II GSK 1991/22

II GSK 1991/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek
Gabriela Jyż /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Dudar
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1475/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-06-23
II GZ 40/22 - Postanowienie NSA z 2022-04-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 134 § 1, art. 141 § 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 89, art. 138 § 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2021 poz 450
art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2017 poz 978
art. 125 pkt 16, art. 139 pkt 3.
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2018 poz 957
art. 14 ust. 1 i ust. 2.
Ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Kr 1475/21 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r. nr SKO-UP-4121-23/21 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 23 czerwca 2022 r., oddalił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Starosta Limanowski decyzją z dnia 30 marca 2021 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B, B1. Organ wskazał w uzasadnieniu, że na podstawie informacji przekazanej przez Komendę Wojewódzką Policji w Krakowie z dnia 4 czerwca 2021 r., ustalono, że skarżący w okresie dwóch lat od wydania po raz pierwszy uprawnień do kierowania pojazdami popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Oznaczało to, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 103 ust. 1 pkt 1a ustawy o kierujących pojazdami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ na wstępie wskazał, że podstawę prawną do wydania decyzji w sprawie stanowił art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej: p.r.d.), pomimo że przepis ten z dniem 4 czerwca 2018 r. utracił moc prawną. Organ wskazał, że jego stosowanie zostało przedłużone na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957). Odnosząc się do istoty sprawy SKO wskazało, że skarżący uzyskał prawo jazdy w dniu 14 czerwca 2019 r. Fakt popełnienia trzech wykroczeń w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy powodował konieczność wydania decyzji o cofnięciu posiadanego przez skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał na wstępie, przywołując przepisu ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (w niniejszej sprawie stosowanej w brzmieniu wg. Dz. U. z 2017 r. poz. 978, ze zm.) oraz ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a p.r.d. Oznacza to, że do czasu dokonania takiego wdrożenia przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. może stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W tym zakresie Sąd stwierdził, że wyżej wymieniony komunikat nie został ogłoszony.
Następnie Sąd wskazał, że skarżący uzyskał prawo jazdy w dniu 14 czerwca 2019 r.. We wniosku o cofniecie uprawnień Komendant Wojewódzki w Krakowie wskazał, że popełnił on trzy wykroczenia w ruchu drogowym w okresie dwóch lat od wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Zachowania skarżącego skutkowały w związku z tym naruszeniami opisanymi w art. 86 § 1 oraz art. 92a k.w.. Wobec powyższego zostały zrealizowane przesłanki wynikające art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d.
Sąd podkreślił, że decyzja podejmowana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. ma charakter decyzji związanej. Obowiązkiem organu jest więc jej wydanie po wpłynięciu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji o cofniecie uprawnień. Skoro skarżący popełnił określone wykroczenia w ciągu 2 lat od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy obowiązkiem organu I instancji było cofniecie mu uprawnień do kierowania pojazdami kat. AM, B i B1.
W ocenie Sądu, rozpoznając sprawę organy administracyjne nie naruszyły przepisów proceduralnych, przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia, przy czym swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy uwzględniły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały ich prawidłowej oceny prawnej na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d..
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 p.p.s.a.
P. K., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, to jest naruszenia:
1. art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepisu tego, w brzmieniu obowiązującym od dnia 4 czerwca 2018 r., nie stosuje się;
2. art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzależnianie obowiązywania uchylonego przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 957), na mocy której nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a ustawy prawo drogowe od wdrożenia rozwiązań technicznych przez Ministra właściwego do spraw cyfryzacji spełnia wymogi demokratycznego państwa prawa urzeczywistniające zasady sprawiedliwości społecznej;
w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest naruszenia:
1. art. 134 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r. w sytuacji, gdy istniały podstawy do jej uwzględniania i uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że przedmiotowa decyzja naruszała następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 7 kpa, art. 10 kpa, art. 77 art. 8 kpa, 89 § 1 i 2 kpa i art. 138 § 1 kpa;
2. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, mimo iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r. - naruszała następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 7 kpa, art.10 § 1 kpa, 89 § 1 i 2 kpa, art. 77 § 1 kpa, art, 8 kpa i art. 138 § 1 kpa.
3. art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, mimo iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r. - naruszała następujące przepisy prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 sierpnia 2021 r. Nr SKO-UP-4121 -23/21 utrzymującą w mocy decyzję Starosty Limanowskiego z dnia 30 marca 2021 r. Nr KT.5430.1886.2020 orzekającej o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AM, B, BI, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji i dokonanej w nim kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Wskazania na wstępie wymaga, że stosownie do treści z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a których istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym w skardze kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.
Mając powyższe na uwadze, w pierwszej kolejności odnieść się należy do najdalej idących zarzutów skargi kasacyjnej, zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.
Wskazania wymaga, że sformułowane w podstawie skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w ramach których podniesiono naruszenie powołanych przepisów nie zawierają jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego w jaki sposób, w ocenie strony, normy określone wymienionymi przepisami zostały naruszone przez Sąd I instancji w toku rozpoznawania sprawy i w procesie wyrokowania.
Pomijając wymieniony brak skargi kasacyjnej, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w powołanym przepisie określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. Sąd I instancji przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym, oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów poddana kontroli decyzja odpowiadała prawu i mającym zastosowanie w sprawie administracyjnej obowiązującym przepisom, odniósł się przy tym do kwestii istotnych, co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej stanowiska Sądu I instancji w zakwestionowanym skargą kasacyjną zakresie.
Odnosząc się do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19). Jednakże w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 2094/19). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia wskazanych zasad.
Powyższe czyni niezasadnymi zarzuty skargi kasacyjnej oparte na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w omówionym zakresie.
Odnosząc się do zarzutów z punktów 1 i 2 podstawy naruszenia przepisów postępowania wskazania wymaga, że powołane w ich ramach naruszenia polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji okoliczności, że zaskarżona decyzja wydana została, w ocenie strony, z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty te nie zostały uzasadnione. Strona podnosząc bowiem, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie naruszało art. 7, art. 10, art. 77, art. 8, art. 89 § 1 i 2 i art. 138 § 1 k.p.a., poza dwoma z przywołanych przepisów jako naruszonych w spawie, nie poparła swojego stanowiska jakąkolwiek argumentacją mającą wskazać, jaki naruszenia wymienionych przepisów miały wypływ na sprawę administracyjną, a którego to wpływu Sąd I instancji nie dostrzegł podczas kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jedynie w zakresie wskazanego, jako naruszony przez organ art. 10 i art. 89 § 1 i 2 k.p.a. strona zawarła uzasadnienie mające wskazać na wystąpienie naruszenia wskazanych regulacji w toku prowadzonego przed organami postępowania w przedmiocie cofnięcia stronie uprawnienia do kierowania pojazdami. Zauważyć należy, że naruszenie tych przepisów strona podniosła dopiero na etapie skargi kasacyjnej pomijając je we wniesionej od decyzji SKO w Nowym Sączu skardze. Zauważyć również należy, że Sąd I instancji nie stwierdził aby do naruszenia tychże regulacji w sprawie doszło, uznając zaś że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury uznać należy, że Sąd nie dopatrzył się uchybienia uprawnień wynikających z art. 10 i art. 89 § 1 i 2 k.p.a.
Pierwszy z wymienionych przepisów, art. 10 k.p.a., zawiera zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium prowadzonego przez organ postępowania oraz możliwość wypowiedzenie się przez stronę przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Analiza akt administracyjnych sprawy nie wskazuje aby strona została pozbawiona możliwości działania w sprawie oraz aby doszło do ograniczenia lub wyłączenia jej uprawnienia do wypowiedzenia się, w myśl przywołanej regulacji, przed wydaniem zaskarżonej decyzji. O czynnym udziale strony świadczyć może choćby uwzględniony przez organ I instancji wniosek na czas rozpoznawania przez Sąd Rejonowy w Myślenicach wniosku skarżącego o uchylenie jednego z mandatów karnych. Ponadto, jak już zauważono, strona w motywach skargi kasacyjnej poza powołaniem się na literaturę przedmiotu oraz stanowiska judykatury nie wskazała na konkretne okoliczności, na podstawie których możliwym byłaby ocena czy istotnie w sprawie doszło do naruszenia wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. uprawnień strony, a których to naruszeń Sąd I instancji nie dostrzegł w procesie kontroli wydanych w sprawie decyzji.
W istocie naruszenia uprawnień z powołanego art. 10 § 1 k.p.a. strona upatruje w odmowie przeprowadzenia przez organ rozprawy w trybie art. 89 § 1 i 2 k.p.a. argumentowanej brakiem przesłanek uzasadniających konieczność przeprowadzenia takiej rozprawy.
Jak stanowi art. 89 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Norma § 2 powołanego przepisu stanowi natomiast, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.
Jak wynika z przywołanych regulacji przeprowadzenie rozprawy nie jest stricte obligatoryjnym narzędziem procesowym, jakie organ może zastosować z urzędu lub na wniosek strony. Postępowanie wyjaśniające prowadzi się bowiem poza rozprawą, w tzw. trybie gabinetowym lub kameralnym, chyba że zachodzą przesłanki przeprowadzenia rozprawy. Przeprowadzenie rozprawy z trybie art. 89 k.p.a. jest narzędziem, które ma prowadzić do przyspieszenie lub uproszczenie prowadzonego postępowania, gdy wymaga tego przepis prawa lub gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Wniosek strony o przeprowadzenie rozprawy nie jest wiążący dla organu. Nie przeprowadzenie rozprawy, pomimo wniosku strony, powinno być oceniane przez pryzmat sprawności postępowania.
W przedmiotowej sprawie, mając na uwadze przepisy prawa na podstawie, których cofnięto skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami i podstawę faktyczną jak musi zaistnieć aby właściwy organ wydał decyzję w powołanym przedmiocie, stwierdzić należy że nie istniały przesłanki do zastosowania art. 89 k.p.a. i konieczności przeprowadzenia przez organ rozprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał bezsprzecznie na popełnienie przez skarżącego trzykrotnie wykroczeń w ruchu drogowym w okresie dwóch lat od wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy. Z tych przyczyn nie było podstaw do przeprowadzenia rozprawy albowiem nie występowały w sprawie okoliczności mogące przyspieszyć lub uprościć prowadzone postępowanie. Nie występowała też konieczność uzgodnienia interesów stron, wyjaśnienia okoliczności sprawy przy udziale świadków, biegłego bądź w drodze oględzin.
Podsumowując, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 oraz art. 89 § 1 i 2 k.p.a., których to naruszeń Sąd I instancji, zdaniem strony, nie wziął pod uwagę niezasadnie oddalając wywiedzioną w sprawie skargę strony.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, a więc zarzutów z punktów 1 i 2 podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., oraz zarzutu 3 z podstawy, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w ramach podniesionego w jego ramach naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d., zarzuty te z uwagi na ich komplementarny charakter zostaną rozpoznane łącznie.
Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć, że kierujący pojazdem silnikowym w okresie 2 lat od dnia wydania mu po raz pierwszy prawa jazdy popełnił trzy wykroczenia określone w art. 86 § 1 lub 2, art. 87 § 1, art. 92a w przypadku przekroczenia dopuszczalnej prędkości o ponad 30 km/h lub art. 98 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - przy czym decyzja o cofnięciu uprawnienia jest wydawana na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.
Powyższy przepis został uchylony na mocy art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 139 pkt 3 tej ustawy, uchylenie to nastąpiło ostatecznie z dniem 4 czerwca 2018 r. Równocześnie jednak, z dniem 4 czerwca 2018 r., weszła w życie ustawa nowelizująca. W art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej postanowiono, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa- 100aq ustawy zmienianej w art. 1 (a więc Prawa o ruchu drogowym), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 (tj. ustawy o kierujących pojazdami) nie stosuje się. W ust. 2 tej regulacji przewidziano z kolei, że minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Z powyższej regulacji wynika w sposób oczywisty, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej, nie stosuje się m.in. przepisu art. 125 pkt 16 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego przepis art. 140 i art. 140a p.r.d. Do czasu dokonania takiego wdrożenia, przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. ma zastosowanie i stanowi podstawę prawną decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Z uwagi na to, że do daty wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, na stronie Ministerstwa Cyfryzacji nie ukazał się komunikat, o jakim mowa w ww. art. 14 ust. 2 (nie było go również w dacie wydania rozstrzygnięcia przez Kolegium), przepis art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b) p.r.d. miał zastosowanie i mógł stanowić podstawę prawną decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby zaskarżony kasacyjnie wyrok Sądu I instancji obarczony był naruszeniami przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, jakie postawiono w petitum skargi kasacyjnej wobec czego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz wydanych w sprawie decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.