II GSK 2044/22

II GSK 2044/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /sprawozdawca/
Gabriela Jyż /przewodniczący/
Grzegorz Dudar
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II SA/Bd 730/21 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2022-04-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 110
art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2, art. 84 ust. 4
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 730/21 w sprawie ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 29 marca 2021 r. nr SKO-522-22/20 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
I
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 730/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę G. C. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 29 marca 2021 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:
Starosta Brodnicki decyzją z 5 lutego 2020 r. na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, ze zm.; dalej: u.p.r.d.), cofnął skarżącemu udzielone decyzją z 6 grudnia 2004 r. uprawnienie do wykonywania badań technicznych pojazdów o numerze [...], gdyż skarżący wykonując w dniu 15 czerwca 2012 r. badanie techniczne nr 2418/757/2012 naruszył § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2009 r. Nr 155, poz. 1232; dalej: rozporządzenie) oraz pkt 1.1. działu I załącznika nr 1 rozporządzenia, bowiem nie dokonał identyfikacji pojazdu (nie sprawdził i nie porównał numeru indentyfikacyjnego badanego motoroweru marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] zgodnie z wymogiem pkt. 1.1. działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia - nie dostrzegł niezgodności pomiędzy pokwitowaniem serii [...], a faktycznym numerem znajdującym się na ramie pojazdu).
Decyzją z 29 marca 2021 r., po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Toruniu utrzymało ją w mocy na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.). Kolegium wskazało, że niewykrycie istniejącej rozbieżności świadczy o przeprowadzeniu przez skarżącego badania technicznego niezgodnie z określonym w przepisach prawa zakresem i sposobem jego wykonania, a decyzja o cofnięciu uprawnień ma charakter związany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy opisanym na wstępie wyrokiem z 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Bd 730/21, oddalił skargę skarżącego na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd za bezsporną uznał okoliczność, że w toku przeprowadzonego badania technicznego pojazdu skarżący wydał zaświadczenie nr [...] z pozytywnym wynikiem z badania, w sytuacji braku zgodności numeru ramy z numerem rejestracyjnym. Powołując się na art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Sąd wyjaśnił, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu, a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając ww. przepis, czy też przyczyn takiego stanu rzeczy, co - zdaniem Sądu - w sprawie niniejszej ma istotne znaczenie biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącego. O delikcie skutkującym z mocy prawa cofnięciem uprawnień diagnosty, decyduje bowiem obiektywny stan rzeczy, jakim jest fakt poświadczenia przez diagnostę nieprawdy w okolicznościach wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Organ nie ma przy tym obowiązku badania, czy nieprawidłowości popełnione przy sporządzaniu są istotne czy też nie. Przepis art. 84 ust. 3 u.p.r.d. nie daje bowiem organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o mniejszych skutkach są traktowane na równi z uchybieniami o dużym ciężarze gatunkowym.
II
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Bydgoszczy złożył skarżący, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. naruszenie:
1. przepisu prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie tj. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kary ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na "charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi" do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy);
2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi strony w sytuacji, gdy decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie gromadzenia materiału dowodowego, niewystarczające i niepełne rozważenie materiału
dowodowego co wpłynęło na niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przez co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty oraz błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a w szczególności czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat.
Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie związania granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Jedynie w drodze wyjątku – w razie stwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., lub podstaw z art. 189 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny jest upoważniony do przekroczenia granic skargi kasacyjnej i wyjścia poza zakres zaskarżenia oraz zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej (art. 183 § 1, art. 186 i art. 189 p.p.s.a.).
Mając na względzie wskazane wyżej zasady postępowania kasacyjnego, wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności postępowania sądowego oraz podstaw do zastosowania art. 189 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do weryfikacji zarzutów skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego. Ponieważ zarzuty procesowe zostały sformułowane jako konsekwencja naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do zarzucania Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego poprzez "niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 u.p.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP" (punkt 1 petitum skargi kasacyjnej).
Zarzut ten stanowi w istocie polemikę z kształtem przepisu nadanym mu przez ustawodawcę. Skarżący dostrzegając, że art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji, nie określa gradacji kary ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu, jednocześnie neguje słuszność tej regulacji jako naruszającej zasadę proporcjonalności wyrażoną w Konstytucji RP. W ten sam sposób ocenia przepis art. 84 ust. 4 u.p.r.d., zgodnie z którym w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.
Z treści art. 84 u.p.r.d. wynika, że ustawodawca przywiązuje duże znaczenie do kwalifikacji i profesjonalizmu diagnosty uznając, iż w dużej mierze to od jego umiejętności i rzetelności zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu drogowym, a tym samym również i istotny aspekt bezpieczeństwa ruchu drogowego odnoszony do stanu technicznego dopuszczonych do ruchu i uczestniczących w nim pojazdów. Dlatego też diagności są podmiotami wyłącznie upoważnionymi do wykonywania badań technicznych pojazdów, z czym wiąże się wynikający z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wymóg posiadania wykształcenia technicznego i praktyki oraz odbycia szkolenia zakończonego egzaminem z wynikiem pozytywnym. Diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna, a nie tylko zwykła staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów (por. np. wyrok NSA z 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16). Przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a jego celem jest odsunięcie od czynności diagnostycznych nierzetelnych diagnostów, dokonujących wpisów do dowodów rejestracyjnych lub wystawiających zaświadczenia, w efekcie czego dopuszczone zostają do ruchu pojazdy już chociażby potencjalnie niesprawne bądź niezweryfikowane kompleksowo pod względem technicznym, co z kolei naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia użytkowników drogi, a także generuje ryzyko wystąpienia szkody w mieniu (por. np. wyrok NSA z 25 kwietnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2147/21 i powołane tam orzecznictwo). Surowa sankcja przewidziana w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. ma spełniać, poza represją, funkcję prewencyjną - powstrzymywać przed podejmowaniem decyzji o dopuszczaniu do ruchu drogowego pojazdów, które mogą stanowić trudne do przewidzenia zagrożenie w tym ruchu (por. np. wyrok NSA z 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II GSK 112/22).
W kwestii charakteru sankcji przewidzianej w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt P 16/16, w którym stwierdził, że "art. 84 ust. 3 p.r.d. musi być stosowany w sposób ścisły. Biorąc pod uwagę dotkliwe sankcje przewidziane przez ustawodawcę wobec diagnosty, któremu ma być wykazane naruszenie przepisów lub prowadzenie czynności kontrolnych z rażącym naruszeniem przyjętych zasad, konieczne jest niezwykle wnikliwe i staranne badanie każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej, z uwzględnieniem wszelkich jej okoliczności" i odwołał się do szeregu orzeczeń sądów administracyjnych jako wzorców oceny charakteru ww. sankcji w omawianych rodzajach spraw. Trybunał uznał zatem, że w sensie ogólnym nie można twierdzić, że przepis ten narusza konstytucyjne zasady państwa prawa i proporcjonalności. Jednocześnie Trybunał dostrzegł potrzebę oceny legalności decyzji o cofnięciu uprawnień diagnostycznych w świetle wymogu wnikliwego i starannego badania każdej tego rodzaju sprawy przez organy administracji publicznej oraz z uwzględnieniem wszelkich jej okoliczności (por. wyroki NSA z: 3 października 2023 r. sygn. akt II GSK 884/20, 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1329/19). Wówczas proporcjonalność i adekwatność sankcji z art. 84 ust. 3 u.p.r.d., pozostając w ścisłym oraz bezpośrednim związku ze stanem faktycznym ustalonym w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty, nie zostanie naruszona. Nie budzi bowiem obecnie w doktrynie i orzecznictwie wątpliwości, że zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa. Zasada ta musi być odnoszona również do wymierzania sankcji administracyjnych jako jednej z najbardziej dotkliwych form ingerencji organu administracji publicznej w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu administrowanego w procesie stosowania prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie wnikliwe i staranne badanie zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone. Sąd pierwszej instancji dokonał w tej sprawie zindywidualizowanej oceny naruszenia przypisanego skarżącemu, uwzględniając jego istotę, wagę i znaczenie. Bezsprzecznie bowiem w toku przeprowadzonego w dniu 15 czerwca 2012 r. badania technicznego pojazdu skarżący wydał zaświadczenie nr [...] z pozytywnym wynikiem z badania w sytuacji braku zgodności numeru ramy z numerem rejestracyjnym. Wobec powyższego, jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, sankcja przewidziana w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. zastosowana została prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny w realiach niniejszej sprawy nie podziela zatem zarzutu o naruszeniu zasady proporcjonalności. Stosowanie kar jednoznacznie określonych jest raczej regułą prawa administracyjnego niż wyjątkiem. O charakterze kar na gruncie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. wielokrotnie zaś wypowiadał się już NSA i pogląd ten skład rozstrzygający niniejszą sprawę podziela (por. m.in. wyroki NSA z: 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 500/20; 17 września 2020 r., sygn. akt II GSK 187/20; 7 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 1535/19). Z tych powodów rozpoznawany zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony, w świetle powyższych wyjaśnień nie można bowiem podzielić poglądu skarżącego kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 84 ust. 4 u.p.r.d. w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
W konsekwencji, niezasadny jest także zawarty w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie ustalono czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia był na tyle istotny, że dawał podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu mu uprawnień na okres 5 lat.
Tak sformułowany zarzut procesowy jest ściśle powiązany z zarzutem materialnoprawnym, nie zmierza bowiem do zwalczenia ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego, tj. do wykazania, że w dniu badania technicznego numery VIN wskazane w dowodzie rejestracyjnym były zgodne z numerami na ramie pojazdu, a jedynie zarzuca brak ustaleń na okoliczność ciężaru popełnienia przez diagnostę uchybienia. W świetle wskazanych powyżej uwag na temat zgodności z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów materialnoprawnych, tak sformułowane stanowisko skarżącego kasacyjnie nie może zostać uwzględnione.
Z przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych wynika - czemu skarżący nie zaprzeczył w toku całego postępowania - że w wyniku przeprowadzonego w dniu 15 czerwca 2012 r. badania technicznego pojazdu skarżący wydał zaświadczenie nr [...]z pozytywnym wynikiem z badania w sytuacji braku zgodności numeru ramy z numerem rejestracyjnym. Z twierdzeń właściciela pojazdu wynika przy tym, że w trakcie wcześniejszego badania technicznego w innej stacji diagnostycznej ujawniono niezgodność numeru na ramie pojazdu z numerem wskazanym w dowodzie rejestracyjnym, dlatego właściciel pojazdu udał się na stację diagnostyczną skarżącego, gdzie skarżący nie sprawdził osobiście cech identyfikacyjnych motoroweru i poprzestał na ich wskazaniu przez właściciela pojazdu, który podał dane widniejące w dowodzie rejestracyjnym.
W tej sprawie ustalono także, że w dniu 19 grudnia 2019 r. wykonujący wówczas badanie techniczne diagnosta stwierdził rozbieżność między numerem VIN przedmiotowego pojazdu a numerem podanym w dowodzie rejestracyjnym. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...], potwierdza wykonanie okresowego badania technicznego motoroweru marki [...], oznaczonego fizycznie numerem VIN [...], a nie jak wskazywał zapis w dowodzie rejestracyjnym serii [...], wydanym w Starostwie Powiatowym w Golubiu - Dobrzyniu - [...]. Z tego względu diagnosta, mając na względzie pkt 0.2 lit. c działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia, zakończył badanie wynikiem negatywnym. Powyższe błędy, jak ustalono, były wynikiem prawdopodobnie pierwszej rejestracji w dniu 23 października 2008 r., podczas której właściciel doręczył błędne dokumenty. Z tego też powodu, wbrew twierdzeniom skarżącego, organ dokonał weryfikacji posiadanych dowodów i ustalił, że w Starostwie Powiatowym w Brodnicy przedmiotowy pojazd oznaczony numerem VIN [...] po raz pierwszy zarejestrowany został w dniu 10 czerwca 2008 r. jako nowy - pod numerem rejestracyjnym [...] w oparciu o złożony wniosek, wyciąg ze świadectwa homologacji z 11 marca 2008 r. i fakturę VAT nr [...] z 6 czerwca 2008 r., w której poprawność danych identyfikacyjnych pojazdu potwierdził w dalszym toku postępowania właściciel. Co kluczowe, we wszystkich wskazanych dokumentach podano, że przedmiotowy pojazd oznaczony jest numerem [...]. Taki też numer został wpisany do numeru rejestracyjnego [...], a następnie [...], który - jak już wykazano - nie odpowiadał numerowi na ramie i tabliczce znamionowej, podczas badania technicznego przeprowadzonego przez skarżącego. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ rejestrując pojazd jako nowy w dniu 10 czerwca 2008 r. uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi upewnienia się, iż dokonuje wpisu numerów VIN zgodnego ze stanem rzeczywistym. Formalny charakter postępowania rejestrowego wyklucza bowiem szerokie postępowanie dowodowe, którego zdaje się domagać skarżący.
Prawidłowości ustaleń faktycznych organu nie może też podważyć podniesiony przez skarżącego kasacyjnie fakt, że od dnia badania technicznego pojazdu do dnia wszczęcia postępowania przez organ upłynął długi okres, co utrudniało skarżącemu odniesienie się do ustalonych przez organ okoliczności sprawy. Nie podważa skutecznie ustalonego w sprawie stanu faktycznego podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że "Mogło bowiem być tak, że w dniu badania numery VIN wskazane w dowodzie rejestracyjnym były zgodne z numerami na ramie pojazdu – właściciel mógł usunąć, zmodyfikować numery znajdujące się na ramie pojazdu". Stanowi on jedynie niepopartą dowodami polemikę z ustaleniem organu, opartą wyłącznie na ogólnym przypuszczeniu. Twierdzenia skargi kasacyjnej w tym aspekcie pozostają zatem bez wpływu na ustalony przez organ stan faktyczny sprawy i jego ocenę dokonaną przez pryzmat zgromadzonych w sprawie dowodów. W skardze kasacyjnej nie wykazano więc, że doszło do naruszenia art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi strony w sytuacji, gdy decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a więc przepisów odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego.
Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., który to przepis wymienia jedynie uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej jako jej obligatoryjne elementy składowe, nie ma natomiast związku z ustaleniami faktycznymi sprawy. Nie można zatem w ten sposób kwestionować ich prawidłowości, ani tym bardziej subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego, w tym przypadku w zakresie oceny ciężaru popełnionego przez skarżącego uchybienia.
W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a.