III SA/Po 197/23

III SA/Po 197/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-07-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jacek Rejman
Marzenna Kosewska
Walentyna Długaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GSK 2023/23 - Postanowienie NSA z 2023-11-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 110
art. 84 ust. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Dnia 11 lipca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman Protokolant: Sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia 27.03.2020r. nr SOUK- [...] wydaną na podstawie art. 84 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy z dnia 20.06.1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 110 ze zm.),.cofnął K. Ż. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów .
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżący przeprowadził badanie techniczne samochodów niezgodnie z przepisami. Organ ustalił, że dodatkowe badania obejmujące 7 samochodów zostały przeprowadzone przez diagnostę niezgodnie z zakresem i sposobem ich wykonania, określonym w § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Diagnosta wykonał siedem ww. dodatkowych badań technicznych na podstawie art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy z wynikiem pozytywnym pomimo faktu, że badane przez niego pojazdy nie posiadały dodatkowych mocowań siedzeń w miejscach przewidzianych do tego konstrukcyjnie, jak również nie posiadały dodatkowych miejsc kotwiczenia pasów bezpieczeństwa.
Przedstawiciele producentów samochodów marki [...] oraz samochodów marki [...] jednoznacznie odpowiedzieli, że przedmiotowe pojazdy nie posiadały dodatkowych punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i dodatkowych punktów kotwiczenia siedzeń (drugiego i trzeciego rzędu siedzeń).
Ponadto, określenie przez diagnostę rodzaju pojazdów objętych badaniami technicznymi, jako samochód osobowy, nastąpiło z naruszeniem procedury opisanej w § 2 działu II załącznika nr 2 do rozporządzenia. Organ ustalił, że przy ustalaniu nieznanych danych technicznych pojazdu należy w możliwie największym stopniu wykorzystywać dostępne informacje, zawarte w takich źródłach, jak, m. in., przepisy i dokumenty homologacyjne oraz dane producenta pojazdu. Natomiast wszelkie ustalenia powinny być podejmowane, m. in., na podstawie przepisów art. 2 pkt 31 — 58 ustawy.
W przypadku samochodu ciężarowego [...], w którym dokonano zmian konstrukcyjnych zwiększających liczbę siedzeń, wyposażonych w pasy bezpieczeństwa i zagłówki, jak również zmian konstrukcyjnych polegających na zamontowaniu dodatkowych szyb, zamontowaniu tapicerki wewnętrznej oraz
przesunięciu ściany grodziowej oddzielającej przestrzeń pasażerską od przestrzeni do przewozu ładunków, nie zmieniono klasyfikacji ww. pojazdu, pozostawiając jego rodzaj jako ciężarowy. Analizując zdjęcia i opisy zmian dokonanych w pozostałych przebadanych przez stronę pojazdach organ stwierdził, że samochód [...] o nr rejestracyjnym [...] zasadniczo nie różni się od samochodów [...] o nr rejestracyjnych [...], [...] oraz [...] We wszystkich czterech pojazdach posiadających nadwozie o rodzaju BB (VAN) zamontowano kanapy czteroosobowe, przesunięto za drugi rząd siedzeń przegrody oddzielające przestrzenie pasażerskie od przestrzeni ładunkowych, zamontowano dodatkowe szyby. Różnica polega jedynie na tym, że samochód [...] o nr rejestracyjnym [...] został poddany badaniom na zgodność z wymaganiami Regulaminów EKG ONZ nr 14, 16 oraz 17 i uzyskał potwierdzenie spełnienia wymogów określonych w § 9b rozporządzenia o warunkach technicznych, wystawione przez jednostkę uprawnioną (Państwowy Instytut Motoryzacji w W.), pozostając nadal samochodem ciężarowym. Natomiast samochody [...] o nr rejestracyjnych [...], [...], [...] nie tylko nie zostały poddane wspomnianym wcześniej badaniom, ale także zostały przez stronę nieprawidłowo sklasyfikowane, jako samochody osobowe.
W świetle dokonanych ustaleń, organ uznał, że zostały wypełnione obie przesłanki wynikające z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez K. Ż. od ww. decyzji organu I instancji, decyzją z dnia 21 maja 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji i ocenił prawidłowość jego rozstrzygnięcia.
K. Ż. wniósł skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, w której zarzucił naruszenie:
art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 wzw. z art. 107 § 1 i § 3 kpa
art. 35 § 1 i § 3, art. 36 § 1 i § 2 w zw. z art. 12 kpa - art. 7 a § 1 w zw. z art. 81 a § 1
kpa
art. 138 § 1 pkt 1 kpa
§ 9 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r.
- §11 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia o warunkach technicznych w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 6 prawa o ruchu drogowym
pkt 6.2.6 lit b załącznika nr 1 w zakresie działu I tego załącznika uwzględnionego w treści rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2021 r.
pkt. 3.6 części A załącznika II do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 5 września 2007 r. w zw. z art. 2 pkt 40 oraz pkt 42 prawa o ruchu drogowym
art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 prawa o ruchu drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem wydanym w dniu 10 czerwca 2022 r. w sprawie o sygn.. akt III SA/Po 1105/21 uchylił decyzję organu II instancji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, m. in., że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji stan faktyczny ustalony w sprawie, ocenił działania organu I instancji, używając tych samych, co ten sformułowań i w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Sąd wskazał, że w odwołaniu, skarżący zarzucił złą interpretację wskazanych tam przepisów dokonaną przez organ i wskazał, na czym, w jego ocenie, ta nieprawidłowość interpretacyjna polega. Skarżący zarzucił także, że organ wskutek błędów interpretacyjnych dokonał błędnych ustaleń faktycznych, wskazał, co było wykonane, jakie badania i w konkluzji, do czego jako diagnosta był zobowiązany. W ocenie skarżącego, wskutek błędów interpretacyjnych przepisów dokonane przez organ ustalenia faktyczne w istocie nie miały miejsca. Nadto skarżący zakwestionował dokumenty, na których swoje ustalenia oparł organ. Tymczasem organ odwoławczy podsumował, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i że nie sposób kwestionować przydatność i prawdziwość zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście zarzutów odwołującego, uzyskane przez organ dokumenty pochodzą od wiarygodnych podmiotów, bo autoryzowanych dealerów samochodów. W ocenie Sądu, stanowisko wyrażone w ten sposób przez organ jest zbyt ogólnikowe i w istocie nie odpowiada na stawiane w odwołaniu zarzuty. Skarżący swoim odwołaniem słusznie stwierdza, że jest różnica pomiędzy zmianą w konstrukcji samochodu a badaniem dokonanych w nim zmian. Rację też ma skarżący, że nie jest zabronione a wręcz dozwolone dokonywanie zmian konstrukcyjnych w samochodzie, czy też nie jest zabronione zwiększenie miejsc siedzących w samochodzie ciężarowym. Jak stwierdził Sąd, organ w ogóle zdaje się pomijać naczelny zarzut odwołania, że wytyczne przewidziane w § 9 b rozporządzenia nie mogły - zdaniem skarżącego - znaleźć zastosowania w przypadku badań technicznych objętych niniejszym postępowaniem, zaś wymienione przez skarżącego w odwołaniu samochody zostały poddane dodatkowemu badaniu technicznemu w oparciu o przepis art. 81 ust. 11 pkt 3 ustawy, a więc w wyniku przeprowadzonych zmian konstrukcyjnych wynikła potrzeba wykonania przez diagnostę dodatkowych badań obejmujących konieczność ponownego, dokładnego sprawdzenia tych pojazdów pod kątem spełniania przez nie ustawowych parametrów technicznych, w szczególności przeprowadzenia badania w oparciu o przepis art. 66 ust. 4 pkt 6 ustawy. Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ ustosunkuje się do zarzutów zawartych w odwołaniu i powtórzonych w skardze. Nie powielając stanowiska organu I instancji, sam ustali stan faktyczny sprawy wskazując, co było przedmiotem badania diagnosty ( odrębnie do każdego z 7- miu samochodów) i jakie w związku z tym diagnosta winien wykonać badania, których badań (czynności) nie wykonał lub wykonał nieprawidłowo podając przepis prawa i dokonując jego omówienia (wykładni), a także dokonując kwalifikacji stwierdzonej usterki oraz podając podstawę prawną wraz z wykładnią przepisu.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją wydaną w dniu 27 stycznia 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu
instancji z dnia 27 marca 2020 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że jak ustalił organ I instancji, sporne pojazdy, objęte dodatkowymi badaniami technicznymi, były wyprodukowane i homologowane według dyrektywy 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. Dyrektywa ta w części A załącznika II zawiera kryteria kwalifikowania pojazdów do danej kategorii. Zgodnie z zapisem pkt. 3.6 pojazdy takie muszą wykazywać zdolność przewozu ładunków równą lub wyższą, niż zdolność przewozu osób wyrażoną w kilogramach. Organ I instancji wskazał, że dołożenie dodatkowych miejsc siedzących w omawianych 5 pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia, albowiem pojazdy te nadal wykazują wyższą zdolność przewozu ładunków, niż przewozu osób, czyli zaliczają się generalnie do samochodów ciężarowych. Dlatego organ I instancji przyjął, że w sprawie należało zastosować przepis rozporządzenia o warunkach technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Zgodnie z § 9 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia: w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii N-i) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii N1, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ; z zastrzeżeniem § 9c.
Organ II instancji wskazał jednostki uprawnione do wydawania stosownego potwierdzenia spełnienia ww. warunków.
Jak wskazano dalej, w przedmiotowych pojazdach zamocowano dodatkowe miejsca siedzące nie w punktach konstrukcyjnie do tego przeznaczonych. W takich sytuacjach diagnosta winien stwierdzić negatywny wynik badania technicznego. Podobnie w wypadku pasów bezpieczeństwa. Diagnosta winien mieć wiedzę o jednostkach uprawnionych do dokonywania oceny takich sytuacji faktycznych.
Przedstawiciele producentów marki [...] oraz [...] w pismach z 10 i 19 grudnia 2019 r. wskazali, że przedmiotowe pojazdy nie posiadały dodatkowych punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i dodatkowych punktów kotwiczenia siedzeń. Dokonując oceny podniesionych w skardze zarzutów, organ stwierdził, że niezasadny był zarzut odwołania o nierzetelności powyższych pism, albowiem w aktach sprawy są pisma podpisane imiennie przez osoby pracujące na rzecz producentów pojazdów, a zgodnie z art. 97 Kodeksu cywilnego osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.
Odnośnie zarzutu naruszenia pkt 6.2.6. lit. b załącznika nr 1 w zakresie działu I rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów (...) organ wskazał, że stwierdzenie przez diagnostę, iż mocowanie siedzeń w miejscach nieprzewidzianych do tego konstrukcyjnie dla danego typu pojazdu mogło zostać zakwalifikowane przez diagnostę jako usterka drobna lub usterka istotna. Skoro jednak sporne pojazdy po dokonanych przeróbkach nadal wykazywały wyższą zdolność do przewozu ładunków, niż do przewozu osób ( czyli zaliczały się do samochodów ciężarowych ) diagnosta winien zakwalifikować stwierdzone usterki jako istotne. Albowiem posiadacze spornych pojazdów nie przedłożyli mu badań wykonanych przez podmioty uprawnione.
W ocenie organu, diagnosta wydał w sprawie zaświadczenie, że pojazdy spełniały wymagania techniczne, bez stosownej opinii jednostek uprawnionych. Diagnosta nie wykonał zatem należnych obowiązków, przez co naruszył art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy, co dawało podstawę do cofnięcia mu uprawnień diagnosty.
K. Ż. w skardze wniesionej ponownie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucił naruszenie :
art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. m. in. poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania
art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a.
art. 7 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 a § 1 k.p.a. -art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
§ 9 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia
-art. 81 ust. 11 pkt 3 w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 6 ppkt b rozporządzenia o warunkach technicznych
§ 11 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia o warunkach technicznych w zw. z art. 66 ust. 4 pkt 6 prawa o ruchu drogowym
pkt 6.2.6. lit b załącznika 1 w zakresie działu I rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów
pkt. 3.6 części A załącznika II do dyrektywy 2007/46/WE z 5 września 2007 r. w zw. z art. 2 pkt 40 oraz pkt 42 ustawy prawo o ruchu drogowym
art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy prawo o ruchu drogowym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa).
Poddana kontroli judykacyjnej ww. decyzja organu II instancji nie narusza prawa w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Dlatego też skarga podlega oddaleniu.
Sąd stwierdził, że organ II instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzje zgodną z prawem, z uwzględnieniem wytycznych wynikających z ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Po 1105/21. Organ dokonał odpowiednich ustaleń faktycznych w sprawie oraz odniósł się do zarzutów odwołania.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ II instancji został zobowiązany do ustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu i powtórzonych w skardze. Nie powielając stanowiska organu I instancji, sam miał ustalić stan faktyczny sprawy wskazując, co było przedmiotem badania diagnosty ( odrębnie do każdego z 7- miu samochodów) i jakie w związku z tym diagnosta winien wykonać badania, których badań (czynności) nie wykonał lub wykonał nieprawidłowo, podając przepis prawa i dokonując jego omówienia (wykładni), a także dokonując kwalifikacji stwierdzonej usterki oraz podając podstawę prawną wraz z wykładnią przepisu.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że sporne pojazdy objęte dodatkowymi badaniami technicznymi były wyprodukowane i homologowane według dyrektywy 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. Dyrektywa ta w części A załącznika II zawiera kryteria kwalifikowania pojazdów do danej kategorii. Zgodnie z zapisem pkt. 3.6 pojazdy takie muszą wykazywać zdolność przewozu ładunków równa lub wyższą niż zdolność przewozu osób wyrażoną w kilogramach. Organ I instancji wskazał jednoznacznie i wyczerpująco, że dołożenie dodatkowych miejsc siedzących w omawianych 5 pojazdach nie zmieniło ich zasadniczego przeznaczenia, albowiem pojazdy te nadal wykazują wyższą zdolność przewozu ładunków niż przewozu osób, czyli zaliczają się generalnie do samochodów ciężarowych. Dlatego organ I instancji zasadnie przyjął, że w sprawie należało zastosować przepis rozporządzenia o warunkach technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Dalej organ wskazał, że zgodnie z § 9 b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (kategorii Ni) i samochodzie ciężarowym o maksymalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony (kategorii N2) o nadwoziu rodzaju BB, mogą być wprowadzone zmiany konstrukcyjne, polegające na zmianie liczby siedzeń, jeżeli pojazd spełnia wymagania, o których mowa w pkt 3.5., pkt 3.6. oraz pkt 3.8. dla pojazdów kategorii Ni, części A załącznika II do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/46/WE z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów i spełnione są wymagania techniczne dotyczące wytrzymałości siedzeń i ich mocowania, kotwiczenia pasów bezpieczeństwa, potwierdzone badaniami na zgodność z wymaganiami Regulaminów nr 14, 17 EKG ONZ, wykonanymi przez jednostkę uprawnioną. Siedzenia powinny być wyposażone w pasy bezpieczeństwa spełniające wymagania Regulaminu nr 16 EKG ONZ; z zastrzeżeniem § 9c.
Trafnie stwierdził organ odwoławczy, że w przedmiotowych pojazdach zamocowano dodatkowe miejsca siedzące nie w punktach konstrukcyjnie do tego przeznaczonych. W takich sytuacjach diagnosta winien stwierdzić negatywny wynik badania technicznego. Podobnie w wypadku pasów bezpieczeństwa.
Ponadto, diagnosta winien mieć wiedzę o jednostkach uprawnionych do dokonywania oceny takich sytuacji faktycznych.
Organ II instancji zasadnie również uznał, że przedstawiciele producentów marki [...] oraz [...] w pismach z 10 i 19 grudnia 2019 r. wskazali, że przedmiotowe pojazdy nie posiadały dodatkowych punktów kotwiczenia pasów bezpieczeństwa i dodatkowych punktów kotwiczenia siedzeń. Prawidłowo uznał organ II instancji, że niezasadny był zarzut odwołania o nierzetelności powyższych pism, albowiem w aktach sprawy są pisma podpisane imiennie przez osoby pracujące na rzecz producentów pojazdów, a zgodnie z art. 97 Kodeksu cywilnego osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa.
W ocenie Sądu, zasadnie ponadto uznał organ II instancji, w kwestii zarzutu naruszenia pkt 6.2.6. lit. b załącznika nr 1 w zakresie działu I rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów (...), że stwierdzenie przez diagnostę, że mocowanie siedzeń w miejscach nieprzewidzianych do tego konstrukcyjnie dla danego typu pojazdu mogło zostać zakwalifikowane przez diagnostę jako usterka drobna lub usterka istotna. Skoro jednak sporne pojazdy po dokonanych przeróbkach nadal wykazywały wyższą zdolność do przewozu ładunków niż do przewozu osób ( czyli zaliczały się do samochodów ciężarowych ) diagnosta winien zakwalifikować stwierdzone usterki jako istotne. Albowiem posiadacze spornych pojazdów nie przedłożyli mu badań wykonanych przez podmioty uprawnione.
Ostatecznie Sąd uznał, że prawidłowo stwierdził organ II instancji, iż skarżący diagnosta wydał w sprawie zaświadczenie, iż pojazdy spełniały wymagania techniczne, bez stosownej opinii jednostek uprawnionych. Diagnosta nie wykonał zatem należnych obowiązków, przez co naruszył art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy co dawało podstawę do cofnięcia uprawnień diagnoście.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.