II GSK 1750/22

II GSK 1750/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Skoczylas /sprawozdawca/
Karolina Kisielewicz-Sierakowska
Patrycja Joanna Suwaj /przewodniczący/
Symbol z opisem
6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 3090/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-06-22
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 16 ust. 1 i 2, art. 68 ust. 5, art. 87 ust. 2, art. 94, art. 165 ust. 1 i 2, art. 169 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2024 poz 1488
art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 31 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie
Dz.U. 2024 poz 935
art. 106 § 3, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 174 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 1372
art. 1 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1 pkt 10
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Rady Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3090/21 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Wojewody Mazowieckiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 3090/21, po rozpoznaniu skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] w przedmiocie określenia szczegółowych zasad, trybu przyznawania i pozbawiania oraz rodzajów i wysokości stypendiów sportowych, w punkcie 1/ stwierdził nieważność § 5 ust. 7 Załącznika nr 1 oraz § 5 ust. 7 Załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały, a w punkcie 2/ zasądził na rzecz Wojewody Mazowieckiego zwrot kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Rada Miasta Stołecznego Warszawy, zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz o rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) albo o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o orzeczenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:
- art. 16 ust. 2, art. 165 ust. 2 i art. 169 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że rada gminy nie może decyzją własną uznać sportu uprawianego w ramach przynależności klubowej w danym samorządzie jako sportu mającego znaczenie dla danej jednostki samorządu terytorialnego;
- art. 68 ust. 5 Konstytucji, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Rada m.st. Warszawy, różnicując wysokości przyznanego stypendium w oparciu o kryterium znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego - jakim dla m.st. Warszawy jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej, zmodyfikowała ustawowy zakres podmiotowy przyznawania stypendium sportowego oraz naruszyła konstytucyjne prawo wolności uprawiania i organizowania kultury fizycznej;
- art. 31. ust. 3 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1488; powoływanej dalej jako: u.o.s.), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że rada gminy przyznając możliwość uzyskania stypendiów sportowych nie może różnicować wysokości przyznanego stypendium w oparciu o kryterium znaczenia danego sportu dla jednostki samorządu terytorialnego - jakim dla m.st. Warszawy jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej;
- art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie poprzez ich niezastosowanie i wydanie orzeczenia podważającego i nieuwzględniającego ustawowego statusu i znaczenia klubów sportowych w Rzeczypospolitej Polskiej jako szczególnego rodzaju formy prowadzenia działalności sportowej oraz możliwości uznania tego znaczenia za kryterium zasadnicze dla samorządu warszawskiego;
- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak oceny charakteru oraz treści innych wskazanych w odpowiedzi na skargę Wojewody uchwał Rady m.st. Warszawy oraz uwarunkowań organizacyjno-prawnych uzasadniających przyjęcie kryterium uprawiania sportu w ramach przynależności klubowej jako istotnego dla danej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest m. st. Warszawa;
- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wyjścia poza zarzuty i stanowisko przedstawione przez Wojewodę Mazowieckiego, a w szczególności poprzez całkowite nieodniesienie się i nieuwzględnienie kryterium znaczenia danego sportu - jakim dla organu jest sport uprawiany w ramach przynależności klubowej, co podkreślone zostało przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę Wojewody.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych w istocie problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw (por. m.in. wyrok NSA z 31 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 225/22; wyrok NSA z 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 327/07, wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3015/17; wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II GSK 931/18; wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 1405/17 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceny przedstawione w uzasadnieniach wskazanych powyżej wyroków NSA, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów przywołanych rozstrzygnięć.
Zdaniem NSA niezasadne są liczne zarzuty, w których skarżąca kasacyjnie podnosi naruszenie art. 68 ust. 5 Konstytucji, art. 16 ust. 2, art. 165 ust. 2 i art. 169 ust. 1 Konstytucji, art. 31 ust. 3 u.o.s. oraz art. 3 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 u.o.s. polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że rada gminy nie ma możliwości ograniczania kręgu beneficjentów stypendiów sportowych do kręgu osób uprawniających dyscypliny sportowe w klubach działających na obszarze działania tej rady.
Odnosząc się do tych zarzutów NSA stwierdza, że trafny jest pogląd prezentowany w zaskarżonym wyroku. Wbrew zarzutom skarżącej kasacyjnie, WSA zasadnie podkreślił, że nie jest prawidłowe ograniczenie zawarte w § 5 ust. 7 Załącznika nr 1 do uchwały Rady m.st. Warszawy określającego szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz wysokość stypendiów sportowych olimpijskich m. st. Warszawy oraz w § 5 ust. 7 Załącznika nr 2 dotyczącego stypendiów sportowych młodzieżowych, które stanowią, że: "Wysokość stypendium przyznanego zawodnikowi niezrzeszonemu lub reprezentującemu klub sportowy, którego siedziba leży poza terenem m.st. Warszawy, nie może przekroczyć miesięcznie brutto 50% wysokości przysługującego stypendium wskazanej w ust. 4 - 6.". Trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że ustanowione tymi przepisami ograniczenie możliwości uzyskania stypendium w pełnej wysokości tylko do sportowców działających w klubach położonych na terenie miasta Warszawy narusza prawo, gdyż przepisy ustaw nie dają podstaw do wprowadzania takiego kryterium jako podstawy przyznania stypendium sportowego w ramach określenia szczegółowych zasad i trybu przyznawania stypendiów.
Należy zauważyć, iż w orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że z treści art. 31 u.o.s. oraz z ustawy o samorządzie gminnym nie da się wyprowadzić wniosków sformułowanych w skardze kasacyjnej, które dałyby się sprowadzić do twierdzenia, że rada gminy, przyznając możliwość uzyskiwania stypendiów sportowych, może ograniczać wysokość tych stypendiów ze względu na miejsce działania klubu, w którym zrzeszony jest sportowiec. Jak wskazano powyżej, ograniczenie możliwości przyznania pełnego stypendium tylko do sportowców działających w klubach położonych na terenie miasta Warszawy narusza prawo. Z treści przepisów powszechnie obowiązujących wynika, że rada gminy może określać zasady i tryb przyznawania stypendiów, jednak uwzględniając regułę, że przynależność do klubu mającego siedzibę na obszarze działania rady nie może stanowić podstawy przyznania świadczenia, skoro ten typ pomocy ma być dostępny dla każdego mieszkańca gminy, który spełnia warunki do ubiegania się o stypendium (zob. wyrok NSA z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3015/17; wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4424/16; wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II GSK 931/18, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu NSA podziela i uznaje za własny pogląd wyrażony w wyroku NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4424/16, podkreślający w tym kontekście, iż w myśl stanowiska wyrażanego w doktrynie, powierzenie organom samorządu terytorialnego możliwości stanowienia prawa o charakterze powszechnie obowiązującym powinno sprzyjać kształtowaniu znacznej samodzielności samorządu w zakresie kreowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się na obszarze działania organów wydających akty prawa miejscowego, co do zasady ograniczonej jedynie regulacjami konstytucyjnymi (por. Przemysław Mijal, Zasada pomocniczości jako wyznacznik roli prawotwórczej samorządu terytorialnego, Przegląd Prawa Konstytucyjnego Nr 2, 2014 r.). Oznacza to, że wykładnia przepisów, które dają uprawnienie organom samorządu do statuowania aktów prawa miejscowego, musi odbywać się z uwzględnieniem przepisów Konstytucji, w szczególności jej art. 16 ust. 1 i ust. 2, który ustanawia zasadę samorządu terytorialnego oraz jej art. 165 ust. 1 i ust. 2, dotyczącego samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Dla wykładni tych przepisów istotne są przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.s.g.) - zgodnie z art. 6 u.s.g. do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o zasięgu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów, a przy braku innych uregulowań ustawowych do gminy należy także rozstrzyganie w sprawach dotyczących tej społeczności. Z kolei z art. 7 ust. 1 ustawy wynika, że zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, którą tworzą mieszkańcy gminy. Dotyczy to też spraw z zakresu kultury fizycznej (art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy).
Przypomnieć w tym miejscu należy, że finansowanie stypendiów, nagród czy wyróżnień odbywa się ze środków własnych jednostki samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o sporcie, tworzenie warunków, w tym organizacyjnych, sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego. Natomiast w myśl art. 31 ust. 1 ustawy o sporcie, jednostki samorządu terytorialnego mogą ustanawiać i finansować okresowe stypendia sportowe oraz nagrody i wyróżnienia dla osób fizycznych za osiągnięte wyniki sportowe.
Podkreślić należy, że celem ustawy o sporcie było stworzenie nowego aktu normatywnego wspierającego kulturę fizyczną, w całości opartego na odmiennych założeniach konstytucyjno - aksjologicznych ograniczających reglamentację prawną sportu do niezbędnego minimum (por. uzasadnienie projektu ustawy druk sejmowy nr 23130). Dlatego ustawa wprowadziła jedynie niezbędne regulacje prawne dla prawidłowego rozwoju sportu. Jednocześnie uwzględniła zapis Konstytucji zawarty w jej art. 68 ust. 5, w myśl którego "Władze publiczne popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży." Przepis ten jest zawarty w części Konstytucji zatytułowanej "Wolności i prawa ekonomiczne, socjalne i kulturalne". Powołany przepis stanowi jedyną regulację o randze konstytucyjnej związaną z kulturą fizyczną, a zatem - pośrednio - ze sportem. Wynika z tego (jak i z treści samego przepisu), że kultura fizyczna, w tym sport, nie jest domeną państwa, lecz przede wszystkim wolności obywatelskiej. Kultura fizyczna, w tym sport, niewątpliwie należą do sfery obywatelskich praw kulturalnych. Te zaś, z uwagi na swój szczególny i specyficzny charakter, nie mogą być obciążone nadmierną reglamentacją prawną oraz interwencją organów władzy publicznej (rządowych oraz samorządu terytorialnego). Aktywność kulturalna, w tym sportowa, jest związana immanentnie z osobistym prawem każdego człowieka do aktywności sportowej.
Jednocześnie jednak powołana norma konstytucyjna zawiera zaadresowany do władz publicznych nakaz wspierania kultury fizycznej, ze szczególnym uwzględnieniem kultury fizycznej dzieci i młodzieży. Obowiązek ten wynika z faktu, że sport jest również dobrem publicznym, które państwo powinno wspierać ze względu na jego znaczenie społeczne (zdrowie, promocja kraju, spójność społeczna) i edukacyjne (wychowanie młodzieży przez sport).
Należy jednak wyraźnie odróżnić ową powinność wspierania od ingerowania w kulturę fizyczną. Pierwszy rodzaj aktywności ma charakter jednoznacznie pomocniczy w stosunku do aktywności w zakresie kultury fizycznej. Organy władzy publicznej mają wspierać sport już istniejący, a opierający się na realizacji przez obywateli swojej wolności w uprawianiu sportu. Na tej podstawie należy sformułować zasadę pomocniczości w wolnej kulturze fizycznej społeczeństwa. Pomocniczość ta powinna przy tym być przestrzegana na poziomie stanowienia i stosowania prawa.
Przepis art. 68 ust. 5 Konstytucji pozwala zatem sformułować dwie główne zasady w zakresie reglamentacji prawnej kultury fizycznej, w tym sportu: podstawową zasadę wolności uprawiania i organizowania kultury fizycznej oraz uzupełniającą ją zasadę pomocniczości we wskazanym zakresie.
Realizację tych zamierzeń stanowi regulacja zawarta w art. 31 ust. 3 ustawy o sporcie, zgodnie z którą organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa w drodze uchwały, szczegółowe zasady, tryb przyznawania i pozbawiania oraz rodzaje i wysokość stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień, o których mowa w ust. 1 i 2, biorąc pod uwagę znaczenie danego sportu dla tej jednostki samorządu terytorialnego oraz osiągnięty wynik sportowy. Jakkolwiek rację ma autor skargi kasacyjnej, że przepis ten - stanowiąc generalne upoważnienie dla jednostki samorządu terytorialnego do wydania aktu prawa miejscowego - określa ogólny zakres regulacji i nie przesądza o treści norm, które mają zostać ustanowione, to jednak niewątpliwie uchwalone normy mają realizować cele ustawy o sporcie, z poszanowaniem wynikających z Konstytucji zasad uprawiania sportu, o których była mowa we wcześniejszych rozważaniach, poprzez wypełnienie delegacji ustawowej. Dekodując ustawowe kryterium przyznawania stypendiów sportowych, nagród i wyróżnień z art. 31 ust. 3 u.o.s. uznać należy, że nie został ograniczony podmiotowo krąg beneficjentów, a zatem może nim być każda osoba fizyczna. Oznacza to, że zakres podmiotowy stypendium sportowego (i pozostałych świadczeń) został ustawowo uregulowany i nie jest dopuszczalne jego modyfikowanie przez organ stanowiący gminy w drodze uchwały podjętej na podstawie art. 31 ust. 3 u.o.s. Zakres ten, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, obejmuje zważywszy na art. 1 ust. 1 u.s.g. każdego mieszkańca danej gminy, osiągającego wyniki sportowe, niezależnie od tego czy jest zrzeszony w klubie sportowym działającym na terenie tej gminy czy poza nią, czy też trenuje indywidualnie. Wszyscy mieszkańcy gminy tworzą bowiem z mocy prawa wspólnotę samorządową. Ustawodawca nie zawęził zatem zakresu podmiotowego do grupy mieszkańców będących członkami klubu sportowego działającego na terenie gminy przez okres wyznaczony uchwałą, czy też mieszkańców gminy będących członkami klubu sportowego poza jej terenem. W tym aspekcie istotnym jest wyłącznie przynależność do danej wspólnoty terytorialnej, wyznaczana kryterium zamieszkiwania na jej obszarze. A zatem potencjalnymi beneficjentami stypendium sportowego są wszyscy mieszkańcy danej gminy, o ile osiągają wyniki sportowe w sporcie mającym znaczenie dla danej gminy. Gdyby zaś intencją ustawodawcy było ograniczenie zakresu podmiotowego analizowanej regulacji prawnej do określonej kategorii osób fizycznych, to z pewnością wprowadziłby takie ograniczenie. Tymczasem ustawodawca zmierza do promowania i wspierania finansowo osób fizycznych uprawiających sport mający znaczenie dla danej jednostki, wyłącznie w oparciu o kryterium osiąganych wyników sportowych.
Na modyfikację tak określonego zakresu podmiotowego stypendium nie pozwala – wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie – zawarte w art. 31 ust. 1 u.o.s. upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego. Przepis ten – z uwagi na wykonawczy charakter aktów prawa miejscowego - podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok TK z dnia 25 maja 1998 r., sygn. U 19/97, OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Uwzględnienia wymaga na tle tych rozważań, że akty prawa miejscowego, będące w rozumieniu art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji aktami wykonawczymi do ustawy, na podstawie której zostały wydane, nie mogą wykraczać poza zakres zawartego w ustawie upoważnienia. Organ wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest zatem obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już uregulowane ustawowo, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego. Przyznana organom jednostek samorządu terytorialnego samodzielność prawotwórcza nie oznacza autonomii. Swoboda prawotwórcza tych organów jest bowiem ograniczona przez wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego, cele i sens upoważnienia ustawowego. Sformułowana delegacja ustawowa nie obejmuje zatem upoważnienia rady gminy do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o stypendium sportowe. Regulacja prawna postanowień objętych kontrolą aktów prawa miejscowego, poza niedozwoloną modyfikacją ustawowego zakresu podmiotowego określonego w art. 31 ust. 1 w zw. z ust. 3 tego przepisu ustawy o sporcie, narusza zasadę równości w prawie, który to termin nakazuje tworzenie treści prawa w sposób eliminujący bezpodstawną dyskryminację lub uprzywilejowanie. Przepis przewidujący, że stypendium może otrzymać jedynie osoba fizyczna będąca członkiem klubu sportowego, pozbawia prawa do stypendiów sportowych osoby niezrzeszone w żadnym klubie sportowym (a będące członkami wspólnoty samorządowej), nawet jeśli uprawiają tę samą dyscyplinę sportu i osiągnęły takie same wyniki sportowe jak osoby zrzeszone w klubie. W orzecznictwie, na które słusznie wskazał Sąd I instancji, podkreśla się, że samo członkostwo w stowarzyszeniu lub klubie sportowym lub trenowanie zawodników klubu sportowego mającego siedzibę na terenie gminy nie może stanowić podstawy do uzyskania (przez członka klubu lub trenera) świadczenia z budżetu gminy, na której terenie klub ten ma swą siedzibę (por. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4424/16; wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 327/07; wyrok NSA z 28 września 2018 r., sygn. akt II GSK 931/18, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez brak oceny charakteru oraz treści innych wskazanych w odpowiedzi na skargę Wojewody uchwał Rady m.st. Warszawy oraz uwarunkowań organizacyjnoprawnych uzasadniających przyjęcie kryterium uprawiania sportu w ramach przynależności klubowej jako istotnego dla danej jednostki samorządu terytorialnego jaką jest m.st. Warszawa.
Z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Konsekwencją powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracynym, jest to, że naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a., może stanowić, w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując więc - do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd pominął dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, czy też dokonał własnych. Zdaniem NSA takie błędy nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Należy również podkreślić, iż zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II GSK 858/10, LEX nr 1151731, z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11 LEX nr 1145067, z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), co próbowano czynić w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Warto zatem w kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną podkreślić, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygnięcie nie wpływają nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Także pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, by skarżąca kasacyjnie Rada zarzucała Sądowi I instancji tak rozumiane wyjście poza granice sprawy.
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok nie narusza prawa w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Dlatego wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, dotyczące naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).