II GSK 243/22

II GSK 243/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dorota Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Marek Krawczak
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II SA/Sz 752/21 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-11-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, art.8, art. 80, art. 81a, art. 107 par. 3.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2022 poz 180
art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 2.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Kołtan-Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 752/21 w sprawie ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr 3201-IOA.48.7.2021.4 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 675 (słownie: sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
I.
Naczelnik Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie (dalej: organ I instancji) decyzją z 1 marca 2021 r., nr 428000-COP3.48.43.2020.19US, nałożył na A. A., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: A. A. "P." ul. W. [...], Ż. (dalej: skarżący) karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie określone pod Lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: u.t.d.).
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie (dalej: organ II instancji) decyzją z 22 kwietnia 2021 r., nr 3201-IOA.48.7.2021.4, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 22 stycznia 2020 r. na terminalu promowym w Świnoujściu funkcjonariusze celno-skarbowi Zachodniopomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Szczecinie, przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z: ciągnika samochodowego, siodłowego, marki SCANIA, numer VIN: [...], numer rejestracyjny: [...]; naczepy ciężarowej marki GNIOTPOL, numer VIN: [...], numer rejestracyjny [...]; naczepy ciężarowej marki KRONE, numer VIN: [...], numer rejestracyjny [...]. Przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz A. A. wykonywał kierowca T. M.. Zmierzona przez funkcjonariuszy łączna długość zespołu trzech pojazdów wynosiła 25 metrów, co stanowiło przekroczenie o 51,51% dopuszczalnej długości zespołu pojazdów. Kierowca T. M. wykonywał przewóz drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy A. A. "P.". Przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy, zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, w zezwolenie na przejazd zespołu trzech pojazdów o łącznej długości 25 metrów, która przekraczała o 8,5 metra dopuszczalne wymiary zespołu pojazdów określone w ustawie - Prawo o ruchu drogowym. Pomiaru dokonano miarą teleskopową o numerze inwentarzowym 32-CO-808/8312W. Protokół z kontroli drogowej został podpisany przez kierowcę bez żadnych uwag i zastrzeżeń.
II.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 25 listopada 2021r., sygn. akt II SA/Sz 752/21, oddalił skargę A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 25 marca 2022 r., nr 3201-IOA.48.4.2022.11, w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
III.
A. A. wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Szczecinie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzających go decyzji organów I i II instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym zwrotu opłaty od wniosku za sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, a także kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych z przekazem obrazu i dźwięku.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naruszenia przez organy przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym petryfikowanie naruszenia przez organy:
1.1.1. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary - w zakresie dotyczącym długości zespołu pojazdów, nastąpiło w wyniku użycia urządzeń do tego nieprzeznaczonych, bowiem przy użyciu miary teleskopowej, która służy do ustalania wysokości pojazdów, a nie przymiaru wstęgowego służącego do ustalania długości pojazdów. Użycie nieprawidłowego urządzenia jest sprzeczne z § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz.Urz.GITD.2014.14) wydanego na podstawie art. 51 ust. 3 oraz art. 54 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.t.d., które ma zastosowanie do kontroli drogowych w zakresie dotyczącym przestrzegania przepisów ustawy o transporcie drogowym i naruszeń w niej wskazanych bez względu na to który Organ przeprowadza taką kontrolę.
1.1.2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary, nastąpiło przy użyciu miary teleskopowej, co do której wskazano wyłącznie nr inwentarzowy 32CO- 808/8312W, nie wskazując świadectwa wzorcowania, instrukcji i danych które pozwalałyby w sposób jednoznaczny stwierdzić, że miara pozwala na dokonywania dokładnych pomiarów na podstawie których mogą być nakładane kary.
2. w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.;
2.1. art 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z lp. 10.3.3 załącznika nr 3 poprzez nałożenie kary za naruszenia, które może zostać popełnione wyłącznie przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, natomiast skontrolowany pojazd zjechał z promu który przypłynął do Polski ze Szwecji i poruszał się w stanie próżnym, a zatem brak było podstaw do przyjęcia, że przejazd był wykonywany przez stronę jako przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego.
2.2. art. 92a ust. 1 i 7 pkt 2 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę kary za zachowanie, które nie narusza żadnego dobra prawnie chronionego przepisami wskazanymi jako podstawa nałożenia kary.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.
IV.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. W uzupełnieniu stanowiska organ pismem z 14 listopada 2024r. powołał wyrok NSA z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22, w którym rozpoznając analogiczną sprawę skarżącego NSA uznał zarzuty dotyczące użycia nieprawidłowej miary teleskopowej za niezasadne.
V.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się nietrafne.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną, ograniczając wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego przepisu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie stwierdzono. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (por. uchwałę NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09).
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.
Przystępując do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych należy na wstępie podkreślić, że z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ" należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, a związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy, co wymaga uprawdopodobnienia istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, a więc obowiązek wykazania oraz uzasadnienia, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby (mógłby być) inny (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 476/20). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. konieczne jest zatem jednoczesne stwierdzenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc wykazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wpływ ten należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (pot. m.in. wyroki NSA z: 23 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 41/17; z 14 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2480/17).
Tych wymogów niniejsza skarga kasacyjna nie spełnia, brak zaś wskazania takiej relacji między naruszeniem a rozstrzygnięciem jest istotnym brakiem skargi kasacyjnej, powodując brak możliwości jej uwzględnienia.
W konsekwencji za niezasadne należy uznać procesowe zarzuty z pkt 1.1.1. i 1.1.2. petitum skargi kasacyjnej dotyczące dokonania pomiaru długości zestawu pojazdów przy użyciu nieprawidłowej miary tj. miary teleskopowej zamiast wstęgowej, przez co według skarżącego kasacyjnie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., a także § 30 pkt 1 i 3 zarządzenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD 2014 poz. 14; dalej: zarządzenie nr 28/2014).
Zdaniem NSA trafnie uznały organy i zasadnie zaakceptował to Sąd pierwszej instancji, że przepisy ww. zarządzenia nr 28/2014 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zgodnie z jego § 1 ust. 2 zarządzenie dotyczy wszystkich jednostek organizacyjnych Inspekcji Transportu Drogowego oraz komórek organizacyjnych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, realizujących czynności kontrolne, z wyłączeniem Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym oraz Wydziałów Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym w delegaturach terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Z mocy art. 129 ust. 4a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.; dalej: p.r.d.), kontrolę ruchu drogowego mogą przeprowadzać także funkcjonariusze Straży Granicznej lub funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej, którym przysługują uprawnienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-5 i 7-12 oraz w art. 130a ust. 4 pkt 1. Z kolei z ust. 2 pkt 9 tego przepisu wynika, że funkcjonariusze ci, w związku z wykonywaniem czynności określonych w ust. 1, są uprawnieni do używania przyrządów kontrolno-pomiarowych, a w szczególności do badania pojazdu, określania jego masy, nacisku osi lub prędkości, stwierdzania naruszenia wymagań ochrony środowiska oraz do stwierdzania stanu trzeźwości kierującego. Jednakże z przywołanych przepisów nie wynika, jakiego rodzaju urządzenia podczas kontroli masy pojazdów winni stosować funkcjonariusze Służby Celno – Skarbowej. Wbrew zatem stanowisku skarżącego, brak jest podstawy prawnej do nakazania funkcjonariuszom Służby Celno – Skarbowej stosowania podczas kontroli pojazdów urządzeń, o których mowa w zarządzeniu nr 28/2014. Zarządzenie nr 28/2014 jest aktem wewnętrznym wiążącym organy inspekcji transportu drogowego i nie miało w tej sprawie zastosowania. Z tego powodu zarzut naruszenia § 30 pkt 1 i 3 tego zarządzenia nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia pozostałych przepisów postępowania na skutek użycia nieprawidłowego urządzenia do mierzenia długości zespołu pojazdów należy wskazać, że w art. 7 k.p.a. przewidziano, że organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei z art. 8 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny w tym, także w odniesieniu do okoliczności podnoszonych przez strony mające sporne interesy. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 81a § 1 k.p.a., jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 § 1 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone przepisy te nie zostały naruszone w niniejszej sprawie.
Z akt sprawy wynika, że zespół pojazdów został zmierzony przy pomocy miary teleskopowej i w wyniku mierzenia ustalono, że długość zespołu trzech pojazdów wynosiła 25 m, przy dopuszczalnej długości 16,5 m. Przekraczała ona zatem dopuszczalną długość o 8,5 m, czyli o 51,51 %. Przy tak znacznym przekroczeniu dozwolonej długości (z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że chodzi o przekroczenie tej długości do 20 %), ewentualne niedokładności mierzenia długości zespołu pojazdów wynikające z zastosowania konkretnego rodzaju przyrządu do pomiaru, pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów. Skarżący kasacyjnie nie wykazał bowiem, że w takich okolicznościach faktycznych tej sprawy jakie zostały w niej ustalone przez organ, zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Zarzucając naruszenie tego przepisu nie wskazano bowiem jednostek redakcyjnych tego przepisu (punktów), a ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie wyjaśnił, na czym jego zdaniem polega naruszenie tego przepisu. Wobec tego NSA uznał, że tak sformułowany zarzut jest nieskuteczny.
Niezasadne są również zarzuty z pkt 2.1. i 2.2. petitum skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z Ip. 10.3.3 zał. nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenie, które może być popełnione wyłącznie przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego, podczas gdy w tej sprawie pojazd zjechał z promu ze Szwecji i poruszał się w stanie próżnym, a zatem nie był to przejazd w związku z wykonywaniem transportu drogowego.
Z powołanego w zarzucie kasacyjnym art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, a z ust. 7 pkt 2 u.t.d. wynika, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Skarżący zarzucił naruszenie przywołanych przepisów poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skoro jednak skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie, a więc tego, że wykonywał transport drogowy pojazdem nienormatywnym, nie ma możliwości powoływania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego. Błędne zastosowanie bądź niezastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 2505/18), co jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Skoro zatem w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie pozytywnej oceny legalności ustalonej w postępowaniu administracyjnym podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji, jak również nie zakwestionowano prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego wskazanych powyżej jako wzorce kontroli, na tle stanu faktycznego sprawy oraz wykładni prawa materialnego wynikających z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - za bezzasadne należy uznać zarzuty błędnej subsumpcji lub wadliwej konkretyzacji wskazanych powyżej przepisów (por. wyrok NSA z 28 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1769/22).
Mając powyższe na uwadze, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935 ze zm.). Zasądzona kwota 675 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji, odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. (por. uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12, ONSAiWSA z 2013 r., nr 3, poz. 38).