II GSK 198/22

II GSK 198/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż
Joanna Sieńczyło - Chlabicz /przewodniczący/
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Go 667/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2021-10-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2332
art. 10a, art. 22 ust. 2a, ust. 2b i ust. 3, art. 26 ust. 5
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant asystent sędziego Łukasz Gaweł po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "E." Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 października 2021 r. sygn. akt II SA/Go 667/21 w sprawie ze skargi "E." Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 31 maja 2021 r. nr 0801-IOC.48.19.2020.29.JAN w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od "E." Sp. z o.o. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt II SA/Go 667/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę E. spółki z o. o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia 31 maja 2021 r., nr 0801-IOC.48.19.2020.29.JAN w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Sąd rozstrzygał w następującym stanie sprawy:
W dniu 16 marca 2019 r. na byłym Drogowym Przejściu Granicznym w Świecku, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej w Rzepinie przeprowadzili kontrolę środka przewozowego - ciągnika Man o nr rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową nr rejestracyjny [...]. Przewoźnikiem towaru, tj. płynu chłodzącego ES Complete i BLANDO XT o łącznej masie 5.876 kg, klasyfikowanego m.in. do kodu CN 2710 i 3820, przewożonego z Holandii do Polski, była firma E. Spółka z o.o. w R. W trakcie kontroli stwierdzono, iż przewoźnik nie dokonał obowiązku przekazania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniami SENT. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wlkp. wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego w/w zgłoszeniami.
Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 3 stycznia 2020 r. Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gorzowie Wielkopolskim w pkt 1 nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...], o których mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2332, ze zm., dalej: "ustawa SENT") oraz w pkt 2 odstąpił od nałożenia kary na Spółkę za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towarów [...].
W wyniku wniesionego przez Spółkę odwołania w zakresie pkt 1 decyzji organu I instancji, decyzją z dnia 31 maja 2021 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art 187 § 1, art. 191 O.p., art. 10a ust. 1, art. 22 ust. 2a, ust.3, art. 26 ust.3 pkt 2 ustawy SENT, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż wobec jednoznacznego potwierdzenia faktu uchybienia obowiązkowi określonemu w powołanym art. 10 a ust. 1 ustawy SENT, organ I instancji zasadnie wymierzył przewoźnikowi karę pieniężną na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja powyższego przepisu, wystarczające jest bowiem wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązku związanego z drogowym przewozem towarów, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, a to potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Samo zaś nałożenie kary pieniężnej nie podlega uznaniu administracyjnemu co oznacza, że w sytuacji ziszczenia się ustawowej przesłanki organ nie ma możliwości dokonywania analizy przyczyn naruszenia obowiązków przez uczestnika przewozu.
Zdaniem organu II instancji, obowiązek wynikający z art. 10a ustawy SENT nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych i został w niniejszej sprawie zastosowany wprost. W toku postępowania, na podstawie pisma Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 30 maja 2019 r. ustalono jednoznacznie, że w okresie realizacji przedmiotowego przewozu nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przekazywanie danych przez operatora ZSL do systemu. Również w dniu przewozu tj. 16 marca 2019 r. nie stwierdzono w systemie Help Desk zgłoszenia przewoźnika dotyczącego problemu w działaniu systemu. Ponadto zgodnie z pozyskaną informacją operatorem ZSL w przedmiotowej sprawie była firma M. z siedzibą w P. Ustalono, że w systemie nie odnotowano danych geolokalizacyjnych środka transportu zarówno objętego kontrolą, jak też innych urządzeń geolokalizacyjnych obsługiwanych przez w/w operatora. Co istotne zgodnie z wyjaśnieniami firmy M. z P. przesłanymi przez przewoźnika za pismem z dnia 9 października 2019 r., firma M. z dniem 31 października 2018 r. została poprawnie zgłoszona do rejestracji jako podmiot ZSL w Izbie Administracji Skarbowej w Poznaniu i w dniu 13 listopada 2018 r. otrzymała potwierdzenie powyższej rejestracji. Podmiot ten dołożył wszelkich starań w celu spełnienia wymagań od operatora ZSL. Jak ustalono, informacja o braku prawidłowej transmisji danych z urządzeń należących do firmy M. została przekazana dopiero po przeprowadzeniu przedmiotowej kontroli w dniu 16 marca 2019 r. Nigdy wcześniej firma nie otrzymała informacji od organu właściwego odnośnie nieprawidłowości w transmisji danych pomiędzy urządzeniami GPS, a systemem SENT. W związku z powyższym nie miała wiedzy o błędzie w świadczonej usłudze, przez co nie mogła podjąć stosownych działań, aby wspomniany błąd został wyeliminowany. Organ odwoławczy podkreślił, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie ma znaczenia, podnoszony przez odwołującą się Spółkę fakt braku wpływu na ujawnione podczas kontroli nieprawidłowości. Przepisy ustawy SENT mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Zostały one ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za sam obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym, są obligatoryjne i niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, wśród których zdarzać się mogą również niezamierzone przypadki naruszeń ustawy, będące skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów nieopłacalne.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT z uwagi na wystąpienie w sprawie zarówno ważnego interesu przewoźnika jak i interesu publicznego organ odwoławczy zauważył, iż w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w postanowieniu o wszczęciu z urzędu postępowania Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego poinformował przewoźnika o instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z przepisów ustawy SENT oraz powiadomił o możliwości przedstawienia dokumentów mogących stanowić podstawę do ewentualnego zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego przepisu. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową, jak również nie wskazała żadnych okoliczności wystąpienia przesłanek "ważnego interesu podatnika", czy też "ważnego interesu publicznego", zatem organ z urzędu podjął działania, by uzyskać dokumenty świadczące o sytuacji ekonomicznej strony oraz dokonał analizy tych dokumentów. Organ II instancji uznał, iż ze zgromadzonych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej firmy nie wynika, by wystąpiły okoliczności wyróżniające Spółkę od sytuacji innych podatników, a obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną odwołującej się strony, nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu i nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
Jednocześnie, z uwagi na fakt, że przewoźnik jednym środkiem transportu dokonywał przewozu towarów objętych dwoma zgłoszeniami SENT, a naruszenie dotyczyło samego przewozu towarów poprzez nieprzekazywanie aktualnych danych geolokałizacyjnych środka transportu a nie zgłoszeń SENT, Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego odstąpił od nałożenia kary na Spółkę za niewywiązanie się z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokałizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem [...].
Organ II instancji uznał, że w tej sytuacji interes publiczny rozumiany, jako dyrektywa mająca na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa tj. zaufania obywateli do organów państwa przemawiał za odstąpieniem od nałożenia jednej z dwóch należnych kar pieniężnych. Niezasadnym bowiem byłoby nałożenie dwóch kar pieniężnych obciążających podmiot, który dokonywał przewozu towarów jednym środkiem transportu, ale objętych dwoma zgłoszeniami SENT.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Stwierdził, że w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT, czego konsekwencją było nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a tej ustawy - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru.
W ocenie Sądu I instancji, nie budzi również zastrzeżeń stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej. Niezależnie od faktu, iż Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową, jak również w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie wykazała wystąpienia przesłanek "ważnego interesu przewoźnika", czy też "ważnego interesu publicznego", organ z urzędu uzyskał oraz przeanalizował dokumenty świadczące o sytuacji ekonomicznej strony. W wyniku tej analizy ustalono, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji Spółka nie posiadała zaległości podatkowych oraz zaległości w zakresie niepodatkowych należności budżetowych, nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w latach 2016-2019, wobec Spółki nie prowadzono postępowania egzekucyjnego, w badanym okresie sytuacja finansowa Spółki kształtowała się następująco: 2016 r. - dochód 730.095,39 zł, 2017 r. – strata 294.054,62 zł, 2018 r. - dochód 329.855,61 zł. W 2017 roku Spółka odnotowała zatem stratę, jednak w następnym roku ową stratę odpracowała i osiągnęła wskazany wyżej dochód. Strona nie posiada również zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ponadto w badanym okresie była beneficjentem pomocy publicznej na łączną kwotę 424.815,24 zł. Niezależnie od faktu, iż nawet osiąganie niskich dochodów nie jest co do zasady równoznaczne ze spełnieniem ustawowej przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, powyższa analiza nie wykazała zaistnienia okoliczności wyróżniających Spółkę od sytuacji innych podatników, zaś obciążenie jej karą pieniężną nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Wprawdzie pojęcia "ważnego interesu strony" nie można ograniczać jedynie do interesu ekonomicznego, jednakże w sprawie nie zaistniały również innego rodzaju okoliczności nadzwyczajne czy zdarzenia losowe, które takie odstąpienie by uzasadniały.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca zaskarżając go w całości. Sądowi I instancji zarzucono, w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na przebieg tego postępowania, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez akceptację przez Sąd dokonanego przez organy obu instancji naruszenia art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. Poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), art. 8 § 1 k.p.a., art 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a., poprzez:
a. brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, jak również niepodjęcie przez organy obu instancji oraz Sąd czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności wskutek braku ustalenia i uwzględnienia przy rozstrzygnięciu sprawy okoliczności czy przyczyna nieprzesyłania danych geolokalizacyjnych z pojazdu skarżącego leżała po stronie skarżącego, organu I instancji (lub podmiotu obsługującego po stronie odbiorcy system SENT) bądź była niezależna od stron;
b. pominięcie przez Sąd faktu działania organu I instancji w sposób nie budzący zaufania, tj. nieinformowania skarżącego lub podmiotu obsługującego po stronie odbiorcy system SENT o braku danych geolokalizacyjnych dla pojazdu skarżącego, podczas gdy według stanowiska organu I instancji utrata danych geolokalizacyjnych musiała być dla niego widoczna i organ I instancji powinien wówczas zawiadomić skarżącego bądź podmiot obsługujący w jego imieniu system SENT o tej okoliczności;
c. pominięcie przez Sąd faktu zaniechania przez organy obu instancji wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności, dla których uznano, że przyczyny nieprzesyłania danych geolokalizacyjnych leżały po stronie skarżącego oraz że to skarżący nie dochował należytej staranności przy zapewnieniu przesyłania stosownych danych, podczas gdy wniosku takiego nie da się obiektywnie wywieść ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również okoliczności faktyczne związane z przyczyną zaprzestania przesyłania danych w systemie SENT pozostają niewyjaśnione;
d. zaniechanie przez Sąd oraz organy obu instancji uwzględnienia innych niż I ekonomicznych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na skarżącego wynikające z braku wyczerpującego ustalenia oraz faktycznego i prawnego uzasadnienia przesłanek niezastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT.
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie wynikające z zaakceptowania przez Sąd błędnego założenia organów obu instancji, że przyczyna nieprzesyłania danych geolokalizacyjnych z pojazdu skarżącego leżała po stronie nadawcy danych, podczas gdy przyczyna zaistnienia takiego stanu rzeczy nie została wyjaśniona, pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego, wobec czego w przedmiotowej kwestii zachodzą niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które Sąd powinien rozstrzygnąć na korzyść skarżącego.
II. na podstawie art, 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
3. art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej pomimo dokonania przez skarżącego wszystkich czynności służących zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, tym samym braku podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej;
4. art. 22 ust. 2b Ustawy w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewywiązywanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu towaru SENT20190315005697, podczas gdy ewentualne nieotrzymanie danych przez organ I instancji mogło wynikać jedynie z niedostępności rejestru;
5. art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, podczas gdy uzasadniony interes skarżącego oraz interes publiczny przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia kary w sytuacji braku winy w ewentualnym niedostarczeniu danych geolokalizacyjnych do odbiorcy danych oraz dochowania należytej staranności, by zapewnić skuteczne przekazanie danych.
Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Istota sporu dotyczy oceny zgodności z prawem wyroku Sądu, który za zgodne z prawem uznał rozstrzygnięcie organu o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, z powodu niezapewnienia wymaganego przepisami art. 10a ust. 1 ustawy SENT przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego paliwo objęte zgłoszeniem.
W rozpoznawanej sprawie skarżący spółka oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony prawidłowo.
Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest szczególnym pismem procesowym, tj. wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które dla swej skuteczności musi spełniać rygorystyczne wymogi formalne. Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzuty są usprawiedliwione. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, co w przypadku naruszenia prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych.
Rozpoznawany w pierwszej kolejności zarzut procesowy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. jest wadliwy konstrukcyjnie, a przez to procesowo bezskuteczny. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać przede wszystkim trzeba, że przepis ten wyposaża Sąd I instancji w kompetencje do uchylenia zaskarżonego aktu w przypadku stwierdzenia uchybień w zakresie prawa procesowego. Przepis ten nie był przez Sąd I instancji, oddalający skargę, stosowany. Podstawę rozstrzygnięcia Sądu stanowił przepis art. 151 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a., jak również z art. 81a § 1 k.p.a.
Przypomnieć należy, iż w myśl art. 26 ust. 5 ustawy o SENT w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.). Z uwagi na treść wyżej wskazanego art. 26 ust. 5 ustawy o SENT, nie mogły być uznane za skuteczne zarzuty sformułowane w pkt 1 lit. a-d i 2 petitum skargi kasacyjnej.
Wymienione tam przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie miały w sprawie zastosowania, gdyż postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej za niewywiązanie się przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu regulowane jest przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Skoro organy nie stosowały przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie mogły ich naruszyć.
Nieskuteczność zarzutów procesowych oznacza, że skarżąca spółka skutecznie nie podważyła ustalonego przez organy stanu faktycznego, z którego jednoznacznie wynika, że podczas kontroli przewozu objętego zgłoszeniem SENT o numerze SENT20190315005697, stwierdzono brak włączonego geolokalizatora. Z akt sprawy wynika również, że nie były przekazywane do rejestru SENT dane geolokalizacyjne z lokalizatora GPS. W toku postępowania ustalono także, że w dniu kontroli rejestr SENT był dostępny, w badanym okresie nie zostało odnotowane wadliwe działanie systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od aplikacji urządzeń mobilnych oraz nie stwierdzono w systemie, aby przewoźnik zgłaszał problemy w działaniu systemu.
Przypomnieć należy, że ustawa SENT nakłada na przewoźnika obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem (art. 10a ust. 1) oraz obowiązek wyposażenia środka transportu w lokalizator (art. 10a ust. 2). W ustawie wskazuje się również na moment kiedy lokalizator ma zostać włączony oraz moment gdy kierowca lokalizator ów może wyłączyć (art. 10b). Powyższe oznacza, że zgodnie z art. 10a ustawy SENT, przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Dla prawidłowego wypełnienia tego obowiązku, tj. zgodnego z prawem przesyłania danych, muszą być spełnione łącznie dwa warunki: przewoźnik musi podać nr GPS tego lokalizatora, aby był on identyfikowalny i geolokalizator musi być włączony. Zatem system lokalizacyjny wykazany w zgłoszeniu SENT winien być włączony i przekazywać informacje o położeniu pojazdu do rejestru SENT.
Zgodzić się należy z organem, iż zadanie przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem. Zauważyć należy, że zarówno kierowca jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie poprawności przesyłania danych geolokalizacyjnych. Przewoźnik w każdym momencie dysponuje sprawdzenia. internetową https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406, ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokatizatora GPS. Przedmiotowa możliwość weryfikacji aktualnej odnotowanej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT-GEO istnieje również z poziomu darmowej Aplikacji Mobilnej możliwością poprzez stronę Kierowcy.
Okoliczności faktyczne istotne dla sprawy wskazują, że skarżąca kasacyjnie nie wypełniła nałożonego obowiązku tj. nie zapewniła na całej trasie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego towar podlegający obowiązkowi zgłaszania w systemie SENT, czym naruszyła przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Stwierdzenie niedopełnienia obowiązków z art. 10a ust. 1 ustawy SENT zobowiązuje organ do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł.
Odnosząc się do pozostałych zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów materialnoprawnych opartych na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podniesionych w punkcie II. petitum skargi kasacyjnej, których komplementarny charakter uzasadnia ich rozpoznanie łączne, należy stwierdzić, iż zebrany przez organy materiał dowodowy był wystarczający dla stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania w rozpoznawanej sprawie instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.
Przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT przewiduje, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Stosownie do tego ostatniego przepisu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
Kwestia klauzul generalnych zawartych w art. 22 ust. 3 ustawy o SENT oraz stosowania tego przepisu, wielokrotnie była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 1541/23, z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 263/21 i powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, że odwołanie się do klauzul generalnych o dużym stopniu niedookreśloności, a taką jest klauzula "interesu publicznego", rodzi wprawdzie problemy z określeniem istoty takiej klauzuli (por. Eliza Komierzyńska, Marian Zdyb, Klauzula interesu publicznego w działaniach administracji publicznej, [w:] Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska Lublin - Polonia Vol. LXIII, 2 – 2016, s. 161-178 i powołane tam publikacje). Nie może jednak budzić wątpliwości, że pojęcie "interesu publicznego" nie jest pojęciem, którego treść mogłaby być zapełniana w sposób dowolny. W sytuacji, gdy ustawodawca posługuje się pojęciami nieostrymi i klauzulami generalnymi, takimi jak "interes publiczny", organ administracji czy sąd stosujący prawo nie otrzymuje prawa do swobodnego określania ich treści. Na organy stosujące prawo został zatem nałożony obowiązek odszukania optymalnych treści wyrażających istotę "interesu publicznego".
Zasadnie podnosi się, że szczególnie wnikliwego rozważenia wymaga sytuacja, gdy prawodawca określa sankcje w postaci administracyjnych kar pieniężnych w sposób bezwzględnie oznaczony (tak jak sankcja określona w mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT), zwłaszcza gdy może to prowadzić do naruszenia w procesie stosowania prawa zasady proporcjonalności.
Z tej perspektywy nadanie właściwej treści pojęciu "interesu publicznego" użytemu w art. 22 ust. 3 ustawy SENT - jako przesłanki uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej - powinno nastąpić z uwzględnieniem szczególnego znaczenia zasady proporcjonalności.
Nie budzi obecnie w doktrynie i orzecznictwie wątpliwości, że zasada proporcjonalności wywodzona z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, mimo że adresowana do ustawodawcy, powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa. Zasada ta musi być odnoszona również do wymierzania sankcji administracyjnych - jako jednej z najbardziej dotkliwych form ingerencji organu administracji publicznej w sferę uprawnień i obowiązków podmiotu administrowanego - w procesie stosowania prawa (por. Magdalena Śliwa-Wajda, Zasada proporcjonalności przy wymierzaniu administracyjnych kar pieniężnych, [w:] Standardy współczesnej administracji i prawa administracyjnego, pod red. Zofii Duniewskiej, Agnieszki Rabiega-Przyłęckiej i Małgorzaty Stahl, 2019, s. 112-127).
Zastosowanie zasady proporcjonalności w odniesieniu do sankcji bezwzględnie oznaczonej (administracyjnej kary pieniężnej w określonej wysokości) wymaga rozważenia, czy wymierzenie kary pieniężnej w określonej wysokości będzie przydatne do osiągnięcia zamierzonych skutków (celów) danej regulacji oraz czy zachowana została właściwa dla demokratycznego państwa prawa proporcja między efektem wymierzonej sankcji pieniężnej a jej dolegliwością.
Jeżeli odpowiedzi na te pytania nie będą pozytywne, należy uznać, że nałożenie kary nie jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego i zachodzą uzasadnione podstawy, by odstąpić od jej nałożenia, jako niezgodnej z konstytucyjnymi standardami płynącymi z zasady proporcjonalności. Innymi słowy, właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego jako przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanki odstąpienia od nałożenia kary powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu), to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary. Trafnie podkreśla się przy tym, że nie jest prawidłowe odczytywanie użytego w art. 22 ust. 3 ustawy SENT pojęcia "interes publiczny" z powoływaniem się na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle art. 67a i art. 67b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej jako: "Ordynacja podatkowa"). Zupełnie inne są bowiem cele regulacji podatkowych spełniających funkcje fiskalne, a inne są cele regulacji wprowadzających sankcje administracyjne. Jak już wskazano, rozważenie przewidzianej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanki interesu publicznego, jako uzasadniającej odstąpienie od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem celów tej ustawy. Podkreślenia wymaga zatem, że z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonujących wyłudzeń niezapłaconych podatków (Sejm VIII kadencji, druk nr 1244). Kary przewidziane w ustawie SENT nie mają więc charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny. W orzecznictwie brano przy tym pod uwagę czy stwierdzone uchybienia nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 18 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 220/20, 27 listopada 2020 r. sygn. akt II GSK 790/20, 19 lutego 2021 r. sygn. akt II GSK 1353/20, z 1 lipca 2021 sygn. akt II GSK 145/21, sygn. akt II GSK 193/21). Ocena, czy istnieje podstawa do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT niewątpliwie nie może być dowolna. Ustawodawca, nakładając obowiązki co do wypełniania w odpowiednim czasie przewidzianych ustawą zgłoszeń, czyni to dla zabezpieczenia wyżej wskazanych interesów fiskalnych i może nakładać na przewoźników jako profesjonalistów szczególne wymogi, służące realizacji celów ustawowych. Stosowanie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy SENT powinno mieć charakter wyjątkowy. Rozważenia wymaga czy z uwagi na zakres działalności przewoźnika, jego wywiązywanie się z obowiązków przestrzegania prawa w prowadzonej działalności, stwierdzone uchybienie ma charakter incydentalny, nie nosi znamion działania celowego, czy też nie jest przejawem lekceważącego stosunku przewoźnika do wypełniania nałożonych ustawą obowiązków.
Wskazana wyżej wykładnia art. 22 ust. 3 ustawy SENT wyznacza zakres ustaleń faktycznych, jakich należy dokonać i tym samym wskazuje, jakie okoliczności muszą być przedmiotem rozważań - aby prawidłowo ocenić, czy w konkretnej, indywidualnej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania lub odmowy zastosowania przewidzianego w tym przepisie odstąpienia od nałożenia kary.
W tym stanie rzeczy zauważyć należy, że przy potrzebie oceny "interesu publicznego" uwzględnić trzeba takie wartości jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo i zaufanie do organów Państwa, niemniej jednak oceniając zasadność zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy o SENT ograniczyć się do przyjęcia, że w "interesie publicznym" jest przestrzeganie prawa i zasad równości i sprawiedliwości opodatkowania. Naczelny Sąd Administracyjny stoi jednak na stanowisku, że skoro ustawodawca jednoznacznie przewidział możliwość odstąpienia od nałożenia kary (za bezsporne naruszenia prawa) w indywidualnych okolicznościach faktycznych konkretnej sprawy, to znaczy, że nieuzasadniona byłaby odmowa zastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT samą tylko okolicznością, że prowadzi to do różnego potraktowania przewoźników naruszających przepisy powołanej ustawy. W tym miejscu podkreślić jednak należy, iż w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, w postanowieniu 18000-COPC.48.75.2019.APO z dnia 30 lipca 2019 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie Naczelnik Lubuskiego Urzędu Celno-Skarbowego poinformował stronę skarżącą o instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wynikającej z przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz powiadomił Stronę o możliwości przedstawienia dokumentów, które mogłyby stanowić podstawę do ewentualnego zastosowania powołanego przepisu w rozpatrywanej sprawie. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową, jak również nie wskazała żadnych okoliczności wystąpienia przesłanek: "ważnego interesu podatnika", czy też "ważnego interesu publicznego". Jak wskazał organ I instancji i na co zwrócił również uwagę Sąd I instancji, w toku postępowania nie stwierdzono, aby zaistniały szczególne okoliczności, które realizację omawianego obowiązku ustawowego czyniłyby, jeśli nie generalnie niemożliwą, to co najmniej krańcowo trudną i przez to zasadniczo odmienną od okoliczności zazwyczaj wymuszających zgłaszanie danych w systemie SENT. W przedmiotowej sprawie zatem nie sposób doszukać się przesłanek związanych z wyżej wymienionymi wartościami istotnymi dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary. W konsekwencji argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania naruszenia przez organy art. 22 ust. 3 ustawy SENT nie mogła zostać uwzględniona.
Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa prawidłowości podejścia organów administracji publicznej oraz Sądu I instancji, ani do rozumienia art. 22 ust. 3 ustawy SENT, ani też jego zastosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Jeżeli z konwencji językowej stosowanej dla potrzeb redakcji wypowiedzi normatywnej, zawartej w ust. 3 art. 22 przywołanej ustawy, wprost i jednoznacznie wynika, że ważny interes przewoźnika lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony, a więc innymi słowy, że odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej jest motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją, w jakiej pozostaje do ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, to za uprawniony należy uznać wniosek, że ocena odnośnie do zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym), nie może pomijać tego koniecznego aspektu oceny, który wiąże się z potrzebą rozpoznawania omawianej przesłanki w relacji do celów ustawy SENT oraz - co trzeba podkreślić - w relacji do okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.
Wobec celów ustawy SENT, które ukierunkowane są na pełne monitorowanie przewozu towarów wrażliwych, błędne wykonanie przez przewoźnika adresowanego do niego obowiązku, o którym stanowi przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT polegającego na nie zapewnieniu na całej trasie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego towar podlegający obowiązkowi zgłaszania w systemie SENT, z całą pewnością nie służy realizacji tych celów. Zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do znaczenia konsekwencji wynikających z przyjętych dla potrzeb stosowania wymienionej ustawy definicji pojęć "przewozu towarów", "środka transportu" oraz "zgłoszenia" (odpowiednio pkt 9, pkt 11, pkt 16a art. 2), zaś w relacji do celów wymienionej ustawy podkreślić, że potrzeba (stałego) identyfikowania środka transportu nie jest pozbawiona istotnego znaczenia. Mając na uwadze powyższe, nie sposób uznać, że nieprzekazanie aktualnych danych geolokalizacyjnych stanowi wyłącznie nieistotne uchybienie o charakterze formalnym.
O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydują kryteria zobiektywizowane, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. W tej sprawie brak zaś było podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej. Dokonana przez organ i zaakceptowana przez Sąd ocena sytuacji osobistej, majątkowej i ekonomicznej skarżącej spółki potwierdziła nieistnienie po jego stronie "ważnego interesu strony", tj. szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Skarżąca nie wykazała, by jednorazowe wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją nie leżało w jego możliwościach finansowych i zagroziło jego płynności finansowej.
Odstąpienie w takich okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej nie byłoby też uzasadnione z powodu interesu publicznego. Stanowisko Sądu I instancji oraz obu organów o braku przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes publiczny jest prawidłowe. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji właściwe odczytanie treści pojęcia interesu publicznego w konkretnej sprawie winno nastąpić przez pryzmat zasady proporcjonalności w odniesieniu do całokształtu okoliczności tej sprawy, z uwzględnieniem celów ustawy SENT. Ten wymóg został w rozpoznawanej sprawie spełniony. Trafnie bowiem uznano, że zachowanie strony naruszało podstawowe cele ustawy SENT. Skoro celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a obowiązek przewoźnika zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem w trakcie całej trasy przewozu towaru należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. System kontroli powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny, a podmioty trudniące się obrotem towarami objętymi systemem monitorowania powinny dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącej spółce karę pieniężną za stwierdzone naruszenie i odstępując od nałożenia kary.
Powyższe ustalenia i oceny pozwoliły, zdaniem NSA stwierdzić, że w postępowaniu administracyjnym zostało w wystarczającym zakresie dokonane rozważenie interesu indywidualnego przewoźnika i interesu publicznego z uwzględnieniem właściwie rozumianej zasady proporcjonalności. Należy też mieć na uwadze, że organ samodzielnie zbierał materiał dowodowy - w zasadzie przy biernej postawie skarżącej kasacyjnie.
Według składu orzekającego NSA, stwierdzone naruszenia nie mogą być oceniane tak samo jak zostało to dokonane w powołanych przez stronę w uzasadnieniu skargi kasacyjnej orzeczeniach, gdzie naruszenia miały mniejszą wagę, np. niepodanie numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji, podanie danych adresowych miejsca załadunku towarów niezgodnych ze stanem faktycznym, które stanowiło taki sam błąd w kilku zgłoszeniach równocześnie, niedokładne wypełnienie zgłoszenia. Z takimi "drobnymi" uchybieniami w odniesieniu do kontrolowanego w niniejszej sprawie przewozu nie mamy do czynienia, dlatego zasadne było uznanie, że również zasada proporcjonalności przemawiała za nieodstąpieniem od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej.
Sytuacje, w której dane dotyczące lokalizatora zawarte w rejestrze SENT nie pozwalały na prawidłowe odtworzenie trasy przejazdu transportu wykonującego przewóz drogowy objęty zgłoszeniem od miejsca załadunku towaru do miejsca kontroli, mogą uniemożliwić realizacje celów i założeń ustawy SENT uzasadnia stwierdzenie, że uchybienia te mogą stwarzać ryzyko, a nawet realne zagrożenie interesów Skarbu Państwa.
Konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowania. Niewątpliwie również skarżąca kasacyjnie miała wpływ na powstałe naruszenie, ponieważ to na skutek jego zaniechania stwierdzono naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy o SENT i nałożono na niego karę pieniężną określoną w art. 22 ust. 2a tej ustawy.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.