II GSK 219/26

II GSK 219/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-03-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-01-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Korycińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 350/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-09-10
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 37 § 1, art. 180 w zw. z art. 178 ppsa oraz art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 350/25 w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lutego 2025 r., nr BP.702.4601.2024.E.2060.BKOE.907 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić D. J. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (sto) złotych.
Uzasadnienie
I
Wyrokiem z 10 września 2025 r., sygn. akt VIII SA/Wa 350/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. J. (dalej jako "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 20 lutego 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. R. M.
Pismem z 9 grudnia 2025 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania oryginału pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 29 grudnia 2025 r.
W odpowiedzi na wezwanie r. pr. R. M. przesłał pełnomocnictwo z 12 lipca 2024 r. do reprezentowania skarżącego "w postępowaniu przed Organem I instancji, w postępowaniu odwoławczym przed Organem II instancji, w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, do wnoszenia odwołań, skarg i zażaleń a także do zapoznawania się z aktami sprawy oraz wykonywania ich fotokopii.". W pełnomocnictwie wskazano również, że na jego mocy pełnomocnik umocowany jest do reprezentowania mandanta "za wyjątkiem postępowań przed Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm; dalej jako "ppsa") wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
Po przekazaniu akt sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, przewodniczący wydziału dokonuje wstępnego badania skargi kasacyjnej, czy spełnione zostały warunki formalne, a jeżeli stwierdzi, że WSA ich nie dostrzegł, kieruje sprawę na posiedzenie niejawne [art. 182 § 3 ppsa w związku z § 31 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 lipca 2020 r. - Regulamin Naczelnego Sądu Administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 805)]. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując ponownej kontroli prawidłowości wniesienia skargi kasacyjnej dostrzegł jej braki formalne, które umknęły uwadze WSA. Jednym z nich jest brak udokumentowania umocowania pełnomocnika strony do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Stosownie bowiem do art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Oznacza to, że w aktach sprawy powinien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu na danym etapie postępowania.
W niniejszej sprawie nie zostało złożone pełnomocnictwo upoważniające r. pr. R. M. do występowania w imieniu skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Należy stwierdzić, że pełnomocnik ten działał za skarżącego od momentu wniesienia skargi, a jego pełnomocnictwo, datowane na 12 lipca 2024 r., przedłożone na etapie postępowania przed Sądem I instancji, jak i w odpowiedzi na wezwanie z 9 grudnia 2025 r., obejmowało li reprezentację skarżącego "w postępowaniu przed Organem I instancji, w postępowaniu odwoławczym przed Organem II instancji, w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, do wnoszenia odwołań, skarg i zażaleń a także do zapoznawania się z aktami sprawy oraz wykonywania ich fotokopii.". Co ponownie należy podkreślić, w pełnomocnictwie wskazano również, że na jego mocy pełnomocnik umocowany jest do reprezentowania mandatariusza "za wyjątkiem postępowań przed Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym".
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sformułowane pełnomocnictwo bezspornie obejmowało jedynie postępowanie przed Sądem I instancji. Wobec tego zasadnie r. pr. R. M. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Dokument wskazujący na takie umocowanie nie został jednak złożony. W odpowiedzi na wezwanie r. pr. R. M. przesłał bowiem ponownie odpis pełnomocnictwa z 12 lipca 2024 r., zawierającego wyraźne wyłączenie reprezentacji skarżącego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Podkreślić również należy, za uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2026 r., sygn. III OPS 3/25, że zgodnie z art. 37 § 1, art. 46 § 3, art. 175 § 1 oraz art. 194 § 4 ppsa pełnomocnictwo do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem pierwszej instancji nie uprawnia do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną.
Wobec tego należało stwierdzić, że brak formalny skargi kasacyjnej polegający na niewykazaniu umocowania do działania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie został uzupełniony, a więc skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 września 2025 r. należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 ppsa oraz art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.