II GSK 2173/21

II GSK 2173/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca /przewodniczący/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Go 392/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2021-05-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 708
art. 24 ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Go 392/21 w sprawie ze skargi "W" Sp. j. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 9 lutego 2021 r. nr 0801-IOC.48.46.2020.13.JCR w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze na rzecz "W." Sp. j. w O. 1350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 392/21 po rozpoznaniu skargi W. Spółka jawna w O. (dalej: Spółka, Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze (dalej: Dyrektor IAS, DIAS) z 9 lutego 2021 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. (dalej: Naczelnik UC-S) z 8 listopada 2018 r. oraz orzekł o zwrocie Spółce kosztów postępowania.
Organ – Dyrektor IAS nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA), zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego tj.:
a) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. ) p.p.s.a. nietrafną ocenę ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy uregulowań prawnych art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. ,poz. 708 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, tj. błędne uznanie, że organy skarbowe orzekające w sprawie dokonały nieprawidłowej, zbyt wąskiej wykładni pojęcia interesu publicznego, bez uwzględnienia zasady proporcjonalności, podczas gdy całokształt okoliczności wskazuje, iż przesłanka ta nie wystąpiła, a tym samym brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;
II. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 3 § 1, art. 3 § 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia podstaw do oddalenia skargi,
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325; dalej: O.p.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na błędne dokonanie kontroli działalności organu administracji i błędne uznanie, że w sprawie organy nie przeprowadziły prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego" i jej zastosowania,
c) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. art. w zw. z, art. 191 O.p. naruszenie polegające na tym, że Sąd i instancji, w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji wskazał, że organ rozpoznając sprawę ponownie będzie związany ocenę prawną sądu, podczas gdy organ wszechstronnie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał i wyprowadził z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku, a dokonana przez organ odmienna ocena dowodów nie oznacza naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym zasady zaufania do organów podatkowych; a przesłanka "interesu publicznego", z uwzględnieniem zasady proporcjonalności stanowi czynności, które została już wykonane przez organ podatkowy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie sprawy, w razie uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie na rzecz DIAS od Strony kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wnosiła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Dyrektora IAS zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i jednocześnie oświadczam, że zrzekam się rozprawy.
Obecny na rozprawie przed NSA pełnomocnik Spółki wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została uwzględniona.
Wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. (Dz.U. z 2024r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyłącza zatem przy rozstrzygnięciach oddalających skargę kasacyjną odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a.
Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczył oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT, a mianowicie obowiązku określonego w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit c) tego aktu, którego naruszenie polegało na błędnym wpisaniu w zgłoszeniu w polu: "numer rejestracyjny naczepy" danych "[...]6[...]*" zamiast "[...]4[...]*", stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora IAS oraz utrzymana nią w mocy decyzja Naczelnika UC-S nie są zgodne z prawem, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt lit. a) i c) p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że według Sądu I instancji, o braku zgodności z prawem kontrolowanych decyzji należało wnioskować na tej podstawie, że organy dokonały nieprawidłowej, bo zbyt wąskiej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak i prowadzone postępowanie, w którym z naruszeniem art. 120, art. 121 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. nie dokonano prawidłowej oceny przesłanki "interesu publicznego" i jej zastosowania w sprawie i przede wszystkim nie ustalono i nie rozważono okoliczności istotnych dla jej zastosowania, a związanych z legalnością działania Spółki w świetle wykonywania obowiązków przewoźnika wynikających z ustawy SENT oraz realnym wpływem (zagrożeniem) naruszenia dla interesu Skarbu Państwa. Okoliczności te nie zostały przez organy wykazane, co prowadziło do naruszenia podnoszonej w skardze kasacyjnej zasady proporcjonalności, a w konsekwencji do nałożenia na Spółkę, jako przewoźnika, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. za zgłoszenie do rejestru danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru.
W sprawie organy dokonały bowiem bezspornych ustaleń, że 22 czerwca 2018 r. o godz. 8:00 na byłym Drogowym Przejściu Granicznym w [...] podczas kontroli należącego do Spółki, jako przewoźnika, ciągnika samochodowego o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową o nr rej. [...] w przedstawionym przez kierującego zgłoszeniu numer [...] dla przewożonego towaru, kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości polegające na podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym w ww. zgłoszeniu SENT w zakresie numerów rejestracyjnych środka transportu, tj. w polu "numer rejestracyjny naczepy" wpisano dane: "[...]6[...]*", zamiast "[...]4[...]*", nie stwierdzając innych nieprawidłowości.
Skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi I instancji, że zastosował błędną wykładnię przepisów art. 24 ust. 3 ustawy SENT oraz pojęcia "interesu publicznego", polegającą na przyjęciu, że organ zawsze winien rozważyć dolegliwość sankcji, a nadto, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej powinna każdorazowo zostać powiązana z ustaleniem, czy uchybienie podmiotu wysyłającego bądź przewoźnika może powodować uszczuplenie dochodów podatkowych budżetu państwa, jak też powiązana z oceną uchybień formalnych w dokonanym zgłoszeniu.
Zarzut ten jest niezasadny. W ustawie SENT ustawodawca dopuścił możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym, a więc przewidział sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia tychże należności będzie zbieżne z tym interesem. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że pojęcie "interesu publicznego", określonego w przepisach tej ustawy należy rozumieć szerzej, niż tylko jako przestrzeganie prawa poprzez realizację nałożonych obowiązków. Należy brać pod uwagę takie elementy, jak: proporcjonalność danej kary, relację pomiędzy wysokością kar nałożonych za przewozy – dokonywane w tym samym czasie i tym samym transportem – do dochodu przewoźnika z tych przewozów, czy stwierdzone uchybienia stwarzają realne zagrożenia interesów Skarbu Państwa, czy są dokonywane w ramach oszustwa, czy też innych przestępstw, czy nałożenie kary pieniężnej miało charakter prewencyjny, czy też dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów. Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można zatem pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących i jego konsekwencji (por. wyroki NSA z 25 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 197/22; 9 września 2024 r., sygn. akt II GSK 235/21; opubl. podobnie jak niżej cytowane orzeczenia: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ten kierunek interpretacji uwzględnia rezultat zastosowania reguł celowościowych i funkcjonalnych wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, który wskazuje, że sprzeczny jest z interesem publicznym automatyzm w działaniu organów administracji, wyrażający się w nakładaniu kar pieniężnych na podmioty, które – co do zasady – działają zgodnie z prawem, a popełniły jedynie nieistotne błędy lub pomyłki w zgłoszeniu SENT, w szczególności, jeśli pomyłki te mają oczywisty charakter jak w sprawie niniejszej. Doszło bowiem jedynie do omyłkowego podania w zgłoszeniu jednej cyfry w numerze rejestracyjnym naczepy pojazdu, zwłaszcza że w liście przewozowym wpisano prawidłowy numer naczepy - [...]4[...]* (towar był przewożony ze Szwajcarii) i mimo że obie naczepy o wspomnianych numerach rejestracyjnych należały do Spółki, co z kolei podnosiły organy. Akceptacja takiego działania organów, wynikająca z pominięcia rezultatu prawidłowej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT, naruszałaby normę prawną zawartą w tym przepisie. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się także, że odmienny od wyżej wyrażonego pogląd byłby sprzeczny z wymogami kreowania zaufania w relacji obywatel – organy administracji publicznej, gdyż trudno utożsamiać interes publiczny z nakładaniem na działającego legalnie przewoźnika dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, jeżeli uchybienia te nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa w postaci możliwości uszczuplenia dochodów budżetowych, a uchybienia te niezwłocznie zostały usunięte w całości lub w znacznej części.
Podkreślić należy, że z pojęciem interesu publicznego, określonym w omawianym przepisie wiąże się nie tylko obowiązek ponoszenia danin publicznych, lecz również proporcjonalność wymierzania kar, co każdorazowo musi uwzględniać organ w trakcie postępowania, a co szczególnie eksponował Sąd I instancji. Ocena ta musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Przyjmuje się, że do takich okoliczności zalicza się między innymi to, czy ów podmiot prowadził działalność zgodną z prawem oraz czy doszło do uchybienia obowiązkowi uiszczenia daniny publicznej (por. wyroki NSA z: 29 października 2024r., sygn. akt II GSK 1156/24; 19 września 2024 r., sygn. akt II GSK 372/24; 12 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 1405/22).
Z tych względów, biorąc pod uwagę zaprezentowany wyżej kierunek wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT uznać należało, że Sąd I instancji nie naruszył prawa zobowiązując organ do zbadania przesłanki "interesu publicznego", w szczególności poprzez rozważenie, czy nałożenie na Spółkę kary pieniężnej w rezultacie nie prowadziło do naruszenia zasady proporcjonalności. Organy, mimo że w decyzji wspominały o rozważaniu kwestii proporcjonalności nałożonej kary pieniężnej, to przede wszystkim jednak rozważały kwestie fiskalne, co słusznie zauważył WSA (por. wyrok NSA z 19 września 2019 r., sygn. akt II GSK 372/24.
W rezultacie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładnie art. 24 ust. 3 ustawy SENT, co czyni zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej związany z naruszeniem tego przepisu niezasadnym. Tym samym nie naruszył WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Zasadnie Sąd I instancji wskazał na dokonaną przez organy administracji wadliwą, zawężająca wykładnię art. 24 ust. 3 ustawy SENT, co wyżej wykazano. Tym samym słusznie zauważył, że organy nie dokonały właściwego zgodnego z wymogami przepisów postępowania (w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 191 O.p.) zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, niezbędnego dla rozważenia właściwie rozumianej przesłanki interesu publicznego wynikającej z art. 24 ust. 3. ustawy SENT. Należy podkreślić, że Sąd I instancji bez właściwego uzasadnienia zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 210 § 4 O.p. Przepis ten zawiera wymogi konstrukcyjne uzasadnienia decyzji, które w ocenie NSA zostały spełnione. Jednak to uchybienie Sądu I instancji nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem WSA zasadnie dopatrzył się przedstawionych wyżej naruszeń art. 120, art. 121 § 1, art. 191 O.p. wskutek braku wyczerpującego rozważenia przesłanki naruszenia interesu publicznego, a mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec tego zarzut zgłoszony w pkt 2.lit. b) i c) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nietrafny.
Za nieusprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Wojewódzki sąd administracyjny ma obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA z 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11; 5 września 2024 r., sygn. akt II GSK 877/21). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 144 § 4 p.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że za pomocą tego zarzutu nie można zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11; 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12), a taką próbę podjął kasator, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Kierując się zasadą, że Naczelny Sąd Administracyjny, w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. bada legalność wyroku sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, to należy stwierdzić, że nie poddaje się merytorycznej ocenie zarzut naruszenia przepisów art. 133 § 1, art. 134 § 1 art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a., podnoszący uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia podstaw do oddalenia skargi, tym bardziej że autor środka odwoławczego ani w samym zarzucie, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podał (mimo wymogu z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), na czym miało polegać naruszenie powołanych przepisów i w jaki sposób to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powinien wykazać kasator, skoro zarzut oparł na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na uwadze, że we wszystkich zarzutach naruszenia przepisów postępowania, zgłoszonych w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, skarżący kasacyjnie organ podniósł naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., a w zarzucie pod lit. a) – także art. 3 § 2 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że przepisy te są przepisami ogólnymi o charakterze kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 p.p.s.a. wskazuje cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji i żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 cyt. ustawy nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procedowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., I OSK 266/08). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie już się wypowiadał, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyroki NSA z: 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11; 7 lipca 2011r., sygn. akt II OSK 745/11; 19 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 240/15). W ocenie Sądu odwoławczego Sąd I instancji wywiązał się z obowiązku kontroli zaskarżonych decyzji.
Skoro zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, środek ten należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a. jako nie mający usprawiedliwionych podstaw.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono (w pkt 2 sentencji wyroku) na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). Na koszty tego postępowania składało się wynagrodzenie pełnomocnika Spółki za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnego, który prowadził sprawę w obu instancjach (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12).