II GSK 1473/25

II GSK 1473/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Gabriela Jyż
Karolina Kisielewicz-Sierakowska /sprawozdawca/
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Kr 1358/24 - Wyrok WSA w Krakowie z 2024-12-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 41 par. 2, art. 43, art. 110 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 144, art. 145 par. 1, art. 148, art. 149
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Karolina Kisielewicz-Sierakowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1358/24 w sprawie ze skargi T. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 15 maja 2024 r. nr SKO-UP-4121-13/24 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1358/24, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 925 ze zm., zwanej dalej jako: "p.p.s.a"), oddalił skargę T. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 15 maja 2024 r. nr SKO-UP-4121-13/24, którym ten organ utrzymał w mocy postanowienie Starosty Limanowskiego z 15 stycznia 2024 r. nr KT.5430.5669.2023 o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty Limanowskiego z 13 sierpnia 2012 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AB w związku z niepoddaniem się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podzielił zapatrywanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu, wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie tego, że skarżący wniosek o wznowienie postępowania z 20 grudnia 2023 r. (w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty Limanowskiego z 13 sierpnia 2012 r. złożył po terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o tej decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).
WSA w Krakowie podał, że w dniu 17 maja 2012 r. skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem odebranie pisma o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy i skierowanie na egzamin. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, skarżący został pouczony o tym, że niepoddanie się egzaminowi w terminie do dnia 2 lipca 2012 r. spowoduje wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień, nadto o konieczności powiadomienia o zmianie adresu, a w razie zaniedbania tego obowiązku, o skutku doręczenia pod dotychczasowym adresem. Skarżący nie informował organu I instancji o zmianie adresu, dlatego decyzja z dnia 13 sierpnia 2012 r. doręczona na dotychczasowy adres wywołała skutek prawny doręczenia.
Sąd I instancji wyjaśnił, odwołując się do akt sprawy, że w dniu 4 listopada 2022 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AB oraz odebrał numer Profilu Kandydata Na Kierowcę. W dniu 1 czerwca 2023 r. organ l instancji wydał decyzję o przywróceniu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AB prawa jazdy, cofniętego decyzją z dnia 13 sierpnia 2012 r.
W ocenie Sądu I instancji, w tych okolicznościach faktycznych Kolegium zasadnie uznało, że T. C. posiadał wiedzę o wydanej wobec niego w dniu 13 sierpnia 2012 r. decyzji o cofnięciu prawa jazdy, co najmniej od dnia 4 listopada 2022 r., kiedy złożył wniosek o przywrócenie mu cofniętego tą decyzją uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AB. W związku z tym nie zachował miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, kiedy dowiedział się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.).
T. C. złożył od wyroku WSA w Krakowie z 17 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Kr 1358/24 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Starosty Limanowskiego z 15 stycznia 2024 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie SKO w Nowym Sączu z 15 maja 2024 r. naruszało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148, art. 149 i art. 144 k.p.a., art. 145 § 1 k.p.a., art. 41 § 2 oraz art. 43 w zw. z art. 110 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał, że osoba, która odebrała decyzję objętą wnioskiem o wznowienie postępowania, nie była jego domownikiem i wyjaśnił, że pod adresem, na którym doręczono tę decyzję znajdują się dwa osobne mieszkania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu nie skorzystało z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. ,jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Wobec związania NSA granicami skargi kasacyjnej, prawidłowe (tzn. jasne i niebudzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Wielokrotnie NSA podkreślał w swoim orzecznictwie, że sąd nie może domyślać się argumentacji, czy intencji strony skarżącej. Zatem obowiązek nałożony cytowanym przepisem oznacza, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić w czym upatruje uchybienia wskazanej normie prawnej (zob. np. wyroki z dnia: 10 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1492/18; 19 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2523/20; 17 grudnia 2020 r. sygn. akt II GSK 832/18, 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
W skardze kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie jego skargi, mimo że zaskarżone postanowienie naruszało art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 148, art. 149 i art. 144 k.p.a., art. 145 § 1 k.p.a., art. 41 § 2 oraz art. 43 w zw. z art. 110 § 1 k.p.a.
Zarzut powyższy w przeważającej części jest dotknięty nieusuwalnym błędem konstrukcyjnym, który uniemożliwia poddanie go merytorycznej ocenie kasacyjnej w tym zakresie. Autor skargi kasacyjnej w środku odwoławczym nie tylko nie powołał żadnej jednostki redakcyjnej art. 148 i art. 149 k.p.a., które jego zdaniem zostały naruszone przez organ (i Sąd I instancji), ale również nie uczynił tego w odniesieniu do art. 145 § 1 k.p.a., pomijając, że przepis ten w § 1 określa (w ośmiu punktach) przesłanki wznowienia postępowania. Jak już powiedziano, sąd kasacyjny nie może domyślać się, o jakie naruszenie prawa chodziło stronie, nie może konkretyzować czy uściślać zarzutów skargi kasacyjnej bądź poprawiać występujących w niej niedokładności. Wadliwe sformułowanie podstaw kasacyjnych obciąża stronę wnoszącą ułomnie skonstruowany środek odwoławczy i uniemożliwia ocenę kwestionowanego orzeczenia.
Należy przypomnieć, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organu II instancji, że skarżący posiadał wiedzę o wydanej wobec niego w dniu 13 sierpnia 2012 r. decyzji o cofnięciu prawa jazdy co najmniej od dnia 4 listopada 2022 r., kiedy złożył wniosek o przywrócenie mu cofniętego tą decyzją uprawnienia do kierowania pojazdami kat. AB. W związku z tym nie zachował miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, liczonego od dnia, kiedy dowiedział się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). W skardze kasacyjnej wnoszący tę skargę nie zakwestionował tej kluczowej w sprawie oceny Sądu co do daty dowiedzenia się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie (nie kwestionował, że posiadał wówczas informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania).
W tej sytuacji, pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, zmierzające do wykazania, że doręczenie decyzji nie było prawidłowe i nie wywołało skutku domniemania doręczenia: art. 41 § 2 k.p.a. (traktujący o doręczeniu pisma pod dotychczasowym adresem ze skutkiem prawnym, jeżeli strona w toku postępowania nie zawiadomiła organu administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu), art. 43 (odnoszący się do doręczenia zastępczego pisma dorosłemu domownikowi) oraz art. 110 § 1 k.p.a. (stanowiący o związaniu organu decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej), nie mogą odnieść zamierzonego skutku, ponieważ skarżący nie wykazał istotnego wpływu tych ewentualnych naruszeń na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. nie podał stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną.
Należy podkreślić, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego ta informacja pochodzi.
Mając to wszystko na uwadze, NSA uznał w ramach kontroli zaskarżonego wyroku przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił tę skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.