II GSK 1975/26

II GSK 1975/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-07-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2901/25 - Wyrok WSA w Warszawie z 2026-02-10
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Odrzucono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 61 § 3, art. 168 § 1, art. 193, art. 284
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 poz 1490
art. 7d ust. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku D.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2026 r. sygn. akt VI SA/Wa 2901/25 w sprawie ze skargi D.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2025 r. nr BP.570.103.2024.2401 w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego postanawia: 1. odrzucić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku; 2. oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 2901/25, oddalił skargę D.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 lipca 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego.
Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o wstrzymanie wykonalności wyroku i zaskarżonej decyzji. We wniosku wskazano, że decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności transportowej spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody przez spowodowanie możliwego bankructwa firmy, dramatu zwolnionych wielu pracowników, w tym kierowców, handlowców, pracowników biurowych, mechaników i również dla przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlega odrzuceniu, zaś wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlega oddaleniu.
Przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy wskazać, iż zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77), w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) w związku z art. 193 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony na etapie kasacyjnym mógł zatem zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla na wstępie, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie "wykonanie aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. m.in. R. Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008 r., s. 53 i 109-110, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11). Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego zaistnienie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu działania innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (por. T. Woś, op. cit. komentarz do art. 61 oraz np. postanowienie NSA z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 360/16). Tym samym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla sprowadzenia określonego w nich stanu prawnego lub faktycznego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1927/12). W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (np. postanowienia NSA z: 26 września 2013 r., sygn. akt II OZ 791/13; 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FZ 102/11). Innymi słowy, wstrzymanie wykonania dotyczy tylko aktu, który wywołuje skutki materialnoprawne przez przyznanie uprawnienia lub obowiązku.
Kwestię kwalifikacji danego aktu w świetle cechy wykonalności należy rozpatrywać na tle odpowiednich przepisów prawa materialnego, które określają jego skutki prawne. Nie może zatem ujść uwadze, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja stwierdza zatem jedynie utratę przez stronę cechy dobrej reputacji, nie wywołując bezpośrednio innych skutków prawnych. O ile bowiem w świetle obowiązujących przepisów, a w szczególności art. 7d ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1490) orzeczenie o utracie dobrej reputacji stanowi przesłankę do zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o tyle skutek zawieszenia następuje nie z mocy decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, a poprzez wydanie odrębnej decyzji w tym przedmiocie. Decyzja ta będzie mogła stanowić przedmiot kontroli instancyjnej i sądowej, jak i wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Wystąpienie ewentualnych zagrożeń, na które strona wskazała w treści wniosku, będzie zatem mogło wynikać z odrębnej decyzji wydanej w przedmiocie zawieszenia zezwolenia, a nie z decyzji w przedmiocie stwierdzenia utraty przez przewoźnika dobrej reputacji.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że powyższa argumentacja znajduje odzwierciedlenie także w treści złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wyraźnie bowiem podniosła w skardze kasacyjnej, że "decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności transportowej spowoduje trudne do odwrócenia skutki /.../" (vide: s. 2 skargi kasacyjnej). Stwierdzenie to sugeruje, że także skarżąca dostrzega, iż zagrożenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wynika z decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji, ale może być konsekwencją kolejnych decyzji, które zostaną wydane na skutek wystąpienia stanu utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego i które będą miały przymiot wykonalności.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że decyzja stwierdzająca utratę dobrej reputacji nie ma przymiotu wykonalności, a zatem nie powoduje ze swej istoty niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania (por. postanowienia NSA z dnia: 28 maja 2026 r., sygn. akt II GZ 188/26 oraz 11 grudnia 2025 r., sygn. akt II GSK 2625/25).
Z tych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegał oddaleniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do dopuszczalności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku, należy zwrócić uwagę, że w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o wstrzymaniu wykonania wyroku stanowi art. 284 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia (zd. 1). W razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia (zd. 2).
W związku z tym należy zauważyć, że przewidziana w ustawie p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o zastosowanie której wnioskowała skarżąca, odnosi się wyłącznie do postępowania szczególnego, zainicjowanego skargą o wznowienie postępowania sądowego zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem. W niniejszej sprawie wyrok Sądu I instancji nie jest prawomocny, bowiem skarżąca wniosła od niego skargę kasacyjną (środek odwoławczy w rozumieniu art. 168 § 1 p.p.s.a.). Skoro zaskarżony wyrok WSA nie jest jeszcze prawomocny, domaganie się wstrzymania jego wykonania należało na obecnym etapie postępowania ocenić jako niedopuszczalne, co w konsekwencji skutkowało odrzuceniem wniosku.
Z tych przyczyn wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 193 p.p.s.a.