II GSK 2098/21

II GSK 2098/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Izabella Janson /sprawozdawca/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Gry losowe
Sygn. powiązane
III SA/Po 483/20 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-04-01
II GZ 389/20 - Postanowienie NSA z 2020-12-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1, art. 181, art. 187 par. 1, art. 191, art. 197 par. 1, art. 199
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 2094
art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 kwietnia 2021 r. sygn. akt III SA/Po 483/20 w sprawie ze skargi M.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2020 r. nr 3001-IOA.4246.367.2018.RS.AL w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 1 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Po 483/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2024 r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę M.F. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej też: "DIAS") z 25 czerwca 2020 roku nr 3001- IOA.4246.367.2018.RS.AL w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
W dniu 29 lipca 2015 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu o nazwie [...], przy ul. [...] w K. W lokalu tym ujawniono dwa automaty, podłączone do sieci elektrycznej i gotowe do gry. W drodze eksperymentu potwierdzono, że gry oferowane na przedmiotowych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji ustalenia poczynione w toku kontroli stały się podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Decyzją z 18 lipca 2018 r., nr 398000-COP.4246.2.146.2017.ADB Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu wymierzył M.F. karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na dwóch automatach do gry poza kasynem gry.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału organ stwierdził, że gra na wymienionych na wstępie urządzeniach stanowiły gry w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Z uwagi na powyższe urządzanie takich gier winno odbywać się wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry, a brak koncesji stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej. Za urządzającego gry w rozumieniu ustawy uznano M.F., podnosząc, że na podstawie umowy z 17 lutego 2015 r. jest dzierżawcą przedmiotowego lokalu od A. s.c. (wydzierżawiającego). Wskazano, że zgodnie z § 2 umowy jej przedmiotem jest prowadzenie działalności gospodarczej - gier rozrywkowych. Następnie, w dniu 20 lutego 2015 r. M.F. zawarł umowę dzierżawy części powierzchni użytkowej znajdującej się w przedmiotowym lokalu z P. Sp. z o.o. w celu prowadzenia przez tę spółkę gier, w tym gier na automatach losowych. Zgodnie z art. 3 umowy najmu, skarżący wynajął 6 m2 powierzchni lokalu w celu zainstalowania przez spółkę urządzeń rozrywkowych, w tym automatów do gier i gier losowych. Do umowy najmu został dołączony protokół instalacji, według którego w lokalu zostały zainstalowane między innymi automaty o numerach [...] oraz [...], a więc urządzenia zatrzymane przez funkcjonariuszy celnych w dniu kontroli tj. 29 lipca 2015 r. Zdaniem organu I instancji powyższe dowodzi, że skarżący miał pełną świadomość, co będzie przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej w przedmiotowym lokalu.
Rozpoznając odwołanie skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z 25 czerwca 2020 r. nr 3001-IOA.4246.367.2018.RS.AL utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że gry na ww. automatach są grami podlegającymi pod przepisy u.g.h. W konsekwencji uznano, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy. Zaznaczono przy tym, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że gry na spornych automatach spełniają kryteria określone dla gier na automatach w rozumieniu u.g.h.
WSA oddalił skargę.
Wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ wynika bezspornie, że za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry w niniejszej sprawie należy uznać stronę skarżącą jako osobę poddzierżawiającą przedmiotową powierzchnię lokalu. Skarżący był zobowiązany m. in. do zapewniania niezakłóconego dostępu do przedmiotu najmu, zapewnienia dostarczania energii elektrycznej, powiadamiania o włamaniu lub istotnym uszkodzeniu automatów. W ocenie Sądu I instancji zasadnie organy obu instancji przyjęły, że skarżący jako wydzierżawiający podejmował czynności wykraczające poza typowe obowiązki wydzierżawiającego i pozostające w związku z działalnością dzierżawcy. Jego obowiązki wykraczały poza reguły dotyczące dzierżawy powierzchni i pozostawały w związku z faktyczną pieczą nad urządzeniami. Skarżący był zatem podmiotem współpracującym, co najmniej współorganizującym gry, podejmując czynności i przyjmując obowiązki pozostające w związku z działalnością obejmującą urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, a wykraczające poza zwykłe obowiązki strony umowy dzierżawy. Dochód z umowy był więc powiązany z faktem eksploatowania przedmiotowych automatów w kontrolowanym lokalu.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 199 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (O.p., Ordynacja) poprzez przeprowadzenie wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji i niedostrzeżenie tego, że organy niezasadnie zaniechały powołania dowodu z przesłuchania strony na okoliczność sposobu wykorzystywania lokalu przy ul. [...] w K., na okoliczność tego, czy w jaki sposób strona korzystała z lokalu, na okoliczność tego, że działania strony w stosunku do lokalu i zatrzymanych w nim maszyn ograniczyły się wyłącznie do wynajęcia lokalu i podnajmowaniu go na rzecz P. Sp. z o.o., co doprowadziło do sprzecznego z treścią dowodów ustalenia, że skarżący był podmiotem współpracującym, co najmniej współorganizującym gry i w konsekwencji do niezasadnego oddalenia skargi, podczas gdy skarżący nie urządzał gier;
2. art. 151 p.p.s.a. .w zw. z art. 122 Ordynacji w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji w zw. z art. 191 Ordynacji poprzez przeprowadzenie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji i niedostrzeżenie tego, że organy nie podjęły wszelkich dostępnych i możliwych działań celem ustalenia stanu faktycznego sprawy i oparły decyzję wyłącznie na dowodach w postaci; notatki urzędowej, protokołu przeprowadzenia eksperymentu procesowego, w sytuacji gdy wymienione dowody nie pozwalają na poczynienie jednoznacznych ustaleń co do rodzaju zatrzymanych urządzeń oraz co do tego, jaki podmiot użytkował przedmiotowe urządzenia, co sprawia, że skarżona decyzja została wydana w oparciu o niedokładnie ustalony stan faktyczny, w zakresie który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, co uszło uwadze Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, który niezasadnie oddalił skargę;
3. art. 151 p.p.s.a. w zw. 2 art. art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. polegające na przeprowadzeniu wadliwe] kontroli decyzji i nie dostrzeżeniu tego. że organ nie zebrał wszelkich dowodów pozwalających na wyczerpujące ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, organ ograniczył się jedynie do dowodów uzyskanych w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu karnym skarbowym, podczas gdy konieczne było przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków, tj. osoby reprezentujące spółkę P. Sp. z o.o. na okoliczność tego, w jaki sposób należy rozumieć postanowienia umowy najmu powierzchni użytkowej nr [...], na okoliczność tego czy skarżący w związku z daną umową podejmował jakiekolwiek aktywne działania w stosunku do urządzenia do gier, na okoliczność tego jakie gry oferowało ww. urządzenie oraz kto był jedynym i faktycznym i prawnym dysponentem urządzeń, co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi, mimo, że dowody nie wskazują na to aby skarżący był aktywnym współorganizatorem gier.
II. Naruszenie prawa materialnego art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.) w brzmieniu obowiązującym dnia 29 lipca 2015 r., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wydzierżawienie lokalu można kwalifikować jako urządzanie gier, podczas gdy zgodnie z prawidłową wykładnią ww. przepisu na urządzanie gier składają się aktywne działania takie jak wstawienie urządzeń, zapewnienie obsługi urządzeń, ustalenie zasad gry i ich regulaminu.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji).
Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; z 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; z 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; z 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; z 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06).
Odnosząc te uwagi o charakterze ogólnym do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 199 oraz art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nie został w ogóle uzasadniony. Za uzasadnienie omawianego zarzutu nie można bowiem uznać ogólnego twierdzenia skarżącego o wadliwym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji dokonanego przez organy ustalenia rzeczywistej jego roli. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono przede wszystkim, na czym konkretnie polegało naruszenie wymienionych przepisów postępowania, ale również jaki to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Nie każde bowiem uchybienie przepisom postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną. Może nią być jedynie, co wymaga wykazania przez skarżącego, takie naruszenie przepisów procesowych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, jaki wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć podniesione naruszenie konkretnych przepisów postępowania. Należy zauważyć, że ani w treści zarzutu, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono stosownej argumentacji z tym związanej. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, skarżący obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania to treść wyroku byłaby inna (por. wyrok NSA z 19 listopada 2013 r., sygn. akt I GSK 54/13). W tej sytuacji, i wobec wyżej przedstawionych rozważań na temat prawidłowej konstrukcji i formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, należało uznać, że w omawianym zakresie skarga kasacyjna była dotknięta, wynikającym z naruszenia art. 176 p.p.s.a., brakiem formalnym, polegającym na braku uzasadnienia zarzutu skargi kasacyjnej. Ten brak formalny uniemożliwiał zaś merytoryczną ocenę zarzutu, którego dotyczył.
W konsekwencji należy uznać, że ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd I instancji za podstawę orzeczenia nie zostały podważone i były wiążące przy rozpoznaniu zarzutów prawa materialnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest zarzut błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Należy zauważyć, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji urządzającego gry, jednak posługiwała się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie zasadnie przyjmuje się, że urządzanie gier hazardowych to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze. Takiej wykładni pojęcia urządzający gry dokonał również WSA, nie ograniczając rozumienia tego pojęcia - wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej - do podmiotu, który jedynie wynajął powierzchnię lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty i który nie dokonywał żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier.
W świetle niepodważonych ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez WSA, działania skarżącego nie ograniczały się bowiem tylko do wynajęcia części powierzchni lokalu dysponentowi automatu do gier hazardowych, lecz świadczyły o aktywnej postawie skarżącego we wspólnym z dysponentem automatów przedsięwzięciu. Zgodnie z tymi ustaleniami, skarżący zawarł 20 lutego 2015 r. umowę najmu części powierzchni lokalu z P. Sp. z o. o. W umowie tej wskazano, że jej celem jest udostępnienie części powierzchni lokalu na zainstalowanie automatów do gier (art. 3 ust. 1 umowy). Wynajmujący zobowiązał się, że w trakcie trwania umowy nie udostępni powierzchni użytkowej lokalu innym przedsiębiorcom świadczącym gry na automatach (art. 2 ust. 3 umowy). Zgodnie z art. 3 ust. 3 umowy, płatność czynszu była uzależniona od eksploatacji automatu. W konsekwencji przyjęcia takiego warunku w umowie, skarżący kasacyjnie był niewątpliwie nie tylko świadomy, ale i ekonomicznie zainteresowany tym, aby gry na wstawionych automatach, były faktycznie organizowane. Uzasadnione jest więc przyjęcie, że skarżący nie był tylko podmiotem wynajmującym powierzchnię lokalu, ale czerpał korzyści z zainstalowanych u niego automatów. Skarżący zobowiązał się też do dostarczania energii elektrycznej, która umożliwiała działanie automatu (art. 4 ust. 4 umowy) oraz do zapewnienia swobodnego dostępu przedstawicielom Spółki do urządzenia i zawiadamiania Spółki o planowanej zmianie czasu otwarcia lokalu (art. 4 ust. 4 umowy). Dodać trzeba, że z umowy najmu wynika, w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący zobowiązał się informować właściciela automatów o włamaniach i uszkodzeniach automatów, udostępnić swobodny dostęp do lokalu serwisantowi i innym wskazanym przez najemcę podmiotom i wyraził zgodę na używanie kluczy do automatów na zasadach i warunkach określonych przez serwisanta. Powyższe ustalenia, dokonane na podstawie umowy zawartej przez skarżącego ze spółką P. wskazują, że na skarżącym ciążyły konkretne obowiązki zapewnienia stosownych warunków do prowadzenia niezakłóconej działalności w zakresie gier na automatach, charakterystyczne dla umowy współpracy - w tym przypadku podmiotów organizujących działalność hazardową - a nie tylko ograniczały się do udostępnienia części powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automat. Wspólne przedsięwzięcie polegało na połączeniu składników majątkowych, a mianowicie lokalu użytkowego oraz automatów do gier, które dopiero razem umożliwiały uruchomienie gier na tych automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich urządzanie, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Podkreślenia wymaga, że w świetle przyjętej w tej sprawie, a niekwestionowanej, wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., urządzanie to również stwarzanie komuś odpowiednich warunków, co w rozpatrywanej sprawie wprost i bezpośrednio odnieść należy do tworzenia warunków do urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a to przez odpłatne udostępnienie miejsca ich urządzania oraz udział w utrzymywaniu urządzeń w stanie gotowości do eksploatacji.
W konsekwencji dokonana przez Sąd I instancji subsumpcja zachowania skarżącego pod regulację wynikająca z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest prawidłowa.
W rezultacie bezzasadny jest także sformułowany w punkcie I petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 199 oraz art. 181 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez aprobatę nieprawidłowego ustalenia przez organ podatkowy rzeczywistej roli skarżącego w tym postępowaniu a zwłaszcza oparcie się przez organy oraz Sąd wyłącznie na literalnym brzmieniu umowy.
Należy też wskazać, iż wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy (wyroki NSA: z 15 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 886/10; z 2 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1255/10; z 27 lipca 2011 r., sygn. akt I GSK 421/10; dostępne w CBOSA). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy prawa materialnego (por. wyrok NSA z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 256/07), czyli w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją - czy spółka urządzała gry hazardowe poza kasynem gry. Biorąc pod uwagę wyspecjalizowany charakter służby celno-skarbowej (na moment przeprowadzenia kontroli – służby celnej) i podstawy kompetencyjne działania jej funkcjonariuszy w sprawach takich jak rozpatrywana, co znajdowało swoje potwierdzenie w art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c., niezasadne jest stanowisko podważające walor dowodu z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych. Zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ustawodawca nie wprowadza żadnych dodatkowych wymogów formalnych w zakresie posiadanych kompetencji do sprawdzenia działania urządzeń do gier i przeprowadzania na nich stosownych doświadczeń. Dlatego też organ był uprawniony do poczynienia ustaleń na podstawie dowodu z eksperymentu przeprowadzonego podczas czynności kontrolnych. Możliwe było również przeprowadzenie wskazanego eksperymentu w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego. Dowód z przeprowadzonego eksperymentu był zatem miarodajny i wystarczający do dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bez potrzeby przeprowadzanie dodatkowego dowodu z opinii biegłych dotyczącego sposobu funkcjonowania automatów oraz celu i charakteru gier, do jakich miały służyć automaty. Tym samym, skoro dowód w postaci "eksperymentu" mógł przyczynić się i przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, bo był w niej przydatny, i nie można jednocześnie uznać, że był sprzeczny z prawem, to oparcie się na nim w prowadzonym postępowaniu nie mogło być traktowane jako wadliwe lub niewystarczające dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Z tego powodu nie jest trafny zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 197 § 1 w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez uznanie przedmiotowych urządzeń za automaty do gier losowych na podstawie "eksperymentu" i nieprzeprowadzenie dalszych dowodów wnioskowanych przez skarżącego.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 1935).