II GSK 1786/24

II GSK 1786/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Cezary Pryca
Dorota Dąbek /przewodniczący/
Gabriela Jyż /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
III SA/Lu 96/24 - Wyrok WSA w Lublinie z 2024-04-24
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 189a par. 1 i 2, art. 189f par. 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92c ust. 1.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej O. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Lu 96/24 w sprawie ze skargi O. L. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 15 grudnia 2023 r., nr 28/WG/2023 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2024 r., oddalił skargę O. L. na decyzję Komendanta Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie z dnia 15 grudnia 2023 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
w wyniku przeprowadzonej w dniu 13 sierpnia 2023 r. kontroli ciągnika samochodowego wraz z naczepą, którym w imieniu skarżącego wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (zabezpieczających środków chemicznych) z Turcji do Białorusi, stwierdzono na podstawie informacji z dowodu rejestracyjnego naczepy ciężarowej, że termin badania technicznego potwierdzającego jej zdatność do ruchu drogowego upłynął w dniu 2 sierpnia 2023 r. Kierowca nie okazał żadnego innego dokumentu potwierdzającego, że pojazd został poddany wymaganemu badaniu technicznemu.
Ustalenia te stały się podstawą decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w Terespolu z dnia 28 września 2023 r., który na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: u.t.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, za naruszenie określone w l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Zaskarżoną decyzją Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, że z przedstawionego do kontroli dokumentu przewozowego CMR jednoznacznie wynikało, iż załadunek towaru odbył się w dniu 4 sierpnia 2023 r., natomiast termin ważności okresowych badań technicznych naczepy upłynął w dniu 2 sierpnia 2023 r. Tym samym przed podjęciem czynności transportowych pojazd nie posiadał ważnego okresowego badania technicznego.
Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za bezsporne uznał, że kontrolowany przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, w którym naczepa nie posiadała ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Jak ustalono, termin ważności badania naczepy marki KRONE o nr rej. [...] upłynął w dniu 2 sierpnia 2023 r.
Sąd I instancji wskazując na przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającej dyrektywę 2009/40/WE (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 127, str. 51 ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.), stwierdził, że skoro w dniu kontroli dowód rejestracyjny nie zawierała stosownego wpisu potwierdzającego ważność badania technicznego naczepy, to organ Straży Granicznej zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. za naruszenie określone w l.p. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Sąd podkreślił przy tym, że skarżący nie kwestionował faktu, iż w dniu kontroli naczepa KRONE o nr rej. [...] nie posiadała ważnego aktualnego badania technicznego. W ocenie Sądu skarżący nie mógł skutecznie powoływać się na fakt, że kontrolowana naczepa była sprawna w sytuacji, gdy nie miała ważnego aktualnego badania technicznego.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że w sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Za oczywisty Sąd uznał brak podstaw określonych w punktach 2 i 3 powołanego przepisu. Odnosząc się zaś do podstaw z punktu 1 powołanej regulacji, Sąd stwierdził, że braku aktualnych badań technicznych pojazdu nie można było uznać za zdarzenie o charakterze nagłym i trudnym do przewidzenia, a tym samym powstanie samego naruszenia. Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnych badań technicznych, jest sytuacją, na którą skarżący miał realny wpływ i mógł jej uniknąć. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu, że skarżący miał możliwość wykonania badania technicznego naczepy przed dniem kontroli.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 w zw. z art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. a contrario oraz art. 189f k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, Sąd stwierdził, że przepisy te nie miały zastosowania w sprawach z zakresu kar pieniężnych wymierzanych na podstawie u.t.d. ze względu na treść art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz art. 189a § 2 k.p.a.
W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm., dalej: p.p.s.a.).
O. L., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie niepełnej kontroli legalności decyzji administracyjnej i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy:
1.1.1. art. 6, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zaufania do władzy publicznej w zw. z art. 189a § 1 kpa., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozważenie zastosowania do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.td., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a 5 2 pkt 1-6 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa k.p.a. (por, m. in. wyrok VI SA/Wa 2875/23, VI SA/Wa 3023/23, VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22). Ocena, czy w sprawie nie występują przesłanki do odstąpienia od ukarania stanowi obligatoryjny element postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, którego pominięcie wywołuje konieczność uchylenia tak podjętej decyzji;
1.1.2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nierozważenie odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga zarzucanego stronie naruszenia, o ile w ogóle do niego doszło, była znikoma, strona zaprzestała (hipotetycznego) naruszania prawa a kara w wysokości 2.000,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego waga jawi się jako nieproporcjonalna;
1.1.3. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario poprzez mylenie przez WSA okoliczności wyłączających odpowiedzialność określonych w art. 92c ust. 1 u.t.d. z przesłankami odstąpienia od nałożenia kary określonymi wyłącznie w k.p.a., w sytuacji gdy jedne wyłączają przypisanie odpowiedzialności (u.t.d.), a drugie pomimo jej przypisania łagodzą jej charakter poprzez odstąpienie od nałożenia kary (k.p.a.);
2. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.:
2.1.art. 189a § 1 k.p.a., art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. a contrario, art. 189e k.p.a. oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), które regulują zasady nakładania kar (w tym odstąpienie od ukarania) i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych na podstawie ustawy u.t.d., a zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a., przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu IVa kpa. (por. m. in. wyrok VI SA/Wa 2875/23, VI SA/Wa 3023/23, VI SA/Wa 198/23, VI SA/Wa 2230/22, III SA/Po 145/22);
2.2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie nieodstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, gdy waga zarzucanego stronie naruszenia, o ile w ogóle do niego doszło, była znikoma, strona zaprzestała (hipotetycznego) naruszania prawa a kara w wysokości 2.000,00 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach, w jakich do niego miało dojść i jego waga jawi się jako nieproporcjonalna;
3. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj.:
3.1. art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1-3 u.t.d. poprzez uznanie, że instytucja uregulowana w art. 92c ust. 1 u.t.d. jest tożsama z kodeksową instytucją odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, co miałoby zdaniem sądu uzasadniać niezastosowanie przepisu art. 189f § 1 pakt 1 k.p.a. w postępowaniu prowadzonym na podstawie u.t.d., pomimo że zakres normowania przepisów k.p.a. i u.t.d. jest odmienny, a odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu nie należy utożsamiać z umorzeniem (ewentualnie niewszczynaniem) postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej (por. uchwała NSA III OPS 1/21).
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów obydwu instancji w całości i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Strona wniosła również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu opłaty od wniosku za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych za obydwie instancje, oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
Komendant Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości wyroku Sądu I instancji.
Mając na uwadze podniesione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty, które stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. wyznaczają granice, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia sądu I instancji, stwierdzić należy, że zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się do kontroli prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w zakresie stwierdzenia istnienia lub braku podstaw do zastosowania w sprawie przepisów Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skarżący kasacyjnie co do istoty wywodzi, że Sąd I instancji dokonał wadliwej kontroli wydanej w sprawie decyzji, w której dopuszczono się pominięcia przepisów powołanego Działu IVa k.p.a. w związku z nałożeniem na stronę kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Strona konsekwentnie stoi na stanowisku, że w sprawie, poza rozważeniem możliwości zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d., powinna zostać również rozważona możliwość zastosowania instytucji przewidzianych w przepisach art. 189a § 1 i 2 oraz art. 189f § 1 k.p.a., zaś ich niezastosowane doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu, prawdy obiektywnej oraz zasady zaufania do władzy publicznej.
Odnoszą się do tak postawionych zarzutów uznać je należy za niezasadne.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do swoistej sugestii zawartej w zarzutach skargi kasacyjnej, przede wszystkim w zarzucie 1.1.2. jej petitum, w którym autor skargi kasacyjnej zdaje się podważać okoliczność, że w sprawie w ogóle doszło do naruszenia. Sugestia ta nie znajduje szerszego rozwinięcia w motywach skargi kasacyjnej, przede wszystkim zaś nie znajduje ona jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym oraz ustaleniach ległych u podstaw wydanego w sprawie przez Sąd I instancji wyroku. Jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, WSA w Lublinie za bezsporne uznał, że kontrolowany przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, w którym naczepa nie posiadała ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości tego stanowiska. Jak bowiem ustalono w toku przeprowadzonej kontroli, co wynika z treści protokołu tejże kontroli, termin ważności badania naczepy marki KRONE o nr rej. [...] upłynął w dniu 2 sierpnia 2023 r. Nie ma zatem podstaw do jakiegokolwiek przyjęcia, iż w sprawie nie doszło do naruszenia, którego skutkiem było wymierzenie skarżącemu ściśle określonej w przepisach obowiązującego prawa kary. Zauważyć należy, że sama stron nie kwestionowała faktu upływu terminu ważności badania technicznego wymienionej przyczepy, który stwierdzono podczas kontroli. Argumentacja strony związana z tą okolicznością zmierzał zaś do wykazania, że skarżący nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie co powinno, w jego ocenie prowadzić do zastosowania instytucji wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika na podstawie art. 92c u.t.d. Skarżący nie kwestionował natomiast ustalonego, powołanego, stanu faktycznego sprawy, co czyni bezzasadnym opisaną sugestię kasatora.
Odnosząc się do zasadniczej kwestii wynikającej z zarzutów skargi kasacyjnej, możliwości zastosowania uregulowań działu IVa k.p.a., szczególnie art. 189a § 2 pkt 2 i art. 189f § 1 k.p.a. do kar nakładanych na podstawie u.t.d., wyjaśnienia wymaga, że zakres stosowania przepisów Działu IVa – "Administracyjne kary pieniężne" Kodeksu postępowania administracyjnego wyznacza jej art. 189a, stanowiąc w § 1 tego przepisu, że w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. W § 2 stanowi on jednocześnie, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Z przywołanej regulacji - i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych w nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, [w:] Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oczekiwanie strony skarżącej odnośnie zasadności zastosowania art.189a § 2 pkt 3 oraz art. 189f k.p.a. w niniejszej sprawie nie może być uznane za usprawiedliwione, podobnie, jak i zarzut naruszenia tych przepisów przez ich niezastosowanie. W rozpatrywanej sprawie, co również zasadnie stwierdził Sąd I instancji w motywach swojego wyroku, nie zaktualizowały się bowiem określone art. 189a § 2 k.p.a. przesłanki zastosowania instytucji określonych w powołanych przez stronę przepisach działu IVa k.p.a.. Z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. in fine, a mianowicie z art. 92c u.t.d. wynika bowiem, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Jeżeli z przywołanego przepisu wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma więc w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana, a dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 1090/21).
Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia wadliwości wyroku Sąd I instancji w zakresie wynikającym z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w szczególności brak było podstaw do stwierdzenia, aby Sąd I instancji przeprowadził niepełną kontrolę legalności wydanej w sprawie decyzji.
Wobec tego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.