicznych (por. wyrok SN z 18 lutego 2016 r., sygn. akt II CSK 282/15, OSNC 2017/1/10.).
Za niezasadny, ale i bez znaczenia dla wyniku sprawy należało uznać zarzut z pkt 1 ppkt d) petitum skargi kasacyjnej, gdyż nie było sporu, że przeciwstawione znaki Wnioskodawcy zostały upublicznione przed 21 listopada 2018 r., tj. datą zgłoszenia spornego znaku. Do tego Uprawniony nie zakwestionował, że część przeciwstawionych znaków została zarejestrowana w 2012 r., a część w 2015 r.(por. s. 5 wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru).
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek Skarżącego kasacyjnie o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z opinii biegłego – I., wydanej w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie XXII GWwp 41/19, podnoszącego, że opinię tę otrzymał już po wydaniu zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Przewidziana w nim możliwość przeprowadzenia przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu należy bowiem rozumieć jako odnoszącą się do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, a nie do sytuacji wystąpienia wątpliwości związanych z ustaleniami zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważeniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd administracyjny za podstawę wyrokowania, z którymi strona skarżąca kasacyjnie się nie zgadza. Do tego przedstawiona opinia oparta została głównie na fakcie istnienia spornego prawa, którego unieważnienie jest przedmiotem kontroli w sprawie.
Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalono na mocy art. 184 p.p.s.a.
Odnosząc się do zawartego w piśmie Wnioskodawcy z 18 października 2021r. wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wyjaśnić należy, że art. 204 p.p.s.a. przewiduje - w razie oddalenia skargi kasacyjnej - możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uczestnika postępowania. Nie wspominając, że pismo to zostało złożone po upływie terminu określonego art. 179 p.p.s.a. i nie mogło zostać uznane za odpowiedź na skargę kasacyjną. Z tych powodów nie było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Wnioskodawcy.